Jump to content
Sign in to follow this  
Feather Raywood

[1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

Recommended Posts

April 1839 - Op een zaterdag, aan het einde van het ontbijt - In de grote zaal.

"Clones fit in. Freaks stand out. Ask me which one I prefer."

 

Gisteravond had ze een feestje gehad. Het was een klein beetje uit de hand gelopen. Misschien had ze één of twee biertjes teveel gedronken. Het was er in ieder geval op uitgedraaid dat ze met een benevelde grootheidswaan een weddenschap was aangegaan, die ze vervolgens glorieus had verloren en nu was het moment daar dat ze dus de straf moest uitvoeren, die stond op verlies.

 

Met een lichter nervositeit liep ze door de grote zaal, ze kon wat gegiechel ook niet onderdrukken. Ze keek nog even achterom naar haar vriendinnen, die met een brede grijns hun duimen naar haar opstaken. Ja, hier kwam ze dus mooi echt niet onderuit en dus keek ze weer vooruit en liep ze naar haar opdracht: de grootste sukkel van Zwadderich mee op date vragen. Dat was dus Austen. Hij was een nerd, niet sociaal en zag eruit als een twaalfjarige. Ze zaten in hetzelfde leerjaar, maar ze kenden elkaar eigenlijk niet. Feather was vaak op feestjes, organiseerde ze ook, maar Austen was daar vrijwel nooit bij aanwezig. Ze speelde Zwerkbal, maar ook daar was hij nooit een tegenstander... En hij hoorde niet bij de populaire groepjes en kliekjes op school met wie zij omging... En zo kon je dus al vijf jaar op dezelfde school zitten, maar elkaar eigenlijk niet kennen.

 

"Hey", groette ze de jongen, waarna ze naast hem ging zitten. "Hoe is het met je?" Ze giechelde even. "Wil je met mij op date?" Je kon het maar beter gevraagd hebben... En nu was het wel te hopen dat Austen ja zou zeggen, want als hij zou weigeren, dan was de vernedering eigenlijk nog groter, dan wanneer ze wel met hem op stap zou gaan.

 

[OOC: Prive met Ann]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Austen was een nerd. Ja, hij zag er jong uit. Nee, hij was niet populair. Overigens ook niet extreem impopulair, hij had wat vrienden, hij had genoeg mensen met wie hij een praatje kon maken of een schoolproject doen, en dat was voor hem voldoende, maar hij was niet altijd bezig met de feestjes en hij was niet doorgaans erg sociaal. Dat had ook voordelen. Zoals dat hij nu aan tafel kon zitten met de restanten van zijn ontbijt, knabbelend op een kaasstengel, tikkend op zijn Bezweringenboek, wat voor de komende week zijn studieprogramma was. Hij had veel in te halen na een veelbewogen herfst en winter, hij had nog altijd concentratieproblemen maar hij zou het niet zo ver laten komen dat hij zou zakken voor zijn tentamens. Zijn SLIJMBALlen waren te belangrijk. Een sociaal leven kwam volgend jaar wel weer.

 

Of het kwam nu al giebelend naast hem zitten. Hij fronste, legde het restant kaasstengel weg en pakte zijn servet om zijn vingers af te vegen, en nam deze nieuwe ontwikkeling in zich op. Feather Raywood. Een Huffelpuffer uit zijn jaar, altijd een lach op haar gezicht, en nu ook, dus het was maar weer eens bemoedigend om te zien dat mensen niet uit hun standaard patronen vielen of tenminste niet in alles. Hem uitvragen was iets heel anders dan haar normale patroon. Ze was niet dom in de lessen, overigens. Dat was tenminste iets.

 

Tegelijkertijd was het ook direct een probleem, want hij was een Zwadderaar en hij vertrouwde dit niet. Hij ging dit niet doen puur en alleen om daarna keihard uitgelachen te worden door Feather en haar crew. Tegelijk kon hij daarom ook niet te scherp antwoorden. Ze had nog niets gedaan. 

 

“Ehm...” Zei hij daarom aarzelend, en hij nam een slokje pompoensap. “Mag ik vragen waarom?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, Merlijn! Ging de jongen nou echt moeilijk doen? Straks zou hij echt 'nee' zeggen, want een afgang zou dat zijn! Ze zeiden toch altijd dat jongens altijd wel met een meisje uit zouden willen? Dat ze nog met een boom uit zouden gaan als die het initiatief zou nemen voor een date... Maar in Austen had ze dan zeker net weer de uitzondering op de regel getroffen? "Waarom niet?", vroeg ze met een lachje. "Dat is toch leuk?"

 

Feather haalde een hand door haar kapsel en hield haar hoofd schuin. "Het is gewoon een ja-neevraag?" Of was ze nu teveel aan het pushen, want als hij al nee wilde zeggen, dan was doordrammen waarschijnlijk niet de beste methode. Ze begon ook een beetje aan te voelen dat ze er misschien op deze manier helemaal niet zou komen, aarzelde voor een moment en besloot toen maar gewoon eerlijk haar kaarten op tafel te leggen. "Ik heb een weddenschap verloren? En nu moet ik jou mee uitvragen..." Ze lachte half, keek even ongemakkelijk, want dat was waarschijnlijk echt de minst romantische reden ooit om iemand uit te vragen. "Dus zeg alsjeblieft ja?" Want anders was het een afgang en een vernedering en dan moest ze straks nog een andere straf uitvoeren. "Anders laten ze me straks nog met Hawk praten." En dat wilde niemand, die een beetje verstand in zijn schedel had.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom niet. Goh. Omdat ik je nauwelijks ken, omdat jij mij nauwelijks kent, omdat ik nooit onder de indruk heb verkeerd dat je ook maar een greintje interesse hebt in mij op romantisch niveau of anderzijds. Omdat een date klinkt als een intensieve besteding van mijn tijd, met een hoog risico op opgelaten stiltes, zelfs als je het goed bedoeld en me niet de hele tijd gaat uitlachen. Omdat jij zoveel gegiecheld hebt, nu al, dat ik me afvraag of je in staat bent tot een serieus gesprek. Niet dat ik nou per se een serieus gesprek wil, maar ik ben eigenlijk nergens anders toe in staat. “Is een date een ‘waarom niet’ propositie?” informeerde hij daarom droogjes. “Die levenshouding zal je dan goed druk bezig houden.” Dan moest ze immers met half de Zweinsteinbevolking een eindje uit. Goed, ietsje minder dan de helft – soms zou ze voor ‘waarom niet’ iets in kunnen vullen – maar als dat niet bij hem gebeurde dan had ze in elk geval geen hoge eisen.

