Jump to content
Sign in to follow this  
Laurelle Ryder

[1839/1840] Skip the smalltalk – tell me why you got fired

Recommended Posts

11 oktober 1839

 

Laurelle was al eventjes niet meer op Zweinstein geweest sinds haar zwierig ontslag, maar vanavond stond ze er weer, in al haar pracht en praal. Het was een reünieavond voor het oud-personeel, maar als vanzelfsprekend was het huidige personeel om het hoekje komen loeren. Het was vreemd, ergens, om iedereen terug te zien. Eens had ze met ze allemaal (of toch een groot deel) praktisch samengewoond, en nu was ze weer terug, was iedereen weer terug, in de exacte cadans van getater en gelach over nada, een nietszeggend spel om niets te zeggen en tegelijkertijd je hele levensverhaal tentoon te stellen. Met een knipoog weliswaar. Geen eerlijkheid zonder kwinkslag – straks dachten ze nog dat je het meenden.

 

Ze morste bijna toen ze met haar karakteristieke flair haar glas wijn van de gelegenheidstoog griste, maar ach, dat hoorde er zowat bij. Nu ja. Dat vertelde ze zichzelf in ieder geval graag. Ergens vroeg ze zich af waar de nieuwe geschiedenisleerkracht was, al was het maar om hem of haar uit te foeteren om zijn of haar ongetwijfeld inferieure lesmethoden, of de nieuwe directie haar daarin nu gelijk zou geven of niet, en om eender welke geschiedkundige fout die ze in zijn verhaal zou kunnen ontdekken, in de volle aanname dat ze elke vakidioot zo ver zou krijgen om een enigszins incoherent relaas te doen over hun geliefde lesmateriaal.

 

Laurelle was zelf nooit een vakidioot geweest. Dat was vast geen factor geweest in het eenvoudige feit dat het bestuur van Zweinstein haar liever kwijt dan rijk was geweest.

 

Ze lachte halfslachtig naar een van de oudere leerkrachten die ergens aan de beginjaren van Zweinstein lesgegeven had en daarmee háár (oh, goede tijden! Ja, indertijd had ze nog een door puberhormonen aangedreven verliefdheid op de beste man, maar goed, laten we aannemen dat hij dat nooit doorgehad had en hij haar liefst van al ook niet meer herkende), maar richtte haar aandacht liever op iemand anders, iemand dichter bij haar in de buurt en met wie ze nog lesgegeven had. “Oh, het is zo lang geleden!” riep ze enthousiast uit. “Wat doe je nu je verlost bent van Zweinstein?” Ze lachte erbij, om aan te tonen dat ze deze school heus niet haatte. Iets te uitbundig, echter, waardoor het glas rode wijn glad uit haar hand gleed. Hoffelijk genoeg opgevangen door de rug van een ander. Oepsie.

 

OOC: Open voor al het Zweinsteinpersoneel, verleden en heden! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sergei had niet verwacht zo snel al terug de bekende gangen van Zweinstein te doorkruisen. Zijn ontslag was snel verlopen. Klammfels had hem een brief gestuurd en hem de positie als leraar verweer tegen zwarte kunsten aangeboden. Althans het was een vak dat nog het meest vergeleken kon worden met Zweinsteins verweer tegen zwarte kunsten. In realiteit lag de focus veel meer op het leren beheersen van zwarte kunsten dan op verweer ertegen. Sergei bekeek het altijd als volgt: Als je weet hoe iets functioneert, hoe je iets moet controleren dan leer je automatisch hoe je je ertegen kan verweren. Het zou zijn positie als directeur wel moeten opgeven natuurlijk. Na al die tijd was Sergei meer gesteld geraakt op deze school en zijn ongedisciplineerde leerlingen dan hij ooit openlijk zou durven toegeven. Langs de andere kant was de positie als directeur hem best tegengevallen. Het was veel minder je autoriteit uitoefenen en veel meer papierwerk in orde brengen en figuurlijke en soms ook letterlijke brandjes blussen. Terug wat meer rust, minder verantwoordelijkheid en les geven op de school waar hij zelf zijn jeugd had doorgebracht klonk als een fantastische opportuniteit. Daarom had Sergei zijn ontslag ingediend. Wie ging hem tegenhouden, hij was de directeur. Hij had zijn koffers gepakt en was vertrokken naar Klammfels.

 

Aaah Klammfels het was zo.....teleurstellend. Sergei had verwacht dat nu hij ouder was dingen anders zouden zijn. Zijn studentenjaren waren niet al te best geweest, maar dit was zijn kans om daar verandering in the brengen. Professor Ostrovsky, geliefd bij alle leerlingen. Dat was dus niet hoe dingen verliepen. Na enkele maanden had hij zijn ontslag ingediend en was teruggekeerd naar Londen. Een paar weken later had hij de uitnodiging voor een oud leraren bijeenkomst ontvangen. Eerst wilde hij niet gaan. Hij was werkloos. Het was alsof hij met hangende pootjes terug zou aankloppen. Langs de andere kant hoefde niemand te weten dat hij werkloos was. Daarbij had hij binnenkort een gesprek met het ballet van Londen. De toekomst zou nieuwe mogelijkheden met zich meebrengen daar was hij zeker van. Daarom besloot Sergei uiteindelijk toch naar de bijeenkomst te gaan. Vooral omdat hij buiten de oud-leraren eigenlijk weinig tot geen vrienden had in Engeland. Hij had zich altijd te goed gevoeld voor de Engelse locals. Buiten de occasionele Russische kennis of immigrant had hij niet de moeite genomen te socializen. Daarna had hij in Zweinstein gewoon, wat zijn sociale cirkel beperkte tot het aanwezige personeel en de leerlingen. 

