Jump to content
Sign in to follow this  
Louise Deniaud

[1833/1834][SLOW] Hahahaha, you're joking, right? Wait...you're joking, right...

Recommended Posts

OOC:
Waarschuwing: Lichte verwijzingen naar moord, maar het zal niet 15+ worden.

 

Niet alles aan schouwer zijn was leuk. Kinderen dachten vaak dat het een oneindig plezier was met alleen maar avontuur, maar de realiteit was natuurlijk heel anders. Er was bijvoorbeeld heel erg veel papierwerk en dat was alles behalve interessant. En dan waren er de moorden.

 

Louise zuchtte luid toen ze de deur uit liep en sloot hem snel zodat mensen niet naar binnen konden kijken. Niet dat ze niet door het gebroken raam konden kijken, maar het was het idee. De vrouw veegde een pluk haar van haar voorhoofd en leunde tegen de deur. Dit waren altijd de moeilijkste momenten. De momenten waarop ze zich afvroeg waarom ze dit eigenlijk deed, maar ook de momenten waarop ze zeker wist waarom. Het was één van de meest belangrijke banen ter wereld. Als zij hier niet waren, zou alles misgaan. Ze redden mensen en als ze dat niet konden, dan zorgden ze ervoor dat de dader niet nog meer mensen pijn kon doen. En Louise hield van haar baan. Het was alleen dat ze tegen dit soort dingen niet heel erg goed kon, dus wilde ze er het liefst zo min mogelijk naar kijken. Iets wat ze nooit aan iemand zou toegeven en zeker niet aan de andere schouwers.

 

Dus nu stond ze tegen de deur en keek ze naar de grond, want de grond had geen dingen waar haar hoofd licht van werd. Totdat er plotseling een schaduw viel over die vloer. Louise keek even verschrikt op en zette vervolgens meteen haar schouwergezicht op. ”Meneer, u kunt hier niet naar binnen.”

 

@@Dorian Adams

 

OOC:
Privé <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Afkeurend keek hij naar het gebouw voor hem, een gebroken raam, een overduidelijk lijk. Dit was absoluut niet zijn doen, hij zou zelf beledigd zijn als iemand hem daarvan zou beschuldigen. Hij leverde beter werk dan dit. De dader was nog net niet van het kaliber dat zijn eigen adres achterliet op de plaats delict. Hij ijsbeerde voor een moment in de buurt van het raam, probeerde alle details in te nemen. Niet omdat hij de moord daadwerkelijk op wilde lossen, hij was slechts geïnteresseerd in de idiotie van de mens die niet gezegend was met een gezond brein.


 


De deur opende, hij zou liegen als hij zei dat hij niet heel even naar binnen had gekeken voor die weer sloot. Een vrouw had het pand verlaten en leunde nu tegen de deur op, een schouwer, welteverstaan. Hij was misschien iets te dichtbij. 


 


De schouwer keek op. Hij zag een flits van een geschrokken gezichtsuitdrukking, maar hij merkte dat de vrouw zich al snel herpakte en hem weg probeerde te sturen. “Maar natuurlijk,” zei hij beleefd. “Dat is vanzelfsprekend.” Hij wierp haar een kleine glimlach toe terwijl hij enkele stappen naar achteren deed, hij wilde natuurlijk niet de verkeerde indruk geven. “Het zou wat zijn als ze iedereen maar op een plaats delict rond zouden laten struinen. Ik kwam hier echter met een vraag.”


 


“Als ik zo onbeleefd mag zijn, het viel me op dat het raam gebroken was. Het spreekt natuurlijk voor zich, maar met een beetje geluk heeft de misdadiger zich aan het glas gesneden. Heeft u hier al naar gekeken, als ik vragen mag?” Oh, wat was hij toch weer een behulpzame burger. Waarom zou hij dat ook niet zijn? Dit was niet zijn slachtoffer. Hoe meer moordenaars er veroordeeld werden, hoe beter de zaken, want hoe alerter de schouwers leken te zijn, hoe meer hij kon vragen voor zijn diensten. Hij vond dit de ultieme optie. Hij kwam over als een goede burger en hij kon meer geld verdienen. Niet dat hij niet genoeg geld bezat om zijn leven uit te zitten zonder een dag te hoeven werken, maar er was niks mis met het verdienen van meer geld, hij werkte er immers voor, het was zijn recht om geld te krijgen.