 

Als het een ja-nee vraag was dan zou het antwoord dus inderdaad nee zijn geworden, maar gelukkig koos Feather vervolgens voor de enige wijze waarop ze deze date nog had kunnen redden, namelijk de volledige eerlijkheid en dreigen met een Dickson. “Ah, hallo aapje,” glimlachte Austen flauwtjes. “Ik weet niet wat vleiender is, dat ik je straf bent voor het verliezen van een weddenschap of dat ik beter ben dan Hawk Dickson.” Zijn walging voor de jongeman moest misschien verklaard worden, misschien ook niet: Austen was opgevoed door een onafhankelijke jonge vrouw met een even groot rechtvaardigheidsgevoel als talent voor problemen en die waarden zaten er bij hem ook wel in. En botsten met Hawk om volledig duidelijke redenen.

 

“Goed dan. Wanneer?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verbaasd keek Feather Austen aan. Bedoelde hij nou...? Ze ging heus niet met iedereen uit! Ze had in het vierde jaar één vriendje gehad en dat had klassiek drie maanden geduurd en verder viel het heus wel mee. Ja, ze had wel eens een date, maar over het algemeen werd dat toch niets en ze flirtte en danste wel met jongens op feestjes, maar het was heus niet alsof haar hele leven om jongens draaide en ze met alle jongen waarbij je niet meteen een bezwaar kon bedenken op date ging. "Nee... Dat is het niet... Maar ik vraag je nu toch en vroeg me af waarom je het niet zou willen?" Fae wist heus wel dat ze knap was en Austen leek niet echt veel aandacht van het vrouwelijk schoon te hebben. Iets gevleider en enthousiaster reageren mocht heus wel. Nou ja, totdat ze dus de waarheid vertelde en dit allemaal niet zo complimenteus was, maar goed. Dat had hij net aan het begin nog niet geweten. Haar ego deed nu pijn.

 

Ze lachte half. Ja dat was een behoorlijke aap uit de mouw. Geen lief doodskopaapje, maar een flinke gorilla. Feather voelde hoe een flinke blos haar wangen kleurde en rekende nu zeker op een afwijzing. "Sorry... Erg vleiend is het niet..., nee."

 

Maar toen stemde hij, tegen elke verwachting in, toe. "Echt?" Ze lachte verrast naar hem. "Eh... Straks? Het is zaterdag? Ik dacht een drankje doen in Zweinsveld en langs het water lopen?" Ze glimlachte. "Heb je het maar meteen gehad." Ze trok een mondhoek op, keek hem toen met een lachje aan. "Waarom zeg je nou ja? Ik dacht echt dat je me ging afwijzen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Haar ego deed pijn? Háár ego? Het had Austen een plezier gedaan om het te horen, want dan gingen ze hier tenminste allebei niet op vooruit. Voor hem was het ook niet fantastisch om uitgevraagd te worden op deze manier, of te moeten incasseren dat het idee van hem uitvragen zo belachelijk was dat het een weddenschap waard was. Maar ja, eigenlijk had hij niets anders verwacht, daarom was hij zo wantrouwig geweest en hoewel het stak kon hij het dus betrekkelijk makkelijk ook weer laten gaan. “Ik zou niet willen omdat daten voor mij meer een waarom wel is? Jij en ik spreken elkaar weinig, we hebben niet overduidelijk dingen gemeen, er is geen logische aanleiding zoals een wedstrijd die we allebei willen zien, dus het klinkt alsof we ergens gaan zitten en wat drinken en enigszins zwijgen, en dat lijkt me niet direct het beste gebruik van onze tijd.” Oprecht, zij het misschien niet vleiend, maar dat leek het thema van hun huidige interactie.

 

Hij knikte, begon zijn spullen maar op te ruimen. “Ja, is goed hoor.” Hij had vandaag toch op zich wel wat tijd, zijn geplande oefeningen voor zijn studie had hij onverwacht al wat eerder afgekregen en hij had nog geen zin om ook weer aan het Zwerkballen te gaan. Hij deed daar tegenwoordig meer moeite voor. David had een nieuwe bezem gekocht, Dax had gesuggereerd dat hij eens mee mocht vliegen in de zomer. Het was duidelijk belangrijk voor de Appleby’s dat hij daar wat van kon. Austen was verre van slecht, al had hij er altijd weinig ambities in gehad, maar inmiddels had hij besloten dat hij als hij zijn tentamens haalde toch maar weer wat meer ging doen in het Zwerkbalteam. Maar dat kon wel tot morgen wachten. “Geen training vandaag?” Zij zat, naar hij wist, in het Huffelpufteam.

 

“Wel... als de vraag ‘waarom wel’ is en het antwoord is ‘anders zit je met Hawke opgescheept’ dan is dat een goed genoeg antwoord, toch. Dat wens ik niemand toe.” Hij fronste even. “Behalve misschien Hawke. Waar ging je weddenschap over?"

Edited by Austen Appleby

Share this post


Link to post
Share on other sites

Je kon veel over Austen zeggen, maar hij was wel eerlijk. Met een verbaasde lach staarde Feather hem aan. "Bedenk je dit nu allemaal zojuist?" Of had hij stiekem al nagedacht over hoe het zou zijn om met haar op date te gaan? Dat zou dan namelijk best wel schattig zijn. Dat ging ze echter niet vragen, want dan kwam het over alsof ze echt heel erg vol was van zichzelf. Dat viel overigens wel mee. Alleen je moest vaak gewoon doen alsof je heel veel zelfvertrouwen had, want dan geloofden mensen dat ook. Oh! Ze was ook weer geen onzeker wrak hoor, maar ze wist heus wel dat ze niet geweldig of perfect was... En ze had vorig jaar één vriendje gehad, maar verder nooit... Dus de overtuiging onweerstaanbaar en super gewild te zijn, had ze niet. 

