Jump to content
Sign in to follow this  
Delilah Johnson

[1839] How do you keep a wave upon the sand

Recommended Posts

How do you hold a moonbeam in your hand


Zondagmiddag 20 oktober 1839 - In Delilah's kantoor

 

Ze was hier nu al een tijdje en het was nog altijd niet perfect. Nu had ze wel verwacht dat het een zware taak zou worden, een school die haar tweeling als docent etiquette aannam was ver gezonken, maar toch ze had verwacht dat ze wat orde in de chaos kon scheppen op een iets sneller tempo. Ze hield ervan om dingen met vlugge progressie vooruit te zien gaan en waar er vast wel verbeteringen waren was Zweinstein weer keurig maken een levensproject waar ze niet eens zeker wist of ze genoeg tijd had. (En tovenaars werden meestal over de honderd dus dat zei wat).

 

Betekende niet dat ze het niet ging proberen, Delilah Johnson was geen opgever.

 

Ze had zelfs nog niet de hoop opgegeven dat haar dochters ooit aan de man zouden komen. Al wist ze niet om welke ze zich meer zorgen moest maken. Diana die, hoe goed ze ook haar best deed, de schat, maar niet leek te slagen of June, die totaal niet haar best leek te doen.

 

Maar June was hier en Diana niet (Ooit vinden we iemand om haar te spelen </3) dus June was het slachtoffer van haar zorgen van vandaag. Ze had haar dochter bij zich geroepen in haar kantoor met de melding dat ze iets heel belangrijks te bespreken hadden.  Wonder boven wonder was haar dochter nog gekomen ook. Dat scheelde weer een beschamende trip naar de Griffoendor leerlingenkamer vanavond. (Want ze zou het lieftallige afdelingshoofd dat uiteindelijk gewoon hebben opgewacht)

 

Goedeavond, fijn dat je kon komen”, ze knikte haar dochter met een serene glimlach toe en maakte het zich gemakkelijk in een van de stoelen bij de openhaard. (Een must in een kantoor zo kil als deze!). “Je weet denk ik wel waarom je hier bent?”, ondertussen dirigeerde ze met een soepele zwaai van haar toverstaf de waterkoker naar het vuur. Dit soort gesprekken waren beter met thee.

 



Met Irene <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk wist June waarom ze hier was. Haar moeder had het niet bepaald onder stoelen en banken geschoven toen ze hier op Zweinstein kwam, dat ze het niet eens was met hoe haar kinderen hier les gaven. Sindsdien had Delilah Johnson de etiquette lessen op Zweinstein overgenomen = nog steeds een zwak moment van de schoolhoofden, als je het June vroeg, hoewel ze het ergens ook wel begreep, want haar moeder kon soms best eng zijn. Ook zonder etiquette hield June echter nog haar eigen vak over en er was niet veel wat haar moeder daar aan kon doen, want Delilah kon onmogelijk beweren dat ze meer wist van Drakologie dan June. Dat zou haar moeder er echter niet van weerhouden om alsnog ergens kritiek op te hebben, dat wist June heel zeker. De afgelopen maanden was haar moeder mild geweest in haar commentaar, maar June was er van overtuigd dat dat alleen maar was omdat ze stiekem allerlei informatie aan het verzamelen was in dikke mappen. Eerlijk gezegd verbaasde het haar dat die map nog niet op schoot lag het moment dat ze binnen kwam wandelen. 

 

Omdat dit een professioneel gesprek was, wat vast over professionele dingen ging had June zich eens netjes aangekleed. Meer omdat haar moeder dan daar minder kritiek op kon geven en ze hier sneller weg kon, dan dat ze het zelf zo graag wilde. Ze had zelfs nog overwogen om een soort bril op haar neus te zetten, zodat ze er serieuzer uit zou zien, maar uiteindelijk besloten dat dat toch wat teveel van het goede was. Ja, ze had natuurlijk ook ervoor kunnen kiezen om helemaal niet op dit gesprek op te komen dagen, maar dat was niet de boodschap die ze af wilde geven he. Bovendien zou dat alleen maar voor meer gedoe zorgen en als het op Delilah Johnson aankwam, moest je dat zoveel mogelijk voorkomen. 

