Jump to content
Edith Chadwick

[1839] Abigail, Edith en een standbeeld

Recommended Posts

September 1839

 

Het tweede jaar op Zweinstein. Edith kon het bijna niet geloven. Ze was alweer een jaar verder, terwijl het jaar zo kort leek te zijn geweest. Maar hier was ze alweer, zonder haar broer en haar zus Jaqueline was nu afgestudeerd, waar Edith wel blij mee was. Ze hield wel van Jaqie maar het was een haat-liefde verhouding. Jaq had nog wel de neiging om tegen Jake in te gaan alleen om tegen hem in te gaan, en dat had niks met Edith te maken, maar toch. Jaq was ook niet altijd even leuk tegen Edith, en, nouja, het was gewoon beter nu ze van school was. Edith had Jake beloofd dat ze de vakantie even goed zouden gaan praten, maar dat was er maar half van gekomen en ze had haar grootste broer maar halve antwoorden gegeven. Hij zou haar niet begrijpen. Nu hij haar ook minder brieven stuurden maakte ze daaruit dat Jake het had opgegeven haar te helpen en aan de ene kant voelde ze zich daar vrij door, maar aan de andere kant voelde het ook heel naar.

 

Hij had het met haar opgegeven en nu stond ze er dan ook echt helemaal alleen voor op Zweinstein. Haar andere broers en zussen sprak ze alleen als zij naar haar toekwamen en dan ook niet echt verdiepend. Ze had hier zelf voor gezorgd, dus ze kon zich niet rot erover voelen, maar toch deed ze dat. Het voelde ergens ook fijn, om iedereen zich zorgen over haar te laten maken. Zo kreeg ze nog aandacht, al was het niet persé goede aandacht. Het was slecht van haar, maar ze probeerde er niet teveel over na te denken. Maar soms was het wel erg lastig het te negeren. En dan was het fijn om even afstand te doen van al haar nepvriendinnen en er s'avonds tussenuit te knijpen.

 

En dus zat ze zo ver mogelijk van alle leerlingkamers vandaan, om er voor te zorgen dat bemoeizuchtige KO's, leraren en dergelijke haar niet zo vlug zouden vinden. Ze had een plekje gevonden waar ze fijn kon zitten en nadenken, tot ze plotseling iemand dichtbij hoorde komen. Pannenkoek. Snel keek ze om zich heen, en zag een standbeeld, waar ze zich vlug achter verstopte. Helaas voor haar had het standbeeld daar niet zo'n zin in en duwde die haar weg, waardoor ze half omviel en op haar kont viel. Auw.

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ondertussen was Abigail er wel aan gewend om in het donker de gangen te patrouilleren. Toch was ze blij dat ze vanavond niet de nachtdienst had, maar de dienst vóór de nachtdienst, tot een uur of twaalf; dat betekende dat je veel korter hoefde, wat op zich wel fijn was, maar aan de andere kant deed je het wel alleen. Voor en nadelen dus, want het was altijd spannend om over de gangen te sluipen maar toch wel weer wat minder leuk als je niemand had om je avonturen te delen. Dat was zo saai!

 

Met een zucht kwam Abby de hoek om, het kleine lichtje van haar toverstaf gericht op de grond. Ookal was het schooljaar net begonnen, toch moest ze eigenlijk vandaag nog een lang essay schrijven voor Geschiedenis van de Toverkunst. Iets met Trollenopstanden… oef, dat was allemaal zo langdradig! Eigenlijk vond ze alle vakken wel leuk, maar als het over trollen ging dan deed ze toch liever iets anders. Maar ja, dat was de reden dat ze het zolang als mogelijk had uitgesteld. Nu hoefde het natuurlijk eigenlijk pas volgende week af, maar Abby was iemand die alles altijd minstens een week van tevoren af had. Dan wist je in ieder geval zeker dat het op tijd was! Misschien zou ze het paper van Clementine even kunnen lezen, dan wist ze misschien in ieder geval welke kant ze op zou moeten. Ze had al wel wat onderzoek gedaan hoor, ze had een van de hoogste cijfers van haar jaar (zelfs voor Geschiedenis) en dat zou ze niet laten verpesten door een stom essay, maar toch… misschien kon ze zo even langs de Keukens, en dan zou ze nog twee uurtjes aan dit essay zitten, en…