En Austens opsomming klopte op zich wel, maar... "Ja, en daarom zouden we elkaar normaal gesproken nooit leren kennen. Daarom is het dan nu toch leuk, als het dan op ons pad komt, om te kijken of we elkaar wel of niet aardig vinden? Zie het als een experiment?" Dat leek een magisch woord voor alle nerds op Zweinstein. 

 

"Nee, vanwege de naderende tentamens zijn er minder trainingen. Morgen weer." Dus dan was het verstandig om vandaag meer tijd te besteden aan studeren, maar dat was zo'n dingetje wat altijd makkelijk vooruit te schuiven was als de toets nog niet voor de deur stond. Ze had nog even... En ze studeerde gewoon net iets beter als er wat meer druk achter zat. "Ik moet me dan alleen nog wel even omkleden. Dat was onderdeel van de weddenschap." Ze gebaarde naar de tafel waar haar vriendinnen zaten, "Zij mogen me aankleden. Dus als ik er al te bizar uitzie, vergeef ik." Ze lachte weer naar hem. "Al zenuwachtig?" Al was daar toch niet echt veel reden voor? Tenzij hij bang was voor ongemakkelijke stiltes? Maar dat was toch niet te voorspellen. 

 

"Oh! Over hoeveel chocoladekikkers ik in mijn mond zou kunnen proppen. Ik had gezegd dat meer dan elf me wel zou moeten lukken." Alleen dat was jammerlijk gefaald. "Oeps."Feather grinnikte. "Wel lekker." Ze haalde haar schouders op. "Oh... dat van Hawk was een half grapje. Ik hoop toch dat ze me dat niet echt aan zouden doen. Maar je mag je antwoord nu niet meer veranderen hoor!"

 

Even later ontmoette Feather Austen bij de poort. Haar haren waren inmiddels groen en droeg ze in twee staartjes. Verder had ze nog wat lippenstift met blauwe glitters op haar lippen, en droeg ze een rode jurk, met daaronder gele schoenen. Elke afdeling was in haar outfit vertegenwoordigt. Prachtig. Ze leek wel een clown. "Durf je zo met me op stap?", vroeg ze Austen, nadat ze hem weer begroet had. "Je mag één kleurverandering ongedaan maken." Ze trok een gezicht. "Ze zijn streng, he?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Of hij dat nou allemaal zojuist bedacht? Wel, ja. “Het is niet zo’n heel moeilijk scenario om je voor te stellen,” beschouwde hij rustig. Per slot van rekening was het simpelweg een sociale interactie één op één met de twist van het een date noemen. Dus ja, hij bedacht het allemaal nu. “Maar een experiment is goed…” Hij lachte zachtjes. “We hebben daarvoor in elk geval al onze hypothese die we kunnen testen.” Dat het een saai gesprek werd met veel stiltes en veel ongemakkelijke momenten waarbij hij iets zei wat zij niet interessants vond of andersom. Zoals, bijvoorbeeld, grapjes over hypothesen en het testen daarvan. Maar misschien zou het meevallen. En anders zou het misschien niet zo erg zijn. Austen had Feather’s goedkeuring niet nodig. Hij had het altijd prima gedaan zonder, nietwaar? Dus hij had hier weinig te verliezen, behalve die ene middag. Misschien zou hij in Zweinsveld als het waardeloos ging nog even bij de boekwinkel langs kunnen gaan. Hij had geld tegenwoordig. Het zou een heel andere beleving zijn.

 

Daarom mocht hij nog wel wat meer stomme grapjes maken. Zoals: “Ah, uitstekend. Dus een te grote en paradoxaal genoeg tegelijkertijd te kleine mond.” Hij grijnsde. Ja, hij vond dit vermakelijk, oke.

 

Hoe zouden zijn vader of broer naar dit soort woordgrapjes kijken? Lieve hemel.

 

Hoe zouden ze kijken naar zijn date met het verfpotmonster van Ierland? Oh, nee. Ellende. “Ja, jeetje. Het begint een beetje als een wraakpoging te klinken. Wat heb jij hen laten doen toen ze een weddenschap verloren?” Ze gingen onderweg naar het dorp. “Welke kleurverandering wil jij vanaf? Lady’s choice, hoor, jij moet ermee lopen.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jep. De eerlijkheid bleef. Als hij haar had willen charmeren, dan had hij natuurlijk niet gedaan alsof het idee van een date nu voor het eerst bij hem opkwam. Aan de andere kant was het Austen en vond ze hem ook helemaal niet het type om daar over na te denken, want ondanks dat hij al vijftien was, leek de puberteit hem tot nog toe over te hebben geslagen en dat gold dan vast ook voor de bijbehorende hormonen en verliefdheidgevoelens. Ze grijnsde. Zie. Je zei 'experiment' en tadah, hij leek er bijna zin in te hebben. "En welke hypothese ga jij precies testen, want je hebt een hoop dingen gezegd? Ik denk dat we het wel met elkaar gaan kunnen vinden, overigens. Dus dat ga ik testen." Voor het geval dat hij zich dat afvroeg.

 

Feather lachte opnieuw. "Ja... Nu je het zegt. Slim" Ze grinnikte. "Zie... Het lijkt erop dat ik mijn hypothese wel ga kunnen bewijzen. Als ik morgen spierpijn heb van het lachen, dan zie ik dat als betrouwbaar bewijs." Ja, ja, zo werkte wetenschap niet helemaal, maar daar ging het nu niet om.

