Jump to content
Theresa Kane

[1839] Open house?

Recommended Posts

Zaterdagmiddag 26 April 1839 - Q's studentenkamer

 

Het was al een tijd terug dat ze haar broer had opgezocht,  vooral omdat hij daar nooit zo enthousiast van werd anders zou ze het veel vaker doen!! Maar nu deed ze het maar af en toe en vooral onverwacht, zodat hij er niet teveel onderuit kon.

Stiekem was Theresa namelijk jaloers op Quintens leven, op de vrijheid en mogelijkheden van de universiteit.  Op deze manier kon ze daar nu al van meegenieten.

"Halloooo riep ze enthousiast terwijl ze de kamer in verschijnselde. (Mocht ze eigenlijk nog niet. Maar ze was ongeduldig dus al begonnen met oefenen. Deze keer ging het beter en de scheur in haar linkerarm,  van een paar oefeningen terug,  was al goed geheeld) "Quinteeeeen ben je thuis . Zo niet dan maakte ze het zich wel gemakkelijk tot dat wel zo was. Ze kende de weg. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, inderdaad, Quentin werd er niet enthousiast van als Theresa ineens naar binnen stormde. Hij had een leven, Tessie, één waar ze helemaal niets mee te maken had en ook niets mee te maken hoefde te hebben! Want Tessie was ten eerste over het algemeen ontzettend braaf, behalve als ze ineens besloot om te gaan verdwijnselen terwijl ze dat nog ECHT NIET MOCHT, en ten tweede kon ze nooit geheimen bewaren, dus nu Quentin zijn gast had, had hij ook Tessie vriendelijk een berichtje gestuurd dat ze niet meer langs mocht komen.

 

Niet dat ze daar naar luisterde.

 

"Theresa!" brulde hij boos naar haar, toen ze ineens vanuit het niets verscheen. Gelukkig was Keane in zijn eigen kamertje, dacht hij, misschien zat hij op de wc waar hij dan zeker moest blijven tot Tessie weer verdween, want hij ging dus echt niet toestaan dat Theresa achter het geheim kwam. Dan kon je net zo goed direct naar Owain Cadwgan stappen. "Jij mag hier niet komen," foeterde hij haar uit. "En verdwijnselde je nou zonet?! Dat ga ik tegen mama zeggen!" 

 

Nee, hij was niet de verklikker van hen tweeën, hoe kwam je erbij? 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Keane wist ook wel dat hij de nachtmerries niet voor altijd zou kunnen wegdrukken. Het waren de donkerste, eenzaamste nachten waarop hij badend in het zweet wakker werd, wanneer hij waarlijk dacht dat zijn grootvader hem had gevonden en alles over was, die de ergste waren. Soms hielp het om stoïcijns in bed te blijven liggen en weer proberen in slaap te komen, al was dat wellicht onmogelijk. Andere keren was het beter om tussen zijn trillende vingers een sigaret op te steken en de balkondeuren te openen, zodat de frisse lucht en het uitzicht over het duistere Cambridge een poging konden doen hem wat te kalmeren. Dat alles was niet per se aan de beterende hand geweest, doch was wellicht wat gestagneerd, was deel uit gaan maken van het gewoonlijke patroon; tenminste totdat hij hoorde van de dood van Daniella Ingram.

 

Misschien had het niet als een verrassing mogen komen. Hij kende Daniella en wist daarmee hoe graag ze op of over de schreef ging. Het was gewoonweg dat hij, na Felicia, niet had verwacht dat er nog iemand van hun vriendengroep hen zo vroegtijdig zou verlaten – en mocht hij al enige gokjes hebben gewaagd, dan had hij toch eerder ingezet op hemzelf. Zoals Felicia was Daniella een survivor, iemand die wilde leven en er alles aan zou doen om dat voor elkaar te krijgen. Net zoals destijds met Felica, kon hij nauwelijks geloven dat zíj, van alle mensen…. 

 

Beelden van die talloze keren dat hij aan haar bar had gezeten in club Vanilla, terwijl ze cocktails voor hem maakte… beelden van de laatste keer dat hij haar had gezien met Eva, haar lippen op de zijne… Het moment dat ze vijftien waren en zijn grootvader en haar moeder haar kwamen halen van Beauxbatons, zittend bij het haardvuur in de Franse bossen nadat ze waren gevlucht. Op onbewaakte momenten leken de flashbacks zich te mengen met andere herinneringen. Felicia, die hem na schooltijd duelleerlessen had gegeven. Een van de vele feestjes op Zweinstein, waar hij met Dani, Felicia en Evangeline had gedanst of gillend in het zwembad was gesprongen. Die ene keer, aan het einde van hun schooltijd, dat hij met Felicia op het dak had gezeten en ze borrelnootjes hadden gegeten. Eva, die hem een bezemkast introk op een van hun vele nachtelijke rondes als Hoofdmonitoren. Eva, die hem in de Ziekenzaal vertelde dat ze van hem hield….

