Jump to content
Livia Ingram

[1839/1840] Daylight come faster, shed some light on this

Recommended Posts

Woensdag 4 september 1839 - einde van de middag - twee stoelen en een tafeltje voor het raam met uitzicht in het meer

 

Dit was de eerste keer dat Livia op een echte school zat. Tot voor kort had ze vooral een stapel gouvernantes gehad, die stuk voor stuk niet echt gaven of om Livia wel goed leerde of niet, maar naar mate haar huis steeds meer wegzakte in chaos, was er al helemaal geen aandacht meer voor Livia. Ja, ze kon schrijven, ze sprak een goed woordje Frans en ze had al een paar toverdrankrecepten gemaakt, maar... dat was het ook zo'n beetje wel. En blijkbaar vroeg Zweinstein veel meer werk, want ze had nu al huiswerk gekregen. Het was nog niet eens de eerste week!

 

Maar ja, ze had dus huiswerk gekregen, voor Verweer tegen de Zwarte Toverkunsten, en het was ook nog eens een groepsopdracht, omdat het goed was om vrienden te maken met nieuwe mensen, wist zij veel, ze had niet echt geleerd naar het hele verhaal van die saaie man, en dus was ze hier nu aanbeland, want ze moest haar huiswerk samen doen met een tweedejaars. 

 

"Hallo Edith," begroette ze de andere Zwadderaar wel vriendelijk, want ze wist dat anderen dat fijn vinden, als mensen aardig tegen hen waren. "Is het normaal? Dat er zoveel leraren al direct beginnen met huiswerk opgeven?" Ze trok een triest gezicht. "Je zou denken dat ze iedereen een week lang zouden laten wennen!" Maar professor Dickson leek sowieso niet het type om daarin te geloven. Meer het type dat je gewoon recht het meer in zou gooien als je zou moeten leren zwemmen.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als er een plek was waar Edith graag zat dan was het toch hier. Zo had ze een perfect uitzicht op het meer en het was altijd redelijk rustig en stil als ze er alleen was. Alleen was ze er nu niet alleen. Ze was er met een eerstejaars, in de eerste week van het nieuwe schooljaar om een project te doen waar zij waarschijnlijk het meeste werk in moest steken. Bah. Haar voornemen om dit jaar geen huiswerk te doen had ze al weer moeten laten varen (geen huiswerk doen was cool, had Edith vorig jaar geleerd) omdat haar zusters haar anders behoorlijk op de zenuwen zouden werken. Op zich was het hier wel prima privé, alleen met die ene eerstejaars uit haar afdeling. Wat een vervelend kind was het toch. Of nouja, misschien was dat meisje wel heel erg vriendelijk en aardig, maar Edith kon haar nu al niet uitstaan omdat de school haar met haar had opgescheept.

 

En omdat ze tegen haar praatte, wat Edith ook weer geïrriteerd maakte.

 

Toen Livia begon te praten werd Edith's vooroordeel echter alleen bevestigd. Ze was pijnlijk vrolijk. Toch moest ze een beetje lachen om Livia's opmerking, oh, dachten de leraren dat maar. ''Helaas, leraren op Zweinstein zijn meestal niet zo van doe maar lekker. Misschien van de keuzevakken, maar de rest wilt zoveel mogelijk in ons hoofd stampen.'' Edith legde haar boek open op de pagina die ze nodig hadden voor het groepsproject en legde haar schrift open op een lege bladzijde en dipte haar ganzenveer in de inkt. ''Oké, als jij het voorleest, dan schrijf ik het op.'' Ze nam een slok uit de beker water die ze op tafel had neergezet. ''Het eerste jaar is best heftig. Hoe begaat het je tot nu toe?''

 

@Livia Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goed, van de leraren mocht je dus niet verwachten dat ze Zweinstein een beetje een leuke ervaring probeerden te maken. Ja, blabla, het was een school, je moest leren, goede cijfers halen, kennis opdoen, bla bla bla, maar als Livia dat echt wilde was ze wel in Ravenklauw gesorteerd. Ja, ze was een Zwadderaar, ze had bepaalde ambities, maar die ambities waren niet per se Minister van Toverkunst worden. Leek haar wel grappig, dan moest iedereen in het hele land naar haar luisteren, maar al dat harde werk voor goede cijfers zag ze echt niet zitten. "Ew," zuchtte ze dus ook tragisch. "Ik had echt beter verwacht van Zweinstein." 