 

Austen leek minder gecharmeerd van de creatie die ze nu aanhad. Ze lachte half. "Mm... Een liedje en dansje laten nadoen van D-niall? Op een tafel. In de leerlingenkamer." Ze lachte. "Dus misschien heb ik het wel een klein beetje verdiend?" Het had erger gekund... Het had tenminste niet in de Grote Zaal gehoeven... Of in het grote publiek van de grote Buitenwereld, zoals bij Feather nu het geval was. Ze had er alleen niet zo heel veel last van. Het groene haar en de blauwe lippenstift, het waren tenminste donkere kleuren en niet heel fel, stonden haar nog best."Ah, de gele schoenen... Dat ziet er echt niet uit. Ik hou ook helemaal niet van geel." Ze trok haar neus op en maakte de schoenen gewoon een neutrale kleur bruin. "En omdat ik in Huffelpuf zit, denkt iedereen altijd maar dat je een geel-aanbidder bent. Dan is de kleur van jouw afdeling een stuk beter... Of welke afdeling dan ook... Bleh" Ze haalde de staartjes ondertussen ook uit haar haren, want daar was niets over gezegd en schudde de boel een beetje los. "Zo. Een stuk beter. Nu lijk ik gewoon heel rebels en wild." Naast Austen. Haha.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze dacht dat ze het wel met elkaar zouden kunnen vinden. Was dat dat gepatenteerde Huffelpufse optimisme dan misschien? Op zich leek er geen reden dat ze het niet met elkaar zouden kunnen vinden misschien – nee, dat was niet waar, hun afdelingen, hun compleet tegenovergestelde houding tegenover sociale interactie, het bevolken van gener zijden van het introverte versus extraverte spectrum waren allemaal redenen om dit niet de meest waarschijnlijke match op aarde te vinden. Dus meer dan genoeg redenen. En een reden om te zeggen dat ze het wel met elkaar zouden kunnen vinden was wat moeilijker te bedenken. Dat leek er voornamelijk op gebaseerd dat ze het gesprek tot nog toe allebei niet al te onprettig hadden gevonden. (Al deed de opmerking over zijn jeugdige uiterlijk nog steeds een beetje zeer. Niet dat het niet waar was, hij wist heel goed dat het waar was, dat was het frustrerende.) “Welke criteria ga je hanteren?” glimlachte hij. “Hoe operationaliseer je ‘we gaan het met elkaar vinden’?” Zij was begonnen met een experiment.

 

Dit lag aan haar.

 

“Nee, geel is alleen mooi bij bloemen,” was hij het roerend met haar eens. “Wat Huffelpuf heeft bezield om die kleur te pakken… en zwart ook nog eens. Bzzz, bzzz.” Goed, Austen, misschien is dit niet structureel erg handig. Het is net als met je ouders, jij mag ze uitlachen, anderen niet per se. “Of misschien was ze gewoon niet erg met kleur bezig. Alles gaat om de binnenkant, he, bij Huffelpuffers. Nietwaar?” Hij haalde een hand door zijn haar. Wat was hij veel aan het zeggen. Was hij serieus nu al niet meer in staat om een awkward silence te laten vallen? Normaal was hij daar toch bij uitstek erg goed in. Maar…. Ugh. Normaal was voorbij, sinds afgelopen kerst. Hij had het gevoel dat sociale dingen nu meer uitmaakten. Meer moesten. Nu hij een Appleby was.

 

“Het is wel altijd een mooie wandeling, dit,” observeerde hij daarom maar, en voelde zich stilletjes hopeloos. Cotterell was misschien een naam die in de gevangenis belandde, maar daar zou hij wel meer talent voor hebben gehad dan voor smalltalk.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hmmm. Je kon niet echt iets zeggen en er verder niet over nadenken bij Austen. "Nou," begon ze, terwijl ze snel een antwoord probeerde te verzinnen. "Allereerst dus of ik morgen spierpijn heb van het lachen... En verder of de sfeer tussen ons prettig is... Dat niemand aan het einde van de date moet huilen... Of er een slecht gevoel aan over heeft gehouden? Dat lijken me wel goede beginwaarden." En hoe ging ze het optimaliseren. Pffff. "Ik geloof niet dat sociale interacties erop vooruitgaan als je ze onder druk zet. Dus ik ga helemaal niet optimaliseren!" Ha, daar had ze zich mooi uitgekletst en het was ook nog best een beetje waar. "Maar nu jij! Want je hebt nog geen antwoord gegeven op míjn vraag." En dat had ze heus wel door. Want als ze allebei een experiment gingen doen, moest ook hij een onderzoeksvraag hebben.

 

"Ah! Maar dan zijn we wel hommeltjes hoor! Geen wespen!", lachte Feather hardop. Tja, het kon haar niet zo heel veel schelen dat Austen dit zei over haar afdeling. Niet echt de afdeling, maar de afdelingskleuren... Daar voelde ze zich niet zo mee verbonden. Nou ja, toen Austen verder sprak, trok ze wel een wenkbrauw op. "En hoe bedoel je dat? Alles gaat om de binnenkant? Ik vind het ook wel prettig als iemand huid en haar heeft. Een wandelende zak organen heeft weinig charme, hoor...", probeerde ze het echter wel weer naar luchtigheid om te buigen. De woorden an sich waren misschien niet zo erg geweest, maar iets in zijn toon had haar het idee gegeven dat het misschien niet helemaal positief bedoeld was en alsof ook hij de Huffels maar een stelletje softies vond zonder ruggengraat. En daar kon ze gewoon niet zo goed tegen.

