Jump to content
Abigail Carrington

[1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

Recommended Posts

Posted (edited)

Zaterdagmorgen 13 september 1839,

Op het veld van het Zwerkbalstadion

 

De bezem trilde lichtjes in haar vingers, en niet alleen maar omdat háár vingers trilden van spanning. Abigail stond in haar eentje een beetje aan de zijkant van het zwerkbalveld. Het was zo vroeg dat de zon pas net op was, maar ze had niet het risico willen lopen dat een van de teams al aan het trainen was; daarom had ze vroeg haar wekker gezet, had ze haar warmste, loszittende gewaad en mantel aangetrokken, haar lange, blonde haren ingevlochten en was ze met bezem en al naar het veld gelopen. Het was koud omdat het nog zo vroeg was, maar gelukkig had ze haar handschoenen aangetrokken. En nu stond ze hier, twijfelend, de bezem in haar hand…

 

Ze mocht geen zwerkbal spelen van haar ouders. Nuja, haar Papa was nog wel redelijk vergevingsgezind als het hierom ging, sport zat nu eenmaal in het bloed van haar Amerikaanse voorouders. Maar haar Mama vond het te gevaarlijk en niet iets voor meisjes – al had ze wel drie keer gezegd dat er heus ook wel dames in het Zwerkbalteam van Griffoendor zaten! Zo gevaarlijk was het nu ook weer niet… ja, natuurlijk waren er beukers die rondzweefden, maar als die je neus braken dan kon je gewoon zo naar de ziekenboeg! En natuurlijk kon je ook wel eens van je bezem vallen en van grote hoogte naar beneden duikelen, maar ook dat kwam vast wel weer goed! Aldus vond Abby het gewoon een beetje overdreven – en gelukkig had Douglas dat ook gevonden. Zeuren bij je oudere broer en smekende blikken met haar grote, donkerblauwe ogen werkten altijd wel. Hij had haar, stiekem, zonder dat iemand het wist, een van de nieuwste bezemstelen gegeven om mee te nemen naar Zweinstein. Ze had deze de afgelopen twee weken nog niet durven uit te proberen, maar nu was toch wel het moment. 

 

Het probleem was vooral dat ze nog niet echt veel vliegles had gehad. Ze had het idee dat ze dit wel kon, en de aantal keren dat ze was blijven zitten was het prima gegaan, maar ze had nog nooit zo in haar eentje gevlogen. Maar ze kon hier niet al té lang blijven staan! Straks werd het veld nog opgeëist door een van de teams… Met nog eens een zenuwachtig zuchtje sloeg Abby haar ene been over de steel en zette ze af…

 

Het ging niet zo hard als ze had gedacht dat het zou gaan. Maar het ging toch wel een stuk harder dan ze gewend was.

 

In het begin kneep ze nog zo hard in de steel van de bezem dat ze even bang was dat hij doormidden zou breken, maar hoe langer ze vloog, hoe meer plezier ze erin kreeg. Zie, dit was precies waarom ze een bezem had gewild! En als ze straks goed genoeg was, dan zou ze zich op kunnen geven voor het team van Griffoendor en zou ze wedstrijden kunnen spelen! Verheugd vloog ze wat rondjes over het veld en vervolgens achtjes, steeds wat sneller… tot ze het uiteindelijk aandurfde om een duikvlucht te nemen. Ze verloor niet echt haar evenwicht, en toch voelde het alsof het haar pas op het laatste moment lukte de bezem weer overeind te trekken, zodat ze niet met 50 kilometer per uur de steel en zichzelf de grond in boorde. Toen ze eenmaal weer veilig was, bracht ze de bezem ietwat van slag tot stilstand en geschrokken bleef ze stilletjes in de lucht hangen, niet zeker wetende of dit allemaal nu wel zo’n goed idee was… misschien had haar Mama toch gelijk! Plotseling hoorde ze een geluid enkele meters beneden haar. Abby keek op en liet de bezem traag wat naar beneden glijden, haar hart nog steeds wild kloppend.

 

“Mr. Augustine!” sprak ze zo opgewekt als mogelijk, al was dat nog steeds wel lastig. Nog steeds ietwat witjes om haar neus bleef ze wankelig ongeveer een meter boven de grond hangen, haar blauwe ogen op haar klasgenoot gericht. Ze kende hem niet echt heel goed, maar ze dacht dat haar Papa de familie wel eens had genoemd als het ging om zakenrelaties. “Wat een genoegen, op de vroege ochtend. Bent u hier ook om te vliegen?”