 

Nou, goed, zij moest voorlezen, blabla. "Oh, het gaat wel," glimlachte ze, het andere onderwerp met beide handen aangrijpend om te voorkomen dat ze echt moeten beginnen. "Het is wel anders, om ineens op een kasteel te zitten met duizend andere mensen, maar het is wel leuk om altijd andere mensen om je heen te hebben!" Vooral nu ze eh... niet echt meer familie overhad. Niet dat die echt op haar letten. "Maar de lessen zijn best zwaar. Ik snap dat sommige mensen allerlei moeilijke dingen willen studeren, maar wat is er mis met wat vrije tijd!" 

 

@Edith Chadwick 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja, Edith had ook meer verwacht van Zweinstein. Maarja, zo was het nu eenmaal niet, niks aan te doen! Ze glimlachte meelevend. Ze hoopte dat het meisje zich later beter zou gaan voelen. Althans, dat hoopte ze, totdat ze niet voor ging lezen. Het was zo'n simpele opdracht! Edith ademde geluidloos naar adem en bleef naar het meisje lachen. Edith moest blijven bedenken dat zij waarschijnlijk ook zo was toen zij nét op school was aangekomen, dus misschien moest ze het meisje wat ademruimte geven. En dat had ze nodig kennelijk, want ze begon een heel verhaal, over hoeveel mensen er wel niet waren hier. Edith had het aantal mensen wel indrukwekkend gevonden, maar als al haar broers en zussen voor feestdagen bij elkaar kwam in het ouderlijk huis gaf dat ongeveer hetzelfde drukke gevoel dus ze was het wel gewend geweest. Maarja, dit meisje had misschien niet elf broers en zussen, dus dan kon ze begrijpen dat het ineens wel heel veel mensen zijn. 

 

Edith had het een beetje opgegeven met het opschrijven en zette haar veer in de inkt. Ze moest oprecht lachen van de uitspraak over vrije tijd. ''Amen, jammer genoeg denk ik niet dat we de leraren ervan kunnen overtuigen.'' Meer vrije tijd, daar kon Edith wel inkomen. Konden ze niet een demonstratie in de grote zaal beginnen? Nah, dat zou vast het schoolbestuur niet goed vinden. ''Ik heb elf broers en zussen waarvan er momenteel zes op Zweinstein zitten, dus ik ben de drukte erg gewend. Heb je thuis veel broers of zussen of ben je enigskind?'' Vroeg Edith geïnteresseerd. Zij kon namelijk geen posts of personagedossiers lezen. Helaas.

 

@Livia Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elf? Elf? Edith had elf broers en zussen? Livia's mond viel open terwijl ze Edith even aanstaarde, want echt, elf??? Toen haar broer en zussen nog leefden vond Livia het al druk genoeg in huis en zij waren maar met zijn vieren geweest, zes met haar ouders erbij, en ze vergat ook telkens dat ze nog ergens een halfzusje had liggen, maar elf. "Oh, ehm, het is een beetje ingewikkeld." Ze vertrok haar gezicht even, want op zich vond ze het niet erg fijn om erover te praten, want dan keek iedereen naar haar alsof ze zo zielig waren en durfden ze niets meer over broers en zussen en ouders tegen haar te zeggen. "Maar ik woon nu bij een oom en tante en die hebben drie kleine kinderen." Ze vertrok haar gezicht. "Die zijn zo luid. Heb jij jongere broers of zussen?" Zo, had ze dat niet vakkundig ontweken? Ze was echt trots op zichzelf.

 

