Jump to content
Sign in to follow this  
Thomas Hawk

[1834/1835] engagements aren't supposed to hurt, right?

Recommended Posts

Zó. Zó moest het goed zijn. Zelfvoldaan keek Thomas naar zijn meesterwerk van boeken dat een paar meter boven de grond zweefde. Verschillende boeken die samen haar favoriete collectie waren vormden blokkerige letters in de lucht. ‘Aurora Rosalie Victoria Galloway. Trouw met me.’ Hij had erg zijn best gedaan erop, en keek er dan met trots en ook enige angst naar. Zou ze het leuk vinden? Was het goed genoeg voor haar? Zou ze het willen? Waren ze hier klaar voor? Hij wel. Als hij ooit ergens zeker van was, was dat zijn liefde voor haar. Alles wat hij zag vervormde zich, nam vormen van haar aan. Zijn Aurora. Zijn Rosa. Toch was trouwen zoiets groots, een verbintenis voor het leven. Zijn sociale status was misschien niet zo hoog als die van haar en dat was naar… Maar zijn hart dacht alleen aan haar, alleen aan haar.

 

Zij was de ware.

 

Het was een prachtig gezicht, het huis van Thomas. Belicht met prachtige kaarsjes en met de gebruikelijke chaotische geordenheid opgesloten in grote kast zag het er piekfijn uit. Thomas paste goed in het plaatje, met zijn nette pak. Zijn handen trilden en het kleine doosje in zijn broekzak leek een gat in zijn been te kunnen branden. Zou ze het al kunnen zien als hij de deur opendeed? Hij keek op de klok. Nog een uur. Hoe ging hij dat in hemelsnaam overleven zonder dat zijn zenuwen het zouden begeven?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rosa had het even goed zwaar, blijkbaar had ze het gravin zijn niet zwaar genoeg gevonden en besloten te reageren op die vacature 'professor Heelkunde' op Zweinstein. Ja, ze vond het ontzettend jammer dat ze niets met haar universitaire diploma's kon, en ja, ze wilde echt graag iets anders dan kantoorwerk en mensen die haar niet mochten omdat ze een vrouw was, of mensen die haar niet mochten puur omdat ze van een man die lager van stand was hield. Vooral dat laatste. Ze wilde de naam Galloway eer aan doen, maar met 'meneer Hawk' zou dat niet kunnen. Al zou ze hem een lordship kopen, zou men haar nogsteeds vreemd aankijken, hij verkocht immers enkel boeken. Stiekem hoopte ze dat er ergens nog Galloways waren, natuurlijk om het feit dat ze dan meer familie had, maar voornamelijk het feit dat ze dan geen gravin meer hoefde te zijn. Niemand vertrouwde een vrouw met een machtspositie in haar eentje. Misschien was het dan toch niet zo gek dat ze op die vacature had gereageerd. Lang verhaal kort, ze had absoluut geen reactie verwacht, er zouden vast en zeker veel betere professoren te vinden zijn. Aan de andere kant, haar vader was ook professor op Zweinstein, hij had beloofd een goed woordje voor haar te doen na een intensief gesprek over haar levensdoelen en het feit dat ze hoe dan ook een vrouw was en dat nou eenmaal anders werkte in de maatschappij. En hij had gelijk. 

 

Nu het einde van het schooljaar in zicht was, werd ze gebombardeerd door vragende leerlingen die hulp nodig hadden, de examens waren immers best pittig. Door al dat gedoe was ze dan ook blij verrast dat er een bekende uil op Zweinstein was verschenen. Het was de uil van Thomas, en je moet weten dat die uil gewoonweg een schatje was. Terwijl ze de uitnodiging las streelde ze zacht de vleugels van het mooie dier. Al snel had ze haar antwoord geschreven en meegegeven.

 

 

Beste meneer Hawk,

 

Ik accepteer hierbij uw uitnodiging betreffende de komende vollemaan. 

En nu de formaliteit ten zijde, wat ben je van plan Thomas?

Je kunt je enthousiasme nog net niet dóór het perkament zien!

Wacht, ga je een nieuwe winkel erbij openen?! Ik ben erg benieuwd, tot overmorgen!

 

Hoogachtend, 

The Right Honourable the Countess of Galloway,

Lady Galloway

 

 

Twee dagen later was het daadwerkelijk zo ver, volle maan, en zo stond ze dan in een nieuwe jurk met de gebruikelijke, rode mantel voor Thomas' deur. Ze bonsde op de deur en wachtte geduldig en beleefd af, tenminste... Totdat ze het idee kreeg dat ze door een of andere vage tovenaar werd bekeken en toch nog wat harder op de deur bonsde "Thomas!" siste ze in de hoop dat hij sneller bij de deur zou zijn. Ze had geprobeerd de haard te nemen, maar op een of andere manier weigerde deze haar naar zijn woonkamer te brengen...

