Jump to content
Sign in to follow this  
Elise Stonetree

[1839/1840] Expectations for the future

Recommended Posts

's Nachts, 12 september 1839

 

En zo was opeens het zevende en laatste jaar aangebroken van Elise's schooltijd. Het was absoluut nog geen tijd voor reflectie of voor een melancholische terugkijk op haar eerste jaar, want dat zou vast wel aan het einde van het schooljaar gebeuren, maar het was wel tijd om te kijken wat er volgend jaar zou zijn. Hoe meer ze in de lessen bezig waren voor de PUISTen, hoe meer het einde van de schooltijd dichterbij kwam. Zeker de afgelopen jaren waren ongelooflijk snel gegaan, dus het was altijd wel even fijn om met klasgenoten in alle rust te kunnen praten.

 

Zo had ze dus Rebecca uitgenodigd om op het dak van de school te gaan praten. Elise mocht Rebecca wel, ze hadden onder andere een aantal jaar geleden samen eendjes gevoerd (het was leuker dan dat het klonk) en ze hebben zo onderhand wel zes jaar bij elkaar in de klas gezeten. Nu was het midden in de nacht, maar het Hoofdmonitorschap gaf zo zijn voordelen, want Elise was vandaag ingepland en had tegen de andere klassenoudste gezegd dat die Rebecca moest gaan negeren als ze elkaar tegen zouden komen. Ze wilde natuurlijk niet haar in de problemen gaan brengen. 

 

Dus zaten ze met z'n tweeën op het verlaten dak onder de sterrenhemel.  "Heb jij al een idee wat je hierna gaat doen?"

 

OOC: Privé met Ineke

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Het was een ongemakkelijk iets, zo door het kasteel lopen in de nacht als ze eigenlijk allang in de leerlingenkamer had moeten zijn. Het voelde vreemd, niet goed, maar desondanks ging ze door naar haar bestemming. Elise had haar immers gevraagd om te praten op het dak en had haar ervan verzekerd dat ze niet in de problemen zou komen door welke Klassenoudste of Hoofdmonitor dan ook. Ondanks dat alles was Rebecca niet geheel gerust, hoe erg ze Elise ook vertrouwde, want het feit dat Klassenoudsten en Hoofdmonitoren haar niet in de problemen zouden brengen, wilde niet zeggen dat de leraren dit eveneens zouden doen.

 

Uiteindelijk was ze dan toch aangekomen op de plek van bestemming. Ze was onderweg niemand tegengekomen, en nu ze hier was, moest ze toegeven dat het toch wel iets had zo, zitten onder de sterrenhemel in een toren die op haar en Elise na helemaal verlaten was. Een oase van rust die anders normaal nooit te vinden zo was, hier op Zweinstein. Het was haast magisch.

 

‘Ik heb geen idee,’ zei Rebecca toen Elise vroeg wat ze na Zweinstein wilde doen. Het was altijd iets wat ver weg had geleken, iets waar ze zich geen zorgen om hoefde te maken, iets waar ze nog zeeën van tijd voor had om te beslissen. En hoewel ze nog een jaar had, ongeveer, was het nu toch opeens te dichtbij gekomen, en begon een vorm van paniek langzamerhand toe te slaan. ‘Echt niet. Ik weet niet hoe ik word geacht te beslissen.’ Ze schudde haar hoofd, wetende dat het in elk geval een geruststelling was dat ze zich niet zorgen hoefde te maken om geld - ze had immers een studiebeurs.
‘Weet jij het al wel?’ 
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De rust was iets wat Elise zo nu en dan nodig had. Haar leven was soms wat hectisch en tijdsbestedingen waren nogal tijdrovend, dus om soms even rustig met iemand te kunnen praten was een fantastisch geschenk. Een groot gedeelte van haar hobby's en verantwoordelijkheden waren gebonden aan het Hoofdmonitorschap en het Zwerkbalteam, wat enerzijds veel moeite kostte, maar ook een aantal leuke kanten had. Maar als ze van Zweinstein af zou gaan, zou ze veel meer vrije tijd hebben en ze wist ook niet helemaal wat ze dan met die vrije tijd aan moest. Ze wist eigenlijk heel weinig van wat ze wilde en wat ze ging doen na dit jaar. Ze had nog wat geld over van de loterij van een aantal jaar geleden. Daar kon ze het eerste jaar wel vooruit komen met de studie, maar dan wilde ze wel meteen weten wat ze precies wilde gaan doen. Tijd was te schaars om te verkwisten. 

 

"Ik weet het zelf ook niet. Er zijn zo veel mogelijkheden en er zijn wel een aantal dingen die ik zou kunnen doen, maar er zijn zo veel studies en andere werkplekken..." Het was niet alsof ze zo veel connecties had met de tovenaarswereld of bedrijven, dus daar had ze wel veel nadelen aan. "Weet jij wel in welke richting je wilt gaan qua studie?"