Maar er was nog een ander onderwerp waar ze het over hadden gehad... "Het zou wel fijn zijn als je zou kunnen kiezen," zei ze nadenkend, terwijl ze haar elleboog op tafel plantte en haar wang op haar hand liet leunen, terwijl ze haar blik naar buiten liet dwalen, door het meer heen. "Wat ga ik nou ooit aan Verweer tegen de Zwarte Kunsten hebben? Ooit ga ik met een jongen trouwen en dan zorgt die er wel voor dat ik altijd beschermd ben!" Hmm... "Is professor Dickson getrouwd?" vroeg ze onschuldig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, het meisje woonde bij haar oom en tante en diens kinderen. Dat was een beetje gek vond Edith, maar ze snapte ook dat het leek dat het meisje er niet teveel over wilde praten. Dat was natuurlijk helemaal prima, al was Edith wel benieuwd. Ze glimlachte om het gezicht van het meisje. ''Ik heb éen jonger zusje!'' Zei ze, ietswat stoïcijns. Daphne, haar jongste zusje, was een van de weinige die haar altijd blij maakte, al zagen ze elkaar vrijwel niet meer. Dat kwam omdat Daphne een snul was. Dit jaar had ze, als ze tovenaar was geweest, op Zweinstein gekomen, maar omdat ze nooit magische talenten had gehad zat ze nu nog steeds thuis bij vader en moeder in huis. Daphne had Edith toevertrouwd dat ze ergens hoopte dat ze plots in dit laatste voor Zweinstein magisch kon worden. Ze had vaak stiekem de toverstok van hun ouders gestolen en Edith had ook haar toverstok aan haar zusje gegeven, want stiekem had zij ook gehoopt dat Daphne op school mocht komen. Maar helaas, het had niet kunnen baten. ''De rest is allemaal ouder.''

 

Ze moest wat lachen om de uitspraak van het meisje. ''Sorry, ik lach je niet uit, ik vind het gewoon zo waar. Ik zou ook willen dat we konden kiezen welke vakken we wel en niet leerden.'' Dan kon ze gewoon de leukste vakken uitkiezen, alhoewel, als iedereen alleen de leukste vakken koos zou er na school een tekort aan mensen komen die de andere dingen deed. Sommige mensen zeiden wel dat ze geschiedenis van de toverkunst wel interessant vonden, maar Edith geloofde daar eigenlijk niet zoveel van. Hoe kon je dat nu interessant vinden? Edith keek niet op van de opmerking van het meisje. Een heleboel meisjes die zij kende dacht zo, het was immers de 1800'en. ''Professor Dickson?'' Daar keek ze wel van op. ''Ik geloof van wel. Daarnaast, zou hij niet iets te... eh.. oud zijn?'' Edith vond jongens sowieso nog niets, maar ze vond niemand boven de 14 jaar interessant. Laat staan iemand die de leeftijd had als professor Dickson.

 

@Livia Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wauw, hoe was het eigenlijk om een jonger zusje te hebben? Ja, ja, Livia woonde samen met een paar jonge kinderen, maar de oudste was pas vijf en er zat echt een gigantisch verschil tussen iemand die al bijna twaalf was en iemand die nog maar net vijf was geworden. Ze wilde niet eens met Cordelia spelen, zelfs al zou Adele dat hebben toegestaan, en verder was ze altijd de jongste geweest. En ja, oké, misschien was Edith een beetje kortaf over het onderwerp, maar Livia was nieuwsgierig. "Hoe is het om een jonger zusje te hebben?" vroeg ze nieuwsgierig. "Vind je het leuk om met haar te spelen of hebben jullie altijd ruzie?" 

 

Livia glimlachte tevreden toen Edith moest lachen om haar opmerking, en knikte driftig. "Echt he? Weet je welk vak ik ook vreselijk vind? Kruidenkunde! Niet dat professor Evergreen niet beroemd is," en dat was altijd goed, toch, "maar al dat gewroet in de aarde!" Bah, ze had na de eerste les wel vijf minuten lang haar nagels gescrubt voordat al het modder er eindelijk uit was. "Ik zou Waarzeggerij wel leuk vinden, maar dat krijgen we pas in de derde, zo oneerlijk!" Kon ze Kruidenkunde daar niet voor ruilen?

 

Ach, ja, professor Dickson was wat ouder, ja. "Maar jongens van onze leeftijd zijn zo kinderachtig!" klaagde Livia. "Ze willen alleen maar elkaar van de trappen gooien! En meisjes vinden ze vies. Professor Dickson is tenminste volwassen." Hij zou nooit zomaar zijn beste vriend van de trap gooien en meisjes leek hij ook niet vies te vinden. "Wie vind jij de leukste leraar?" vroeg ze nieuwsgierig.