 

Iets viel met een redelijk harde klap op de grond, wat ervoor zorgde dat Abby na een klein gilletje tot stilstand kwam. Direct keek ze geschrokken of iemand dat had gehoord; het was nu eenmaal donker in de gang, oke! En de toortsen gaven ook weer niet zoveel licht, of het nu haar taak was om mensen te betrappen die ongewenst op de gangen waren of niet!  Na het eerste moment won haar nieuwsgierigheid het echter van het andere, en zette ze enkele stappen voorwaarts. Het duurde niet lang of ze de bron van haar schrik herkende.

 

“Edith!” sprak Abigail vrolijk, voordat ze besefte in welke hoedanigheid ze hier was. “Ik bedoel… Miss Chadwick. Ik.. eh.. je-nee, u, eh…” Ze zette haar handen in haar zij en probeerde streng te kijken. “Het is na bedtijd, Miss! Vijf punten aftrek van Zwadderich!”

 

Zo. Zie! Ze kon haar taak echt wel goed volbrengen, al was ze alleen

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bam. Haar kont voelde pijnlijk aan, maar er was geen tijd om te verspillen. Buiten de leerlingkamers op dit tijdstip was hartstikke verboden en aan dat gilletje te horen was er iemand in de buurt. Dat kon of een leerling zoals haarzelf zijn, een KO of HM, of een leraar. Dat eerste zou fijn zijn, die laatste twee opties niet. Ze probeerde zich weer achter het standbeeld te verstoppen, maar die duwde haar weer weg. ''Het is maar voor een paar minuutjes alstublieft-'' Fluisterde ze, maar het standbeeld had daar geen boodschap aan en schoof haar gewoon weer weg. Edith moest haar ogen dichtknijpen voor het licht dat nu bij haar was. Het toverstokslicht leek haar bij naam te kennen, wat de laatste twee mogelijkheden nog minder fijn maakten. Pas toen haar ogen gewend raakten aan het licht zag ze wie het was. Abigail Carrington. Een Griffoendor klassenoudste die al eerder wegen met haar had gekruist. En al eerder punten had afgetrokken van Zwadderich. Als ze geen klassenoudste was had Edith haar waarschijnlijk aangesproken op hoe ontzettend suf die handen in haar zij stonden, maar aangezien ze niet nog meer punten aftrek wilde besloot ze daar maar niet over te beginnen.

 

Top. Weer vijf punten aftrek. Alsof ze wilde dat Zwadderich haar ook zou haten. ''Wauw, oké. Top. Dankjewel.'' Reageerde Edith bits ( voor Margaux: Ad rem <3 ) en ze lachte schamper. Die Carrington voelde zich wel het baasje met die badge op haar uniform. ''Dan ga ik maar weer naar mijn afdeling.'' Ze boog nep en grimaste naar Abigail, waarna ze weg wilde lopen. Stomme Griff-oen-dor. 

 

@Abigail Carrington

Edited by Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Miss Chadwick leek eh… beledigd, hoewel dat misschien niet het goede woord was. Teleurgesteld? Geïrriteerd? De tweedejaars leek zich in elk geval wel naar haar wil te buigen. Abby zette haar meest opgewekte glimlach op, hoewel toch ook iets van triomf in haar donkerblauwe ogen schitterde. Ze was best trots dat ze dit zo in haar eentje kon! Zie, ze had niemand nodig, zelfs Harold of een van de andere Klassenoudsten niet.

 

“Ik loop wel even mee” sprak Abigail even opgewekt, terwijl ze zich aan Miss Chadwicks zijde voegde. Ze waren best een eind van de Zwadderich leerlingenkamer verwijderd, en met het oog op de eerdere keer dat ze Miss Chadwick had betrapt op iets wat tegen de regels was, was het toch wel slim om even mee te lopen. Daarbij was het ook in Ediths voordeel, want als ze nog een keer betrapt zou worden dan zou dat zomaar ook nogmaals punten kunnen kosten!