 

OOC: Op zich open topic, maar laat Ineke eerst!

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Henry was een persoon die ervan hield om vroeg op te staan. Een goed, stevig ontbijt, een lange wandeling in de vroege ochtenduren als iedereen nog sliep, of soms misschien een stukje vliegen, en de dag ging perfect van start. Meteen alle energie om te doen wat daarna gedaan moest worden - alles om een succesvol einde te brengen aan de dag als dat allemaal gedaan was. En succes was belangrijk. Hij had immers zijn ouders om trots te maken.

 

Op deze bewuste dag had Henry besloten om in zijn ochtendroutine niet te gaan wandelen, maar te gaan vliegen. Het hoefde niet per se Zwerkbaloefeningen te zijn - gewoon vliegen was immers al goed genoeg om zijn dag perfect te beginnen. En dus was hij met zijn bezem vertrokken naar het Zwerkbalveld. De koele kerkers en de koele ochtendlucht buiten genoeg om hem goed wakker te krijgen en in perfect humeur om even lekker te gaan vliegen. Het was perfect.

 

Behalve dan dat hij bij aankomst zag dat het veld bezet was en er al een meisje rondvloog. Hij legde zijn bezem naast hem neer, vouwde zijn armen vervolgens over elkaar en keek met een opgetrokken wenkbrauw omhoog hoe het meisje vloog. Of dacht te kunnen vliegen. Dit was immers absurd en precies de reden waarom het belachelijk was dat vrouwen dachten dat dit iets voor hen was. Hij klapte dan ook sarcastisch toen ze tot stilstand kwam, wat ervoor zorgde dat ze hem opmerkte. Mooi. Misschien hoepelde ze dan wel op. 

‘Miss Carrington,’ begon hij langzaam, terwijl hij zijn blik over haar gezicht liet glijden, wenkbrauw nog steeds ietwat opgetrokken.
‘Dat was ik van plan,’ zei hij inderdaad. ‘Maar bij nader inzien lijkt het me voor mijn eigen veiligheid beter als ik dat niet doe,’ vervolgde Henry. ‘De kwaliteit van uw vliegkusten zijn namelijk hooguit erbarmelijk te noemen, en ik heb er weinig zin in om gewond te raken door toedoen van een ander.’ Hij schudde zijn hoofd. 'Niet dat ik wat anders had verwacht.'
 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Oh, hij klapte voor haar! Wat genoeglijk! Abigails glimlach werd wat breder, de schrik van de bijna-val van zojuist wat weggeëbd, voordat ze ietwat niet-begrijpend met haar blauwe ogen knipperde. Misschien had ze hem niet goed begrepen! Ze kende hem ook weer niet zo goed… sommige mensen hadden gewoon een hele gekke manier van zich uitdrukken!

 

“Oh, er is genoeg ruimte hoor!” sprak ze opgewekt. “Ik kan anders ook wel alleen op de ene helft van het veld blijven! Weet u, ik ben aan het trainen voor  het Zwerkbalteam van Griffoendor!” Samenzweerderig keek ze hem aan. “Bent u goed in vliegen? Misschien kunt u mij wat tips geven! Ik ben nog niet echt heel goed, ziet u.” Verheugd klapte ze in haar handen, waardoor ze bijna van de bezem kukelde. Oeps… Vlug pakte ze de steel weer vast en probeerde ze weer terug te komen op de hoogte waar ze net op zweefde. Dat lukte niet heel erg goed, maarja. Hopelijk had Mr. Augustine niets door!

 

“Oh, dat zou zo fijn zijn! Ik ben bang dat ik anders misschien de selectie volgende maand niet doorkom!”

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Josefina kon niet meer verder slapen. Ze kleedde zich aan om naar het zwerkbalveld te gaan om wat te vliegen, want ze wou aan haar klasgenoten zien dat ze kon vliegen. Ze liep naar beneden om eerst wat eten te pakken voor dat ze naar buiten te gaan en ze had gezien dat het beetje koud was buiten via het raam in de meisjesslaapkamer van Ravenklauw.