 

Edith moest toch toegeven dat leraren leuker waren dan jongens van hun leeftijd! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Edith moest glimlachen toen het meisje over haar zusje een vraag stelde. ''Het is best wel leuk! Ik heb vrijwel nooit ruzie met haar gehad, behalve toen ze mijn kleurpotloden had gestolen en had gezegd dat Jacky dat had gedaan!'' Ze kon zich nog herinneren hoe ze schilfers van haar mooie potloden vond in het prullenbakje in hun kamer, en toen ze in het kastje van Daphne begon te zoeken vond ze ze allemaal in haar etui, afgeknauwd. Een gewoonte die alleen Daphne had. Maar afgezien van dat ene incident waren ze altijd dikke maatjes. Dat moest ook haast wel omdat zij een kamer deelden. Niet dat dat altijd wat zei, Rose en Jaqueline die samen een kamer deelden thuis hadden altijd ruzie, over borstels en kleding en al die dingen die ze van elkaar stalen. Edith en Daphne leenden vaak dingen aan elkaar uit, maar uitgezonderd van die ene keer dus was daar altijd communicatie over.

 

Edith speelde terwijl het meisje over vakken praatte wat met haar pen speelde. Ze had de hulp van haar familie voor goede cijfers, maar ze zou echt niet weten wat ze later wilde worden en alle vakken die ze nu al deed hadden daar invloed op. Edith lette ook wel op op hoe leuk ze een vak vond, maar ze vond het ook erg belangrijk dat als ze van school was ze afstand kon doen van haar familie, in ieder geval fysieke afstand. Ze zou niet voor de rest van haar leven in de buurt van haar ouders willen blijven wonen, zoals Jake, Jack en Rose. Nee, zij wilde toch zoveel verdienen dat ze een fijn huis kon kopen of huren ergens in een stad ver weg, en dat ze dan met kerst naar huis zou gaan. Uiteraard zou ze met Jake en Daphne nog elke week afspreken. Daphne kon het haarvuurpoeder gebruiken en Jake was een ster in verschijnselen en verdwijnselen, dus dat was helemaal niet zo'n punt. Edith glimlachte terwijl het meisje over haar vakken bleef praten.

 

En toen ging het meisje weer verder over professor Dickson. Uhm, ja, oké. Edith grinnikte maar wat. Dit meisje was echt gestoord, maar wel prettig gestoord. ''Ja, oké, jongens van onze leeftijd zijn echt dom.'' Moest ze toch wel toegeven. Maar Dickson was wel volwassen, maar dat was het ook, hij was ook gewoon oud. Dat was toch ook niet leuk? Toen ze werd gevraagd wie zij leuk vond van de leraren fronste ze even en moest ze ongemakkelijk glimlachen. Ze vond alle docenten te oud, dus het was niet dat ze er eentje echt leuk vond. ''Mat Muir is wel aardig?'' Te aardig voor zijn eigen bestwil, dat wel. Edith had daar al goed misbruik van gemaakt. '' Of misschien, weet ik veel, Christopher Whitley?'' Die leken anderen ook best interessant te vinden, het was een slanke man met warrig haar. Edith haalde haar schouders op. ''Ik weet het niet.'' Jongens waren nog helemaal niet interessant.

 

@Livia Ingram

Edited by Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Livia trok verbaasd haar wenkbrauwen op, want het leek haar echt vervelend als een zusje je spullen stal. "Wat heb je gedaan?" vroeg ze nieuwsgierig, want ze moest natuurlijk wel een beetje weten hoe zussen dat probleem op zouden lossen. Hier op school zou ze echt gaan klagen bij een klassenoudste, net zolang tot iemand er wat aan zou doen, want diefstal was echt vreselijk. Of misschien hield Livia er gewoon niet van om haar spullen te delen, kon ook nog eens best zo zijn, maar tja, het had ook nooit gehoeven. "Ik zou iets van haar hebben gepakt!" zei ze stellig.

 

Mat Muir? Christopher Whitley? Livia trok haar wenkbrauwen op, want dat waren allebei niet echt leraren die ze had verwacht. "Mat Muir is het afdelingshoofd van Huffelpuf, toch?" Wat gaf die ook alweer... Oh ja, kunst. Een keuzevak die zij volgend jaar misschien wel zou willen nemen, maar niet als het haar veel meer extra werk zou opleveren. Ze kwam hier niet om haar rooster helemaal vol te bouwen! "Maar vind je hen echt leuk?" Ze schudde even verbaasd haar hoofd. Tja, er was vast wel iemand die als type 'verwarde mannen die er nog niet eens uitzagen alsof ze hun eigen sokken aan konden doen' had, maar dat het Edith was, dat had ze echt niet verwacht. Misschien moest ze maar van onderwerp wisselen.

