Jump to content
Sign in to follow this  
Mat Muir

[1838/1839][Kunst][Alle leerjaren] Everything you can imagine is real.

Recommended Posts

Atelier, op de vijfde verdieping - Les Kunst voor alle leerjaren: op een donderdag om 16:00 - April 1839.

“Art washes away from the soul the dust of everyday life.”

 

Aan de ene kant klonk het geven van een 'extra vak' misschien wel minder intensief dan wanneer je de reguliere vakken gaf. Echter was het dan wel weer zo dat er véél extra vakken waren en het voor de leerlingen dan nog best een uitdaging kon zijn om overal aan toe te geven en dat maakte dat Mat wel flexibel wilde zijn en iedereen die graag wilde leren tekenen graag die gelegenheid wilde geven en zo kwam het dat hij uiteindelijk vier dagen in de week van 16:00 tot 18:00 les gaf. Op woensdag kon het sowieso, want dan was Debora bij zijn zus Coco en Felix kon haar op vrijdag van school halen. Op donderdag deed zijn moeder het en op maandag kon ze bij een vriendinnetje spelen. Op dinsdag was Mat zelf op tijd om zijn dochter van school op te halen.

In de ochtend, tot een uur of 15:00 had hij zijn klokkenwinkel en dan vertrok hij daarna naar Zweinsveld, waar hij het laatste stuk naar de school liep en dan precies op tijd was. Het was een druk bestaan, maar het paste allemaal precies in zijn schema.

 

Lesgeven zelf was een uitdaging. Mat stamelde behoorlijk en voor een klas met leerlingen, die vast allemaal een heel duidelijke mening hadden, voelde hij zich behoorlijk ongemakkelijk. Dat zorgde ervoor dat het stamelen alleen nog maar meer werd en dat hij er nog stommere dingen uitflapte. Hij was er altijd bang voor dat mensen hem raar vonden, maar het vrijwel zeker te weten dat men dat vond was misschien nog wel erger...

 

Desondanks stond hij vandaag dus ook weer met goede moed voor het klaslokaal. Hij had voor alle leerlingen een doek neergezet en een palet gemaakt met verf -een magisch palet wat ervoor zorgde dat de verf niet indroogde-. Hij glimlachte wat nerveus naar de binnenkomende leerlingen, begroette ze één voor één. "Eh, welkom, welkom, zoek een eh, plekje. Maakt niet uit waar... Hoeft niet bij leerjaar...gewoon eh... waar en bij wie je... eh... het fijn vindt." Hij gebaarde ook naar het dienblad, waar door hem zelfgemaakte brownie klaarstond.

 

Op het bord had hij de opdracht geschreven: Schilder je eerste herinnering en probeer ook het gevoel wat je bij die herinnering hebt weer te geven.

 

[OOC: Open topic!]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edith had deze les gekozen en was samen met haar vriendinnengroepje het lokaal binnen gegaan, een brownie gepakt en was in een stoel gaan zitten waar ze een hapje uit de lekkernij nam. Vermaakt keek ze naar professor Muir, die hen nerveus had begroet. Ergens vond ze het wel een beetje sneu voor de man, maar haar vriendinnen vonden het heel leuk om hem nóg nerveuzer te maken dan hij van zichzelf al was, ze maakten er een heel spel inclusief punten en beloningen. Maar nu er ook ouderejaars bij waren en waarschijnlijk ook wat klassenoudsten en hoofdmonitoren, had ze haar vriendinnen opgedragen zich in te houden. Ze had de opdracht op het bord gelezen en begon na wat gefluister met haar vriendinnen -die ieder iets hadden bedacht om de professor te plagen- ijverig te tekenen. Of nouja, dat zou ze doen als ze dat voor haar tekening moest doen. Haar doel was om de professor een leeg papier goed te laten keuren. Dat eiste dus wat creativiteit in haar woorden, in plaats van haar ganzenveer.