Edited by Aurora Rosalie Victoria Galloway

Share this post


Link to post
Share on other sites

Thomas hoorde het gebons op de deur en zijn maag leek zich binnenstebuiten te keren van de zenuwen. Met zijn toverstok nog in zijn hand wierp hij nog een laatste blik op de boeken die Rosa zo geweldig vond en met een tintelend gevoel over zijn lijf zorgde hij dat de boeken klaarlagen om zometeen in actie te komen zodra Thomas zijn toverstok weer zou optillen. “Dit moet zo goed zijn, toch?” Mompelde hij en hij liep naar de deur terwijl hij zichzelf rustig probeerde te houden door te ademen. Echter, door het gebons dat nog een keer zich aanbood werd de man alleen maar nerveuzer. “Ik kom! Ik kom!” Riep hij tegen de deur die hij opentrok en daar stond ze, in het licht van de volle maan.

 

Wauw.

 

“Hey, Rosa!” De rode kleur in zijn gezocht kon hij niet verbergen. Ze droeg een jurk die hij nog nooit gezien had en haar gezicht… Haar gezicht was zó ‘Rosa’, zo mooi, zo geweldig… Daar zou hij gewoon echt nooit aan kunnen wennen. “Kom, heuh, kom binn-n-n-...” Stotterde hij moeizaam en nam een stap naar achteren. Oh, nee hè! Hij ging nu toch niet stotteren?! Op alle dagen dat hij had terug kunnen vallen in zijn nerveuze trekje van zijn jeugd, waarom dan op de dag dat hij haar ten huwelijk ging vragen? De zenuwen, ja! Maar hij was een volwassen man, hij had het stotteren afgeleerd! Achja… Hij bood woordeloos aan haar jas aan te nemen, hopend dat ze zag dat hij zijn best had gedaan zich mooi aan te kleden. Hij had zijn best gedaan zich tot in de puntjes te verzorgen, en het enige waar hij geen aandacht aan besteed had was zijn haar. Want dat bleef toch altijd een beetje warrig en hij wist dat ze dat warrige júist leuk vond dus ach. Dan kon het geen kwaad.

 

@@Aurora Rosalie Victoria Galloway

Edited by Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Uit het pand klonk een licht onhandig gestommel dat ongetwijfels de lieve, verwarde boekenman was. Terwijl ze bezig was met haar ongeduldige geklop hoorde ze hem roepen, hij was echter vele malen sneller dan ze had verwacht gezien ze ineens met haar hand in de lucht stond en de deur naar binnen was geöpend. In tegenstelling tot haar verwachtingen stond de man die ze zo liefhad in deftige kleding in de deuropening, hij zag er gepoetst en gepolijst uit met als kers op de taart... Zijn haar dat wild alle kanten opstak en niet te temmen was. Ze moest ooit eens proberen zijn haar te temmen. De gedachte liet een klein giecheltje in haar opkomen. "Goedenavond, Thomas!"

 

Het briefje dat ze hem had gestuurd was onbeantwoord gebleven, dit had haar vermoedens al redelijkerwijze bevestigd. Nu hij zo opgedoft in de deuropening stond was de enige bevestiging die het een feit maakte. Hij was echt iets van plan, ze had er dus goed aan gedaan om een nieuwe jurk, in zijn lievelingskleur, aan te doen. Ze had de jurk negeer de sjerp, haarkleur en de megasleep die ze vast houdt. eigenlijk ook laten maken als verassing voor hem, om aan te doen bij een speciale gelegenheid. Dat wás het plan tot ze de jurk daadwerkelijk had gekregen, ze vond het zo mooi dat ze haar zo snel mogelijk aan Thomas wilde laten zien. Even keek ze weer over haar schouder, er stond verderop nogsteeds een man, ze wilde naar binnen waar ze geen last had van loerende mensen of erger: journalisten.