 

"Ben je al eens in Zweinsveld geweest?" vroeg ze. "Dat lijkt me zo leuk! Het is niet als Londen, natuurlijk, maar het hele jaar op Zweinstein moeten zitten lijkt me ook zo saai." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haha, wat had ze gedaan, uhm, achter haar aan gerend en aan haar haren getrokken tot ze moest huilen. En toen had ze zich echt enorm schuldig gevoeld en had ze haar zus geknuffeld en was alles weer goed, maar dat klonk wel behoorlijk agressief natuurlijk. ''Och, dat praatte we natuurlijk uit.'' Zei ze, en ze bedekte even haar nek met haar hand en moest glimlachen toen het meisje zei dat zij wel iets van Daphne gejat zou hebben. Misschien was dat ook wel een idee geweest, maar dan kreeg je vaak wel een oog-voor-een-oog kamer, wat betekende dat elke actie tot een reactie leidde, wat eigenlijk betekende dat niemand op welk tijdstip dan ook zijn eigen spullen had en alleen de spullen van de ander. Dat het zo erg was dat dan die spullen weer gejat werden en dat zo'n beetje alles wat in de kamer was van iedereen in de kamer was. Soms was dat fijn, als je even iets niet had -want mensen hadden het gestolen- dat je het elders kon vinden. Gelukkig gebeurde dat haar vrijwel niet.

 

''Nee dat zeg ik toch, ik vind geen enkele leraar-'' of leerling,''leuk!''' Waarom begrijpte Livia dat nou niet, dat was wel een beetje vervelend. Gelukkig kwam er al een onderwerpswissel, want anders had Edith zich vast afgewend om zelf maar dat project te gaan doen. ''Nee.'' Zei ze en ze begon met haar ganzenveer kleine tekeningetjes op het papiertje voor haar te maken. ''Het lijkt me best leuk hoor, met al je vrienden en je kan met eventueel zak- of spaargeld ook wat lekkere of leuke dingen kopen. Maar je kan daar pas heen in je derde jaar. Dus nog even wachten, maar goed, het jaar vliegt voorbij voordat je er erg in hebt, dus geen zorgen!'' Zei ze vrolijk. ''Ik hoor er van alles over als we met zijn allen bij elkaar komen.'' Zei ze, en ze keek weer naar het blad voor haar. ''Maar goed, we moeten verder, anders krijgen we het nooit af. Kan jij dit samenvatten?'' Zei ze en ze wees met haar vinger naar de lesstof.

 

@Livia Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wauw. Livia wilde niet op eerste indrukken afgaan, maar jeetje, Edith was wel eh... hardwerkend. Dat was een aardig woord voor saai. Ze vond blijkbaar niemand leuk, ze ging niet naar Zweinsveld en ze wilde per se door met haar huiswerk. Huiswerk! Zeg nou zelf! Iedereen wist toch dat groepsprojecten vooral gebruikt werden om te roddelen en te kletsen en dan om in de laatste vijf minuten wat werk te verzetten? Geen enkele leraar zou daar hoge cijfers op moeten verwachten. Maar nee, hoor, Edith wilde blijkbaar een goed cijfer hebben.

 

"Oh, oké," glimlachte Livia, een tikje kil. Ze wierp een blik op de tekst, zuchtte even diep, ugh, huiswerk, en maakte er toen maar een redelijke samenvatting van. Ze deden nog wat werk, tot Livia zich echt begon te vervelen. "Mijn broer zei altijd dat je als eerste of tweedejaars wel naar Zweinsveld mocht als je toestemming kreeg van je schoolhoofd of afdelingshoofd. En je moet natuurlijk toestemming hebben van je voogd..." Maar dat was best makkelijk te regelen voor haar, want ze dacht niet dat Leon daar moeilijk over zou doen. Dat van het afdelingshoofd of de schoolhoofden, dat wist ze niet. "Wie is het makkelijkste over te halen, denk je?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

''Oh ja, dat is natuurlijk ook zo.'' Maar daar had zij dus echt helemaal geen behoefte aan. Ze wist helemaal niet hoe Zweinsveld eruit zag, al klonk het erg gezellig door de verhalen van andere leerlingen. Maar goed, ze kon niet zomaar wegglippen, ze kende de weg niet, nee, ze wilde gewoon nog even wachten tot ze gewoon naar Zweinsveld kon zonder toestemming. Wat moest ze daar doen, boterbier drinken? Ergens klonk dat ook wel weer lekker, maar nee. Nee, nee nee. Teveel kans dat ze haar familie tegen zou komen, daar had ze dus echt geen zin in. Edith zuchtte toen Livia haar volgende vraag stelde. Waarom stelde dit kind zoveel vragen, het was net of ze drie jaar was in plaats van twaalf. Oké, oké. Edith had ook zoveel vragen gehad, maar had ze er ook echt daadwerkelijk zoveel gesteld? Toch, het was ergens ook wel grappig. 

