Jump to content
Samuel Everett

[1834/1835][Slow] Inkblotted I

Recommended Posts

16 maart 1835 - een stille hoek in de bibliotheek - na het avondeten


Voor even leek het alsof de afgelopen weken vol stressvolle situaties, verbroken liefdesaffaires, in het ziekenhuis opgenomen vaders en alle andere bloedstollende en hartenbrekende momenten zich niet hadden afgespeeld. De rustige ambience van de bibliotheek zakte als een soort zachte, vertrouwde deken over alle chaos en verstopte het even voor de ogen van de twee vermoeide tieners. In eerste instantie hadden de beide niet doorgehad hoe vermoeid ze eigenlijk waren geraakt. Ze waren terecht gekomen in een soort modus die werd bestuurd door een automatische piloot. Ze werden de hele dag door bestuurd en functioneerden naar behoren, zolang ze geen persoonlijke aanvaringen of obstakels tegen kwamen. Voor nu was er even rust en niets anders dan een oersaai werkstuk over de tot stand koming van de heksenjachten in de tijd der Middeleeuwen. Bah.

Samuel krabbelde zachtjes met zijn inktveer over het ruwe perkament, waarbij de dure en tegelijkertijd moeilijke woorden via zijn vingers op het papier gleden als voorheen. Hoewel ze deze leerstof allang hadden besproken tijdens de lessen en hoewel ze allang wisten hoe deze angstaanjagende periode indruk had gemaakt op niet alleen de magische, maar ook de nonmagische tijd, was het ergens nog wel een beetje interessant. Het jammere was dat de opdracht gewoon immens saai was en dat zelfs de grootste nerd van de school verveeld begon te raken. Zijn partner in crime leek echter allang haar aandacht te hebben verloren en leek met heel iets anders bezig te zijn dan met hun werkstuk. Samuel's ogen gleden over haar perkamentrol, waar de woorden ver te zoeken waren.

"Eva?"

Sam schoof een stukje dichterbij haar en legde zijn hand op haar schouder.

"Wat ben je aan het maken...?"

Edited by Evangeline Lennox

Share this post


Link to post
Share on other sites

Evangeline bracht de laatste maanden veel tijd door in de bibliotheek. Voor haar geheime project en voor haar schoolwerk, maar ook omdat het gewoon een fijne plek was. Vroeger had ze de stilte in de bibliotheek niet altijd kunnen waarderen. Om een of andere reden werd ze er onrustig van om urenlang alleen maar naar kasten met boeken te staren en het gekras van ganzenveren op perkament te horen. Nu was het haar veilige oord. De enige plek waar haar hoofd een klein beetje rust had. Al was het niet veel. Want voor Evangeline's hoofd was er nooit echt rust. En dat was misschien maar goed ook, want rust kon ook gevaarlijk zijn. Als er teveel rust was, dan gingen je gedachten dwalen. Dat was niet altijd goed, als er dingen waren die je niet mocht vertellen. Dingen die je van binnen opvraten, maar die niemand kon weten. Evangeline's gedachten waren als een dodelijke ziekte, die door haar hoofd dwaalde en op het moment dat ze een verkeerde stap zette gevolgen kon hebben waar niemand over na wilde denken. 

 

Alles was gewoon geweest op het moment dat ze samen met Samuel een plekje had gezocht in de drukke bibliotheek vol leerlingen. Ze had haar geschiedenisboeken open geslagen en was begonnen aan het saaie werkstuk, maar voor iemand als Evangeline, die Geschiedenis nooit heel erg interessant had gevonden en sowieso al snel afgeleid was, was het moeilijk geweest om zich de hele tijd op de woorden te concentreren. Dat ze vannacht niet heel goed had geslapen werkte er ook niet echt aan mee en het had niet lang geduurd of ze was afgeleid geraakt. Eerst had ze voor een moment zuchtend naar het plafond gestaard, vervolgens had ze een tijdje door haar boek gebladerd alsof ze daar de inspiratie zou vinden en uiteindelijk was ze gaan schetsen in de kantlijn van haar perkament. Dat was iets wat ze altijd al had gedaan, als ze in een dromerige bui was. Evangeline's aantekeningen stonden aan de zijkant altijd vol met kleine tekeningetjes, hartjes, bloemetjes en blokjes.

 

Dat was hoe het begon. Dat was vaak hoe het begon. Evangeline staarde suf naar haar ganzenveer en de bewegingen die het maakte om de lijntjes van de bloemen op papier te krijgen. Maar naarmate ze verder ging werden de lijnen steeds dikker, steeds donkerder, drukte ze de punt zo dik op het papier dat de inktvlekken zich uitspreiden. Evangeline zag het niet, met elke druppel inkt leek ze iets verder weg te zakken.. Ze keek er wel naar, maar ze zag niet wat ze deed. Ze zag alleen wat ze wilde maken. Ze wist precies wat ze aan het doen was.