 

Ze had hem hoopvol aangekeken, zijn roodwordende gezicht en licht stottertje leken er op te wijzen dat hij haar er wel leuk uit vond zien. Ze was niet heel erg veel bezig geweest met de mogelijkheid dat hij haar jurk verschrikkelijk zou vinden, maar zijn reactie was wel heel erg bevredigend. Ze had Thomas zelden zo gezien, opgedoft, rood, en... Zenuwachtig? Was het slechts haar verbeelding of was het daadwerkelijk een observatie? Ze liep naar binnen, sloot snel de deur om pottenkijkers buiten te sluiten en liet Thomas haar mantel afdoen, hij was echt een heer wat zijn manieren betrof. Rosa bloosde licht in haar verlegenheid en gaf een kusje op Thomas wang. Hoewel ze al een hele tijd een relatie hadden voelde ze zich nog regelmatig stapelverliefd. Deze avond was er toevallig ook zo één. "Ik wist wel dat je wat van plan was..." zei ze lief met een voldaan glimlachje en glimmende ogen die hem licht uitdagend aankeken. Ze moest alleen nog uitvogelen wát hij nou van plan was. Zou hij met haar gaan dansen? Misschien wilde hij wel ergens naartoe... Wat was ze blij dat ze een mooie jurk aan had getrokken! Misschien was dit wel haar nieuwe geluksjurk.

Edited by Aurora Rosalie Victoria Galloway

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nerveus gaf de man zijn lip een likje. Wat van plan? Was het zo duidelijk? Had ze het doosje in zijn broekzak al gezien? Nerveus legde hij zijn hand semi-nonchalant op de bult die ondertussen een diep gat in zijn been te hebben gekriebeld. De blauw-gele jurk die ze aanhad was prachtig. Hij wist niet dat hij deze had, en een klein stemmetje in zijn hoofd vroeg hem of hij wilde vragen of ze hem vaker aan wilde doen, maar dat zou ongehoord zijn, dat kon hij niet maken. Toch was het een sterke gedachte. Een beetje schaamtevol was het wel, maar ook wel leuk. Wie weet, misschien. ( Musical-quote, iedereen naar mijn voorstelling go go go! ) Hij had het kusje op zijn wang toegelaten, alhoewel zijn gezicht wel knalrood werd, voor hoever dat nog lukte in zijn roodgekleurde situatie. Hij pakte haar handen voorzichtig en teder vast, of ze van porselein waren en nam haar verder het huis in met een zenuwachtige grijns op zijn gezicht.

 

“Hmmm... Hmmj-j-j-a!” Zei de man vrolijk. Oh jeetje, hij had echt kaartjes moeten maken met allemaal zinnen erop die hij kon laten zien om zo het duidelijk te maken wat hij wilde zeggen. Maar hij moest het maar zo doen. Hij ademde diep in en weer uit, deed een poging te kalmeren en keek zijn geliefde vriendin aan. Hij stapte opzij zodat ze de boeken zag. “Weet j-j-j-... welke boeken dit zijn?” Opgelucht nam hij een slok adem tot zich. Dat had hij nog redelijk ten gehore gebracht. Verheugd keek hij naar haar ogen, hopend dat ze ze zou herkennen. Dat moest wel, ze was gek op deze boeken! ‘Kom op Rosa, help me een beetje’ smeekte de zwetende man geluidloos en hij probeerde een nonchalante blik op zijn gezicht te krijgen, maar daardoor leek hij enkel meer gestrest.

 

@@Aurora Rosalie Victoria Galloway

Edited by Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rosa deed echt haar uiterste best om niet in giechelen uit te barsten, er was echt iets gaande en ze zou er hoe dan ook achterkomen... Zelfs als ze daar enigszins suggestief voor moest zijn. Op dit moment liep ze (lees: huppelde nog net niet) achter Thomas aan. De gangen die haar inmiddels goed bekend waren droegen een enorme spanning met zich mee, of was dat nou haar buik? De vlinders die daar zo enorm zaten te kriejoelen? Ze zuchte een keer diep, met enkele lichte haperingen, die haar enorme zenuwen en enthousiastme ietwat lieten merken. Oeps. Het ongeduldige geritsel van haar jurk (die overigens nog maar nét door Thomas' gang leek te passen) verhielp de zenuwen en de neiging tot giechelen niet echt.

 

Toen ze, na wat eeuwen leek te duren, eindelijk zijn woonkamer hadden bereikt) bleken er nog veel meer kaarsjes door Thomas' huis te zweven, gelukkig op zo'n hoogte dat de blusbezwering op haar jurk niet geactiveerd zou worden. Uit verrassing kneep ze, onbewust, in Thomas hand en haar irissen vergrootten bij het prachtige aanzicht. Hij had zo ontzettend zijn best gedaan om dit voor elkaar te krijgen, dat kon gewoon niet anders... 