 

''Oef... Ik zou dan toch voor het schoolhoofd gaan. Professor Evergreen kan je vast wel overhalen als je zegt hoe fantaaaastisch de boeken wel niet zijn die hij heeft geschreven.'' Geen wonder dat Jacky de man zo geweldig vond, ze kon heel goed slijmen en witte voetjes halen, en als Edith ondertussen een beetje mensenkennis had vond hij dat helemaal geweldig. ''We kunnen kijken of we allebei toestemming kunnen krijgen? Dat we samen boterbier gaan drinken ofzo, maakt mij niets uit.'' Ze haalde haar schouders op en keek weer naar haar boek. Misschien moest ze toegeven dat ze dit meisje toch wel grappig en interessant vond, maar ja. Hardop was dat misschien raar en stom en gênant. ''Ik hoor dat ze daar ook andere leuke winkeltjes hebben.''

 

@Livia Ingram 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Professor Evergreen dus, de beroemde schrijver! Livia had een paar van zijn boeken gekocht, stonden ook gewoon op de lijst van benodigde schoolboeken dus echt specifiek op zoek naar zijn boeken was ze niet geweest, en ze waren wel eh... leuk, hoor, maar ook een beetje saai. Waarom waren volwassen zo serieus, hadden ze nooit iets leuks meegemaakt in hun leven? Wie wilde er nou daadwerkelijk boeken over kruidenkunde lezen! Ze wilde veel liever over zijn persoonlijk leven leren, over zijn huwelijk met Zaira Evergreen (zo interessant!) en de feestjes waar hij voor uitgenodigd was en alles. "Oh, ja!" zei ze enthousiast. "Professor Evergreen!" Dan kon ze hem tegelijkertijd vragen om een handtekening! Ze kende niet veel beroemde mensen, nou ja, haar broer en schoonzus waren wel vaak in de krant geweest, maar niet voor leuke dingen dus dat telde niet.

 

"Natuurlijk hebben ze daar leuke winkeltjes!" Pff, Edith. "Het is Zweinsveld. Daar gaan ze echt geen saaie winkels zetten." En anders moesten ze maar gewoon naar Londen, want daar waren meer dan genoeg leuke winkels. De wegisweg was echt haar favoriete plek op de hele wereld. "Denk je dat ze er een locatie van Hollows Magisch Warenhuis hebben? Ik ben echt dol op hun parfum!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het leek of het meisje haar vraag niet eens gehoord had, of dat ze er niet op reageerde met opzet. Misschien wilde ze daarmee bedoelen dat ze met Edith er heen wilde, of misschien bedoelde ze er juist mee dat ze het niet beantwoordde omdat ze juist niet gemeen wilde zijn maar niet met Edith er heen wilde. Lastig, lastig, Edith wist niet hoe ze er op moest reageren en dus negeerde ze het maar, in angst dat het meisje iets terug zou zeggen als 'nou dat zei ik dus expres niet' en dat Edith zich de hele dag zou schamen. Daar had ze dus geen zin in en probeerde ze zich maar 'cool' voor te doen. ''Ja, daar heb je gelijk in.'' Zei ze dan maar, op de uitspraak dat er waarschijnlijk geen saaie winkels waren. Haar broers en zussen zeiden dat het altijd wel supergezellig was, dus misschien moest ze maar eens Jacky meenemen, als ze beloofd niet vervelend te doen. Maar dat zal wel weer, want haar Huffelzussen konden Edith maar niet vergeven om het pesten wat ze nog steeds deed. Maar kom op zeg, ze waren familie. Nouja, niet dat ze zelf echt zin had om met haar zussen wat te doen, dus het zou er waarschijnlijk toch niet van komen.