 

Het was werkelijk ongemakkelijk om voor een gesprek als dit iemands kantoor binnen te komen -als het Eagle was geweest had ze dit niet erg gevonden, zelfs al was hij ook zo'n serieuze docent- maar ugh, dit was ook nog eens haar moeder. June glimlachte echter braaf, streek haar jurk nog eens glad en nam plaats in de zachte stoelen die haar veel te erg aan haar ouderlijk huis deden denken. "Oh, hou op met die onzin moeder. We kunnen de smalltalk vast wel overslaan en meteen tot de kern van de zaak komen, toch?" Dan was ze hier tenminste snel vanaf. "Dus, wilde je het allemaal uitleggen? Anders mag je me ook gewoon je aantekeningen met verbeterpunten geven en dan zijn we meteen klaar." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hmm”, afkeurend roerde Delilah met haar lepel in haar kopje, niet dat ze het met melk of suiker dronk dat lepeltje zat er vooral voor de sier. Ze wilde niet meteen een reactie geven, of dat wilde ze wel, heel graag zelfs! Iedereen wist toch dat een beetje beleefde smalltalk erbij hoorde? Dat had ze June zelf vertelt! Als er iemand anders voor haar had gezeten dan haar eigen dochter had ze vast een opmerking gemaakt over opvoeding…

 

Maar nu niet, want hier wist ze dat de tragische ouders alles er aan gedaan hadden om hun kinderen fatsoenlijk op te voeden. Ze was er zelfs nu nog mee bezig.

Als je het zo wil”, verzuchte ze uiteindelijk, want hoe vervelend ze deze vorm van gesprek ook vond, ze ging geen nee zeggen als ze een hele lijst aan klachten mocht indienen en haar dochter er braaf voor bleef zitten. Dat was meer dan ze in jaren gekregen had.

 

Tesni June Johnson, je bent nu bijna dertig? En ik zie nog steeds geen ring om je vinger en.. met Jayden..”, ze wierp even een treurige glimlach naar haar dochter. Zelfs al was Jayden een kind zonder vader, zelfs al had June bij de zwangerschap geen ring cadeau gekregen en stond dat heel lelijk, ondanks alles hield ze wel van haar kleinzoon. Een hoop zelfs! Maar het bleef problematisch. “Ik denk dat het tijd wordt dat we een serieuze huwelijkspartner voor je gaan zoeken, want anders is het straks te laat”.

 

Ik wil je best een lijst geven met dingen die je moet verbeteren om een man te vinden maar zelfs dan wordt het hard werken

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een lijst met alle dingen ze moest verbeteren om een man te vinden?

 

June knipperde met haar ogen en keek haar moeder even verbaasd aan, terwijl haar hersens deze overgang probeerden te bevatten. Ze had gedacht dat ze hier waren om over haar lesmethodes te hebben niet over deze onzin. Haar moeder had al vaak genoeg gezeurd over het vinden van een man. Dat was het ergst geweest toen ze onverwacht zwanger was geraakt. God, wat een discussies hadden ze toen wel niet gevoerd, maar zelfs als June had gewild, had ze van Caleb waarschijnlijk nog geen ring om haar vinger kunnen krijgen. Dat hij niet was gemaakt voor een huwelijk, of het ouderschap, dat was al wel snel genoeg gebleken. Daarna had Delilah zich nog wel even druk gemaakt, maar June had gehoopt (en tot nu toe had het er ook op geleken) dat nu ze richting de dertig ging, haar moeder wel eens op zou houden. Het werd namelijk onderhand een beetje een hopeloze zaak en als ze straks werkelijk de dertig had bereikt, dan was dat het al helemaal. 