 

Feather knikte naar hem. "Ja, prachtig... Dit is een van de mooiste stukjes van de wereld. Althans van wat ik ken... Ik denk dat als ik straks kan Verdwijnselen, dat ik dit dan nog steeds zou lopen. Ha... Of tegen die tijd ben ik gewoon heel erg lui geworden..." Het ging het meisje vrij gemakkelijk af om gewoon te babbelen en de stilte te vullen met opgewekt geklets.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Austen besloot – niet karakteristiek voor hem – om maar niets te zeggen over het feit dat operationaliseren en optimaliseren niet hetzelfde betekende, omdat er weinig dingen waren die hij wist over sociale interactie maar een van die dingen was dat wijsneuzen niet altijd werd gewaardeerd. Doorgaans trok hij zich daar niets van aan en wijsneusde hij desondanks lekker verder, omdat het beter was om gelijk te hebben dan om vrienden te hebben, maar nu hadden ze nog een hele middag met elkaar te gaan. Toch stoorde het hem wel, om deze onjuistheid te laten voortbestaan. Het ging niet helemaal lekker met zijn nauwkeurige karakter, ergens vond hij ook dat hij de verantwoordelijkheid had om dit te fixen en voor Feather te verhelderen. Het was als een valse noot in een pianostuk, dus het zong na. Ze moesten maar gauw bij de pub komen, een biertje of twee deed hier vaak wonderen voor. Ahem. Hij was heel normaal verder.

 

“Hm, ik ben nog aan het kiezen,” gaf hij vrij eerlijk aan. “Ik kan of testen of ik meeval, of testen of ik mee kan vallen als ik wat harder mijn best doe dan normaal. Een voorkeur?” Hij had persoonlijk een voorkeur voor de eerste – moeite, hij wilde geen moeite doen – aan de andere kant deed hij inmiddels de hele tijd moeite. Dus misschien wilde hij ook niet keihard falen.

 

Hij lachte. “Een wandelende zak organen… hey, misschien is het juist wel heel charmant. Je kunt wel direct naar het hart en het brein.” Of de lever. “Maar ik bedoelde dat het daar vaak gaat om innerlijke schoonheid? Om welke beslissingen je maakt, eerder dan welke talenten je hebt. Of althans, dat is de officiële tekst, nietwaar?” Hij knikte, lachte. “Volgens mij wordt iedereen lui van Verdwijnselen. Maar aan de andere kant kunnen we dan ook naar veel meer plekken om er rond te wandelen. Hoop dat die examens een beetje meevallen.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarschijnlijk had Feather alsnog gevonden dat in het geval van sociale interacties operationaliseren en optimaliseren wel gelijk waren of toch minstens in elkaars verlengde lagen, omdat je dan toch dingen ging aanpassen op de natuurlijke gang van zaken, ook al zou de spontaniteit dan misschien wel bewaard blijven. Maar deze discussie hadden ze niet en het was ook niet iets waar Feather ook nog maar één seconde langer over nadacht. Gelukkig voor Austen was het niet ver meer naar Zweinsveld.

 

"Doe maar testen of je meevalt? Want als je gaat forceren... Meh. En iedereen kan leuk zijn voor een paar uurtjes, interessant doen, maar daar heb je niets aan als je dan op de lange termijn blijkt een saaie snul te zijn. Of dat de ander erachter komt dat je hebt zitten liegen of iets dergelijks? Dat is nooit een goede basis." Ze haalde haar schouders op. "En hey, het is toch sowieso leuker als je gewoon jezelf kan zijn? Anders wordt het zo onontspannen. En met de examens hebben we al genoeg stress." Ze glimlachte losjes naar hem. "Dus... Ontspan!" Want het hielp als mensen je daartoe opdracht gaven.

 

Feather lachte ook. "Ja, ja, dat was een grapje. Klopt. We hechten wel meer aan iemands karakter. Trouw en loyaliteit zijn een groot goed, weet je. Daar ben ik het ook wel mee eens. "En geduld. En doorzettingsvermogen." Ze trok een mondhoek op. "Maar niemand zegt dat je dat bent als je alleen maar bomen gaat staan knuffelen. Komt er wel op neer dat als je een vriend van een Huffelpuffer pijn doet, dat ze dan heel geduldig wachten en doorzetten totdat ze die vriend hebben kunnen wreken en dat je kan praten als een koopman, maar dat ze dan echt niet zomaar naar jouw kant komen overlopen. Dus. Eigenlijk zijn we Zwadderaars hun grootste uitdaging. Denk je niet?" Inmiddels was de rand van Zweinsveld bereikt. "Zullen we daarheen?" Ze wees naar een pub.

 

Ondertussen kletste ze weer verder over hetgeen waar ze gebleven waren. "Tegen welke examens zie je het meeste op? Of kan je het allemaal eigenlijk wel? Ikzelf ben wel nerveus voor Transfiguratie. Dat kan ik echt niet." Ze trok een gezicht. "Wie heeft dat vak ooit bedacht?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze had een punt, Austen kon niet eeuwig doen alsof hij daadwerkelijk zo ontzettend gezellig was, daaraan stond iets van zijn karakter toch wel in de weg. Niet alleen zou het vermoeiend zijn, maar zo goed in doen alsof was hij eigenlijk gewoon ook nog niet. Tegelijkertijd kon hij het, merkte hij, op het moment toch ook niet helemaal laten. Zijn moeder had er nooit veel om gegeven of hij wel vrienden had gemaakt, of hij wel sociaal genoeg was. Meghan had zelfstandigheid tot een Olympische sport verheven, en onafhankelijkheid was haar voornaamste voorwaarde voor alles. Als je niet onafhankelijk was, dan kon je ook niet eerlijk zijn. Als je niet eerlijk kon zijn, had je nauwelijks meer waarde. Het zou er vast aan hebben gelegen dat ze hem van haar ouders niet had mogen houden, dat ze daarom had besloten zich nooit meer aan iemands voorwaarden te laten binden, en hij waardeerde dat vanzelfsprekend... Maar dat ze zich niet had laten binden door nationale wetten, dat vond hij dan weer net iets minder fantastisch.

 

Daar wilde hij dan toch weer geen voorbeeld aan nemen. Austen kon stoer doen over het breken van stomme regels en ergens klopte wat hij had gezegd ook wel, maar tegelijkertijd, op het moment zou hij er niet over piekeren om dergelijke problemen te veroorzaken. Hij had weer een heel nieuw begrip gekregen voor ‘wat is het ergste dat er kan gebeuren’ inmiddels, nietwaar.