 


Hij dacht nog eens na over het glas, slordig, eigenlijk. Welke idioot forceerde zich nu zo duidelijk naar binnen? Zo vaak hadden slachtoffers hem uitgenodigd om binnen te komen, waarna ze toepasselijk begroet werden; met een kleine spreuk hier, wat vergif daar, een mes ergens anders, het lag er maar net aan waar hij zin in had, of waar zijn klanten om vroegen. Het raam breken was echter onprofessioneel, het was vast geen vakman, misschien een moord geleid door emoties? Waarschijnlijk zat er een heel emotioneel verhaal achter. Het was nog steeds slordig. “Het glas breken,” spotte hij uiteindelijk. “Een amateurszet als ik het zo mag zeggen. Ik had het anders gedaan,” grapte hij. Natuurlijk was het geen grapje, maar dat hoefde zij natuurlijk niet te worden. Hij vond enkel dat ze zich gedroeg alsof moordzaken niet haar lievelingsonderdelen waren van haar baan, wat begrijpelijk was. Nu werd hij niet bepaald makkelijk van zijn stuk gebracht door een simpele moord, maar niet iedereen zag in dat moord eigenlijk vrij normaal was, dus hij probeerde de situatie luchtig te houden, want hij vond moord een luchtig onderwerp. Hij deed het elke dag. Oké, niet elke dag, hij plande zo ook zijn weekenden en vakanties in, maar hij deed het vaak genoeg om er niet van onder de indruk te zijn.


Share this post


Link to post
Share on other sites

De man liep achteruit. Louise glimlachte naar hem. Het was fijn als mensen zo snel naar haar luisterden. Dat deed lang niet iedereen en zeker niet bij dit soort grote dingen. Het was heel vreemd, maar soms leek het alsof mensen expres nare dingen wilden zien. Of misschien leek het niet alleen maar zo. Misschien was het wel gewoon zo. Mensen waren rare mensen. In ieder geval, iemand die de regels naar eigen zeggen als vanzelfsprekend beschouwde en dan vervolgens ook nog een eindje uit de weg liep stelde ze zeer op prijs.

 

Tot hij haar advies ging geven. Merlijns baard, armchair aurors. Wat had ze daar een bloedhekel aan. Toegegeven, het was geen slecht advies. Het zou inderdaad mogelijk kunnen zijn dat er nog bloed op het raam zat, vooral als de dader niet voorzichtig genoeg was tijdens het naar binnen klimmen, wat waarschijnlijk ook zo was, want hij/zij had een raam ingeslagen. Louise knikte beleefd. ”Geen zorgen, meneer.” Zei ze zo rustig mogelijk. ”We zijn schouwers. We zullen zo goed mogelijk alles onderzoeken.” Het kwam er een beetje monotoon uit, maar dat boeide niet. Als hij stomme vragen ging stellen, dan kon hij stomme antwoorden verwachten.

 

En toen ging hij het ineens hebben over hoe amateuristisch dat wel niet was. Louise had hem eigenlijk meteen moeten zien als iemand die heel raar was en eigenlijk deed ze dat ook wel, maar ze grinnikte ook. Ze dacht niet dat hij het slecht bedoelde. Mensen maakten wel vaker grapjes in ongemakkelijke situaties. Want dit was natuurlijk een grap. Een moordenaar zou hier niet zomaar vrolijk tips uitwisselen met de schouwers. Toch? ”Ja…” Antwoordde ze. ”Als ik het was geweest, was ik gewoon naar binnen… Hoe noem je dat… Transplanage Verschijnselen. Ze had geen idee. Louise zuchtte. ”Het is duidelijk dat het niet gepland was.” Mompelde ze. ”Misschien…” Ze beet op haar lip en keek even door het raam. Ugh, walgelijk. In ieder geval, het was niet iets wat ze met burgers hoorden te bespreken. Al waren ze nog zo charmant.

