Jump to content
Blythe Lennox

[1839/1840] And I’ve been hiding for so long, with only darkness every day

Recommended Posts

Maandag 7 oktober 1839 - 's avonds - Blythe's huis

 

Ik wou dit topic eerst vorige week posten, maar het is goed dat ik dat niet gedaan had, want ik besefte me later pas dat Blythe zwanger is en anders was ik dat helemaal vergeten. Dus ja, Blythe was nooit echt goed geweest in de juiste drankjes drinken en het veilig te doen, et cetera, maar tot nu toe had ze altijd het geluk gehad dat het altijd vanzelf wel goed was gekomen, op de één of andere manier. Maar nu niet, nu groeide er daadwerkelijk iets in haar buik. Echt blij was ze er niet mee, Blythe achtte zichzelf niet in staat om een goede ouder te zijn, überhaupt niet eens in staat om een goed persoon te zijn, maar nu moest het haast wel. Want het kind overdragen aan haar moeder wilde ze ook niet.

 

En daarbij was ze bevriend met Thomas Hawk en als er iemand was die ongeveer dezelfde problemen bezat maar desondanks toch een goede vader was, dan was Tom dat wel, toch? Dus misschien, zodra ze daadwerkelijk de woorden over haar lippen kreeg, dat ze hem om advies kon vragen.

 

Maar tja, Blythe had sinds die positieve zwangerschapstest wel een soort halve poging gedaan om haar leven een beetje op orde te krijgen, dus toen Thomas aanklopte voor zijn om-de-zoveel-tijd 'leeft Blythe nog' bezoekje, viel er een kussen uit het raam, plof, op de natte grond naast hem en stak Blythe haar hoofd uit het raam. "Sorry!" riep ze naar beneden. "Kun je die even mee naar binnen nemen? De deur is open!" 

 


 

Privé! @Thomas Hawk 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Thomas gaf erg veel om zijn vrienden, zo ook om Blythe. Hij deed zijn uiterste best om zichzelf uit zijn problemen te schoppen en uit het huis, de zon in, en dan was het fijn om bij mensen langs te gaan die hij aardig vond. En dus was hij nu bij Blythe's huis aangekomen. Het was ook zo dat Blythe een beetje in hetzelfde schuitje als Thomas zat, met een probleem en de wil om onder de problemen uit te willen komen. Helaas voor beiden was voor hun probleem niet echt een oplossing en dus waren er twee keuzes. Er vooralsnog elke dag tegen vechten of het opgeven en te verzuipen in alcohol. Thomas had een poos die laatste variant gekozen, maar uiteindelijk had hij besloten 96% nuchter te gaan. Dat was een poos goed gegaan, met wat sociale gelegenheden waar hij vrijwel verplicht was te drinken.

 

Maar toen kwam er de volgende periode, waar het leven zo moeilijk was dat hij zichzelf vertelde, ach, éen flesje en éen avond maakt niet zoveel uit. Wat opgevolgd werd door nog zo'n avond en een paar dagen later weer zo'n avond, waarna hij dacht, ach het is nu toch al te laat en zich weer een beetje liet terugvallen in zijn oude manieren, met éen verschil wat ervoor zorgde dat hij zich niet compleet liet gaan: zijn dochtertje Dolly. Hij had na een enorme fout van hemzelf die hem van zijn geliefde had beroofd besloten dat hij voortaan beter zou zijn. Hij hoopte dat hij Blythe misschien kon meetrekken, zeker nu ze een kindje onderweg had.

 

Hij had aangeklopt en zag in zijn ooghoek nog net op tijd iets wit, waardoor hij wegduikte. Niet dat hij geraakt zou zijn, maarja, als je iets ziet vallen probeer je weg te komen. Verbaasd keek hij omhoog en zag Blythe's gezicht. Het was avond, dus Thomas maakte zich meteen zorgen dat ze de hele dag in bed had gelegen, dat had hij in de periode voor Dolly vaak gedaan. Hele dagen in het hotel waar hij woonde de dagen wegdrinken. Maar nu niet meer. Thomas stak zijn duim op en pakte met zijn duim- en wijsvinger de kussen op, die vies was geworden door de val. Iew. Hij stapte naar binnen, legde de kussen zo neer dat de vloer niet vies zou worden en ontveterde zijn schoenen, waarna hij naar boven riep.

 

''Hey Blythe, je hebt toch niet de hele dag liggen slapen?'' Misschien moest hij nogmaals aanbieden mee te gaan naar zijn club. Hij grijnsde wel, wat ook in zijn stem te horen was, maar ook de bezorgdheid was duidelijk.

 

@Blythe Lennox

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De hele dag liggen slapen? Ach, dat deed ze op zich niet vaak. Blythe was niet echt het slaap-type, Blythe was meer het lusteloos-voor-zich-uitstaren-type, afgewisseld door mania's en daar was vandaag er wel zeker één van. Dus nee, de bezorgdheid in Thomas zijn stem, die hoorde ze gewoon niet. "Wat? Nee!" riep ze wel terug, terwijl ze met veel moeite haar dekbed in het raam kreeg, om een beetje uit te luchten. Alleen het regende een beetje, dus dat kwam vast niet goed, maar ach, met een toverspreuk kreeg ze hem vast wel weer droog. 

