Jump to content
Valentine Ingram

[1838/1839][15+] But never a flame, we just wanted the spark

Recommended Posts

CW: Moord

 


 

3 april 1839 - 's avonds na dit topic - Eric en Vasilisa's huis

 

Valentine was er goed in de schuld in andermans schoenen te schuiven. Zijn chaotische thuissituatie, nu half in brand, was vanwege Daniella, en daarvoor vanwege zijn vader, zijn moeder, zijn zus. Het was Daniella en Fletcher die telkens een probleem veroorzaakten met zijn bedrijven. En het was Daniella, en daarna Eric, die de relatie die hij met Daniella had steeds verpestte. Alles was helemaal uit de hand gelopen, tot hij zijn handen gebruikt had om Daniella's keel dicht te knijpen, en niets daarvan was gebeurd als anderen hem niet tot het uiterste gedreven hadden. Natuurlijk waren onderhand de meeste van de schuldigen wel dood, maar Eric leefde nog. Eric die hem destijds had gemarteld, Eric die hem ertoe gedreven had om Daniella onder controle te krijgen, Eric die een rustig leven leidde in Zweinsveld, met zijn vrouw en kinderen. Een leven wat hij van Valentine had afgenomen.

 

Hij hield zijn toverstok verborgen terwijl hij op de deur stompte, maar zodra die open werd gedaan door een nietsvermoedende huiself, stormde Valentine erlangs, ondanks de zachte protesten van de huiself. Toen de huiself voor hem verscheen om hem te vertellen dat hij echt moest wachten, zwaaide Valentine woest met zijn toverstok, waardoor de huiself tegen de muur klapte en daar in een zielig hoopje bleef liggen, terwijl Valentine doorstoof naar de woonkamer.

 

"Blijf zitten," gromde hij ten eerste naar Vasilisa, die opkeek van de bank van het boek dat openlag in haar handen. Ze trok een enkele wenkbrauw op, maar volgde verder zijn commentaar. "Waar is ie?" eiste hij.

 

"Je kunt misschien beter niet je rug naar de deur gedraaid houden," was Lissa's kille commentaar. "Mijn man zal je geschreeuw wel gehoord hebben, dus hij komt er zo aan, maar als je gehoord wilt worden, zal het vast wel fijn zijn als je niet direct door een spreuk in je rug geraakt wordt." 

 

Hij staarde haar even verdacht aan, maar bewoog vervolgens alsnog naar een hoek in de kamer waar hij zowel zicht had op de deur als zijn toverstok op Vasilisa gericht kon houden.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Eerlijk gezegd, Eric gaf doorgaans niet anderen de schuld. Hij hield zich meestal niet eens zo bezig met de schuldvraag. Uiteindelijk dééd dat er niet toe, wie welke ellende had veroorzaakt. In dit bestaan was iedereen wel schuldig aan iets, voegde iedereen wel bewust of onbewust leed toe voor anderen. Het deed er niet toe. Het ging over het verleden, het ging over de samenleving, het ging over normen en waarden en daar hield Eric zich niet direct mee bezig. Niet voor anderen. Voor zichzelf kon hij er niet altijd aan ontsnappen en voor zichzelf zou hij zich ook best schuld aan rekenen voor van alles en nog wat maar dat was een bijzaak, een onoverkomelijke bijkomstigheid bij zijn baan. Het was niet van belang. Schuld, daarvoor moest je maar naar de Heer of naar de rechter. Daarvoor moest je niet bij hem zijn. Bij hem moest je zijn voor problemen en hun imminente oplossingen.

 

Je moest niet zijn huis binnenvallen, zijn huiself verminken en naar zijn vrouw grommen. Al kon hij Valentine dat laatste nauwelijks kwalijk nemen, want die dacht natuurlijk dat het Lissa was, en naar Lissa had Eric ook nooit echt iets anders kunnen doen dan grommen.

 

Maar niet om schuld geven betekende dat hij ook niet kwalijk hoefde te nemen om tot actie over te gaan, toen hij direct na het brullen de kamer in liep, toverstok losjes in de hand. “Mr. Ingram,” sprak hij koeltjes. “Heb je niet bezeerd, Vasilisa? Goed… Wat kan ik voor u betekenen, Mr. Ingram? Ik hoop dat u hier niet bent om nog dommere dingen te doen dan normaal.”