 

Om bevestiging te zoeken voor haar gevoelens en reactie keek ze naar Thomas' gezicht, daar zag ze heel wat anders dan ze had verwacht. Ze dacht dat hij zijn lippen in een mooie glimlach zou vormen, haar lief aan zou kijken en misschien zelfs een knipoog zou geven, maar hij deed alles behalve dat. Zijn gezicht leek pure stress te uiten en ze had het gevoel dat zijn ogen haar bewust meden. Haar verwarring werd echter nog groter toen hij naar boeken vroeg, waarom zou hij haar vragen welke boeken ze zag.. Hij wist hoogstwaarschijnlijk meer van boeken af dan zij ooit zou weten, het was immers zijn beroep! Fronzend keek ze naar de stapels boeken die ze zag zweven... En oh, hoe ze die boeken herkende! Ze zag allerlei titels die op haar lijst van favorieten stonden... "Waarom heb je hier stapels met mijn lievelingsboeken?" vroeg ze met een licht hese stem. "En wat ben je in hemels naam van plan dat je zo... gespannen bent?" haar mond voelde droog aan, haar hartslag in haar keel. Ze vernauwde haar ogen. Wat was deze beste man van plan? 

 

 

@@Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn stille gebeden werden verhoord toen zij vertelde wat ze dacht dat het was, en dat haar vaststelling klopte. Dat bracht hem weer iets dichter bij de conclusie die hij voor deze avond wilde behalen. Hij lachte vriendelijk naar haar en bewonderde haar schoonheid zoals hij dat altijd deed als ze bij hem was. De realisatie dat hij dit echt ging doen, dit echt ging vragen baarde hem zorgen, maar hij wist dat hij door wilde zetten, want ze was het immers waard. Immers, zodra hij zometeen het aanzoek zou doen en als ze dan ja zou zeggen, dan was het ook voor goede en voor slechte tijden, toch? Dus hier moest hij doorheen. Even door de zure appel heenbijten en dan ging het weer. Of niet… Dat was net de vraag…

 

‘’Ik heb een… V-v-raag.’’ Hij ging met zijn rug naar haar toe staan, pakte zijn toverstok en zwiepte de boeken de lucht in, waar ze bleven hangen in de romantische tekst. Blij keek hij om naar zijn vriendin, die de woorden nu zou lezen en een conclusie zou trekken. Zijn hart ging tekeer als nooit te voren, zelfs toen Libby Becket voor zijn winkel neerging was zijn hartslag nog minder, en dat was toch wel echt het engste wat hem ooit was overkomen. ‘’T...T...Trouw met mij?’’ Zijn hoofd voelde heet en klam alsof hij de hufferpokken-ziekte had gevat en zijn ogen stonden op puppy-ogen.

 

@@Aurora Rosalie Victoria Galloway

Edited by Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een vraag? Waarom zou hij in Merlijn's naam zo zenuwachtig worden van een vraag? Hij behoorde te weten dat hij haar alles kon vragen. Dat… zou echter ook een grootse hint kunnen zijn… Thomas zou iets belangrijks moeten willen vragen, of hij schaamde zich om zijn vraag te stellen. Ze fronsde wat dieper, hij zou haar ten huwelijk kunnen vragen, dat zou zijn zenuwachtige gestotter mogelijkerwijze kunnen verklaren, maar dat was uit den zotte! Iemand zoals Thomas zou niet zomaar een Lady ten huwelijk kunnen… mogen vragen. Niet tenzij haar vader, onwaarschijnlijk, toestemming zou hebben gegeven. Maar ook dat, was geen mogelijkheid. En dus schudde ze licht haar hoofd om zo de gedachte uit haar overvolle brein te halen.


 


In haar gedachtevolle moment had ze niet in de gaten gehad dat hij met zijn rug naar haar toe was gaan staan om zo de boeken de lucht in te toveren. Toen ze de boeken echter zag bewegen schifte haar focus al snel die kant op. Haar mond opende iets toen de boeken woord voor woord een romantische tekst vormden. Haar hart bonsde in haar keel, haar droge mond leek nog iets droger te worden, haar ogen kregen wat moeite met focussen door het vocht wat er in liep en ze kreeg een licht gevoel in haar hoofd. Had ze dan toch gelijk gehad in haar vermoedens?


 


"T…Thomas…" wist ze geschokeerd uit te brengen, dit was allesbehalve wat ze had verwacht, ze had het desalniettemin gehoopt, maar het was nou eenmaal niet verstandig om aan kinderdromen te hangen. Tevens was dit zo bizar, ze had nooit verwacht deze vraag weer te horen na… nadat… Nadat Jonathan was verdwenen verwachtte ze echt dat haar kansen op liefde en geluk verkeken waren, nooit zou ze hebben verwacht dat iemand zo gek op haar zou zijn.. Nooit had ze verwacht wederom ten huwelijk te worden gevraagd door iemand waar ze van hield. Vol ongeloof keek ze haar Thomas dan ook aan "Meen je dit serieus?" was het enige dat ze uit wist te brengen, ze wist dat het soms verstandiger was om niets te zeggen… Maar daar was het inmiddels te laat voor.