 

Ze kon zich niet herinneren dat er in de familie werd gesproken over een Hollow's magische warenhuis op Zweinsveld, maar goed, ze hadden ook niet echt gedetailleerde gesprekken over hoe Zweinsveld er nou precies uit zag en er werden ook geen kaarten uitgedeeld in de familie waarop dat werd uitgedeeld, dat zou meer een Dayton ding zijn, een kort schaamtegevoel wastte kort over Edith heen voor ze zich weer herstelde. ''Uhh, geen idee?'' Zei ze, ze wist het oprecht niet echt. ''Maar je kan sowieso gaan kijken. Ken je professor Evergreen? Je reageerde nogal enthousiast toen ik hem voorstelde.'' Dit meisje had toch niet óok een crush op professor Evergreen, dat kon echt niet hoor, nee, daar zou Edith zich wellicht toch een beetje mee moeten bemoeien voordat de leraar plots liefdesbrieven kreeg van dit 12-jarige meisje en als anderen dat te weten zouden komen zou ze dit haar niet laten vergeten tot ze hogerejaar was. Nee. Dat kon echt niet.

 

''Zeg, je bent toch niet van plan professor liefdesbrieven te schrijven?'' Ze lachtte schamper. ''Dat kan écht niet hoor!'' Dit klonk misschien gemeen, maar ze zei het toch echt voor het meisje haar bestwil.

 

@Livia Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edith leek niet echt geschikt te zijn om informatie te vragen, want ze wist ook echt niets, maar dat gaf niet, hoor. Livia had ook geen tweedejaars aan moeten spreken over dit soort dingen, die wisten al die leuke dingen nog niet. Even vond ze het jammer dat haar nicht Claude ook niet meer op Zweinstein zat, Claude was volgens haar een populair meisje geweest en nu getrouwd met de liefde van haar leven, zo romantisch, vond Livia dat, dat mensen elkaar op zo'n jonge leeftijd al wisten te vinden, maar goed, het maakte op zich ook niet uit. Wat al die mensen vroeger hadden gedaan, was nu allang niet meer cool. "Nou ja," zuchtte ze, terwijl ze even achterover leunde. "Dan merken we het zelf wel, als we naar Zweinsveld gaan." Wat had Edith ook alweer gezegd, over boterbier drinken? Ja, natuurlijk wilde Livia dat! Dat was toch logisch? 

 

"Niet persoonlijk," gaf ze toe, toen Edith sprak over professor Evergreen. "Maar hij is beroemd!" En mensen werden niet zomaar beroemd. Beroemde mensen waren beter dan andere mensen, dat wist iedereen, en Livia zou dus dolgraag beroemd willen zijn. Was dat niet fantastisch? Dan wilde iedereen bevriend met je zijn! "Wel vooral bij moeders, geloof ik, maar toch, een beroemdheid als schoolhoofd!" Het was een stuk beter dan hun andere schoolhoofd, die waarschijnlijk nooit verkozen was tot Heks en Haard's Favoriete Glimlach Van 1823. Hoewel... 1823 was wel heel lang geleden. 

 

Haar mond viel verontwaardigd open toen Edith ineens vroeg of ze liefdesbrieven ging schrijven. Wie dacht Edith wel niet dat ze was?! Alsof ze ooit zo'n sul was dat ze iemand die haar niet eens kende een liefdesbrief zou sturen! Liefdesbrieven hoorde je te krijgen, niet te versturen. "Oh, daar weet je vast alles van," zei Livia, nadat ze boos haar kaken dicht had geslagen. "Van liefdesbrieven versturen. Ben je anders bang dat je nooit een vriendje krijgt?" Ze snoof. "Wel zielig, dat je mensen moet smeken om aandacht." 

 

Tja, Livia had het Ingram temperament geërfd. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja, dat zou allemaal vanzelf wel komen. Het meisje leek er niet echt vaart in te willen zetten, wat Edith deed denken dat ze niet echt met het meisje naar Zweinsveld wilde gaan. Dat kon, al was Edith toch wel een beetje teleurgesteld, al liet ze dat uiteraard niet zien. En Livia leek professor Evergreen helemaal geweldig te vinden, wat Edith alleen maar haar meer wilde doen beschermen door te zeggen dat ze maar geen liefdesbrieven moest versturen. Echter, die wens het meisje te beschermen verdween als sneeuw voor de zon, toen het meisje plotseling hele lelijke dingen zei. Edith keek haar aan, beledigd en geroerd. Ze had dit helemaal niet bij dit meisje gezocht, zo lief op het ene moment, en zo gemeen het volgende. Zo zag je maar dat mensen niet altijd zo leuk waren als ze lieten blijken. Edith's muren werden weer compleet opgebouwd. 