Edited by Eric Silvershore

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom waren ze zo kalm? Van Vasilisa, die rustig haar boek aan de kant legde, ondanks de toverstok die hij naar haar uitgestoken had, naar Eric, die de kamer binnen slenterde alsof hij alle tijd van de wereld had. Waar was de angst waar hij naar verlangde? De woede die hij zo gewend was? Hoe konden ze overal zo kalm op reageren, alsof ze totaal niet in gevaar waren? Hij kon nooit tegen die ijzigheid. Ook in zijn familie was die gebruikelijk geweest, het beste wapen dat een rijke Engelse familie had, maar op de één of andere manier nooit in zijn bereik geweest. Hij voelde teveel, of te weinig, afhankelijk van het moment, en dan kwam het er altijd in een explosie uit. 

 

"Ik ben in orde," antwoordde Vasilisa, voordat Valentine antwoord kon geven. Even wenste hij dat hij haar de mond had gesnoerd, maar misschien achteraf beter. Anders zou Eric haar nog wel eens kunnen vergeten. 

 

Wat Eric voor hem kon betekenen? Ah, zoveel, maar Valentine had al jaren geleden de kunst van de sarcastische opmerkingen op moeten geven, dus in plaats daarvan gromde hij: "Ik ga je vermoorden!" Vasilisa maakte een klein geluidje rechts van hem, maar dat negeerde hij, zijn toverstok strak op Eric gericht. "Je hebt alles verkloot!" Zijn vuist trilde toen hij zich met alle moeite inhield om niet direct een vervloeking Eric zijn kant op te sturen. Nee, hij kon zichzelf niet laten gaan nu, hij moest eerst...

 

Hij moest eerst wraak nemen.

 

Een gretige glimlach brak door op zijn gezicht. "Maar eerst ga je je eigen vrouw vermoorden." 

 

Vasilisa mompelde iets in een taal die hij niet herkende. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eric moest toegeven dat hij niet echt veel respect voor Valentine had, of ooit had gehad, wat betekende dat het ook niet bijster veel uitmaakte dat hij voornoemd respect nu enigszins verloor; maar wat hij had, wat in zoverre was geweest dat hij dacht dat de jongen enigszins redelijk kon handelen, genoeg om mee te kunnen onderhandelen, was hij nu in elk geval kwijt en hij keek dan ook weinig onder de indruk bij Valentine’s volgende woorden. “Oh, echt,” zei hij. De man kon niet eens zijn toverstok stil houden. Dit ging goed gaan. “Wat heb ik ‘verkloot’ als ik vragen mag? Laat me raden, het heeft iets met uw gewaardeerde gestoorde wederhelft te maken? Jullie beginnen steeds beter bij elkaar te passen, moet ik zeggen.” Hoefde hij helemaal niet te zeggen, maar Eric voelde zich niet te bedreigd. Als Valentine zich dat zou realiseren, zou bedenken hoe de vorige ronde was gegaan, dan zouden ze dit misschien nog semi-amicaal op kunnen lossen.

 

De huiself zou wel weer bijkomen. Dus dat was nog een optie in Eric’s boek.

 

Niet echt een overtuigende optie. Steeds minder in feite. “Is dat zo?” vroeg hij half nieuwsgierig. “Hoe was u van plan me te dwingen, Mr. Ingram? Imperio werkt niet, Legilimentie beheerst u niet…” Zeker niet voldoende in elk geval. “Enge verhalen vertellen over het getrouwde leven? Als ik het wilde doen, had ik uw peptalk toch hopelijk niet nodig." Hij keek naar Felicia. "Als je hier geen zin meer in hebt, kun je gaan, hoor."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoe meer Eric over Daniella praatte, een persoonlijkheid wiens hele afwezigheid nog steeds zorgde voor steken van pijn in zijn hard, hoe meer Valentine de controle over zichzelf verloor. Hoe durfde Eric dat soort dingen over Daniella te zeggen? Als hij zich er niet mee had bemoeid, dan had Valentine geen druk achter zich gehad om Daniella onder controle te krijgen en dan was het nooit zo geëscaleerd. "Praat niet over haar!" schreeuwde hij. Eén van de vazen op een tafel naast hem spatte uit elkaar, waardoor er glas, water en bloemen over de kamer gestrooid werden. Hij merkte de splinter in zijn arm niet eens op en het bloed dat naar beneden druppelde ook niet, niet nu hij andere dingen te doen had, niet nu hij aan een ander gezicht dacht. 