 

"Ik ben hier helemaal niet om dat soort dingen te bespreken," protesteerde ze. Het was vast allemaal lief bedoeld. Alles wat haar moeder deed en zei was altijd lief bedoeld, maar dat betekende nog niet dat het ook welkom was. "Ik hoef helemaal geen ring... of een man." Ze redde het prima zelf, dat had ze altijd gedaan. Het enige wat ze nodig had was haar familie, maar daarvan zat er nu een grote verrader tegenover haar. "En Jayden heeft helemaal geen vader nodig. Hij heeft mij en ik ben alles wat hij nodig heeft." Het lukte niet om de licht gekwetste ondertoon in haar stem te verbergen. Natuurlijk had ze hem graag een vader gegeven. Hij had ook een vader, eentje die hem veel minder gaf dan wat hij eigenlijk verdiende, maar ze zou er altijd zijn om alle schade op te ruimen die Caleb eventueel achterliet, om haar kind zoveel mogelijk te geven wat hij misschien mistte. En Jayden had Tristan en Cheyenne en zijn neefjes en nichtjes, die allemaal altijd binnen handbereik waren. Hij was niet alleen. Het was niet alsof hij helemaal geen mannelijke figuren in zijn leven had om naar op te kijken. Daar had je niet perse een vader voor nodig. 

 

June wierp haar moeder een koppige blik toe. "En laten we eerlijk zijn mam, het is toch al te laat." Dat was het geweest vanaf het moment dat ze moeder was geworden en ze had het er prima voor over gehad. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lieverd”, verzuchtte ze, “Jayden heeft echt wel een vader nodig..”. Dat was gewoon beter voor een kind, zeker voor een zoon. Als June nou een dochter gehad had..

 

Dan was alles nog steeds problematisch geweest, maar meer te overzien. Desnoods had zij dan de rol van opvoeder op zich kunnen nemen, beide van de tweeling bleken betrokken ouders maar ze vroeg zich af of er daadwerkelijk opvoeding plaatsvond. Maar iedereen met een beetje verstand wist dat zonen vaders nodig hadden. Dat was het beste voor iedereen. “Zo werkt dat gewoon”. Zij maakte de regels ook niet, niet de maatschappelijke in elk geval, maar met de meeste was ze het wel eens en daarom moest June zich er maar eens naar gaan gedragen. Dat. Was. Beter. Voor. Iedereen.

 

Het gaat inderdaad lastig worden”, knikte ze, “maar ik denk niet dat het onmogelijk is, heeft je broer geen vrienden die nog ongetrouwd zijn?”. Dat was een goed begin. Tristans vrienden hadden het vast iets minder met maatschappelijke regels, hoe zouden ze het anders volhouden in vriendschap met haar zoon? En misschien kon hij het voor elkaar krijgen om zijn tweelingzusje te koppelen als vriendendienst…
 

Al mocht dat dan weer niet bekend worden!

 

Je bent echt niet zo wanhopig dat er niks meer te regelen valt. Je zult wat meer je best moeten doen en met minder genoegen nemen maar..”. Ze wist niet perse wat er achter de maar kwam. Ze wist gewoon dat June meer kans had dan Diana om nog aan de man te komen, zelfs met dat kind en dat ze hoe dan ook niet twee ongetrouwde dochters wilde. “Heb je het überhaupt ooit geprobeerd Tesni?

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik kan er ook niets aan doen dat zijn vader een nalatige lul is." Want oh ja tuurlijk, nu was het haar schuld dat Jayden geen echt vaderfiguur in zijn leven had? Kom op zeg. Wie had deze stomme regels bedacht. Als het hebben van een vader werkelijk zo belangrijk was, waarom waren er dan geen wetten die mannen verplichten om een rol in het leven van hun kind te spelen? Ach ja, daar was het huwelijk natuurlijk voor, maar zelfs dan bleek de helft van het mannelijke geslacht erg nalatig te zijn, dus zoveel leverde dat ook niet op. June had altijd al gevonden dat er teveel waarde aan het huwelijk werd gehecht. 