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Maar natuurlijk, mijn excuses.” Hij wierp haar een kleine glimlach toe. Natuurlijk zouden de schouwers alles onderzoeken, en misschien hadden ze een beetje geluk hier en daar en vielen alle puzzelstukjes op hun plek, maar hoeveel zouden ze daadwerkelijk vinden? Hoeveel dachten überhaupt als een moordenaar? Nu was hij van het rationele soort. Het type moordenaar dat overal goed over nadacht, maar er waren velen die de daad klakkeloos uitvoerden. Een kleine glimlach verscheen nogmaals op zijn gezicht toen ze zelf ook liet zien dat ze het amuserend vond. Iemand met een gevoel voor humor, dat kon hij wel waarderen. Wist zij veel dat het geen echte grap was, maar dat hoefde hij haar natuurlijk niet te vertellen.

 

Transplage. Hij dacht eens na over het woord, overduidelijk Frans, een taal die hij niet goed beheerste. Transformeren? Je kon een huis overduidelijk niet in transformeren. Was dat trouwens niet transformer in het Frans? Om eerlijk te zijn had hij nooit echt de moeite gedaan om überhaupt Frans te leren, maar hij had connecties en ving af en toe wel eens wat op. Het was goed genoeg voor hem. Dus wat anders zou het betekenen? De deur openbreken? Transplage, transplage. Transporteren misschien? Bedoelde ze verschijnselen? Hij wist geen ander woord dat hij op die plek kon zetten. “Bedoelt u verschijnselen?”

 

“Ik geef u volledig gelijk,” meldde hij. “Er zijn overduidelijk betere manieren om een huis binnen te komen.” Hij sprak uit ervaring. “Niet iedereen heeft zijn sloten beschermd tegen spreuken als alohomora. Daarbij is men niet altijd even te spreken over het brandstofnetwerk.” Deed de overheid er wel iets aan om mensen hiervoor te beschermen? Niet dat dat hem veel interesseerde aangezien het zijn baan een stuk gemakkelijker maakte, maar hij vond nu eenmaal dat huizen niet goed beschermd waren. 

 

Hij wierp nogmaals een blik op het gebouw en wat hij van het plaats delict kon zien. Wie weet was het nooit de bedoeling geweest van de dader om het raam te breken. Misschien was deze door de deur naar binnen gekomen en moest diegene het pand in haast verlaten. Maar als dat zo was… hij had überhaupt niet genoeg aanwijzingen om het te bewijzen. Daarvoor had hij moordwapens nodig, een achtergrond van het slachtoffer, 

 

Jarenlang had hij geleerd hoe men een moord plande en vervolgens uitvoerde. Hij had altijd gekeken naar de persoon, in welke situatie was diegene het kwetsbaarst, welk verhaal kon hij zo uitbeelden dat de schouwers nooit in zijn buurt zouden kijken? Dorian zag moorden als een kunst. Elke moord vertelde immers een verhaal, niet? Jaloezie, woede, wraak, er waren zoveel motieven en zoveel verhalen. Hij vond het bijna interessant om ze uit te pluizen. Op dit soort momenten wenste hij zelfs bijna dat hij een schouwer was. Want wat dreef een persoon tot plegen van een moord? Hij zelf had genoeg verhalen gehoord van zijn klanten; Een man was ontrouw geweest aan zijn vrouw, een broer wilde de erfenis stelen van zijn oudere familielid, een politicus wilde zijn concurrent het graf in jagen. Dorian vond moord interessant, het had iets. “Zeker. Overduidelijk iets gedaan uit emotie, en overduidelijk een eenmalige situatie.” Een dader die het vaker deed, zou niet zulke sporen achterlaten. "Heeft u toevallig al een idee?" Hij had gezien hoe ze op haar lip had gebeten en weg had gekeken, had zij zelf al een verhaal in haar hoofd?