 


Het was hoe dan ook te laat voor een protectieve reactie, het was te laat om nog iets te kunnen doen tegen het vocht dat haar ogen vulde. Voordat onze lieve Rosa het in de gaten had biggelden de tranen over haar wangen. Ze kon het niet helpen aan Jonathan te denken, hij had haar immers als eerste ten huwelijk gevraagd en was dagen daarna verdwenen… Als dit een serieuse vraag was, wist Rosa niet wat ze zou moeten antwoorden. Een 'nee' zou kunnen betekenen dat ze hem kwijt zou raken, een 'ja' zou exact hetzelfde kunnen veroorzaken. Wat moest ze doen? Ze wilde hem niet kwijt raken, niet nog een keer! Ze zou het niet aankunnen nogmaals een geliefde te verliezen, dat mocht gewoon niet.


Share this post


Link to post
Share on other sites

Het gebons bleef doorgaan en de man had het gevoel dat hij zometeen baantjes zou kunnen trekken in zijn eigen zweet, zo warm als hij het had. Hoopvol keek hij naar haar, de mogelijkheden wat ze kon doen leken zijn gedachten te consumeren. Haar reactie was echter heel anders dan hij had verwacht. Hij had verwacht dat ze hem af zou wijzen, dat ze boos zou worden, of dat ze heel blij zich in zijn armen zou storten, maar in plaats daarvan begon ze te huilen, en vroeg ze of hij het meende. Het voelde of hij in zijn ondergoed stond, zo machteloos en raar voelde de situatie. Het zweet kleefde zijn kleren aan zijn lichaam en hij liet zijn toverstok zakken, waarna hij probeerde te verzinnen wat hij moest zeggen, wat hij kon zeggen.

 

Voor hij op het antwoord kon komen voelde hij een harde klap op zijn rug en viel hij op de vloer, waarna alle lucht uit zijn longen werd geperst door de rest van Rosa’s favoriete boeken en hij een scherpe pijn door zijn been voelde gaan. Met zijn hand zocht hij naar zijn toverstok om de boeken weer omhoog te toveren, maar de houten stok was uit zijn hand gevallen en lag nu elders onder de boeken. Dit was zo’n ontzettend foute timing! De man probeerde zich omhoog te duwen, maar het gewicht was te groot, en zijn ledematen deden teveel pijn. ‘’Rosa!’’ kreunde hij en hij wiebelde met zijn hand tot deze vrij kwam en probeerde nog meer boeken van zich af te halen met de beperkte bewegingsruimte die hij had. Hij vroeg zich af waarom ze zo verdrietig had geleken, was er iets geweest waarom ze zo reageerde? Was hij te vroeg geweest om haar ten huwelijk te vragen? Hij begreep het niet… Een warm gevoel verspreidde zich over de pijnlijke plekken.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was alsof de lucht haar verdriet en enthousiasme over had genomen, Thomas leek teleurgesteld... Ze wist niet wat ze moest doen, had ze verkeerd gereageerd? Tuurlijk! Wie begon er nou te huilen bij een aanzoek, wie denkt aan een overledene bij een aanzoek? Ze kon zichzelf wel slaan, hoe dom kon ze zijn? Ze keek naar beneden, en vanuit haar ooghoeken zag ze de boeken die haar naam en een vraag stelden naar beneden zakken. Het was niet serieus, een grapje... Misschien kon ze zich het beste omdraaien en verdwijnselen, naar haar kasteel, naar de stallen om geruststelling te zoeken bij haar geliefde paarden.

 

Toen plots "BOM" klonk en het al te bekende geluid van vallende stapels boeken door de kamer klonk. Uit schrik keek ze op, de boeken bedolven Thomas, en wist ze enkele boeken op te vangen. Als een soort schakel die omgaat liet ze haar melancholische mindset varen en nam haar heelkundige instinct die plaats in bezit. Snel keek ze om zich heen, hoe veilig was de situatie? Enkele boeken hadden wat kaarsjes geraakt en begonnen licht te smeulen, snel, maar zacht gleed de spreuk "Ventus.." over haar lippen, waarna de vlammetjes misschien iets te fanatiek uit werden geblazen. En het was donker, waarna ze de bol tegen het plafond betoverde om licht af te geven.