 

De blondine snoof even, maar kon het niet helpen dat ze zachtjes moest lachen. "Werkelijk mam, Tristan's vrienden?" Toen ze klein was was ze vast een beetje rood aangelopen van die opmerking, want toen had ze een tijd een crush gehad op Florian. Natuurlijk had ze Flo daar nooit iets over verteld, want het was beschamend en meisjesachtig en als ze met Tristan en Florian was, dan was het een soort verplichting om op alles te haten wat te meisjesachtig was geweest. Tegen de tijd dat June er eventueel de moed voor had gehad om wel iets te zeggen was Flo met zijn vader gaan reizen en toen hij jaren later weer terug kwam, waren ze ouder en was alles anders. Soms had ze zich nog wel eens afgevraagd hoe het zou zijn om een relatie te hebben met Flo, maar June wist eigenlijk wel zeker dat het uiteindelijk niet zou werken. Florian was lief, te lief soms. Hij verdiende het beste en niet minder dan dat. Naast Flo had Tristan ook andere vrienden, maar ugh ze ging toch niet haar broer vragen om haar te koppelen. Ze was geen kind meer en was dit echt het beste waar haar moeder mee kon komen? "Ik wist niet dat we al zo diep waren gezonken dat dit nu mogelijke opties waren." June wist heus wel hoe Delilah werkelijk over hun vrienden dacht. 

 

Dus nee, ze ging niet met Tristan's vrienden op date, zelfs al vond haar moeder dat ze 'maar genoegen moest nemen met minder'. "Minder? Dus iedereen mag zijn sprookjesrelatie hebben, behalve ik, omdat ik er toevallig wat langer over doe. Ik dacht dat het als moeder toch je wens was dat ik gelukkig ben? Blijkbaar niet dus..." June pruilde. Er was niets wat Delilah Johnson liever wilde dan een goede moeder zijn, dus het was altijd een goed punt om haar op te pakken, zeker als ze van die rake, kwetsende opmerkingen naar je toevuurde. Natuurlijk had June het wel geprobeerd. Misschien niet zoals de meeste andere meisjes het deden die al eeuwen droomden van hun droombruiloft en niets anders, maar ze had haar best gedaan en ze had gelukkige relaties gehad. Voor een tijdje. Totdat ze haar altijd weer hadden verlaten. Niet eens perse voor iemand anders, dat was misschien zelfs nog beter geweest. Maar nee, zelfs zonder de verleiding van iets buitenaf was het blijkbaar niet de moeite geweest om bij haar te blijven. 

 

Dat waren allemaal dingen die ze wel eens dacht als ze alleen in bed lag, maar natuurlijk absoluut niet naar haar moeder uit ging spreken. Of haar vrienden, of Tristan, of wie dan ook. "Natuurlijk heb ik het geprobeerd," schoot ze in de verdediging. "Ik eh, ik probeer het zelfs op dit moment dus eh nou....Ik heb je hulp niet nodig." Het was gewoon iets wat ze er uit flapte zodat ze het niet over dat andere hoefden te hebben, maar ze had er al spijt van zodra de woorden over haar lippen waren gerold. 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk dit was een lastig pakket, natuurlijk wilde ze dat haar kinderen gelukkig waren! Niet eens omdat ze de perfecte moeder wilde zijn, maar omdat het haar kinderen waren. Het probleem was alleen dat wat June gelukkig leek te maken (een alleenstaande moeder zijn met alle vrijheden maar ook schande die daarbij kwam) en wat haar gelukkig zou moeten maken (netjes getrouwd zijn en een prachtig plaatje van een leven hebben. Een stabiel gezin, misschien wat meer kinderen? Als June een man had gehad dan had Jayden vast meer familieleden gehad!) niet overeen kwamen. En hoeveel ze ook van haar kinderen hield, uiteindelijk won haar wil om perfectie achter te laten overal waar ze ging het toch. Kon ze niet helpen.

