Jump to content
Sign in to follow this  
Charles Fhidlewgheodithel

Een klein, verdacht wereldje

Recommended Posts

15+ idk if that's still a thing. ~CSI enzo~

Privé met @Thomas Hawk

 

 

Het was een mistige zaterdagochtend in Maart, met nog verrassend veel sneeuw dat zich overal en nergens ophoopte. Onschuldig gekraak van de meest verse sneeuw klonk vanonder Charles' laarzen. Het bleef een bijzonder fenomeen; dagen na ernstige misdaden waren vaak het meest sereen. Hij ademde diep in, de geur van een heerlijk frisse winterdag, gemengd met de weeïge, ijzerachtige geur van bloed dat er sinds die nacht lag, uit reactie klemden zijn kaken op elkaar. 

 

De man die hem en een collega had ingehuurd was misschien een vervelende man, maar hij liet in ieder geval uitzoeken wie zijn vrouw zou kunnen hebben belaagd. Het snelle ingrijpen, dat kon Charles wel waarderen. Op het kantoor was er een berg papierwerk dat op hem stond te wachten, maar des te langer er werd gewacht met het bezoek aan de plaats delict, des te minder bewijs er zou zijn. Charles was gewoon slim genoeg om dit eerst uit te vogelen.

 

De plaats delict, een doodlopend zijsteegje van de Wegisweg, waar normaliter geen vreemde zaken worden uitgevoerd. Sterker nog, een week geleden zat hij hier op een terrasje met een date. Maargoed, nu lag er in de hoek een plas oud, inmiddels bevroren bloed met een hoop spetters eromheen, een aantal onderzoekers waren bezig met het opruimen ervan. Na wat snuffelen zag hij niet veel meer dan de inmiddels sterk vervaagde voetsporen van de arme dame die hier het slachtoffer was. Met wat toverwerk kon Charles enigszins achterhalen waar de vrouw vandaan kwam. Hij zag een aantal sporen van de aanvaller, die hij nauwkeurig opmeette en zijn collega-onderzoekers van op de hoogte stelde. Charles besloot de bobo's hun gang te laten gaan en zelf de voetsporen van de vrouw verder terug te speuren. 

 

Het duurde niet lang voordat hij iets precairs opmerkte; bij deze winkel waren de voetsporen opgegaan in clusters, de vrouw had hier heen en weer gelopen, en misschien zelfs een aantal dingen proberen te ontwijken, of zelfs een duel was aangegaan. Dat laatste was onwaarschijnlijk, gezien het gebrek aan getuigen die veelvoorkomend waren bij menig straatduel, echter was de mogelijkheid niet volledig uitsluitbaar. Nadat hij de sporen goed had bekeken, tekende hij snel het patroon over in zijn oneindig opvouwbaar perkament. 

 

Charles vouwde het perkament op en stak dit in de binnenzak van zijn lange jas. Even bekeek hij de etalages van de winkel, en besloot gebruik te maken van de kans om koffie te drinken en de regio te observeren. Geduld was een schone zaak, vaak betaalde het wachten zich uit, een misdadiger kan immers terugkeren naar de plaats delict. Het domste wat men kan doen. Nadat het geklingel van de winkelbel was afgestorven, nam hij plaats aan een tafeltje bij het raam. Nu maar hopen dat deze crimineel net zo dom was.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was een alledaagse dag voor Thomas. Of nouja, een alledaagse dag naast het feit dat hij een barstende koppijn had en er nogal bleekjes uitzag. Hij had gister veel te diep in het glaasje gekeken, hij kon nog maar de helft herinneren van wat er was gebeurd, en nu moest hij op de blaren zitten. En de inhoud van zijn maag binnenhouden. Hij had wat crackertjes gegeten, maar na te realiseren dat in bed blijven liggen zijn mentale staat niet veel goeds zou doen besloot hij toch maar naar beneden te gaan en te gaan werken. Zo liep hij dan op de koffie-afdeling, zich compleet niet realiserend dat er in de steeg naast zijn winkel gisteravond wat verschrikkelijk was gebeurd. En dat, als hij nu met zijn nuchtere hoofd erachter zou komen wat dat was geweest, hij zichzelf nooit meer normaal in de spiegel zou kunnen aankijken. 

 

Hij droeg een overhemd, een lange, katoenen broek en nette schoenen met daarbovenop een schort waar zijn naam op stond in dezelfde zilveren letters als op de gevel.

 

Aangezien hij vandaag zijn hoofd niet bij de boeken kon houden had hij een van zijn medewerkers verplaatst naar de boekenafdeling, en liep hij, na zelf een shotje caffeïne naar binnen gewerkt te hebben, bij de klanten langs. ''Goedemorgen, wat kan ik voor u halen?'' Thomas veegde wat met zijn platte hand over over zijn, wang, oog en voorhoofd, waarna hij de man nog wat beter bekeek. Hij had hem nooit eerder gezien en de meeste klanten die voor de koffie kwamen kochten ook een boek. Maar dit gezicht kende hij totaal niet. ''Volgens mij heb ik u nog nooit hier gezien, heeft u een stempelkaart? Bij tien stempels krijgt u een gratis drankje naar keuze, of korting op een boek.'' Ondanks zijn brakheid wilde hij wel beleefd zijn tegen zijn klanten. Daar was hij immers voor uit bed gekomen. 