 

"Hou vol Thomas!" sprak ze iets te fanatiek, mentaal was ze al in de boekenstapel gedoken, praktisch probeerde ze logisch na te denken wat het meest verstandig was om te doen. In het licht leek Thomas steeds bleker te worden, zijn gekerm klonk gepijnigd, hij was toch niet gewond?! Haar ogen verwijdden en ze ging snel een lijst met spreuken in haar hoofd af "Reverte" sprak ze vervolgens, dit was waarschijnlijk veiliger dan boeken zachter te laten worden of te laten krimpen... De boeken stapelden zichzelf en maakte dusdanig ruimte dat Rosa zich naar haar geliefde kon snellen "Heb je ergens pijn? Sorry, sorry! Ik- ik..." stamelde ze, bezorgd keek ze naar Thomas.

 

@Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij kreeg maar geen adem, en dat was toch wel erg vervelend voor een mens die zuurstof nodig had om te overleven. Het duurde niet lang voor Rosa hem te hulp schoot, maar die paar seconden leken minuten, wellicht wel meerderen, en toen de boeken eindelijk door hem spreuk waren opgetild was Thomas al onder de indruk dat hij dood aan het gaan was. Hoeveel adem had iemand nodig voor het te weinig was. Hij was erg opgelucht toen de boeken van hem af gingen. Hij drukte zich iets op, een scherpe pijn schoot in zijn been en zijn hele lijf deed pijn. Zijn rug deed ook erg pijn, daar waren de eerste boeken op gevallen. ''Het gaat wel.'' Zijn gezicht stond echter eerlijk en dus gepijnigd. Hij keek haar aan en probeerde zijn been te negeren. ''Dankjewel voor die redding.'' Hij keek weg. Moest hij het nogmaals vragen? Haar reactie benoemen? Haar negeren?

 

''Gaat het oké? Met jou?'' Hij duidde op haar tranen. Daar probeerde hij maar op in te haken want hij wist verder ook niet zo goed hoe hij moest reageren. Hij probeerde te staan, maar zijn kuit was hard geraakt en bezweek onder het gewicht. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De afgelopen minuten waren bizar en onaangenaam, een achtbaan aan emoties en op het moment dat de boeken van Thomas zichzelf verwijderden, leken haar gevoelens enorm afgevlakt. Alsof haar emoties met elkaar aan het ruziën waren. Thomas was haar al aan het bedanken, maar hij sprak niet de waarheid. Het ging helemaal niet goed met hem, ze keek naar het been waar hij onder bleef bezwijken. Hij heeft zelfs zijn nette broek aangetrokken... dacht ze even, echter was de pijp steeds meer aan zijn been aan het plakken, zijn bloed opgenomen in de stof en nam een steeds groter gebied in beslag. 

 

"Thomas je bloedt, mij maak je het niet wijs dat je je goed voelt! Ga zitten!" beveelde ze, hoe haalde hij het in zijn hoofd te zeggen dat het goed ging?! "Ik moet wel even kijken hoe het eruit ziet, voor ik iets kan doen... De spreuk hing immers af van de soort wond, met name hoe diep deze was.

 

@Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Naar haar bevel om te gaan zitten luisterde hij en hij plofte neer op zijn kont, die ook pijn deed. Ze had zijn vraag compleet genegeerd en Thomas maakte daaruit dat ze niet over het aanzoek wilde vragen en het schaamrood liep over zijn wangen. Het was te vroeg, ze wilde niet met hem trouwen, misschien wilde ze hem wel als vriend maar niet als man, het was allemaal toch ingewikkeld... Wat een ontzettend vernederende afgang. Zijn lijf leek te bonzen en vooral rond zijn been leek zijn hart na te doen. Zijn kuit durfde hij haar wel te laten zien en dus trok hij zijn broekspijp van de wond, wat al erg zeer deed en stroopte die voorzichtig op. Een paar boeken zouden niet zoveel schade aan kunnen richten, zou je denken, maar er zat toch een wond op de kuit van de man die behoorlijk bloedde. ''Het voelt erger dan het eruit ziet.'' Dat gold voor zowel zijn been als zijn hart. Wat een afgang.

 

Nou, dat had beter kunnen gaan. 

 

@Aurora Montagu

Share this post


Link to post
Share on other sites

15+ iets met gore

 

Het opstropen van zijn bloederige broekspijp leek redelijk te gaan, nu was het vooral hopen dat er niet te veel troep in de wond was blijven plakken... Toen ze echter wat beter naar de wond keek herkende ze een stukje kaft waar ze zichzelf ook vaak genoeg aan had bezeerd, het was de spiegelkaft van De dame in de spiegel waar werd verteld over een geniale wiskundige, die verliefd werd op de vrouw in zijn weerspiegeling.. Een bijzonder verhaal dat zoch afspeelde in de toekomst. Het punt was dus, dat er een hoekje van die kaft in zijn been stak, en als je die zo zou verwijderen kon dat veel meer problemen en bloed opleveren, echter zou dit ook de prut uit de wond kunnen laten stromen. Rosa was dan misschien niet wereld's beste heler, maar dit kon ze zeker wel herstellen! Zijn dubbelzinnige woorden voelden stekend, misschien had hij zich bedacht betreffende zijn aanzoek. Misschien moest ze het gewoon niet meer laten vallen hoe graag ze met hem wilde trouwen.