 

Hij wist dat Evangeline nog leefde, en toch vervlochten die herinneringen zich met die anderen en maakte ze hem eigenlijk alleen nog meer ongelukkig, alleen nog meer verlangend naar vroeger. Het deed hem denken dat hij wellicht zijn tijd op Zweinstein niet genoeg had gekoesterd, dat die periode dan toch misschien het meeste gelukkige zou zijn wat alles wat hij ooit zou hebben gekend. Toch was het dáár waar alles mis leek te zijn gegaan. Hadden ze zaken anders moeten aanpakken? Was er een manier waarop de manier hoe de dingen waren gelopen – Felicia, Dani, maar ook deze verschrikking van zijn huwelijk met Josephine en de rechtszaak met betrekking tot Evangeline – anders hadden kunnen zijn? Had dit noodlot voorkomen kunnen worden?

 

Het waren deze en andere kwesties die Keane bezighielden terwijl hij zijn dagen op bed spendeerde, starend naar het plafond of naar buiten, zijn groene ogen vol zelfmedelij en rouw. Hij had al dagen in beweging kunnen komen, met de wisseldrank af en toch wel een vaag idee waar Evangeline zich moest bevinden. Op de een of andere manier kon hij zich er gewoonweg niet toe zetten. Niet nu, niet zo, niet wanneer elke dag – nee, ieder uur, iedere seconde – op hem leek te drukken alsof Atlas hem de Wereldbol had toegeworpen en hij erdoor was verpletterd, in plaats van deze zo trots in zijn armen omhoog te houden.

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

gwcGX2k.jpg

 

Een onbekende stem deed zijn hart voor een moment stilstaan, terwijl hij daar die grijze zaterdagmiddag wederom voor zich uitstaarde. Hij had de wisseldrank en kon naar buiten, maar hij wist niet goed wat hij daar zou moeten doen. Eens was het zijn grootvader geweest die hem binnen had gehouden in de Kerkers, nu was het angst voor diezelfde grootvader en het grote verdriet dat hem binnen gekluisterd hield. Quentin’s stem brulde echter luid de naam van de ongenodigde, en dat deed Keane weer iets ontspannen. Theresa was Q’s kleine zusje, en al was hij er natuurlijk totaal niet blij mee dat ze hier was (ze had hier niets te zoeken, en iedere gast was er weer een die een risico met zich meebracht!) toch had de schade… ernstiger kunnen zijn. 

 

Hij zou natuurlijk hier kunnen blijven, maar nu er meer mensen waren, wenste hij plotseling van de afleiding gebruik te maken. Langzaam rolde hij uit bed en even bleef hij voor de spiegel stilstaan. Hij zag er niet uit. Zijn donkere haar stond warrig alle kanten op, zijn groene ogen waren bloeddoorlopen en de sproetjes op zijn bleke wangen waren nauwelijks zichtbaar, omdat hij al zolang niet buiten was geweest. Het litteken dat de martelspreuk gemengd met iets anders had achtergelaten, dat doorliep tot zijn borst, deed meer pijn dan ooit – en even liet hij zijn vingers in gedachten verzonken eroverheen glijden, voordat de stemmen hem weer terugbrachten naar het hier en nu. Vlug gooide hij een loszittend shirt over zijn hoofd, al was het gekreukt, en trok hij een pantalon aan, al was die ook gekreukt (ach, was een out-of-bed-look niet helemaal hip?) en struinde hij naar de aangrenzende badkamer. Hier gooide hij wat water in zijn gezicht, waarna zijn blik op het flesje wisseldrank bleef steken. Hij kon natuurlijk niet naar buiten zonder, al zag hij er in zijn huidige staat nou niet bepaald uit als de Burggraaf die hij ooit was geweest. Even staarde hij zichzelf in de spiegel aan, voordat hij een beslissing nam. Vlug nam hij met trillende vingers enkele slokken, waarna het onderhand vertrouwde gevoel bezit van hem deed nemen. ‘Victor’ was iets kleiner, iets gespierder dan hij (dat kreeg je ervan als je niet maanden was opgesloten in een Kerker) en… nuja, hij was wel gaan wennen aan zijn gezonde voorkomen, doorstoken van zijn blauwe ogen en blonde haren. Victor kwam vast vaak buiten. Victor had er geen last van dat al zijn vriendinnen bij de bosjes overleden en iedereen hem dood of opgesloten wilde hebben.

 

Op een bepaalde manier, was Victor een uitweg, een vluchtweg, een masker. Soms was dat wat je nodig had.

 

“Q, wat doet zíj hier” vroeg ‘Victor’ nonchalant, nadat hij zijn deur had geopend en tegen de opening leunde. Quentin’s huis was ook weer niet zó groot, dus je wilde vooral niet met z’n allen in een ruimte staan als het even kon. “Zit ze niet nog op Zweinstein?”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dan zeg ik dat het niet waar is!", riep ze in paniek terug naar haar broer. Alsof ze echt in staat zou zijn dat soepel te doen, alsof ze niet zenuwachtig werd bij het idee dat ze moest liegen tegen haar ouders. "Maar vertel het ze gewoon niet?!", ging ze daarom ook maar een stuk vriendelijker, beetje smekender verder. "Ik wil gewoon alvast een beetje oefenen, het duurt nog veeeeeeel te lang voor we lessen krijg", ze pruilipte.