 

“Wat deed u daar eigenlijk?” vroeg Abigail zoetjes, zonder Edith aan te kijken maar met haar blik op de donkere gang voor hen en de lichtinval van haar toverstaf. “Wachtte u soms op iemand?”

 

Als dat zou was, dan zou ze zo misschien nog iemand kunnen betrappen, woo!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh. Waarom was die griet zo vrolijk, alsof ze de beste vriendjes waren. En uiteraard wilde ze meelopen. Alsof Edith nog een kind was, daarnaast, Abigail was maar een jaartje ouder dan Edith, dus waar sloeg het nu eigenlijk op? ''Prima.'' Mompelde Edith, terwijl ze haar handen in de zakken van haar gewaad deed. Ze voelde daar een papiertje dat ze al een poosje erin had, en begon er zenuwachtig mee te frummelen. Ze had gewild dat het de hele weg stil zou wezen, zodat Abigail zich misschien nog een beetje ongemakkelijk zou voelen, maar het meisje was een zonnestraal zelve en begon te vragen wat Edith aan het doen was geweest toen ze haar vond. En natuurlijk deed ze dat ook weer in die irritant vrolijke toon. ''Nee.'' Antwoordde ze kortaf. Haar nagel zette ze op de dunne zijkant van het papiertje en ze haalde die op en neer, waardoor het papiertje afkruimelde in haar zak. Ze keek naar Abigail, wiens gezicht te zien was in het licht van diens toverstaf. Het viel haar op dat ze best een grote neus had voor haar gezicht, maar aan de andere kant, bijna iedereen had een rare neus. Slechts een paar mensen waren gezegend met een kleine neus, en zij was er niet een van.

 

Abigail was zo vrolijk, zo glinsteroog, zo 'oh kijk mij eens fantastisch zijn' dat het vervelend werd. Hoe kon zij nou altijd energie genoeg hebben om altijd zo... perfect te zijn? Edith had altijd van die momenten dat ze het even niet kon opbrengen, en Abigail die was het gewoon altijd. ''Hoe komt het dat jij altijd zo vrolijk bent?'' Vroeg Edith, de vraag van Abigail over wat ze in de gang aan het doen was negerend. ''Slik je vitaminepillen of wat.'' Edith keek weer voor haar uit. Ze had geen zin in oogcontact.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail hield even stil nadat Miss Chadwick haar de wedervraag stelde. Het was onbeleefd om vragen niet te beantwoorden, dat had haar Mama haar altijd geleerd. Aan de andere kant… als je een vraag niet wilde beantwoorden, was het beleefder om een wedervraag te stellen dan om doodleuk aan te geven dat je de vraag niet wilde beantwoorden. In dat opzicht was het nog wel redelijk beleefd van Miss Chadwick als ze toch al niet had willen antwoorden!

 

Abby wist dat het haar goed recht was om door te vragen, en ze had heus ook nog wel kunnen dreigen om punten af te trekken, maar dat deed ze niet. Ze had dan misschien nog niet heel veel ervaring met een leidinggevende functie als deze, maar het lag niet bepaald in haar aard om zo’n dwangmiddel te gebruiken. Daarbij geloofde ze niet echt dat Edith niet met iemand zou hebben afgesproken. Het meisje was altijd omringd door vriendinnen, dus waarom zou het nu anders zijn? Het enige wat ze hoefde te doen, was om haar ogen open te houden om nog een ander te betrappen, als de tijd rijp was. Het klonk wel een beetje als een spannende undercover-missie. Oh, wat zou Harold jaloers zijn als ze dit straks aan hem zou vertellen!

 

“Ik ben niet altijd vrolijk” sprak Abby, nog steeds opgewekt. Dat was namelijk niet waar; hoe kon iemand altijd blij zijn? De vraag over de vitaminepillen negeerde zíj dan weer. “Maar ik denk wel dat positiviteit belangrijk is!” En waarom zou ze niet positief zijn? Ze vond het fantastisch op Zweinstein, ze had lieve vrienden, haalde hoge cijfers en iedereen was trots op haar. En ze was Klassenoudste, wat haar in superspannende situaties bracht! 