Edited by Dorian Adams

Share this post


Link to post
Share on other sites

De man leek intelligent te zijn. Ze zag zijn woorden niet als ervaring, want iedereen met wat intelligentie kon tot dezelfde conclusies komen. Hij had gelijk, natuurlijk. Voordeuren waren makkelijk open te krijgen en op zo’n drukke plek was dat misschien niet even subtiel, maar een stuk subtieler dan een raam kapot gooien. En het brandstofnetwerk… Ja. Het was niet heel erg privé, maar het was wel makkelijk te misbruiken. Daarover gesproken… Ze wuifde naar één van de mensen in het huis (en probeerde zo goed mogelijk niet naar binnen te kijken) en zorgde ervoor dat hij naar haar toekwam. ”Kijk het brandstofnetwerk na.” Zei ze. ”Wie er vandaag in en uit is gegaan.” Duidelijk niet de moordenaar, want...het raam… Maar het was beter om alles te checken. Ze hadden genoeg ooggetuigen, maar misschien wist één van de bezoekers een motief. Misschien was één van de bezoekers het motief. In ieder geval, het moest gebeuren. En eigenlijk was ze het bijna vergeten, dus misschien was het goed dat de vreemdeling haar eraan deed herinneren. Al was het eigenlijk nog steeds niet de bedoeling dat hij hier was.

 

Hij had weer gelijk. Dit was puur emotioneel geweest, dat wist Louise ook al zeker. Ze knikte dus. ”Duidelijk.” Zei ze. Hij was inderdaad een intelligente man. Niet een moordenaar met ervaring, natuurlijk. Dat zou vreemd zijn. Iemand die er misschien iets te veel over nadacht, maar dat hij geen schouwer had hoefde niet te betekenen dat hij geen interesse had voor het beroep. Genoeg mensen hadden schouwer willen worden, maar konden het uiteindelijk niet. Misschien was hij daar één van. Of misschien probeerde hij gewoon te helpen. Misschien dat hij zin had om te praten. Het had geen zin om conclusies te trekken. Hij was een vreemdeling en ze had niets met hem te maken.

 

”Het simpelste antwoord is meestal het juist.” Zei ze. ”En deze dader lijkt niet heel...slim.” Ze keek naar een stuk van het raam, zonder naar binnen te kijken. ”Die had duidelijk iets gezien wat niet goed viel en werd boos.” Louise dacht heel even na. ”Maar misschien… Misschien was er al iets aan de gang in het huis. Misschien dat het raam gebroken is door iemand die wilde helpen.” Het was mogelijk. Gezien de omstandigheden. Dan zouden ze een hele andere zaak hebben. ”Wat denkt u, monsieur Détective.” Zei ze met een grijns. ”Heeft u een theorie?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij knikte toen ze zei dat het simpelste antwoord meestal juist was. Het was zo duidelijk dat het niet gepland was. Maar een helper? “Het kan… zijn er ooggetuigen?” Getuigen waren niet altijd even behulpzaam, angst kon namelijk vreemde dingen doen met iemands geheugen, maar soms konden ze wel degelijk iets van waarde vertellen. Daarom zorgde hij er ook altijd zelf voor dat er geen getuigen waren… of dat die toevallig ook verdwenen. Maar meestal was hij natuurlijk slim genoeg om te voorkomen dat iemand hem zag. Een getuige hier zou echter een enorme hulp zijn, vooral als diegene iemand was die had geholpen. Tenzij madame schouwer het fout had, natuurlijk. Al vond hij dat het een idee was dat verder onderzocht moest worden, wie weet had ze gelijk.