 

"Ehm, Thomas... Ik denk dat dit erger is dan dat het lijkt.." ze keek hem aan, hij leek gepijnigd. "Dit kan een beetje zeer doen, maar dit is de beste manier..." verontschuldigde ze.zich voor ze begon zijn wond te genezen. Ze gebruikte een spreuk die vreemde objecten uit de wond kon verwijderen, waardoor er naar haar mening toch best veel bloed over zijn been begon te lopen. De zoetige, ijzerige geur vulde de ruimte. Ze kende de geur, de geur waar ze de eerste keer bijna van flauw viel, ze werd er nogsteeds enigszins akelig van, gelukkig kon ze er inmiddels een stuk beter tegen. Hetw as tijd om de wond te genezen, met een spreuk die ze in het ziekenhuis vaak genoeg had gebruikt. Ze zag hoe de wondranden zich langzaam, van binnenuit sloten, de beste manier om wonden te laten genezen met de mooiste littekens. Ze gebruikte de tijd van de genezing als een excuus voor de kostbare stilte, die de zelfde zwaarte leek te dragen als die voor de storm.

 

@Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nu zag Thomas het ook, dat boek met de spiegelkaft. Het was een geluk geweest dat die niet op zijn nek of hoofd kapot was gevallen. Rosa zei dat het erger was, en nu hij de wond zonder zijn broekspijp zag, zag hij het ook. Hij werd een beetje naar van het aanzicht, en toen ze de delen kaft uit zijn been deed verdwijnen kreunde hij zachtjes. In zijn voorhoofd liepen rimpels en zijn tanden had hij hard op elkaar geperst, om elke uiting van pijn de grond in te begraven. Het voelde net zoals het incident met de spiegel en zijn hand, al was hij toen behoorlijk dronken geweest, wat de pijn nog een beetje tegenhield, maar nu kon hij alles voelen. Afgezien van een paar scherpe ademhalingen van Thomas was het doodstil. Hij zou sowieso gedumpt worden. Rosa had vast door het aanzoek bedacht dat ze toch nooit zouden trouwen, dus waarom zou ze dan nog bij hem blijven? Zijn been was erg warm en de warmte van de vloeistof plus de roodheid op zijn been maakte dat hij wit uitsloeg. Vlug keek hij weg en ademde hij door zijn mond.

 

Wat was het ondraaglijk stil!

 

Hij merkte dat ze bijna klaar was. ''Dankjewel.'' Zijn hoofd deed pijn, net als andere plekken op zijn lichaam. Zijn handen hadden iets van de klap opgevangen voor zijn gezicht, maar toch was hij met zijn wenkbrauw hard op de vloer terechtgekomen, en zijn rug had ook klappen ontvangen van boeken die naar beneden waren gekletterd maar hij probeerde het te negeren. Hij zocht naar iets om te zeggen, wat kon hij zeggen? Een grapje maken, wellicht. ''Zo onderhand met al die littekens ben ik aan het veranderen in een soort lappenpop.'' Hij toonde een glimlach en lachte een klein lachje. Kijk, ik vind het helemaal niet erg, dacht hij naar haar in zijn gedachten. Kijk, ik ben er al overheen!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rosa had Thomas' been inmiddels geheeld en verbonden, om er zeker van te zijn dat het snelle helen de integriteit van het weefsel niet had aangetast. Het geluid dat de stilte brak, kwam donderend binnen, ondanks het vriendelijke woord dat ervoor werd gebruikt. Dankjewel... Het voelde naar, met meer lading dan enkel de originele betekenis.

 

"Ik heb menig lappenpop gezien in slechtere staat," grapte ze terug, ondanks het feit dat ze absoluut niet goed was in grappen maken. Rosa stond op, greep een stoel en vervolgde ondertussen "maar dan hebben we het vooral over drakentemmers en schouwers." Ze ging tegenover Thomas zitten, dichtbij genoeg dat hun knieën zouden kunnen raken, met een aantal lagen jurk en petticoats. Stiekem bleef ze hopen dat hij serieus was in zijn aanzoek, nu dit hele bezoek enigszins in een grap leek te veranderen..