 

Alles duurde te lang, het leek wel of Zweinstein en alle saaie dingen eindeloos duurde. Was het nu echt teveel gevraagd dat ze ook gewoon alles wilde doen wat haar broer deed? Ook naar de uni kunnen, ook veel meer haar eigen regels maken, vrijheid hebben. Het was niet eerlijk dat al dat nog zover weg voor haar leek. 

 

Ze wilde net meer ruzie maken toen er iemand anders de kamer in liep en heel even wist ze niet meer wat te zeggen. Theresa mocht dan wel zo graag volwassen willen zijn, uiteindelijk was ze vooral nog een tiener, een tiener die best snel onder de indruk was van alles en iedereen. En deze jongen was knap], heel knap] Is hij waarom je me niet meer wilde zien? vroeg ze aan haar broer maar deed niet de moeite om weg te kijken van de jongen. "Want ik wil je huisgenoot ook wel leren kennen hoor!" en ze giechelde even dromerig 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat is niet mijn probleem," mopperde Q stellig, want het was niet zijn probleem wanneer Theresa wel of niet lessen kreeg. Als ze zich nou gewoon aan de regels kon houden, dan hoefde hij het allemaal niet op te lossen! Straks kwam ze in de problemen, maar dan zouden zijn ouders het ook weer allemaal van hem af laten hangen, alsof hij er ooit voor gekozen had om een zusje te krijgen. "Je moet je gewoon aan de wet houden, Tessie." Of hem er in ieder geval niet lastig mee vallen. 

 

Nou, Keane had tenminste Wisseldrank gehad, maar Quentin had liever gehad dat hij helemaal niet in de buurt was gekomen van zijn zusje en al helemaal niet toen hij Tessie zo hoorde giechelen. Q's gezicht vertrok direct, alsof hij iets heel vies rook, en hij sloeg zijn studieboek dicht waarin hij tot voor kort had gestudeerd en gooide die naar Theresa toe. "Doe niet zo vies!" mopperde hij op haar. "Victor hier is twee keer zo oud als jij bent!" Nou, niet dus, dat wist iedereen wel, maar toch. "Waarom kun je nou nooit eens een keer gewoon normaal doen?" 

 

Kon hij zijn zusje inruilen voor, wist hij veel, een paard? Die waren veel handiger. En luisterden naar je. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Keane was niet gewend om genegeerd te worden. Als burggraaf van Radnor waren alle ogen juist steeds op hem gericht – en al bracht hem dat klaarblijkelijk vooral negativiteit, want het was toch die reden dat zijn grootvader hem uiteindelijk al die lange maanden had opgesloten, toch kwam het ook met een bepaald gevoel van gewenning. Maar goed, Victor was geen burggraaf (al had dat balletje wat hij had opgegooid met betrekking tot de Pagets hen wel een avond van gratis drank opgeleverd) en dus… zou hij het blijkbaar moeten accepteren - voor nu.

 

Al was er waarschijnlijk wel iets anders wat hij kon doen om vervolgens niet meer genegeerd te worden.

 

“Twee keer zo oud?” merkte Keane op met een ietwat beledigde toon in zijn stem die niet alleen bij die opmerking hoorde. “Ik dacht dat je wel leerde rekenen in die studie van je!” Pfff, nouja zeg. Hij grijnsde en gaf Theresa een knipoog. “Ik heb vanmiddag vrij hoor.” Hij had iedere middag vrij, maar goed. “Wil je wat te drinken?”

 

Natuurlijk was iedere externe partij die betrokken werd bij zijn voorkomen weer een extra risico, maar eh… wat afleiding was ook wel welkom! Daarbij was hij Q natuurlijk dankbaar voor alles wat hij voor hem had gedaan, maar hem plagen met zijn kleine zusje bracht toch net teveel amusement om te kunnen weerstaan.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze kon net op tijd, een beetje, wegduiken van het boek, het raakte haar arm wel maar heel veel pijn deed het niet. Toch wreef ze uit reflex over de geraakte arm terwijl ze Quentin een “doe niet zo onaardig!!”, toe-riep. Tessie was niet goed in bijtende woorden of tonen, maar ze kon wel haar best doen! Misschien als ze haar broer gewoon zou gaan nadoen werd ze vanzelf goed in onaardig zijn..

 

Kijk dat zijn dan wel weer onaardige gedachten, die had ze wel vaker. Maar ze kon ze nooit echt tot woorden vormen.

 

Alle nare dingen waren echter meteen weer vergeten toen Victor tegen haar sprak. Wat een mooie naam. Klonk ook best goed naast die van haar toch? Ze moest het eens uitschrijven, hun beide namen, om dat zeker te weten. En toen knipoogde hij ook nog eens

 

Oh, ja graag!”, ze keek hem glunderend aan, bleef voor het gemak ook maar meteen een beetje staren. “Wat heb je in huis?”.

 

Quentins huis, maar hij bood haar geen drinken aan.

 

Dus.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×