 


Monsieur Détective, daar kon hij wel aan wennen. Met een kleine grijns op zijn gezicht dacht hij na over wat zijn zogenaamde theorie zou kunnen zijn. Om eerlijk te zijn, had hij er geen. Erg veel bewijsstukken waren er namelijk niet, in ieder geval geen waar hij toegang tot had. Het enige wat hij wist was dat dit overduidelijk ongepland was, een moord gepleegd vanuit een bepaalde emotie. Maar ze waren beide al tot die conclusie gekomen. Het raam, waarom was die gebroken? Wat was het moordwapen? Dorian had geen idee, hij werd namelijk bij de deur tegengehouden. Niet dat hij dit de vrouw en de andere schouwers kwalijk nam. Het was niet meer dan normaal om buitenstaanders buiten de deur te houden,  


 


“Wel… afhangend van de positie waaruit het raam gebroken werd…” Hij richtte een frons op het raam. “Waar liggen de meeste glasscherven, binnen of buiten?” Hij wilde het zelf ook wel uitzoeken, maar het was een beetje moeilijk als je het gebouw niet in mocht, dus helaas moest hij het doen met de informatie die madame schouwer hem gaf. Lag het binnen, dan zou ze gelijk hebben en was iemand te hulp geschoten, of de dader was natuurlijk ingebroken door het raam. Lag het buiten, dan was het misschien het resultaat van een vluchtpoging of was er een willekeurig object door het raam gevlogen. Het zou niet de meeste duidelijke constatering zijn, maar er zouden in ieder geval mogelijkheden weggestreept kunnen worden. 


Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij wist in elk geval wel welke vragen hij moest stellen. Als hij een amateur was, dan was hij in ieder geval een goed geïnformeerde amateur. Louise wist niet helemaal wat ze daarvan moest denken. Het was niet echt iets waar je als normaal persoon een hobby van maakte. Aan de andere kant hadden mensen vreemdere hobby’s en dit soort dingen kon je ook best uit detective boeken halen. Misschien was hij daar een fan van. Als schouwer was het makkelijk om iedereen te zien als potentiële bedreiging, omdat schouwers als geen ander wisten dat de ergste criminelen eruit konden zien als hulpeloze oma’s, maar dat betekende niet dat het goed was om te doen. Als je iedereen zag als bedreiging, zou het binnen korte tijd mis gaan. Het was beter om zelf in het ziekenhuis te behandelen dan dat ze dat zelf bij een onschuldige deed. Niet dat ze dat van plan was bij deze man, want hij deed niets behalve vragen stellen, maar toch. Benefit of the doubt. Het was een belangrijk iets. Zelfs als schouwer.

 

Maar goed, de vragen. “Ooggetuigen... Makkelijk gezegd, ja.“ Zei ze met een zucht. “Het is een drukke straat. Helaas kunnen we niet weten hoeveel er zijn. Veel van hen zullen naar huis zijn gegaan en er zijn dreuzels bij betrokken.“ Wat was het met magie dat het mensen in de meest onsubtiele wezens op aarde veranderde? Sure, magie kon nogal explosief zijn en dat was niet heel erg subtiel, maar dreuzels hadden letterlijke explosieven en die kregen het ook voor elkaar om zich normaal te gedragen. Meestal. Soms... Louise wist eigenlijk niet zo heel veel van dreuzels, maar het feit dat ze ze weinig zag zei waarschijnlijk wel wat. Soms was het alsof dreuzels tovenaars meer zagen dan andersom. Hoe ze wist dat de man geen dreuzel was? De hele straat was inmiddels omgeven van de dreuzelwerende spreuken. Een beetje zielig voor de mensen die nu niet naar hun huis konden, maar beter dan het alternatief. Het gebeurde wel vaker. Dat was het probleem met gemixte straten.