 

"Hm," was de enige reactie die ze gaf toen Samuel haar naam noemde, maar ze keek niet op of om. In plaats daarvan bleef ze even intens naar het perkament staren, dat langzaam steeds meer gevuld werd. "Ik ben aan het tekenen," antwoordde ze met een bijna emotieloze ondertoon in haar stem, zonder daarmee echt zijn vraag te beantwoorden en onrustig wapperde ze met haar hand, als teken dat hij haar afleidde. 

 

@@Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hm.

Hm?

Hmhm...

Hm?!

Hm!

 

Aan slechts dat korte geluid konden wel honderden betekenissen hangen. Concentratie, een vraag, bevestiging, verrassingen, woede, blijdschap. Sam wist maar al te goed hoe vaak het woordje 'hm' gebruikt kon worden in diverse soorten conversatiemomenten. Zelf had hij het voor een lange tijd dagelijks gedaan. Nu ging dat al beter, en kwam het vooral op momenten voor dat hij of vermoeid was, of in diepste concentratie. Hij herkende Eva's vooruit starende blik naar het perkament. Hij zag aan heel haar houding en gelaat dat ze zich uitermate probeerde te focussen. Maar... niet op haar huiswerk. Ze was aan het tekenen... Tekenen? Was dit Eva's nieuwe tekenkunst? Met een verward gezicht keek Samuel naar de zware, donkere lijnen, de licht vlekkende delen en naar de harde vormen die door haar lichtelijke gekras ontstonden. En als een donderslag bij heldere hemel was Samuel ook afgeleid van zijn huiswerk en kon zijn geschiedenisboek fluiten naar nog enige aanraking of leesmoment. 

 

De Ravenklauwer zijn ogen volgden haast lichtelijk geobsedeerd de nieuwe streken die Evangeline met haar ganzenveer op het papier maakte. Normaal gesproken was hij van haar gewend dat haar tekeningen uiterst verfijnd waren, dat zij zachtjes, dunne en precieze lijnen tekende op haar perkament, die zich later samenvormden tot een waar kunstwerk. Haar gevoel voor realisme en voor die verfijnde details was immens, maar wat ze nu aan het maken was kwam helemaal niet in de buurt bij de kunstwerken die zij voorheen had gemaakt. Eva kon dieren natekenen als de beste, ze had James ook een keer voor hem getekend, zo gedetailleerd, zo natuurgetrouw... Hij had de tekening een tijd boven zijn bed gehad thuis bij George en Siobhan, maar na deze zomer had hij het meegenomen en in zijn dagboek verstopt. Dagboek? Zei je nou dagboek? Ja, Samuel hield een dagboek bij sinds het overlijden van zijn ouders, om al zijn gevoelens op te schrijven en om belangrijke gebeurtenissen te noteren voor later. Een soort eigen memoires, alleen dan van dag tot dag. Het stuk perkament was in vieren gevouwen en zat vooraan in zijn boekje, dan hij onder zijn kussen had liggen. Hetzelfde kussen waar hij over enkele uren zijn hoofd weer op zou leggen om heerlijk in slaap te vallen. Tenminste, als de gedachten aan Eva's 'vernieuwde' tekenstijl hem niet wakker zouden houden. 

 

"Oh, ok... wat teken je da-..." Hij had zijn zin niet af kunnen maken of hij werd nogal onvriendelijk weggewimpeld. Ze wimpelde zelfs zo dichtbij zijn gezicht, dat het hem lichtjes afschrikte en deed weg deinzen. Niet dat ze het door zou hebben gehad, ze leek wel in trance te zijn beland. Hij wist ook wel dat hij haar eigenlijk niet moest storen bij het tekenen, maar de jongeman was gewoon nieuwsgierig. Kon hij er iets aan doen dat hij altijd maar alles wilde weten? ...Ja eigenlijk wel, maar dat doet er nu niet toe. Stiekem bleef hij over haar schouder meekijken, nog steeds twijfelend over de dikke, harde strepen... Waarom tekende ze nu ineens zo? Kwam het door de opgekropte frustratie die ze met zich mee droeg? Kwam het door het liefdesverdriet, waar ze nog steeds last van had? Het was ook niet zo vreemd dat ze nog steeds verdriet kon hebben. Als je dol op iemand bent en je niet bij diegene kunt zijn... Sam wist er alles van, maar toch ook weer niet. Haar situatie was geheel anders geweest en daarbij een stuk heftiger dan een verliefdheid op de geliefde van je beste vriend... Het gevoel leek hij een beetje te kennen, het niet-bij-elkaar-kunnen-zijn gevoel tenminste en die sneed als een bot mes door het hart heen. Of het dat nog steeds deed? Ja. Minder dan voorheen, maar nog altijd was het gevoel daar... Misschien dat het gevoel voor altijd zou blijven, misschien niet. Het was een kwestie van wachten, kijken wat de tijd met zich mee zou brengen.

 

Na een eeuwig durende stilte, van ongeveer een minuut, besloot Samuel haar toch meer te vragen over haar tekening, want... dit was hij gewoon niet echt van haar gewend.

 

"...Wat teken je eigenlijk...?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×