 

Dat maakte zijn leven er niet momenteel heel veel makkelijker op. Want het andere voorbeeld dat voor handen was, zijn vader, was een heel ander type. David runde een goed doel. Daarbij was vierkant het tegenovergestelde belangrijk dan waar Meghan prioriteit aan gaf. Ineens maakte het ontzettend uit wie je wel of niet aardig vond en wie er wel of niet een reden had om je een gunst te doen. Lastig voor Austen. Meestal niet zoveel mensen. Maar het was wel iets waar hij zich even meer op wou richten. Per slot deed zijn vader het objectief wel beter dan zijn moeder. Het hele leven, enzo. En... hij had zich zo belachelijk alleen gevoeld die paar weken nadat de brief van Meghan was gekomen, die paar weken voordat hij zelf had geweten dat er nog iemand anders voor hem was. Misschien was hij er ook gewoon een beetje van geschrokken. Dat het toch iets was wat hij liever zou vermijden als hij kon.

 

Plus, Feather deed aardig dus zich gedragen als een klootzak lag ook gewoon niet zo gemakkelijk. Als het per ongeluk zou gebeuren zou hij er toch wel een beetje van balen.

 

“Hm. Het zal ervan afhangen,” beschouwde hij. “Sommige Zwadderaars,” zoals ondergetekende, “zoeken heus niet per se problemen, die worden gewoon vooral het liefst met rust gelaten.” En sommige Huffelpuffers gaan als een deurmat voor je voeten liggen nog voordat je iets hebt gevraagd. “Voor mij is de grootste uitdaging op dit moment eerder Ravenklauwers die om extra huiswerk vragen, hoor.” Dat deed hij alleen als de rest van de les zijn klasgenoten onuitstaanbaar waren geweest. Ze gingen een pub in, zochten een tafeltje. “Boterbier?” bood hij aan. “Iets erbij? Of zit je nog vol chocokikker?” Hij grijnsde, vervolgde daarna weer hun gesprek. “Ik vermoed iemand die iets in iets anders wilde veranderen,” zei hij nogal droogjes. “Al kan het ook iemand zijn geweest die iets veranderd had en erachter wilde komen hoe hij het in vredesnaam weer terugkreeg. Moet je er goede cijfers voor halen? Ja, toch?” Ze werkte naar hij wist altijd hard in de lessen en dat was vast met een doel voor ogen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aaah, die Ravenklauwers. Ja. Die waren een verschrikking, vooral als ze het bij vakken deden waar Feather helemaal niet meer over wilde weten. "Ja, zoals bij Geschiedenis van de Toverkunst. Ja, ja, heel belangrijk, heel interessant, maar ik wil niet dat 'de gradering van de punten verloopt volgens wie het meeste aantal meters perkament heeft ingeleverd en dan wel met zinnige tekst'. Zodat niet iemand tien meter met doodles zou inleveren of met het letterlijk overschrijven van het boek of iets dergelijks. Feather deed uiteraard een -redelijk- imitatie van de persoon die ze nu voor ogen had en trok daarna een gezicht. "Nee, Coraline, je bent niet leuk... of grappig.... of de beste... En de leraar is ook niet blij met je, want die moet meer nakijken." En een ieder met een béétje empathische voelsprieten had heus wel door dat nakijken niet perse leraren hun hobby was. 

 

Feather ging tegenover Austen zitten, grinnikte om hem. "Boterbier, lekker," knikte ze. "En nee, ik lust er wel iets bij. Ze hebben hier paaskoekjes, die vind ik altijd wel erg lekker. Jij? Heb je ze wel eens geprobeerd? Je moet echt proeven, hoor." Hij had geen keuze! Ze nam zelf het initiatief om de koekjes te bestellen, lette er wel op of de bestelling binnen haar budget viel, want aangezien zíj Austen op date had gevraagd, durfde ze er niet vanuit gaan dat hij zou betalen, ondanks dat hij de man was. En het was een Zwadderaar, die konden toch wat egocentrischer zijn. 

 

"Ja, ik wil Schouwer worden. Dus ik moet álles goed halen. En ha... Ja, goed... het was ook niet echt een serieuze vraag. Maar het is gewoon vermoeiend. Al dat rekenen. Pff." Ze zuchtte even, maar wel met een lach op haar gezicht. "En ik heb een beurs nodig ook..." Want haar familie was super arm en betalen voor een studie zat er niet in. Gelukkig waren er voor kinderen met een dreuzelafkomst wel iets meer beurzen mogelijk, dan voor kinderen met magische ouders. Alleen wilde de beurs dan weer liever verdienen, dan dat ze er eentje kreeg uit medelijden. "En jij? Weet jij al wat je wilt worden als je groot bent?" Toen schoot ze in de lach. "Dat vraag ik zo aan iedereen!", zei ze er snel achteraan, nog lachend. "Niet vanwege..." zijn babyface.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Austen waagde zich aan een oprecht lachje terwijl Feather over Coraline aan het klagen was. ‘t Was waar, het was een van die meisjes die met hard werken dacht al haar andere gebreken op te kunnen lossen of al opgelost te hebben op een goede dag. Dat soort dames waren een gevaar voor hun omgeving. En dat was misschien een beetje gemeen om zo te zeggen, maar Coraline had hem nog eens tijdens een stambomenproject belachelijk gemaakt omdat hij maar een halve stamboom had (en die niet eens echt ingevuld, want zijn grootouders waren niet bepaald klaar geweest om zijn vragen te beantwoorden, of wel) en Austen was niet zo vergevingsgezind. Bovendien vond hij het gewoon grappig dat Feather ook zo venijnig kon zijn. Dat had ‘babyface’ misschien al wel duidelijk moeten maken, maar enfin. “Ja... weet je nog toen ze Evergreen wilde overtuigen dat we allemaal een Boomtrul mee naar de slaapzaal moesten nemen zodat we langer aan die schets konden werken,” lachte hij. “Volgens mij kon zelfs hij daar niet om lachen.”