 

Ze had helemaal niets gezegd dat zij een liefdesbrief zou sturen, en nu deed het meisje of Edith zo wanhopig was terwijl zíj het kind was geweest dat zat te zwijmelen over leraren. ''Nou!'' Zei Edith boos terug. ''Ik ben niet zo zielig dat ik zwijmel bij leraren die ten minste tien jaar ouder dan mij zijn, hoe bedoel je, smeken om aandacht!'' Populaire Edith stond achter het stuur, ze voelde zich aangevallen en daar moest meteen wat tegenin gebracht worden. ''Ik heb nog nooit een liefdesbrief geschreven, dus doe eens normaal, stomme lellebel!'' Edith sloeg haar boeken dicht en begon haar tas te vullen. Weet je wat, ze kon dit prima alleen. Het was toch Edith tegen de wereld, dus dan ook maar dit stomme project. ''Zoek het lekker zelf uit met het project, ik ga in ieder geval niet je naam erop zetten!''

 

Zo! Lekker puh.

 

@Livia Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lellebel?! Er was veel wat je over Livia kon zeggen, maar graag alleen positieve dingen, svp, en lellebel was zeker niet positief. Ze had hier helemaal niets verkeerds gedaan, Edith was degene die alleen maar over saaie zaken wilde praten, Edith was degene die haar 'zielig' noemde en Edith was degene die haar begon uit te schelden en geen denken aan dat Livia dat zomaar zou pikken. Ze begon net zoals Edith heel snel haar spullen te verzamelen, want geen denken aan dat Edith haar uit het project kon schoppen.

 

"Je bent gewoon vreselijk saai," siste Livia, terwijl ze haar boek zo hardhandig de tas in gooide, dat de kaft bijna scheurde. "Als het aan jou lag, hadden we alleen gesproken over leuke dingen zoals huiswerk! En waar je de beste pennen kunt kopen!" Ze snoof. "Weet je zeker dat de sorteerhoed je niet liever in Ravenklauw had willen zetten?" Edith was echt een nerd, dat was duidelijk. 

 

Toen het laatste in haar tas was verdwenen, gooide ze de bruine leren riem snel over haar hoofd. Ze wist niet waar Edith van plan was om heen te gaan, maar zelf had Livia het briljante plan bedacht om bij professor Dickson te gaan klagen. Ze stak nog snel, enigszins kinderachtig, haar tong uit naar Edith, voordat ze de leerlingenkamer uit stormde. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Saai? Hoezo was Edith nu weer saai, alleen omdat ze niet uitgescholden wilde worden? Wat een arrogantie, dat had ze zeker niet verwacht achter zo'n lief gezichtje. Nee, nee. Dit was echt niet oké, en ze zou hun docent er wel over moeten inlichten. Beledigd keek ze het meisje aan. ''Nou, ik probeer tenminste nog een beetje een goed cijfer te krijgen, want als het aan jouw gekwebbel zou liggen zouden wij een dikke éen krijgen!'' Niet dat Edith zich daar nu nog zorgen over zou maken. Ze zou zelf gewoon het project maken en dat meisje kon er lekker in stikken. Dan bleef ze maar zitten ofzo, maar ze zou Edith's gemiddelde niet naar beneden kunnen trekken. Hoe durfde ze! Alsof alleen Ravenklauwers een voldoende wilden halen op school, was ze daadwerkelijk zo dom?

 

''Ja loop maar weg, lellebel!'' Riep Edith haar na, waarna ze even bleef staan om zich te bedaren, waarna ook zo haar tas op haar rug deed en richting het lokaal van professor Dickson liep om hem op de hoogte te stellen dat Livia Ingram haar eigen project maar moest gaan invullen. Oh en dat ze gemeen was, want Edith was helemaal niet wanhopig, Livia was gewoon een gemene eerstejaars en enorm brutaal. En niet op de Edith manier, om een beetje stennis te schoppen en vrienden te krijgen, maar op een manier waardoor ze het kind niet meer hoopte te spreken.

 

Helaas wist ze niet dat ze allebei naar dezelfde afdeling liepen...

 

Edith uitgeschreven en als Gianna dat wilt ook Livia <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×