 

Thomas wierp een korte blik naar zijn dochter, die vanuit de koffie-afdeling goed te zien was. Ze zat op de kinderafdeling met haar speelgoed te spelen, haar rode krullenbol stuiterde vrolijk op en neer en Thomas glimlachte eventjes kort, voor hij zich weer op de klant concentreerde.

 

@Charles Fhidlewgheodithel

Share this post


Link to post
Share on other sites

Om niet te veel op te vallen had Charles zijn jas over de stoel gehangen, zijn hoed hing aan een stoelknop en zijn archieftas was naast hem geplaatst. Hij zou doen alsof hij een poosje in de winkel met zijn werk bezig zou gaan, onder het genot van meerdere koppen koffie. Volgens meerdere collega's van het ministerie, die van de minder spannende afdelingen, was het erg fijn en een stuk prettiger werken dan met een official die over de schouder meekeek. Grappig hoe men er op vertrouwde dat men in de 'buitenwereld' niet over hun schouder zou kijken. Inmiddels had Charles de krant van vandaag al op tafel liggen, zo begon menig man toch zijn werkdag? 

 

Enkele minuten later struinde een roodharige man de tafels af, hij zag er moe uit. Dat kon opzich interessant zijn, als hij weinig zou hebben geslapen, had hij misschien wat gehoord... Charles ging iets rechterop zitten en rekte even wat armspieren op die nog enigszins in rustmodus zaten, waardoor zijn spieren werden benadrukt voor een oplettend oog. Toen de roodharige man zijn tafel had bereikt, bleek zijn naam duidelijk te zijn weergegeven, "Ah! Goedemorgen, meneer Hawk! Ik lust wel een kop koffie, zwart.". Hij fronsde zijn wenkbrauwen lichtelijk, de adem van deze man rook enigszins naar alcohol. "Nee, ik ben hier inderdaad niet eerder geweest, desalniettemin lijkt me zo'n stempelkaart wel handig." hij toonde een scheve glimlach, klopte even op zijn tas "Voldoende werk bij me." en legde zijn krant weer op de tafel.

 

Charles volgde zijn blik en merkte een jong meisje die aan het spelen was, gezien de glimlach die zijn gezicht sierde, deduceerde hij de familiaire band die ze waarschijnlijk deelden "Uw dochter, neem ik aan?" Het meisje zou de reden kunnen zijn dat er moe uitzag, maar de hint van alcohol in zijn adem bood zorgen voor het jonge meisje. Hij zou een extra oogje op het meisje houden, hij zou het zichzelf niet vergeven als hij het niet zou doen.

 

@Thomas Hawk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Thomas kon aan geen enkel ding merken dat de man geen normale klant was. Niet dat hij sowieso zou merken, met de koppijn die een groot deel van zijn aandacht opeiste. Misschien moest hij zometeen maar een gingershotje nemen met citroensap, men zei dat dat goed voor je was met een kater, toch? De man was gelukkig een makkelijke klant, al keek Thomas wel even op dat hij hem bij zijn naam aansprak, tot hij zich realiseerde dat zijn naam duidelijk te zien was op zijn uniform. Thomas schreef op zijn notitieboekje de order voor de man en glimlachte toen die wees naar de koffer die hij bij hem had. Ja, het leek wel of die man hier even zou zijn. Een van de favoriete klanten van Thomas, die een lange poos bleven en telkens opnieuw drinken bestelden. Althans, hij hoopte dat de man zo'n soort klant was en niet zo eentje die lang bleef zitten en telkens water bestelde om maar niet weggestuurd te worden. Enfin, tijd zou het zeggen en zo vroeg op een zaterdagochtend waren er niet zo heel veel mensen in het koffiehuisje.

 

Uit een flap in zijn schort haalde hij een boekje stempelkaarten, waar hij er eentje van afritste. Met zijn stempelpons stempelde hij éen koffie af en legde het stempelkaartje op de tafel. De man had duidelijk gezien dat Thomas afgeleid was geweest. ''Ja!'' Antwoordde hij vriendelijk op de vraag of Dolly zijn dochter was. Dolly wilde altijd in de winkel spelen in het weekend. Er kwamen op zaterdag allerlei moeders met hun kinderen, omdat die de rest van de week geen tijd hadden, en Dolly had daardoor leuke speelmaatjes.  En het was ook fijn voor Thomas, want de moeders gingen altijd wel even theeleuten, of kochten een nieuw boekje voor hun jeugd. Thomas wilde niet erg verder op de vraag in gaan, want hij kende deze man niet en ondanks dat hij vriendelijk leek, Thomas was erg beschermend over het rode krullenbolletje. Marie van de kinder- en tienerafdeling hield altijd een oogje voor Thomas in het zeil, maar Thomas had ook ogen in zijn achterhoofd als het om zijn lieve dochter ging.

 

''Een zwarte koffie, komt eraan!'' De man liep naar de barista, waar hij de order doorgaf, en liep nog wat tafeltjes af, waarna hij de naar het barretje liep en de kopjes koffie en thee bij de tafeltjes ging afleveren. ''Uw zwarte koffie!'' Zei Thomas en hij zette het schoteltje met het kopje op tafel en liep weer verder.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×