 

Paaskoekjes, nee, die had hij nog nooit gehad. Prima, hij vond het goed als zij die bestelde. Hij had zijn best gedaan - en hopeloos gefaald - om Davids zakgeld af te slaan maar nu was het ergens ook wel weer prettig om niet eens op het menu te hoeven kijken. Zouden bijzondere paaskoekjes zijn, die teveel waren voor zijn portemonnee nu hij een Appleby was.

 

Niet dat hij van plan was ineens veel uit te gaan geven. Natuurlijk niet. Dit was meer de ontspanning van weten dat dit niet mis kon gaan.

 

“Schouwer, stoer,” glimlachte hij. “Je ziet jezelf al op wilde missies en in achtervolgingen over koetsen aan het rennen? En nee, ik weet het nog niet... niet echt, dus ik moet ook alles goed halen, anders wordt er voor mij besloten.” Hij had altijd wel een goed idee gehad, maar dat had aan David zo’n gebrek aan reactie ontlokt dat hij er behoorlijk van was teruggeschrokken. “Misschien ook wel Schouwer, als dat Toverdranken wat bijtrekt. Misschien kunnen we wel samen een beetje studeren? Ik ben heel goed in Transfiguratie, en jij in Toverdranken, dacht ik.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oooh ja! Ha. Dat was best een leuk moment. Kreeg Ravenklauw toen niet één punt aftrek voor ongepaste... ugh... Ik weet het niet meer... Kan ook bij een andere les zijn geweest. Hoe dan ook... Van dat soort momenten kan ik stiekem echt wel genieten." Ze giechelde. "Erg, he?" Ze wist ook heus zelf wel dat dit allemaal eigenlijk helemaal niet aardig was, maar er waren gewoon van die mensen die je dag in dag uit op de zenuwen werkte, en dat nu voor het vijfde jaar op rij. Dan had je het gewoon even nodig te ventileren. 

 

Overigens leek Austen het allemaal prima te vinden wat ze bestelde. Daarom deed ze nog steeds rustig aan met allerlei lekkere dingen bestellen, want de kans was nog altijd groot dat zij een deel van de rekening moest meebetalen. Haar budget was bijzonder weinig, helaas. Cadeautjes of feestjes organiseerde ze dan ook altijd met dingen die ze kon vinden of meenemen uit de keukens of dankzij de donatie van afdelingsgenoten - en die waren over het algemeen heel gul-. Ze had een paar knoeten, meestal verdiend doordat ze een of ander klusje deed voor iemand, bijvoorbeeld als ze geld kreeg om 'happy birthday' te spelen voor een jarige klasgenoot, of als ze iemands essay nakeek op spelfouten en dat soort dingen. 

 

Ze kregen hun bestelling en Feather nam meteen een koekje. Sloot even haar ogen. "Echt de beste..." Daarna schoof ze het schaaltje naar hen toe. "Hier... Proef. Eerlijk zeggen wat je ervan vindt." 

 

Feather lachte oprecht en schudde haar hoofd. "Ah, nee, helemaal niet. Dat cowboy en indiaantje spelen laat ik wel over voor de kinderachtige jongens." Ze grijnsde. "Nee, wat ik zou willen doen is een plaats delict helemaal ondersteboven keren en aanwijzingen en hints zoeken en bewijs erachter komen wat er allemaal is gebeurd en dergelijke. Daarna mogen de stoere jongens wel de boef gaan oppakken. Vanaf dat punt vind ik het allemaal niet meer zo spannend. Ik ben gewoon nieuwsgierig en in dat beroep mag nooit iemand zeggen dat je je neus niet in de zaken mag steken, want dat moet ik dan doen, hè." Ze grijnsde breder. "Slim bedacht, hè?" Feather knikte bij zijn vraag. "Oh, ja, dat is goed hoor. Wat voor soort Schouwer denk jij dan aan? Want ik zie je ook geen tikkertje met spreuken doen?" Feather pakte haar agenda uit een van de zakken van haar gewaad. Het ding was versleten en van goedkope kwaliteit, maar dat werd verbloemd door tekeningen en versieringen. "Mmm... Donderdag afspreken om samen te studeren? Dan zijn we nog op tijd voor de S.L.I.J.M.B.A.L.len? Want vrijdagavond heb ik een feestje georganiseerd. Kom je ook? Moet je maar zeggen dat ik je heb uitgenodigd, dan laten ze je wel binnen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Austen lachte. “Erg? Hoezo? Ik kan er ook van genieten en ik zie doorgaans niet de noodzaak om dat stiekem te doen, hoor.” Sommige mensen, mensen die hun best deden om je te irriteren, konden niet klagen als dat dan inderdaad ook lukte. “Misschien is het wel een punt. Is dat een keuzevak waar ze bonuspunten voor probeert te krijgen.” Hij grijnsde. Nee, met achter iemands rug om onaardige dingen zeggen zag Austen doorgaans het probleem niet. Tenminste niet wanneer, zoals nu, het ging over hun gedrag. Dat waren dingen die hij ook met plezier en genoegen in iemands gezicht zou zeggen, als dat moment toevallig uitkwam, dus dan maakte het niet uit of je het ook deed zonder die persoon erbij: je verhulde weinig. En zoals gezegd, het onderwerp maakte uit: Uiterlijk, die dingen aan uiterlijk die je niet kon veranderen, vond hij alweer lastiger; ouders, achtergrond en alles buiten je controle vond hij persoonlijk niet helemaal fair, maar tegelijkertijd kon hij soms de neiging niet onderdrukken. Hij zou er ook niet principieel iets van zeggen meestal als een ander het deed.

 

Teveel moeite.

 

Hij was geen moraalridder.

