Jump to content
Pollux O Rinn

[1839] Deus ex machina

Recommended Posts

Pollux kende juffrouw Galloway al sinds zijn collegetijd. Hij had haar ontmoet op stage en zij had hem geholpen zijn weg te vinden in het ziekenhuis haar hij nu voltijd werkte, en dat moest natuurlijk gevierd worden. In zijn zoektocht naar juffrouw Galloway kwam hij erachter dat ze nu getrouwd was met de graag Montagu en nu die naam droeg. Terwijl hij naar haar huis merkte hij ook dat ze heel veel geld had, het was namelijk geen huis maar een kasteel. Wauw. Nu viel zijn vrolijke bedankt-mandje wel in het niets. Ach, ze zou het vast alsnog waarderen. De deur was open en dus kon Polo gewoon naar binnen stappen. Tja, hoe moest hij nu aankloppen, niemand zou hem horen. Hij was ook niet echt verwacht ofzo. Hij hoorde een kort gilletje toen hij de gang inliep en keek naar de oorsprong van het geluid. ''Pardon, ik zoek Rosalie Galloway, mevrouw Montagu?'' Het meisje rende hard weg en Pollux rende er achteraan. Misschien was ze hem naar haar aan het brengen! Maar wat apart, ze kon toch gewoon zeggen waar ze was? ''Juffrouw! Wacht eens even!'' Het was heel ongemakkelijk rennen met een mand gevuld met snoep en ander lekkers, maar uiteindelijk zag hij haar een deur openen. 

 

''Mevrouw Montagu, het spijt me dat ik u stoor, maar er is een indringer in het kasteel! Hij is helemaal verkleed in het geel en zoekt naar u!'' Waarna het meisje flauw viel. Oh jee, dat arme meiske! Polo bleef beweegloos staan, bang voor een alarm of een toverspreuk die hem in tweeën zou splijten. Hij was nou nooit echt opgegroeid in de dreuzelwereld waar etiquettes compleet anders waren, en ook in de tovenaarswereld had hij nooit echt de elite meegekregen. Dus ja, wat moest hij nu doen? ''Rosalie! Het is Pollux Ó Rinn, van het St. Holistos! We hebben samengewerkt?'' Riep hij, onzeker of hij naar haar toe moest gaan of hier in deze lange gang moest blijven staan. ''Ik heb euh, snoep!'' Snel stak hij er eentje in zijn mond om zijn gemoederen te bedaren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rosa zat in de bibliotheek, waar ze zich vaker verstopte als ze last had van flashbacks. Eerder vandaag waren die ook flink aanwezig, dit keer werd ze teruggesleept naar die koude nacht in Maart... Een koude rilling liep over haar rug, waardoor ze weer werd herinnerd aan de jurk die ze aanhad. Het was een cadeautje geweest van haar man, Augustus. Het was lief bedoeld, een jurk met iets meer kleur en een fijner gevoel dan de standaard rouwgewaden. Vooralsnog was de jurk absoluut niet up to date, maar hij zat prima. Ze zag zijn zelfvoldane blik toen hij haar het pakket overhandigde nog zo voor zich. Hoe lastig dit huwelijk ook was, met alle strubbelingen en pijnlijke ervaringen, leek Augustus zich steeds minder vervelend te gedragen.

 

Spoiler

tumblr_ol90vqoMvZ1qf46efo3_1280.pngtumblr_ol90vqoMvZ1qf46efo1_640.png

 

Rosa was diep in gedachten verzonken, totdat een van de dienstmeiden gillend aan kwam rennen, gillend dat er een gele indringer in het kasteel dwaalde. Ze sprong op, waardoor ze een beetje duizelig werd, echter wist ze het van zich af te schudden. Toen de dienstmeid in zicht was, werd het duidelijk dat ze was flauwgevallen. Rosa snelde naar haar toe om te helpen, alleen zag ze toen een glimps van een geel geklede man. Wie was dat? 

 

Wacht - was dat...? Toen ze hoorde wat de jongeman te zeggen had, wist ze het zeker. Pollux, de meest vrolijke stagiaire die ze ooit heeft ontmoet. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, die had er al een tijd niet meer op gezeten, de tijd toen ze nog bij St. Holisto's werkte. Een heerlijke tijd, die ze gruwelijk miste, en daarbij de naïviteit die ze toen nog bezat. "Dag, meneer Ó Rinn! Dat is werkelijk jaren geleden! Waaraan dank ik dit bezoek?" haar wenkbrauwen schoten iets omhoog. Deze vrolijke aanwezigheid kon haar dag nog wel eens flink opfleuren, en niet alleen door het knalgele pak dat hij droeg.

 

@Pollux O Rinn

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, gelukkig herkende juffrouw Galloway hem nog. Schaapachtig grijnsde de jongen, waarna hij lichtelijk bezorgd weer naar het meisje keek dat was flauwgevallen. Zij moest gewoon een snoepje of tien naar binnen werken, dan was alles weer goed. Over snoep naar binnen werken gesproken, juffrouw Galloway zag er ook uit of ze wel wat snoep kon gebruiken. Sinds de laatste keer dat hij haar had gezien was ze heel wat afgevallen. Ze droeg ook een jurk die anderen misschien zouden kunnen zien als oubollig, maar Pollux vond het best coewl dat ze zoiets droeg. Pollux was nu ook niet iemand die altijd de laatste mode droeg, hij droeg voornamelijk wat hij zelf leuk vond, zo ook zijn mosterdgele broek, met witte shirt en mosterdgele blouse. Zolang je je comfortabel voelde was alles goed!