 

Even zweeg ze terwijl ze doorliep, voordat ze nieuwsgierig haar hoofd omdraaide naar de Zwadderaar. “Heeft u wellicht reden om niet vrolijk te zijn? Is er misschien iets gebeurd?”

 

Oh, straks had ze punten afgetrokken terwijl Miss Chadwick eigenlijk gewoon heel verdrietig was!

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het papiertje in haar zak was nu helemaal kapot gefrummeld en dus liet ze het weer in haar zak vallen en legde ze haar hand in de andere kant van de zak. Edith deed haar best om een oogrol te onderdrukken. Nee hoor, Abigail was niet altijd vrolijk. Misschien als ze haar teen stootte maar voor de rest... Positiviteit was belangrijk volgens de Griffoendor en dat deed Edith aan haar grote zus Maggie denken die in Huffelpuf zat. 'Zolang je blijft lachen en gelooft in je dromen komt alles goed!' Jahoor Maggie. Misschien voor jou. Maar voor andere mensen gebeurden er wel eens dingen die zij niet onder controle hadden, die niet positief waren en ook niet gezellig of leuk. Kennelijk kende Abigail dat ook niet. Maggie en zij zouden waarschijnlijk hele goede vriendinnen kunnen worden met hun permanente, onbreekbare optimisme.

 

En toen vroeg Abigail ook nog of er wat aan de hand was, of er een reden was om niet vrolijk te zijn. Nou, ja. ''Als je het als niet vrolijk beschouwd dat mijn ouders elk jaar voor ieder kind dat gesorteerd werd het halve huis verbouwden, maar voor mij er slechts drie decoratiestukken waren. Of dat mijn broer niet meer tegen mij praat. Of dat ik een goede vriend had die ik weggejaagd heb?'' Edith verzaakte te vertellen dat dat kwam doordat zij met haar vriendinnen diens zusje had gepest en hij dat zag, want Abigail was niet zo'n fan van pesten. ''Oh, of dat ik ongeveer geen enkele van mijn vriendinnen echt mag?'' Boos blafte ze de woorden uit.

 

''Nee, mijn familie heeft niet zoveel geld als die van jou, dus mijn problemen worden niet zomaar magisch weggepoetst!'' Ze bootste het vrolijke stemmetje van Abigail na. Het was gemeen. Maar Abigail met haar perfecte, vrolijke, fantastische leven werkte enorm op haar zenuwen, zeker als ze kwam vragen waarom Edith dan niet vrolijk was. Edith wist wel dat Abigail het niet verdiende, ze wilde slechts voor mensen zorgen, maar ze zag niet hoe vervelend het kon zijn om iemand zo blij te zien als alles voor Edith zo naar was. En nu hopelijk wel.

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat Abigail’s familie rijk was, betekende niet dat mensen het daar in het openbaar met haar over hadden. Het was eerder iets impliciets, iets waarvan iedereen wist dat het waar was maar niet wat openlijk werd besproken. Ergens leek het wel ook iets wat niet echt meespeelde in haar dagelijks leven, maar dat was dan misschien ook weer niet helemaal waar. Haar beste vrienden kwamen uit grote, rijke (tovenaars)families (de Silvershores en Gordon-Lennoxen) en ze hield het voor redelijk normaal dat ze alles kreeg wat haar hartje begeerde. Ze had nieuwe gewaden gekregen voordat ze naar Zweinstein ging, had van haar allerliefste broer Douglas de nieuwste, allerduurste bezem gekregen omdat het haar fantastisch leek om zwerkbal te spelen en een (tweede) pony voor haar verjaardag. 

 

Het enige wat ze maar niet kreeg, hoeveel ze ook kon zeuren, was een eenhoorn. Maar misschien, op een dag!!

 

En ja, inderdaad, dat was momenteel haar meest ingewikkelde probleem.