 

"Kom je naar boven?" riep ze naar beneden en even was haar hoofd te zien op de overloop. "Dan kun je me helpen mijn matras om te draaien. En neem die kussen mee." 

 

Goed, ja, het matras omdraaien was één ding, maar misschien moest ze eens ergens een kinderkamer fabriceren... 

 

"Heb jij je hutkoffer nog van toen je naar Zweinstein ging?" vroeg ze Thomas. "Mag ik die lenen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ietswat opgelucht zuchtte de man, al was hij niet helemaal gerust gesteld. Het kon ook ontkenning zijn, waarom had ze anders een kussen naar buiten gegooid? Maar, het kon ook zijn dat ze de waarheid sprak. Misschien moest hij maar het voordeel van de twijfel geven. Hij was hier immers niet om haar te veroordelen, maar om haar te steunen. Al deed hij het mentaal stiekem toch een heel klein beetje, want hij maakte zich zorgen. Thomas hief zijn hoofd naar het geluid en zag boven de overloop het gezicht van Blythe dat hem deed glimlachen. Ze hadden momenteel allebei echt een nare periode, maar met goed gezelschap werden ze allebei in ieder geval afgeleid. ''Ja, ja, ik kom naar boven!'' Hij hing zijn natte mantel aan de kapstok, schopte zijn schoenen eronder en pakte het kussen weer op met zijn duim en wijsvinger. Ondanks dat hij zijn best deed alleen het droge vast te houden zwiepte een randje vies- en nattigheid tegen zijn hand toen hij de trap op begon te lopen. Jak.

 

''Euhh, ja, mijn hutkoffer heb ik nog, ik gebruik hem als opbergkast, waarvoor heb je die nodig?'' En heb je hulp nodig, wat hij niet durfde te vragen voor nu. Hij wilde niet klinken alsof hij geen vertrouwen in haar had, maar hij kende Blythe al langer van vandaag en ze leek weer in een druk-in-haar-hoofd-bui te zijn. Hij wist niet wat hij liever had, dat ze futloos was of zoals ze nu was, want in beide situaties leek alles wat hij zei maar een naaldenprik diep binnen te dringen, maar hij bleef het proberen. Daar waren ze immers vrienden voor. ''Wat ben je nu aan het doen?'' Vroeg hij aan haar, de kussen naar haar uitstekend. ''Waarom moeten we het matras omdraaien?'' Hij was oprecht verward. Hij draaide zijn eigen matras nooit om, hij maakte zijn beddengoed schoon. 

 

@Blythe Lennox

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou ja, als Thomas zijn hutkoffer al gebruikte als opslagruimte, was het misschien een beetje nutteloos dat Blythe hem zou lenen om bij haar als opslagruimte te dienen. Want waar moest Thomas dan weer heen met zijn spullen? Ugh, wat een gedoe! Haar eigen kutkoffer stond nog thuis, waarschijnlijk gebruikt door Lyre of één van haar andere broers en zussen die nog naar Zweinstein gingen, dus die kon ze niet gebruiken en voor de rest... Ugh. Waarom had ze zoveel spullen? "Geeft niet!" riep ze terug en, het matras alweer vergeten, begon ze maar met een hele stapel boeken op te ruimen die naast haar bed stond.

 

Oh, oh ja, het matras omdraaien. "Geen idee," gaf ze eerlijk toe. "Maar volgens mijn moeder moet dat om de zoveel tijd." Over het algemeen weigerde ze naar haar moeder te luisteren, maar ze moest wel toegeven dat als er iemand was die meer van het huishouden afwist dan Blythe, het haar moeder wel was. "Iets over..." Ze keek naar haar matras en maakte een vaag gebaar. "Luchten? Of zoiets?" Ze zuchtte diep. "Ik heb echt geen idee. Draai jij ooit je matras om?" Want als Thomas het niet deed, waarom zou zij ooit die moeite doen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Thomas' 'leeft Blythe eigenlijk nog' was een beetje veranderd in 'moet Thomas iemand inschakelen', want het matras omdraaien klonk voor hem als iets heel erg raars, hij had daar echt nooit wat van gehoord. ''...Nee... Dat doe ik niet.'' Zei Thomas een beetje rustig. Misschien moest hij maar eens een boek lezen over, euuh, matrassen omdraaien? Waar zou dat in staan, in boeken over huishoudens houden? Die had Thomas vroeger nog wel eens gelezen, omdat hij geen ouders meer had toen hij op zichzelf ging na Zweinstein. Maar hij had dat al een poos niet gelezen, misschien had hij er toen overheen gelezen, of was het iets moderns om dat te doen, of iets wat bepaalde families deden. Dat wist Thomas niet. ''Wil je dat nu dan doen? Dan pak ik deze kant wel en jij díe kant?'' Vroeg hij en hij wapperde met zijn hand naar het andere kant van het bed.