 

''Is alles, ehh, oké met haar?'' Zei de jongen maar, terwijl hij naar het meisje keek. Hij hoopte maar niet dat ze narcolepsie had of zoiets dergelijks. Daar had hij eens over gelezen en dat zou toch wel erg sneu zijn. ''Ik wilde u komen vertellen dat ik nu voltijd bij het St. Holistos werk als diëtist en ik vind het echt heel leuk en, tadaaaa, bedankt-mandje!'' Hij wiebelde het mandje op en neer en keek toen weer naar Rosalie. ''En een beetje bijpraten! Als u dat leuk lijkt?'' Hij hoopte dat zijn plotselinge aankomst in het kasteel niet zijn kans om bij te praten zou verpesten.

 

@Aurora Montagu

Share this post


Link to post
Share on other sites

Toen meneer O Rinn zich afvroeg hoe het met haar bediende ging draaide Rosa zich weer even om en voelde zich even heel erg schuldig. Begon ze meer op haar man te lijken? De gedachte alleen al, yugh. Een rilling liep over haar rug. "Julia... Valt af en toe flauw.." ze zuchtte en draaide zich weer om naar haar gast, "Ik zal even wat mensen roepen om haar te helpen...". Rosa vond veel dingen maar helemaal niets aan het landgoed van Gus, maar het systeem waarmee bedienden konden worden geroepen was werkelijk geniaal bedacht. Ze stapte naar een van de kastjes en drukte op een verborgen knopje onder het oppervlak. In de verte was al een belletje te horen, met aardig wat rommelige geluiden die daaruit volgden.

 

Ze moest ondertussen wel een beetje lachen om de manier waarop het bedank-mandje werd gepresenteerd. "Ik accepteer je aanbod maar al te graag! Alleen, vind mijn man het niet prettig als ik privé bezoek heb, dus als je het niet erg vindt vraag ik een van mijn dames ons te vergezellen." ze maakte een hoofdgebaar om Meneer O Rinn haar te laten volgen, maar voordat ze verder zouden lopen, hielp ze Julia bij het rechtop gaan zitten. Gelukkig was  ze alweer redelijk bij kennis. "Gaat het, Julia? Ik ken Meneer O Rinn al jaren, maak je niet druk." zei ze zacht, ondertussen kwamen er meerdere paren schoenen aangesneld om te helpen. "Hij is een zeer welkome gast." zei ze iets luider, zodat haar andere personeel het ook zou horen en wierp een wederzijdse schaapachtige glimlach naar meneer O Rinn.

 

@Pollux O Rinn

Share this post


Link to post
Share on other sites

Awh, wat zielig. Dat arme kind viel gewoon vaker flauw! Pollux voelde zich licht beschaamd dat hij zomaar naar binnen was gegaan, maar goed, hij wist ook niet hoe hij het anders moest doen. Pollux keek raar op toen ze mensen zou roepen en in plaats daarvan in een kastje leek te kijken. Ehm, was ze naast afgevallen ook een beetje gek geworden? Pollux zou het niet erg gevonden hebben, hij werkte in het St. Holistos vaker met mensen die niet helemaal honderd waren, maar toen hij het belletje hoorde realiseerde hij zich dat er iets in die kast zat waardoor Rosa haar personeel kon bellen. Dat was slim! Ze zouden dat ook in het ziekenhuis moeten hebben voor Pollux en Megan, als hij met haar af wilde spreken gewoon even bellen en dan wist zij dat hij haar nodig had. Al zou dat dan zijn voor een Pollux met een ernstig snoep-tekort, in plaats van een dame die flauw was gevallen. Details.

 

Oh ja, ze was nu getrouwd. En oh ja, die man zou het niet waarderen als Rosa samen met Pollux in een kamer zou zitten. Wat de beste man niet wist was dat Pollux echt totaal geen risicofactor was. Maar goed, als zij dat wilde voor haar man dan was dat prima. ''Is prima hoor, waar jij je comfortabel mee voelt.'' Pollux kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn als hij constant daar rekening moest houden in het St. Holistos. Hij was wel vaker alleen in een kamer met een vrouw, maar dat was alleen voor het werk. En in Huffelpuf was hij ook vaak alleen met een van zijn vrouwelijke vrienden geweest, maar toen was het ook niet heel raar. Pollux glimlachte vrolijk toen ze vertelde dat hij een welkome gast was. Daar was hij blij mee, want wie weet zou al het andere personeel ook flauwvallen en dan zou het een heel zooitje worden om over al die bewusteloze mensen heen te stappen. 

 

''Juffrouw Galloway, uw huis is echt enorm!'' Floepte er bij Pollux uit. Hij sprak uit gewoonte haar aan met haar meisjesnaam en had het ook niet door dat het anders moest. Hij nam weer een snoepje uit de mand. ''Waar gaan we nu heen?'' Hij had moeite de vraag te vragen, want zijn tanden waren door de superplaktoffee flink aan elkaar geplakt. Nam nam. Lekker zoet.

 

@Aurora Montagu

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×