 

Haar probleem, het Eenhoorn-probleem dan, was op zich wel iets wat met geld opgelost kon worden. Al had ze eerder het idee dat haar Papa en Mama het gewoon iets eh.. too much vonden om een eenhoorn voor haar te kopen (hoeveel ze ook had gezeurd!!). Aan de andere kant klonken Edith’s problemen niet echt iets wat met geld kon worden opgelost – en waarom haar eigen familie er dan ook bij werd gehaald, snapte ze niet helemaal. Het zou een van haar ergste nachtmerries zijn als Douglas nooit meer tegen haar zou praten! Maar dat betekende nou niet echt dat geld de oplossing zou zijn, toch? En een goede vriend wegjagen… had dat met geld te maken? Misschien als je weigerde cupcakes voor je vrienden te kopen en ze allemaal voor jezelf hield…. Maar dan was de oplossing gewoon om nog meer cupcakes te kopen!! Of ze zelf te maken, dat was nog leuker.

 

Merlijns baard, nu had ze zin in cupcakes. Misschien konden ze zo even langs de Keukens, als ze toch helemaal naar de leerlingenkamer van Zwadderich moesten!

 

Van al Miss Chadwicks problemen leek de laatste het makkelijkst op te lossen, dus daar begon ze maar mee. “Kan je niet gewoon nieuwe vrienden zoeken?” vroeg ze ietwat aarzelend, want Edith klonk momenteel niet echt heel aardig. Ze begon langzaam wel te begrijpen hoe ze die vriend had weggejaagd. “Dat kan toch niet héél lastig zijn?”

 

Abigail had toch wel gedacht dat zij en Edith vrienden waren, maar dat wist ze nu eigenlijk niet meer zo heel erg zeker.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail rende niet weg. Abigail begon niet te huilen. Abigail werd niet boos. Abigail deed eigenlijk verrassend weinig. Het zou Edith bijna doen twijfelen of ze het wel echt gezegd had, maar ze gaf wel antwoord op wat ze had gezegd, dus ze was echt tegen Abigail ontploft. Geen eens punten werden er afgetrokken, alleen leek ze een beetje minder vrolijk. Edith dacht na over wat er tegen haar werd gezegd. Nieuwe vrienden. Dat klonk wel heel makkelijk, maar daar kwam heel wat bij te kijken. Heel Huffelpuf mocht haar niet vanwege Maggie, half Griffoendor mocht haar niet vanwege Jaq, en de meeste Ravenklauwers mochten Edith niet om wat Janvier vertelde. Dus eerst dat stigma doen verdwijnen... En dan... Wie zou er vrienden willen zijn met iemand die mensen pest? Het was makkelijk, iets waar ze makkelijk in terug viel. Wat als ze helemaal alleen eindigde op school tot ze achttien was en dan?

 

Haar familie hield heel erg van haar, en zij van hen maar soms maakten ze haar leven zoveel moeilijker dan het hoefde te zijn. Soms wenste Edith dat ze enig kind was, dan zouden haar ouders tenminste wél oog voor haar hebben. Alhoewel, dat zou ook betekenen dat ze afstand moest doen van Jake, die meer vader voor haar was dan hun eigen vader. Of Maggie met haar gekke toverkaartspelletjes. Of Eric, Paul en John die haar altijd beschermden. Of Daphne, nee, zonder hen allemaal kon ze ook niet leven.  

 

De vraag of dat niet heel lastig was deed pijn want het was duidelijk sarcastisch bedoeld. Tranen prikten in haar ogen en ze begon hard te knipperen, in de hoop dat het niet opviel. ''Toch wel...'' Begon ze, ze stopte haar zin voor de brok in haar keel te horen was. Ze kon wel doorpraten maar dan zou Abigail sowieso horen dat ze zielig moest janken. Ze lachte de tranen weg. Ze wilde Abigail helemaal niet betrekken in haar zielige gedoe, het zou van Abi veel beter zijn als ze gewoon vrolijk verder kon, zonder dat Edith haar de wind uit de zeilen nam. ''Nou goed, maakt ook niet uit. Ik weet nu niet meer zo goed hoe we nu zijn gelopen, gaan we zo wel goed?''