 

“En over de glasscherven, vooral binnen. We denken dat er een toverstok is gebruikt door de manier waarop ze zijn verspreid. Wat de betrokkenheid van dreuzels wat lastig maakt. Vooral aangezien we niet weten hoeveel dit hebben gezien...“ Gelukkig had het menselijk brein de mogelijkheid om alles wat te vreemd was om mogelijk te zijn te veranderen in iets dat wel mogelijk was. Ze had al een bericht gestuurd naar het Ministerie en morgen zouden de dreuzelse kranten volstaan met berichten over de pistool die de man niet gebruikt had. Een klein aantal zou misschien vasthouden aan het idee dat ze iets magisch hadden gezien, maar de meeste mensen zouden genoegen nemen met de verklaring. En de rest? Tja, de kans dat die een bedreiging vormden was heel erg klein. Heksenjagers bestonden, dat zeker, maar er waren er nog maar weinig. Het grootste deel van de bevolking was zo langzamerhand wel gaan geloven dat heksen niet bestonden. Bovendien hadden ze zo hun spionnen in bekende heksenjagerringen. Louise maakte zich er in ieder geval geen zorgen over.

 

“En als ik nog meer ga zeggen, kom ik in de problemen.“ Zei ze met een grijns. “Straks ben je een journalist.“

Share this post


Link to post
Share on other sites

“You’d have to hope that one muggle would be sure enough of what they’ve seen to come back here and make a statement. If they aren’t afraid of being considered insane, of course. In a way, it’s a shame that our worlds can’t merge, but perhaps for the better.” Wouldn’t want to send the world back to the dark ages where wizards had to hide from muggles and their horrendous witch hunts. They couldn’t accept anything that was different from them, stronger than them. They just had to immediately eradicate it, just like they did everything else. But he wasn’t going to dwell on muggles, instead he just sighed and took another look at the window. “Oh well… perhaps the perpetrator will turn himself in. I mean, it’s highly doubtful. But maybe they’ll feel guilty enough.” He knew his way around in the world of murder. Some people acted out of passion, as they had already discussed. And others… well others did a bit more planning, much like he himself. The difference was just that others were a bit more flamboyant, and proud of their work, and a lot more inclined to leave clues as to what their identity was. They were stupid. Most murderers were stupid, anyway. At least he knew what he was doing.

 

 

He laughed with her, but he couldn’t help but feel slightly insulted by being called a journalist. Okay, she hadn’t explicitly called him a journalist, but still. He wasn’t one of those vultures, thank you very much. “I’m afraid the truth is going to disappoint you, because I’ve never been much of a writer. So you needn’t worry about this ending up in the papers, miss…” Oh, yes, he was aware, she hadn’t given him her name yet. But it would be odd for him to ask her for her name just after she had jokingly accused him of being a journalist. You never knew how paranoid aurors truly were. Perhaps she would immediately assume that he was lying and that he was going to use her name in his next article, which was ridiculous, but then again, some people could go a bit far in their fantasies. So he just brushed it off and gave her a polite smile. “I believe we haven’t introduced ourselves to each other yet. Dorian Adams, not a journalist. With whom exactly do I have the pleasure of speaking?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ha. Wouldn’t their life be easy if all murderers felt guilty? If they all instantly regretted their actions and turned themselves in? Technically her life would be easier if they weren’t murderers in the first place, in fact everyone’s lives would be easier, but then she’d be out of a job. Well, no, that wasn’t true. She’d just get a different job. Become an adventurer or something. Work on the revolution effort without anyone being hurt by it. To be honest, that would be more amazing than anything she could hope for. It was a shame life didn’t work that way. But that’s why people like Louise were needed. And no, the perpetrator wouldn’t come in, Louise thought. Even if he felt guilty, they’d probably be too much of a coward.