 

Ze liep richting het zwerkbalveld er waren al twee mensen aan het praten tegen elkaar en ze kende hun wel via het gezicht. 'Goedemorgen, kan ik ook vliegen hier?' vroeg ze aan hun.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er was genoeg ruimte… Ergens had ze een punt, moest Henry toegeven, maar dat wilde niet zeggen dat hij het ook daadwerkelijk vertrouwde dat dit goed zou gaan, dat ze op haar eigen helft zou blijven, zeker gezien haar vliegkunsten - als je het tenminste kunsten kon noemen. Daarbij was hij niet zeker van het feit dat hij daadwerkelijk kon genieten van zijn vlucht, niet als hij het vermoeden had dat ze zichzelf, of hem, in gevaar zou brengen met hoe ze het er vanaf bracht op die bezem. ‘Mhh,’ zei hij dan ook, besluitend om er niet al te veel op in te gaan. Bovendien had ze hem meer informatie gebracht dan hij daadwerkelijk wilde weten, en hij trok dan ook een wenkbrauw op toen hij werd geïnformeerd over het feit dat ze aan het oefenen was voor try-outs.

‘Nou, succes daarmee,’ zei hij dan ook, want het zou hem verbazen als ze daadwerkelijk het team zou halen. En als ze het deed, dan had Griffoendor vast geen andere opties en waren ze daadwerkelijk wanhopig, of ze hadden geen hersenen. Either way - het zou het team van Zwadderich helpen, en dat was altijd positief.

Henry trok een wenkbrauw op toen ze haast van haar bezem aflazerde (honestly, vrouwen hoorden echt niet op een bezem), en vertelde dat ze anders bang was de selectie niet door te komen. Ha. Dat wist hij wel zeker.
‘Dus u wilt, dat ik iemand help het rivaliserende team binnen te komen.’ Henry fronste. ‘Ik zie de logica er niet geheel achter.’ Als hij al wilde dat ze het team binnenkwam, was het misschien een beter idee de captain van het team om te kopen. Zodat Zwadderich zou gaan winnen, uiteraard. ‘U zou denken dat het een beter plan was om iemand van uw eigen afdeling te vragen, niet?’ Maar ja, vrouwen waren helaas zo slim niet. Beetje triest, weer, maar ja, dit bewees maar weer waarom mannen de beste waren. 

Op dat moment, voor hij echter wat anders kon zeggen, kwam er nog een meisje aanlopen. Henry deed zijn best om niet met zijn ogen te rollen, niet snappende waarom meisjes dachten dat het ok was voor hen om te vliegen. Ze waren meer geschikt om bezems op een andere manier te gebruiken. 
‘Ik weet niet of u dat kunt,’ zei Henry. Want hij kende haar vliegkunsten niet, al zou dat vast ook niet al te best zijn. ‘Miss Carrington gaf echter net aan dat het veld groot genoeg is, dus neem dat zoals je wilt.’ Echt niet dat hij nu zelf op een bezem ging stappen in elk geval. Levensgevaarlijk.
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was wel heel mooie ochtend. De lucht was mooie rode en oranje gekleurd. Ze hield van geur van natte gras, planten en bloemen. Toen ze net aan liep bij de twee jaargenoten en waren aan het kibbelen over als meisjes kunnen vliegen of dat ze trainde voor zwerkbalteam van verschillende afdelingen. Toen vroeg hij of ze kon vliegen en miss Carrington gaf eerder aan dat het veld groot genoeg was voor haar.

 

'Mr. Augustine, ik kan goed vliegen. Dank u wel als erg genoeg ruimte hebben hebben op het veld, miss Carrington.' antwoordde ze. 

 

'Hoeveel vlieg ervaringen hebben jullie? Ik vlieg nu ongeveer 7 jaar, want ik heb altijd met mijn broer gevlogen en soms hadden we zwerkbalwedstrijden gehouden met familie en vrienden.' vroeg ze aan hun. Misschien was het een brutale vraag.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Oh, ik wilde niemand lastigvallen met mijn vliegkunsten” sprak Abigail, die Henry’s verwijten gemakkelijk wegwuifde. Ze overbrugde de laatste paar centimeter en landde behendig naast hem op de grond. Of nuja, behendig… ze ging bijna door haar enkel, maar in elk geval kon ze er opgelucht over zijn dat ze niet helemaal door haar enkel ging! “Maar waarom? Oh, zit u toevallig in het zwerkbalteam van Zwadderich? Dan bent u vast heel goed in vliegen! Welke positie speelt u?” Abby moest toegeven dat, al kende ze alle magische families en hun telgen, ze niet echt had opgelet welke er zwerkbal speelden in de afdelingsteams – afgezien van Griffoendor, dan. Nuja, ze kon ook niet alles weten! 