 

''Waarvoor heb je een hutkoffer nodig? Ik kan als je wilt wel een oogje open houden voor een kast, of een hutkoffer. Zijn tweedehands volgens mij ook niet zo duur. Je gaat toch niet verhuizen zonder mijn hulp,hé?'' Hij lachte naar haar, maar hij was wel oprecht benieuwd wat ze van plan was met een hutkoffer. ''Ik denk dat dat kussen samen met de kussensloop zo de was in moet, want die modder kan heel snel door die sloop heen.'' Zei hij en hij glimlachte naar Blythe.

 

@Blythe Lennox

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, laat dan maar," haalde Blythe haar schouders op, want wat maakte het haar überhaupt uit wat er wel of niet gebeurde met haar matras? Ze kon vast ooit wel weer een nieuwe kopen, kon ze vast wel betalen en verder, het was maar een matras, joh. Ze kon net zo goed slapen op de bank of op de vloer of zelfs een keer buiten in het gras, was beter geweest als er geen mierenhoop in de buurt was geweest. "Lijkt me sowieso nogal zwaar." En was het niet dat zwangere vrouwen geen zware dingen mochten tillen? Pff, wat een onzin. 

 

"Nee, nee, niet verhuizen," knikte ze naar hem, terwijl ze zich weer op de boeken stortte. "Maar ik moet ruimte maken en ik dacht, nou, in een hutkoffer kan ik tenminste wat dingen leggen, maar als je hem zelf al gebruikt..." Ze beet op haar lip terwijl ze zich bedacht dat ze de meeste van deze boeken niet eens gelezen had. Snel begon ze de achterkant te lezen. "Huh?" mompelde ze ondertussen, omdat Thomas iets tegen haar zei. "Ja, doe maar." 

 

Nee, ze had geen idee wat het was, maar Thomas was slim, dus dan kwam het vast wel goed. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

''Oh.'' Zei hij. Nu wilde ze weer dat ze het niet deden. ''Oké, maar laat me je niet tegen houden, misschien is het wel hartstikke goed voor het matras!'' Wist hij veel. Misschien zorgde dat ervoor dat er minder beestjes in zouden kunnen komen. Niet dat hij ooit last had van beestjes en hij draaide zijn matras ook om, maar hij had best goede matrassen en ook goede huizen, waar geen beestjes in zaten. Zo ver hij kon zien, in ieder geval, het was niet als zijn oude winkel, op de verdonkeremaansteeg. Hij dacht terug aan die tijd, en het deed hem haast ineenkrimpen van ongemak, wat voor een naar persoon hij was geweest. Het was maar goed dat hij zichzelf uit het verleden niet kon tegenhouden, want Thomas zou oude Thomas echt even goed aanspreken. Maar goed, hij wist ook wel dat oude Thomas daar niet naar geluisterd zou hebben. Het enige wat hem had gemaakt wie hij nu was was zijn enorme vernedering die hij zichzelf aan had gedaan en zijn oude vrienden. Hij was blij sommigen uit zijn leven te hebben, maar allemaal hadden hem gemaakt wie hij nu was.

 

''Oh ja, ik gebruik mijn hutkoffer wel zelf om dingen in op te slaan.'' En met een boekenwinkel én een boekenobsessie was dat behoorlijk wat. Boeken die hij leuk vond sloeg hij op in zijn persoonlijke collectie, en die was met de jaren toch wel behoorlijk uit de kluiten gegroeid. Maar hij zou het niet over zijn hart kunnen verkrijgen ze weg te doen. Dat was alsof hij een deel van zijn ziel weggooide, plus, hij hoopte ze, zodra Dolly wat ouder werd, ze haar kunnen doen lezen. Ze vond lezen nu al interessant, dus hopelijk zou die interesse aanhouden, zodat zij als vader en dochter samen ervan konden gaan genieten.

 

Hij keek haar even raar aan toen ze hem vertelde het kussen te wassen. Hij wilde er niet tegen in gaan, want dat was misschien niet zo aardig en hij wilde haar helpen, maar haar kussen wassen was wel behoorlijk apart. ''O...Kee...'' Zei hij traag, en hij keek haar met toegeknepen ogen kort aan, voordat hij het kussen en de sloop naar de badkamer nam, waar hij ze in de kuip gooide en warm water het bad in liet lopen. Hij wist niet of ze een wastobbe had, en hij wist ook niet zo goed wat hij nu eigenlijk moest doen. Zeggen dat ze het lekker zelf maar moest doen? Ze was zo'n goede vriendin, en hij wilde haar helpen. Hij besloot dat hij zich als een goede Christen zou gedragen en haar gewoon zou helpen. Met een zwiep van zijn toverstaf kwam wat wasmiddel aangevlogen en al gauw bubbelde het bad en waste hij het kussen met zijn toverstok, waarna hij deze zo veel mogelijk uitwringde en aan de railing boven het bad hing. Zo kun het samen met de sloop goed drogen.

 

''Kussen is schoon!'' Riep hij naar haar toe en liep met een glimlach terug. 

 

@Blythe Lennox

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×