 

Anyway, not a reporter, that was good. He could always be lying of course, but Louise honestly didn’t think figuring it out was worth the effort. After today they would probably have gotten all information they could out of the crime scene and maybe the murder being published would cause witnesses to step forward. Would save them the trouble. In any case, the press was quick, but not so quick that they could compromise the crime scene today. Anyway, he gave her a name. She’d never heard it before, but then again she hadn’t been in England for very long, so that wasn’t strange. ”Louise Deniaud.” She responded with a smile. ”Pleasure to meet you. So. If you are not a journalist and not a detective. Then what do you do?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

“A pleasure to meet you, Miss Deniaud.” He maintained his smile until they moved from one subject to another. “At the moment, nothing worth mentioning.” You know, since mentioning that he was a hired assassin wasn’t exactly worth the prison sentence, or perhaps death sentence, that came with said confession. But he doubted she would gather that from the expression. “But you might see me more often in the future. As a matter of fact, I just applied for a job at the ministry.” A murderer at the ministry, one would almost imagine that he was talking about the plot of some bad mystery novel. Not something he would read, but to each their own, he supposed. At long as it didn’t disturb him, he had enough disturbances to deal with already. In case the people he was thinking about didn’t think it was about them, he would love to yell their names. In his head. CHASE. That’s for Margaux planning to paint his room with Chase’s face in two IC years.

 

 

“Not the uninteresting part of the ministry, of course. I have always wondered how it popped into their minds to make ‘head of the Official Gobstones Club’ an official occupation, or how the Official Gobstones Club even managed to attain a position in the actual ministry.” He grinned for a moment, he’d never understood the significance of it. It was a game for children and adults who had managed to evade actually growing up and taking up responsibilities. Pathetic, really. “I applied for a job as a criminal profiler, so I assume our paths may cross. Though, hopefully, not always right next to a dead body. Kind of a buzzkill, if you ask me.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, he didn’t have a job. So... he walked around trying to find crime scenes because he was bored? Because that would be creep. Oh wait. He had applied for a job. As a criminal profiler! ”Ah.” Louise said, finally understanding. ”That explains a lot. At least i do not have to be afraid of you doing this as a hobby of some kind.” She smiled at him. But then she looked at the crime scene. It didn’t seem respectful to be here smiling and chatting right now. ”Well... You did help me think of a few things. So maybe I will put in a good word for you.” She said. She didn’t know him, of course, but if he was applying to be a criminal profiler and was actually a psycho, those people would probably know. Her recommendation wouldn’t do any harm.

 

Haha.

 

”Listen, I should probably get back to work.” It was a shame almost and Louise thought for a little while. ”But it was very nice meeting you. Maybe we could meet again some day?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

He chuckled at her joke. “Don’t worry, I don’t really take pleasure in hanging out around dead bodies. I honestly don’t know how medical examiners do it.” The smell was already bad enough, and honestly, he never spent a long time waiting before he disposed of a body. The sooner he was rid of it, the better. But as a criminal profiler you didn’t really have to mess with corpseguts, or whatever it was that medical examiners did. It was disgusting, so he didn’t really care either. “And erm… thank you. Good luck with your case.” Oh yes, it was a genuine ‘good luck’. This body certainly didn’t look like his handiwork, or anyone else’s that he knew of, so he didn’t really care if the killer got caught. Besides, the auror had been quite amusing to talk with. Louise Deniaud. He’d have to remember that name; surely, they would meet again. “I’d like that. Until next time, then,” he said, smiling at her, after which he turned around. Until next time, indeed. Hopefully not over a corpse.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah yes, the examiners. She both feared them and admired them in a strange way. Louise always wondered a little what kind of fears those people would have. If you weren't scared of bodies in such a way that you were fine with sticking your hand in one, there surely wasn't much that could scare you. But then again, maybe they were just scared of spiders or mice or maybe talking to strangers. Louise wasn't scared of any of those things. She had her own fears, but they were safely locked up inside her head and would never come out, because talking about fears was for healthy, normal people weaklings. 

 

But medical examiners played no further part in this conversation. This was about Dorian Adams. At first glance he seemed... fine. Future criminal profiler, friendly and polite, didn't meddle with her case for longer than a quick, fun conversation, thanked her... He was also pretty handsome which helped too. Yeah. Louise thought she could like him. As long as he didn't just turn out to be some kind of psycho.

 

Haha.

 

"Until next time." She said and returned to her work. There was a case to be solved. No time for pleasantries now. She walked back to the building. "Any news on the floo network?"

 


 

Done!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×