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was lastig, als je niet wist wat je wilde. De opties leken dan eindeloos, overweldigend, op een manier dat je jezelf er haast in voelde verdrinken. En elke dag die dichterbij de dag kwam dat je toch echt een beslissing moest maken, en waarbij je het nog steeds niet wist, maakte het gevoel alleen maar erger. Tijd die eerst zo langzaam leek te gaan, leek nu in een sneltreinvaart te gaan. Gesprekken die je alleen nog maar leek te horen, alsof het zich eruit filterde, gingen over vervolgstudies en wat je na Zweinstein ging doen. Het was vreselijk.

Maar gelukkig was Rebecca niet de enige. Elise wist het blijkbaar ook nog niet en leek zich net zo overweldigd te voelen als dat ze zelf deed.
‘Ik heb echt geen idee,’ zei Rebecca. ‘Ik bedoel, ik weet in elk geval dat ik niet iets van een Heler wil worden, maar daar blijft het zo’n beetje bij. Het is misschien iets maar er is nog zoveel over qua keuzes… Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen met kijken. Is er iets waarvan jij al weet dat je het niet wilt?’ Ze keek haar vragend aan.
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was een verrassend koele nacht en de frisse wind zorgde ervoor dat Elise goed kon nadenken over de toekomst. Even een pauze nemen van het drukke werk had zo zijn voordelen. Het gaf haar even wat tijd om goed na te kunnen denken. Met al die lessen en toetsen die eraan zaten te komen, wist Elise dat ze niet vaak en niet snel weer de tijd zou vinden om rustig na te kunnen denken. "Hoezo zou je geen Heler willen worden?" vroeg ze geïnteresseerd aan Rebecca. Zelf zou ze het overigens ook niet willen worden, omdat ze veel te ongeduldig was en het liefst zo snel mogelijk resultaat wilde zien.

 

Wat ze niet wilde, was een redelijk makkelijk antwoord. "Ik wil niet achter een bureau wegkwijnen. Wat afwisseling, wat praktische dingen, iets waar ik niet heel lang over hoef te doen..." Als ze voor eeuwig hetzelfde zou doen, dan wist ze zeker dat ze gek zou worden. "Ik weet niet precies wat ik dan over zou houden dan," gaf ze toe. Misschien moest ze maar meer tijd nemen om na te denken over wat ze wel zou willen en wat ze niet zou willen doen. Straks zou ze iets gaan studeren, wat helemaal niets voor haar zou zijn. Of wat als ze veel ouder was en dan erachter kwam dat wat ze had gekozen niets voor haar was? "Het is gewoon zo moeilijk."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rebecca fronste even bij de vraag van Elise, niet echt wetende hoe ze het moest formuleren. ‘Ik weet niet,’ zei ze langzaam. ‘Ik bedoel, het is een mooi beroep, echt waar, maar ik denk niet dat het iets voor mij is? De uren, de druk, en ik weet niet of ik er goed tegen zou kunnen om bepaalde procedures uit te moeten voeren, maar ook dat ik me te snel gehecht zou voelen aan patiënten en ik denk niet dat ik dan een goed oordeel zou kunnen vellen.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik bedoel, ik wil wel iets nuttigs doen, met mensen, denk ik, maar ook niet constant in contact met ze zijn, als je begrijpt wat ik bedoel?’ Wel een beetje afwisseling daarin was ook gewoon fijn.

Ze keek Elise fronsend aan toen zij begon over wat ze wel en niet wilde doen. ‘Misschien moeten we een lijstje maken,’ zei ze dan ook. ‘Ik bedoel je weet wat je in elk geval niet wilt, toch? Want als we alle beroepen, of studies in elk geval, op een rijtje zetten, dan kunnen we afstrepen wat we niet kunnen doen omdat we niet de juiste vakken hebben, niet willen doen omdat het niets voor ons is, zoals Heler zijn voor mij maar denk ik ook voor jou, gezien de lengte enzo, dan lijkt het misschien minder overweldigend.’ En dan wisten ze in elk geval wat er overbleef qua keuzes. ‘Misschien kunnen we ook vragen of we een dag mee kunnen lopen met zo’n studie? Dan weten we ook meer wat we kunnen verwachten en of het echt iets voor ons is of niet.’ Misschien hielp dat immers ook.
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elise luisterde naar Rebecca's redenen om geen Heler te worden. "Ik snap dat wel ja, maar je wil dus niet zo'n hoge druk en verantwoordelijkheid als ik het zo hoor? En zowel theorie als praktijk?" Daar had je vast wel wat beroepen en studies voor. Het idee van een lijstje sprak haar sowieso wel aan. "Misschien kunnen we beginnen met de vakken die we nu hebben en op basis daarvan kiezen welke studies daarmee het beste overeenkomen," stelde ze voor. Zelf wist ze niet precies welke studies allemaal mogelijk waren, maar ze wist wel met welke vakken ze wat meer zou willen doen en ook welke niet. Elise pakte haar toverstok en haalde twee rollen perkament en wat schrijfgerei tevoorschijn. Ze gaf een veer en een rol aan Rebecca en stopte haar eigen veer in de inktpot, terwijl ze een beetje nadacht. "Jouw ouders hebben toch een bakkerij, zou je daar nog iets mee willen doen? En wat doet je zus eigenlijk?" ze wist dat haar zus een jaar hoger zat dan Rebecca, dus die zou nu ook wel bezig zijn met een studie of met werk.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×