 

Ze griste het witte perkament van haar tafeltje en handigde het demonstratief aan professor Muir over. Ze had de aandacht van al haar vriendinnen, maar ook van Jacky, Maggie en Janvier Chadwick -haar grote zussen in Ravenklauw en Huffelpuf- die haar met een diepe frons aankeken. Niet dat ze zich daarvan aantrok, dit was namelijk veel te grappig. ''Mijn ontstaan in de wereld.'' Zei ze met een serieuze blik. ''Het was erg warm, toen koud en het was blindmakend licht. Geen fijn gevoel.'' Ze ze onschuldig en ze deed haar best haar lachen in te houden terwijl ze Sandy en Erica zag schudden om hun eigen lach binnen te houden. 

 

@Mat Muir

Edited by Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was geen prettige les om te geven. Al dat gegniffel viel hem heus wel op en maakte dat hij erg zelfbewust werd en dat maakte hem nog nerveuzer en ongemakkelijker en zo belandde hij in een soort vicieuze cirkel naar beneden, waarin hij steeds onaardiger naar zichzelf werd en waardoor hij uiteindelijk peinzend, haast bevroren, uit het raam staarde.

 

Dit werd onderbroken door de eerste leerlinge die haar opdracht in kwam leveren. Hij dacht even na, besloot toen dat hij toch echt helaas haar naam niet meer wist.

 

“Eh juist, ja… ehm… juffrouw…?” Ehm, ja… Tussen zijn gestamel door werd vast niet duidelijk dat dit eigenlijk een uitnodiging was om haar naam aan hem te vertellen. “Eh… sowieso eh… belangrijk dat je ehm... even je naam bovenin de hoek schrijft.” Hij vond zichzelf nu even heel kinderachtig, maar goed. Het was sowieso verstandig om de gemaakte kunstwerken wel met naam bij te houden. Nu waren het nog maar een paar tekeningen, maar over een tijdje zou hij echt niet meer iedereen kunnen onthouden.

 

Met een frons bekeek Mat het witte vel papier. Juist ja, het ‘verblindende witte licht’ bij de geboorte. “het eh…lijkt me sterk dat je dat eh…herinnert… En ehm… dit is ook geen uitdagende tekening… Plus ehm… ik zie nu niets terug van het ongemak en eh… hoe je dat wil uitbeelden… Dus ehm… Dit kan ik niet goedkeuren.” Heel vervelend, maar ze had gewoon geen fluit uitgevoerd! Hij hoopte nu maar dat hij niet te hard was geweest voor het meisje. “Eh… Wil je nog een brownie?” Als troost.

 

@Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh. Wat flauw. De opdracht was niet goedgekeurd. En ze had nog wel een prachtig verhaaltje ervoor bedacht! En hij was haar naam vergeten. Oke. Beetje lastig met 12 kinderen die allemaal Chadwick heetten maar oké meneer Muir. En of ze een brownie wilde. ''Prima.'' Zei ze, licht gespeeld beledigd, waarna ze zowel een brownie greep als haar lege 'tekening' en haar naam bovenop de pagina schreef en weer naar haar tafeltje verdween, waar ze haar vriendinnen een brede grijns liet zien. Wat was de volgende persoon die wat zou proberen? Edith probeerde te bedenken hoe ze de man kon plagen zonder dat het te duidelijk was en tegelijkertijd het eerste wat ze zich herinnerde. Hem tekenen was haar idee geweest, tot ze zich bedacht dat dat niks te maken had met wat ze zich herinnerde.

 

Ze keek naar haar vriendinnen en zag dat Patricia Ellis op haar tafel was gaan zitten met haar boek als onderlegger voor haar tekening. Patricia vond Edith met haar 12-jarige brein nu best een beetje stoer en dus deed Edith Patricia na en ging ook zijn op haar tafeltje zitten, met haar voeten op haar stoel als onderzetter en gaf ze haar brownie aan een van de andere meiden, waarna ze begon te tekenen. Haar eerste herinnering, dat was met kerst. Ze was bij haar familie en ze waren aan het eten en Jaq schopte Jake onder de tafel. Edith kon dit zien omdat ze vrijwel altijd naast haar broer zat. Ja, dat was het eerste wat ze zich echt duidelijk herinnerde. In haar vriendengroep werd er kauwgom uitgedeeld, waar ze allemaal opzettelijk luid op begonnen te kauwen. Edith gniffelde.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoofdschuddend bekeek Feather het stelletje eerstejaars dat duidelijk de professor aan het stangen was. Waarom kwamen ze überhaupt naar dit keuzevak als ze niet wilden leren tekenen? Het was niet verplicht om hier te zijn! En de leraar leek het allemaal maar een beetje te laten gebeuren. Hij zei er niets van dat de kindjes op de tafels gingen zitten en ook niet dat ze gruwelijk ranzig aan het smakken waren met hun kauwgum, maar Feather kon daar echt heel erg slecht tegen. Ze balde haar vuisten en draaide even met haar nek in een poging de irritatie van zich af te laten glijden. Ze haalde diep adem en keek naar haar tekening. Ze probeerde haar concentratie terug te vinden, maar dat lukte voor geen meter. 