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Voor een moment bleef Abigail zwijgen toen Miss Chadwick het onderwerp veranderde. Toch wel? Ja, misschien was het ook weer niet zo gemakkelijk. Maar uiteindelijk koos je je vrienden zelf uit, toch? Met familie was dat anders, al zou ze nooit van haar leven kiezen om andere familie te hebben, maar als je niet blij was met je vrienden….

 

Aan de andere kant kon ze ook niet echt begrijpen dat iemand niet blij zou zijn met zijn eigen vrienden. Waarom zou je dan in de eerste plaats vrienden worden? Of zou je iemand zo erg voor de gek kunnen houden? Naast dat ze Douglas en Caroline nooit van haar leven zou willen kwijtraken, kon ze ondertussen ook niet meer echt hetzelfde voorstellen voor Clementine, Harold, Valor, Valentina…. en het was niet dat die verschrikkelijke geheimen voor haar verborgen hielden, toch? Of wel soms?

 

“Nee, nee, we moeten gewoon deze kant op” sprak Abby afwezig, die Miss Chadwick een hoek voor ging en vervolgens een wandkleed opzijschoof. “Ik…” Maar Edith had ineens toch wel een beetje gelijk, want het wandkleed leek vals en keek enkel uit op een gesloten muur. Oh, en ze had toch wel gedacht dat ze na twee jaar de weg precies zou weten! Een lichte blos verscheen op haar wangen, voordat ze zich omdraaide en Edith aankeek. In plaats van een grapje maken over dat ze toch verdwaald waren, was er iets in de gezichtsuitdrukking van de Zwadderaar dat haar een stapje dichterbij deed doen.

 

“Het klinkt voor jou wel belangrijk” sprak het meisje serieus, een medelevende blik in haar donkerblauwe ogen. “Als je wilt, mag je het me wel vertellen hoor.”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ook Abigail leek verdwaald, ze waren nu gestopt. Edith vroeg zich af waarom Abi afgeleid was geweest. Had Edith's uitbarsting haar dan toch geraakt? Het was lastig om zich niet schuldig te voelen als ze zich niet achter een muur van meisjes kon verstoppen, maar gelukkig leek de Griffoendorse ook weer niet op het punt van uitbarsten te staan. Ze leek zich in ieder geval op Edith te focussen, wat de jongedame wat ongemakkelijk maakte. In het gedimde licht kon Edith wel zien dat ze iets rozig was geworden, maar dat leek zo te zijn omdat ze verdwaald waren geraakt, niet om wat Edith had gezegd. Ze kwam zelfs een stukje dichterbij en leek het jongere meisje diep aan te kijken, waarna ze vroeg, als Edith het wilde, het haar te vertellen. Ergens wilde ze het ook wel vertellen, maar wat als dat positiviteitsstraaltje erover moest lachen, dat het belachelijk was. Want dat was het eigenlijk ook wel, want ze had zichzelf in dit probleem gewerkt. Maar ergens wilde ze ook wel gewoon haar hart luchten.

 

Nou. Op hoop van zegen, dan maar.

 

Edith likte aan de binnenkant van haar lippen, waarna ze naar het meisje keek en haar armen verdedigend over elkaar sloeg. ''Het is ook wel mijn eigen schuld, want... Nouja, bijvoorbeeld dat met dat meisje Amelia. Mensen kennen mij daar van. Van al dat... Gemene.'' Ze haalde haar schouders op en staarde naar Abigail's voeten. De brok in haar keel was weer terug en klonk terug in haar stem. ''In het moment is het ook gewoon leuk, met iedereen mee te doen. Maar iedereen kent mij daarvan en niet van iets leuks dus het is niet zo dat ik zomaar op iemand af kan stappen en dat die denken, goh Edith, jij die mijn afdelingsgenootjes pest, met jou wil ik echt vrienden wezen.'' Ze Ze schuifelde wat met haar eigen voeten en verplaatste haar blik naar een lage kras in de muur, waarna ze kort richting Abi keek om haar reactie te polsen. 

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×