 

Sergei hield zich wat afzijdig terwijl hij zijn blik over de aanwezige gasten liet gaan. Hij verplaatste zijn rolstoel net naar de dranktafel voor een nieuw glas wijn. Toen een bekende stem hem overviel met al haar enthousiasme, Laurelly Ryder. Toen Sergei zijn taak als schoolhoofd begon had hij verwacht dat Huffelpuf het minste van zijn zorgen zou zijn. Wat was dat een foute inschatting geweest. Dit werd nogmaals bevestigd door de rode wijn die zich uitspreidde over de kleding van de persoon die naast hen stond. "Miss Ryder, Laurelle, Het is inderdaad lang geleden. Ik had geen idee dat u hier niet langer werkte? Heeft u zelf ontslag genomen of? Wel laat ons niet naar het verleden kijken. Ik wordt naar alle waarschijnlijkheid de nieuwe choreograaf van het Londense ballet. Waar houdt u zich deze dagen zoal mee bezig?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Had ze zelf ontslag genomen? Ja en nee. Ze had geheel zelfstandig haar ontslag aangeboden, niemand had haar hoeven vertellen dat ze oprotten moest, maar het was wel… onder enige druk van haar lieftallige broer en echtgenoot geweest, alsof op het rechte padje blijven alleen bestond als ze zich niet meer kon verschuilen achter de muren van Zweinstein. Ze was er nog altijd niet helemaal over uit of ze het eens was met de beslissing, of het haar leven beter had gemaakt, maar… ja, kijk, Laurelle deed niet aan terugkijken. Het verleden was het verleden, c’est la vie, de toekomst de toekomst, que sera sera, het enige waar ze iets mee te maken had naar haar gevoel, was nú.

 

En nu, nu had ze haar oud-baas voor haar neus en was ze een glas kwijt. Jammer.

 

“Ik heb zelf ontslag genomen, ja!” lichtte ze stralend toe, terwijl ze snel het glas van iemand anders jatte (het stond op de toog! Dan was het praktisch een niemandsland, toch?) om dit gesprek door te komen. “Ik vond het belangrijk om meer tijd door te brengen met mijn dotjes van kinderen.” Lucas en Stella vonden het niet erg om als excuus gebruikt te worden, toch? In haar ervaring vond iedereen haar beslissing een zeer redelijk besluit als ze de namen van haar kindertjes uitsprak, alsof Stella en Lucas de meest overtuigende toverspreuk was die er bestond. “Oh, wat spannend! Laat het me zeker weten als ik je werk kan komen bewonderen! Wanneer weet je het zeker?” De nieuwe choreograaf van het Londense ballet… Goh, dat was stukken interessanter dan haar gedoe. “Voornamelijk het moederschap.” Ze lachte kort, al kon ze niet zeggen waarom. De stilte opvullen, misschien? “Ik denk erover om geschiedkundig onderzoeker te worden aan Cambridge.” Had… ze zonet verzonnen. “Vind je het fijn om iedereen hier terug te zien?”

 

Laurelle niet per se namelijk. Oeps?

Share this post


Link to post
Share on other sites

June vond het eigenlijk best leuk om al die oude bekenden terug te zien. In haar jaren op Zweinstein had ze al heel wat docenten zien komen en gaan -je moest toch van een bepaald kaliber zijn, om het hier goed uit te houden- en het was altijd vermakkelijk om dan te zien wat mensen nu eigenlijk van hun leven gemaakt hadden. Vooral als ze met veel bravoure waren vertrokken, om vervolgens de conclusie te trekken dat het leven buiten Zweinstein niet perse zoveel beter was. June was zojuist aan het kletsen geweest met een oude leraar Drakologie die 'helaas nog niet de nieuwe kuur voor drakenpokken had gevonden, maar wel echt dicht in de buurt was, heus- toen ze achter zich het kakkelende geluid hoorde van een bekende stem. 

 

"Laurelle!" kirde June vrolijk en ze sloeg haar armen om haar oude vriendin heen, waarna ze ook even snel naar Sergei zwaaide bij wijze van begroeting.  "Het is veel te lang geleden dat ik je heb gezien." Maar ja, zo ging dat wel vaker met Laurelle. June was het wel gewend en op Zweinstein was het toch altijd druk genoeg. "Vooral bezig met het moederschap? Dat klinkt helemaal niet als iets voor jou!" Laurelle was veel dingen, maar niet perse het moederlijke type. Dat was niet erg trouwens, maar wel gewoon de waarheid. "Ik zou helemaal gek worden als dat mijn voornaamste tijdbesteding was," vertrouwde ze haar gesprekspartners toe tussen neus en lippen door. Oh, June hield van Jayden en ze vond het heerlijk om tijd door te brengen met hem, maar ze moest er toch niet aan denken dat dat het enige was wat ze de hele week deed. Je tijd in plaats daarvan besteden aan geschiedkundig onderzoek klonk trouwens net zo saai, sorry Laurelle, en June fronste even. "Echt? Heb je daar altijd al van gedroomd?" Vast niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×