 

"Zij gaat nergens heen," gromde hij, ook al had Vasilisa geen enkele aanstalten gemaakt om daadwerkelijk te vertrekken. Ze legde alleen sereen een groen kussen naast zich neer, waaruit een scherf glas stak, en wisselde een blik met Eric.

 

"Waar is uw vrouw, meneer Ingram?" vroeg ze zachtjes, op een vriendelijkere toon dan haar man tot nu toe had aangeslagen, maar zolang het over Daniella ging, was geen enkele toon goed.

 

"Hou je kop dicht!" schreeuwde hij naar haar en haast uit zichzelf sprong er een rode straal uit zijn toverstok, slecht gemikt, maar wel onderweg naar Vasilisa. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja. Nu werd het lastig. Eric had geen eindeloos geduld, en verre van eindeloze tolerantie. Hoewel hij best even naar Valentine had willen luisteren, zeker omdat Felicia het ook best grappig, vermakelijk leek te vinden, was op het moment dat de man zijn zelfbeheersing zo drastisch verloor dat er dingen begonnen te ontploffen er toch wel een grens bereikt. Hij wilde Felicia niet in gevaar brengen en zeker niet vanwege Valentine Ingram. Dus een ontplofte vaas was eigenlijk al de volgende nagel in Valentine’s kist, na het bezeren van hun elf. En vervolgens probeerde de idioot ook nog eens ‘Lissa’ te vervloeken. Lissa had hij mogen vervloeken (eigenlijk niet, eigenlijk zou Eric daarvoor stiekem waarschijnlijk te zeer een softie zijn geweest) maar aan Felicia kwam je niet. Punt.

 

“Genoeg,” zei hij daarom ook, kortaf, geen amusement meer in zijn stem en hij wierp een kort schild op, deed een poging om Valentine tegen de muur vast te plakken. “Ik waarschuw nog maar éénmaal.” Woorden waren niet voldoende, dus hij liet een zinderende stroom hete lucht uit zijn toverstok komen, waar hij Valentine secuur mee zou kunnen branden. “Dit is je laatste kans om te vertrekken en ons verder met rust te laten, zonder verdere schade aan jouw kant. Ik zal die optie niet weer aanbieden.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, nee, nee! Hij had haar niet willen vervloeken, echt niet, en het was ook niet eens gelukt, maar nu werd hij behandeld als één of ander stout kind dat alleen maar even in de hoek gezet moest worden om te kalmeren. Hij was geen kind en hij had alle recht om kwaad te zijn, alle recht om hen allebei in stukken te willen scheuren. Hij brulde boos toen hij tegen de muur geplakt werd en begon er direct tegen de vechten, ondanks de warme lucht. 

 

Hij zag het niet, druk bezig met zichzelf en zijn worsteling, maar Vasilisa stond op, met een bedachtzame blik op haar gezicht. "Hij zal het niet opgeven," zei ze tegen Eric, met een knik naar Valentine. "Er is iets gebeurd." En ze kon wel raden wat dat was. Veel meer hoefde ze niet te zeggen en dus liep ze zonder nog naar Valentine om te kijken, de kamer uit. Misschien dat er al een uil was geweest, die een brief vol roddels op haar bureau had gelegd. Wat er ook was gebeurd, het zou niet lang duren voordat er iets van bekend was.

 

Valentine zelf worstelde nog steeds met de plakspreuk. "Nee!" brulde hij het uit. "Je zult ervoor boeten!" Hij had op de één of andere manier nog zijn toverstok vast weten te houden, maar kon niet genoeg kalmeren om een tegenspreuk te bedenken. In plaats daarvan sprong er alweer een rode straal uit, die een brandplek achterliet in het tapijt. "Ik vermoord je!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×