 

"Ugh... Heeft hun moeder ze nooit leren kauwen?", fluisterde ze richting Austen, die naast haar zat. "Ik wil ze echt zo de nek om draaien...figuurlijk..." Want ze was helemaal geen agressief persoon en deed over het algemeen nog geen vlieg kwaad, maar ze kon hier gewoon heel, heel slecht tegen. Ze humde en begon in haar tas te zoeken met of ze de gehoorbeschermers van plantenkunde misschien nog in haar tas had zitten, want dat zou voor nu echt de ideale oplossing zijn en het kon haar geen biet schelen dat ze dan misschien voor gek zou zitten. Austen leek zich ook nooit te schamen als hij naast haar zat. Dus daar hoefde ze zich niet druk over te maken. 

 

"Weet jij al wat je gaat maken? Want ik kan nu even echt niets bedenken, behalve hoe ik hen hun kauwgom door hun strot duw." Sorry. Ze kon hier echt heel slecht tegen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Austen had het niet op Kunst. Nou, nee, dat was niet waar. Hij vond kunst erg mooi. Hij kon er oprecht van genieten. Hij had inmiddels zijn kamer met hulp van David – lees, met pushen van David en veel te veel uitgegeven geld – opgeleukt met niet alleen landkaarten maar ook met wat mooie schilderingen, en hij genoot er oprecht van als hij daar nu naar bed ging. En niet alleen omdat hij genoot van het gebrek aan platen van meiden met een niet al te delicaat decolleté. Probleem was dat dat was hoe Austen kunst beschouwde: als iets om toch vooral te, tja, beschouwen. Aanschouwen. Om er heel passief lekker in een hoekje in stilte van te kunnen genieten. Hij kende doorgaans niet eens de behoefte om er iets over te zeggen of te delen of een mening over te vormen (tenzij een sarcastische minder positieve). Laat staan dat hij de urgentie voelde om zelf iets te maken.

 

Maar dat stoorde hem. Stiekem vond de jongen dat… gebrek aan… wil, durf? Niet iets wat hij wilde accepteren. Sowieso accepteerde Austen niet graag zijn eigen tekortkomingen, maar hij had ook het idee dat deze weer paste in het plaatje van de elfjarige zestiger die hij niet wilde zijn. Zag eruit als nog te jong om te scheren en gedroeg zich alsof het eigenlijk al nauwelijks meer de moeite waard was. Deed nooit iets spontaans, waar hij niet over had nagedacht. Liet zich niet meevoeren. Alleen door Feather soms een beetje. En hij vond Mr. Muir daadwerkelijk een fantastische schilder. Dus de combinatie van Mr. Muir en Feather had hem helemaal geen slecht plan geleken. Als dit niet werkte, dan werkte er niets meer.

 

Ja, klopt, Austen, dit gaat niet werken, geef het op.

 