 

“Ik denk dat het alleen maar verhelderend zou werken als alle afdelingen zouden samenwerken” ging ze ietwat dromerig verder. “Van enige kennis delen is nog nooit iemand slechter geworden!” Hoewel er vast wel een paar gevallen te vinden waren waarin bepaalde kennis beter tot zichzelf gehouden had kunnen worden… Maar Abigail was een Carrington, en met die achternaam had ze er nog nooit last van gehad dat mensen haar kennis niet zouden waarderen. Mensen moesten wel naar haar luisteren, al was ze de jongste van de familie – haar familie bleef schatrijk, en ook de kleinsten wilde je niet op de tenen trappen uit angst dat er vanuit de ouderen represailles zouden volgen. Niet dat Abigail die ingewikkelde politieke verhoudingen zou doorhebben. Ooit wellicht, maar nu...

 

Abby hield haar blik nog even op Mr. Augustine gericht, voordat ze deze lichtelijk nieuwsgierig op het nieuwe meisje vestigde. Het werd hier nog druk op de vroege ochtend! “Nou, geen zeven jaar” sprak ze ietwat giechelend, voordat ze Henry een blik toewierp. Was dat ondertussen niet al duidelijk? “Ik mocht nooit vliegen van mijn Mama.” Ietwat korzelig zette ze haar bezemsteel rechtop naar zich neer. Het was een erg dure Thunderwave 100, het nieuwste model. Douglas zou natuurlijk niets minder voor haar kopen! “Maar goed, er is altijd een tijd om te leren!”

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Henry trok zijn wenkbrauw op bij miss Carrington’s opmerking over haar vliegkunsten. Als je het aan hem vroeg, zou hij eerder zeggen dat hij zich zorgen maakte om zijn veiligheid vanwege haar gebrek aan die kunsten. Maar op de een of andere manier leek het maar niet tot haar door te dringen, en hij wist niet of het was omdat ze gewoon dom was, of dat er een andere reden achter zat, zoals dat hij misschien te subtiel was, maar het irriteerde hem wel een beetje. 
‘Ik zit niet in het Zwerkbalteam van Zwadderich, maar tot nu toe is dit meer een persoonlijke keus geweest dan omdat ik er niet goed genoeg voor zou zijn.’ Misschien moest hij dit jaar maar eens meedoen met de try-outs zodat hij kon laten zien dat vrouwen niet op het veld thuis hoorden. Het was het overwegen waard. 

 

‘Juist…’ zei Henry. ‘Ik denk dat in dit soort gevallen het beter is om de informatie te houden op de plekken waar het hoort - dus binnenin de Afdeling. De onvoorspelbaarheid en het aanpassen van het spel op het team waartegen je speelt maakt het interessanter, in mijn opinie. In de professionele Zwerkbalwereld delen ze die informatie immers ook niet, is het wel?’ Hij schudde zijn hoofd. Hij snapte niet hoe ze daar niet bij stil kon staan. Hopeloos, dit. 

 

‘Ik geloof niet dat ik wat had gezegd over uw vliegkunsten, miss,’ zei Henry met een korte blik op het nieuwe meisje. ‘Maar vergeef het me als ik mijn twijfels hierover heb.’ Sowieso was de vraag of er genoeg ruimte was op het veld een beetje vreemd geweest, gezien de grootte ervan. Maar ja, niet iedereen had dat inzicht. 
‘Genoeg,’ zei Henry als antwoord op haar vraag. Hij had geen zin om uit te rekenen hoelang het precies voor hem was, in elk geval. Het was in elk geval niet verbazingwekkend dat miss Carrington geen zeven jaar ervaring had. Dat ze het niet mocht van haar moeder verbaasde hem ook niets, en het was een beslissing waar hij het grondig mee eens was. Levensgevaarlijk was ze.
‘En wat heeft haar gedachten doen veranderen, dan?’ vroeg hij dan ook. Want misschien moest hij zijn mening over haar moeder bij gaan stellen. ‘En misschien is het verstandig om eerst laag te blijven vliegen en zien hoe dat gaat voor er duikvluchten ingezet gaan worden.’ Voor iemand zijn nek brak of op een andere manier in de Ziekenzaal belandde. Moest hij nou echt ook voor iedereen gaan denken?
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×