 

Hij proefde een koekje, glimlachte, eigenlijk meer van haar gezicht bij het eten van het koekje dan van wat dan ook anders. Ze leek er echt ontzettend van te genieten. “Inderdaad lekker. Nee, ik ken het niet -“ hij was niet zo culinair aangelegd, “kom jij er elk jaar voor terug? Wat eet je het liefst?” Dat was een prima date vraag, toch? Zelfs voor deze date. Semi date. “En ik ben niet slecht in spreuken, nee, maar het trekt me inderdaad niet zo... maar misschien ook iets meer onderzoekends. Al moet ik toegeven dat ik er nog niet over na heb gedacht. Jij wel eens een Schouwer gesproken? We zouden het een keer aan Azure kunnen vragen...” Zijn vader kon waarschijnlijk ook wel iets regelen, maar het hoefde misschien niet zo. David deed al zoveel. “Donderdag is goed...” Hij gluurde even mee in de agenda, naar de tekeningen. “En je hoeft me niet voor je feestjes uit te nodigen, weet je. Wil je nog iets proeven? Als jij bestelt, neem ik de rekening wel voor mijn rekening...” Flauw. Hij moest er toch in zichzelf om glimlachen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Gelukkig maar, want ik flap dat soort dingen er soms gewoon uit, hoor. Ook op momenten dat het misschien minder handig is. En als het terecht is, is dat misschien niet zo erg. Al worden mensen dan vaak alsnog wel boos. Zoals wanneer je vindt dat een leraar een oelewapper is voor denken dat zijn vak het enige is wat je te doen hebt in je leven en voor de volgende dag echt een enorme berg huiswerk opgeeft, zodat je al je plannen van die avond moet annuleren." Gelukkig kwam dat niet zo heel erg vaak voor. 

 

En het was mooi meegenomen dat Austen het ook lekker vond, want anders zou ze wel gaan twijfelen aan zijn smaakpapillen. "Ja, als het even kan..." En als ze er geld voor had. Dat was misschien nog wel de belangrijkste voorwaarde. Zei ze niet. Ze liep niet graag met haar armoede te koop. "Oh... goh. Het allerliefste eet ik snoep." Ze lachte. "Het moet raar lopen wil ik iets te zoet vinden" Kwam ook omdat ze het thuis nooit had gehad en nu op Zweinstein was er opeens meer snoep, in meer varianten, en met meer magische aspecten, dan ze ooit had kunnen dromen. Ze was er verzot op. Ze kon ermee ontbijten en dineren. Deed ze niet... Was niet heel gezond, maar ze zou het wel kunnen. "En jij?" Zou je net zien dat hij alleen maar hield van zoutige snacks. 

 

"Ja, Azure, en Eagle Dickson is ook een goede om dingen aan te vragen." Genoeg opties dus. "Want als ze bij Schouwers ook meer onderzoekende functies hebben, zou je dat wel interessant vinden?" Dat zou wel grappig zijn. "Moet deze date niet echt super ongemakkelijk eindigen, want anders ben je na Zweinstein nóg niet van me af." Ze grijnsde. Met sierlijke letters zette Feather ondertussen Austens naam in haar agenda, op donderdag. Hij paste nog precies tussen de doodles van bloemen, kabouters en regenbogen. Ze keek toen verbaasd op. "Waarom niet? Het is toch gezellig als je ook even komt. Maar alleen als je wilt hoor..." Als hij geen zin had, dan niet. Het was geen verplichting. 

 

En feest! Austen nam de rekening op zich. Ze grinnikte om zijn grapje en pakte de kaart erbij. "Oh, er is nog zoveel wat ik een keer wil proeven. Maar dan kan ik straks geen uil meer zeggen..." En ze had nog wel wat plannen voor de rest van de date. "Mm... zullen we de frambozentaart delen?" Dan kon ze straks vast nog wat anders doen dan uitbuiken. 

 

"Goed... volgende vraag. Wanneer heb je voor het laatst de regels overtreden?" Feather keek hem met twinkelende ogen aan. Deze vraag stelde ze vanzelfsprekend met een reden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Austen moest toch wel zachtjes lachen, weer, om Feather en wat die allemaal wel niet tegen docenten durfde te zeggen. Hij herkende het wel, dat uit flappen en het was prettig, verfrissend, om dat eens te zien bij iemand die hij normaliter zou beschrijven als sociaal - hij had altijd gedacht dat hij het deed omdat hij als puntje bij paaltje kwam gewoon niet zo vriendelijk was, maar dat leek dus alleszins weer mee te vallen. Hij wist niet precies waarom dat uitmaakte, want een observatie over een ander zei op zich niets over hem, veranderde niets aan hem... maar het was toch interessant en deed te denken, dat je die twee aspecten van zijn karakter in principe van elkaar los zou kunnen koppelen. Dan was hij onhandig en onaardig, in plaats van alles ineen en was het misschien makkelijker ermee om te gaan. In situaties waarin hij dat zou willen. Vaak vond hij het eigenlijk ook wel best. Maar tegenwoordig vond hij niet meer zoveel best, van zichzelf.

 

“Ik denk dat het vaak juist als erger wordt ervaren als het waar is,” suggereerde hij nuchter. “Dan is het makkelijker om boos te worden, dan om er iets mee te doen.” En dat was waarom zijn moeder een zooitje maakte van haar leven, omdat ze iedereen telkens met waarheden om de oren wilde slaan. Overheden enzo. Niet strategisch. “En oh...” Hij moest er even over nadenken. “Ik weet het niet zo. Pastei, misschien.” Snoep was hij zelf dan weer niet zo fan van. Hij grijnsde. “Als jij eruitzag alsof je twaalf was zou je vast ook voor volwassener eten gaan. Anders maak je het mensen te makkelijk.” Hij kon best wel zijn best doen op zelfspot, hoor.

 

Hij grinnikte, knikte. “Nou ja. Het is nog ver weg.” Omdat Schouwer worden niet echt zijn levensdroom was, kon Austen daar wel mee wachten. Voor feather leek het vast dichterbij. “En is Dickson minder... ehm... typisch dan zijn broertjes, dan? Want daarmee een gesprek houden, dat heb ik denk ik nergens echt voor over, hoor.”

 

Vervolgens trok hij een wenkbrauw op, lachte. “Taart delen? Je gaat wel helemaal voor de date cliche. Maar prima. Ben benieuwd wat de volgende is?” Over haar volgende vraag moest hij even nadenken. “Eh... meestal de avondklok. Kom op. Die is nergens goed voor. Hoezo?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×