 

Tuurlijk wil ik dat je gelukkig bent”, zei ze zuur, “ik denk alleen niet dat jij weet hoe gelukkig een huwelijk je zal maken. Je zal inzien, als het zover is, dat settelen voor minder echt niet erg is tegenover alles wat je brengt”. Je wist gewoon nog niet wat je gelukkig ging maken June en zij als de bezorgde, verstandige moeder, wist dat allemaal wel. “Ik wil gewoon het beste voor je”. De laatste woorden klonken bijna een beetje droevig, want die pruillip werkte wel, hoe graag ze ook wilde dat het niet zo was.

 

De sombere sfeer klaarde gelijk een beetje op bij June haar volgende woorden. Want was ze er al mee bezig? Dat was beter dan ze had durven hopen! “Ik denk juist dat je mijn hulp nodig hebt als je al bezig bent June. Kan je wat meer vertellen? Hoe kennen jullie elkaar?”, en bedoelde je met bezig bezig als in een huwelijk regelen of vooral weer een stunt uithalen voor een nieuw buitenechtelijk kind? Hmm

 

Ondertussen schonk ze tevreden wat meer thee in, dan zou haar dochter niet zomaar vertrekken. Het was onbeleefd om thee te laten staan.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Shit, shit, shit, shit, shit.. Waarom had ze dat nou gezegd? Ze had haar moeder juist op een goed punt gehad, eentje waarin ze zich een beetje schuldig begon te voelen -een heel klein beetje, maar bij Delilah Johsnon was dat al een grote overwinning- en nu had ze het meteen weer verpest met deze stomme leugen. 

 

Oke, het was geen volledige leugen, maar het was ook niet de waarheid. De waarheid was namelijk dat June was gestopt met proberen, zo'n... twee jaar geleden ongeveer. Op een dag had ze die beslissing gewoon genomen en het had haar de nodige rust gegeven, want continue die druk voelen dat je eigenlijk nog moest trouwen, was nou niet bepaald een pretje. Ja, ze had het de afgelopen maanden erg leuk gehad met Eagle, op een manier die haar moeder vast ook niet apprecieerde, zelfs al deed Delilah nu erg enthousiast, maar dat betekende niets. Dat was gewoon....gezellig, een fijne tijdsbesteding. June kon niet ontkennen dat het al langer door ging dan ze had verwacht en dat zelfs zijn irritante, nette maniertjes haar steeds iets minder begonnen te irriteren en dat ze het zo lief vond hoe hij met Jayden omging en dat ze het niet eens erg vond als ze daarna nog een uur in bed lagen te praten, maar dan betekende het nog steeds niets. Ze had verder nooit iets van hem gewild. Ze had nooit iets van hem verwacht en dat ging ze ook niet doen, want als ze dingen zou gaan verwachten, zou het alleen maar er in eindigen dat hij haar teleur zou stellen. Het was gewoon een kwestie van tijd en ze had vanaf het begin met zichzelf afgesproken dat ze het niet zover ging laten komen. 

 

Maar nu was haar moeder opeens degene met verwachtingen hier en... verdorie. June zakte wat onderuit in haar stoel en keek met tegenzin toe hoe haar moeder haar kopje weer met thee vulde. "Nee," antwoordde ze koppig. "Nee, ik vertel je helemaal niets, want dan verpest je het straks alleen maar door er veel te erg bovenop te zitten. Het is een wonder dat papa nooit van je is weggerend." Naast het feit dat haar moeder Eagle natuurlijk ook gewoon kende, dus met het kleinste beetje informatie vast kon raden wie het was. Werkelijk, soms dacht June wel eens dat haar moeder een map bijhield met alle mogelijke huwelijkskandidaten (en nog een hoop andere mensen waar ze graag over roddelde) en daardoor altijd precies wist over wie een gesprek ging. "Ik ben hier al veel te lang trouwens, dus ik denk dat ik maar weer eens moet gaan." June pakte het kopje thee vast en probeerde de vloeistof zo snel mogelijk achterover te klokken zodat ze weer weg kon, maar het spul was zo heet dat ze ze haar keel verbrandde en het enkel resulteerde in een vreemd soort hoestbui. 

 

Als ze het uitspuugde telde het dan ook dat haar kopje leeg was? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×