 

Ze voelde de woorden van haar lippen glijden, voor ze er verder over na kon denken; "Thomas... Over net... Dat was serieus, toch?" Ze keek hem aan, maar enigszins door haar wimpers zodat haar schaamte en onzekerheid mogelijk iets minder duidelijk zichtbaar waren. Mja, liever een harde waarheid dan een uitgesmeerde leugen.

 

@Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gelukkig speelde ze mee met zijn ongelukkige grapje, terwijl ze zijn in aan het pakken was met verband. Het was maar goed dat Rosa een tovenaar was, zo snel als het opgelost was. Thomas kon zich voorstellen dat schouwers en mensen die met draken omgingen vaker ongelukjes hadden. Hij hoopte maar dat zijn goede vriendin Christina nooit zo zou eindigen, want hij was al eens in het ziekenhuis voor haar geweest, en het had hem behoorlijk nerveus gemaakt. Wat er met haar gebeurd was was met geen pen te beschrijven. Thomas hoopte dat ze nooit meer zoiets hoefde mee te maken. Ze kwam bij haar zitten, zo dicht dat hij haar makkelijk aan kon raken. 

 

Haar vraag liet hem rood worden, wat de wittige kleur uit zijn gezicht verjaagde. Of hij het aanzoek serieus bedoelde. ''Ja... Het was serieus Roos. Ik wil, met je trouwen. Maar als je dat niet wilt, of niet kan... Dan moet ik dat accepteren.'' Hij keek haar aan, bang om wat ze zou zeggen. In zijn zak zat het doosje met een ring. Het was voor hem heel duur geweest, maar naast haar rijkdom leek het vast een prulringetje. Eerst had hij zich er erg zeker over gevoeld, maar nu ze zo had gereageerd durfde hij hem niet tevoorschijn te halen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was wel serieus? Echt? Haar ogen verwijdden zich, en haar mond viel een klein beetje open. Had haar vader zijn zegen gegeven voor hun huwelijk? Hoe zou Thomas dat voor elkaar hebben gekregen? "Thomas.. Natuurlijk wil ik met je trouwen! Ik wil niets liever!" Ze vloog haar geliefde aan met een blijde kus, waardoor het evenwicht van de stoel mogelijk werd gecompenseerd, maar dat interesseerde Rosa niet. Dit was een droom die ze niet had durven dromen, met zoveel twijfels, angst en pijn.. Maar nu was het toch zo. Met haar armen om Thomas gewikkeld was haar wereld op dat moment perfect. Hoe had deze lieve man zo durven twijfelen over hun liefde, er was niets dat ze er niet voor over had. Misschien had zij zelf ook te veel getwijfeld door haar ervaringen en leken ze nog meer op elkaar dan dat ze eerst dachten.

 

@Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oef! Dat had hij niet verwacht! Hij ving hij haar half op en gaf haar de kus terug. Met een glimlach duwde hij haar in een knuffel. Daarna duwde hij haar iets van zich af, zodat hij haar gezicht kon zien. Ze leek oprecht blij, niet verdrietig zoals in het begin van het aanzoek. Thomas grijnsde schaapachtig. ''Oké, ik moet toegeven dat ik redelijk verward ben. Heel erg blij! Maar ook heel redelijk verward.'' Hij haalde blij de ring uit zijn zak en liet het toen aan haar zien. De verwarring maakte plaats voor oprechte blijheid. Hij hield de ring, die drie maanden salaris voor hem was, omhoog zodat zij het kon zien.  ''Mag ik?'' Hij vroeg het maar, want hij wilde niet dat hij haar liet huilen. Gelukkig zou er nu geen gevaar zijn van een boel boeken die op hen zou kunnen vallen, maar toch had hij het liefst geen huilende Rosa.

 

@Aurora Montagu

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze fronsde kort toen hij aangaf verward te zijn, maar besloot er niet op in te gaan, eigenlijk was ze zelfs ook best verward geweest. Zeker na alles dat deze avond was gebeurd. Op het moment dat Thomas de ring tevoorschijn toverde knorde haar maag met licht ongeduld. De ring was prachtig, en absoluut iets voor Thomas om te kiezen. Ze kon haar vinger er niet opleggen waarom, maar ze wist één sing wel zeker: de steentjes sprankelden net zoals zijn ogen op het moment dat hij de ring om haar vinger wilde schuiven. Rosa knikte enthousiast, het moment dat deze aan haar hand zou zitten, zou ze die nooit meer af doen en zouden ze eeuwig aan elkaar toebehoren. Inmiddels was haar blikveld wazig geworden van de muur aan vocht die zich opbouwde in haar ogen.

 

@Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×