Het ging zeker niet werken nu Feather niet haar gebruikelijke optimistische zelf was. “Wat seksistisch om te vinden dat hun moeder dat had moeten doen,” grijnsde hij halfhartig, “laten we beide ouders verantwoordelijk houden voor hun falen.” Ondertussen was hij als vanzelf een klein, druilerig boekwinkeltje aan het tekenen. Z’n eerste herinnering… zo ver gingen gedachten toch niet terug? Zou hij meer moeten weten dan dit? “Eh. Keer met m’n moeder mee voor haar werk. Jij? Je vorige leven als geluid-wrekende engel?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Seksistisch? Hmm? "Van wie heb jij dan eetmanieren geleerd?", bromde ze, heus wel wetend dat het zijn moeder was geweest. Dat was namelijk wat ze aan jeugd overeenkomstig hadden; een vader die niet in beeld was, niet geheel door eigen schuld. Daarom hadden ze het van niemand anders kunnen leren dan hun moeder, maar toch. Ze kon zich het ook haast niet voorstellen dat vaders dat zouden doen. Die zou het vast minder kunnen schelen, dacht ze. En van de mannen die zij de vaderrol had zien uitoefenen, bemoeide zich helemaal niet met de opvoeding, want dat werd gezien als vrouwentaak. "Je hebt gelijk...", gaf ze daarna echter wel weer toe, want zo was ze dan weer ook. Ze was het ermee eens dat het niet per definitie een vrouwentaak hoefde te zijn of dat vrouwen de enigen waren die dit kinderen konden aanleren, maar ze was er nog niet van overtuigd dat het in theorie doorgaans wel zo uitkwam. 

 

Feather grinnikte. "Mm... Een engel, hè? Kijk je zo naar me?" Ze grijnsde nu terug, deed erg haar best het gesmak te negeren. Dat lukte wel zolang ze aan het praten waren, al overwoog ze nog steeds of ze niet gewoon een geluidsdichte bubbel rondom het groepje zou toveren. "En ik vind het moeilijk... In ieder geval iets met paarden... Ik denk niet kunnen slapen van de kou, in de stal in het hooi?" Ze lachte half. Toch jammer dat een slechte herinnering makkelijker naar boven kwam drijven...hoewel... "Nee, ik denk eigenlijk een versierd grasveld met linten en kleuren en muziek... en een paardenmarkt. Ha...nog steeds iets met paarden." Dat was dan ook een belangrijk element van haar cultuur. Feather keek nog even over haar schouder naar het groepje, bromde en mompelde een spreuk. Bij een van de meisjes zou de kauwgom nu opzwellen tot het formaat van een ei.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edith hoorde de uitspraak van de Huffelaar maar aangezien die een zesdejaar was onthield ze zichzelf ervan om een papierpropje naar haar haar te schieten. Het was dan wel een Huffelpuffer, maar Edith had geleerd dat oudere Huffelpuffers meestal niet met zich lieten sollen. Het meisje leek even stilletjes in haar tas te rommelen, toen ze weer wat zei. Behoorlijk agressief ook. Er klonken meer leerlingen die geïrriteerd waren, maar Edith vond het alleen maar grappig en keek naar de leraar, de helemaal niets leek te doen aan de audiovervuiling in het klaslokaal. Ze nam zelf ook een kauwgompje aan begon te kauwen. Het was best taai, maar dat maakte het smakgeluid alleen maar beter. Edith ging verder met tekenen, terwijl ze in haar gedachten iets probeerde te bedenken. Denk, Edith, denk. Ze keek naar de leraar. Waarom zei hij niks, dat maakte het wel een stuk lastiger.

 

Ah! Een van haar vriendinnen begon zachtjes te neuriën, terwijl ze naar Edith keek, wachtend op bevestiging. Edith ving het op en neuriëde nog iets harder, waarna ieder meisje in haar vriendengroep óf begon te neuriën óf met mond open kauwde. Edith grijnsde, dat was een goed idee geweest. Haar tekening begon vorm te krijgen terwijl ze steeds luider begon te worden en onopvallend naar de docent keek vanuit haar ooghoek, zijn reactie peilend. Plots hoorde ze wat naast haar, een meisje neuriëde wel heel erg hard. Ze keek om en zag een van haar vriendinnen die angstig naar Edith en de anderen keek. Ze zat met haar mond dicht, maar het leek of ze ergens last van had. ''Meridith, gaat het?'' Het gekauw en geluid stopte, iedereen keek naar het panikerende meisje, dat opsprong van haar zitplek en naar de docent rende. ''HMMMM!'' Klonk er uit haar, terwijl ze naar haar mond wees. Een paar vriendinnen lachtten hard, maar Edith maakte zich toch wel een beetje zorgen. Was er wat in de kauwgom waar ze allergisch voor was?

 

@Mat Muir @Feather Raywood @Austen Appleby

Edited by Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×