Jump to content
Sign in to follow this  
Dax Appleby

[1837/1838] Everything about you resonates happiness

Recommended Posts

April 1838 (loopt maar een jaar achter dit plot :unsure:) - met Volle maan - Een avond in magisch Edinburgh.

"Tired of fighting. Fighting yourself”

 

Het was de vierde, misschien vijfde keer dat ze afspraken sinds dat Dax Will had meegenomen naar zijn Zwerkbalwedstrijd. Hij had de man ook al een keer naar zijn huis meegenomen en aan Merry voorgesteld. Alleen dat deed hij vandaag dus niet. Want op zijn horloge had hij gezien dat het Volle maan werd vannacht en hoewel hij veel vertrouwen had in de stevigheid van zijn kelder, bracht hij die nachten toch altijd graag ergens anders door. Of hij bleef een nachtje wakker. Dit keer had hij echter een beter idee: met Will afspreken. Vast ergens in een hotel eindigen, of bij Will thuis, of in een tentje in het struikgewas en dan zou hij morgen aan het einde van de dag een keer brak terug naar huis kruipen, waren Merry en hij vast in dezelfde mindset en dan kwam alles weer goed.

 

En zodoende wachtte hij bij de ingang van Magisch Edinburgh, aan de dreuzelzijde, op zijn goede vriend Will. Dax droeg kleding waarvan hij dacht dat het modieus was voor dreuzels en zwaaide dan ook vrolijk naar iedereen die hem daar wat vreemde blikken toewierp. Dat was mogelijk omdat hij zijn broek achterstevoren droeg en een hemd over zijn vest heen had, maar het was toch een aardige poging, of dat vond Dax zelf in ieder geval.

 

[OOC: Privé met Ann]

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

 

Will moest toegeven dat hij ook wel een klein beetje moest lachen toen hij Dax zo zag in zijn Dreuzelkleren. Natuurlijk wist hij, in tegenstelling tot zijn mede niet-magiers, waardoor het kwam: natuurlijk begreep hij hoever de magische cultuur af stond van de niet magische, en hoe moeilijk de magiers het vonden om zich ook maar iets bij die van de Dreuzels voor de geest te halen. Desalniettemin, Dax’ broek zat achterstevoren en dat hemd... Ja, hij moest hierom even hartelijk lachen. Al verbaasde het hem niet. Ze bleven tot nog toe meestal in de tovenaarswereld, in Dax’ wereld. Die was daar comfortabel mee en Will op zich ook. Het was veel moeilijker Dax voor te stellen in zijn simpele kleine wereld dan andersom. Hij had geen zin om dat cultuurverschil op de spits te drijven. Al zou Dax het waarschijnlijk allemaal ‘tof’ vinden, of iets dergelijks. Want zo was hij dan weer wel.

 

Tof? Gaaf? Het cultuurverschil was het minste van zijn zorgen. Het leeftijdsverschil was potentieel problematischer. Althans qua taal die ze beiden bezigden.

 

En waarom was het problematisch? Goh. Omdat Will Dax toch alweer behoorlijk leuk begon te vinden.

 

Slecht idee. Slecht, slecht, slecht idee. Waardeloos. Wanneer ‘wat is het ergste dat er kan gebeuren’ beantwoord moet worden met ‘ik zou kunnen worden opgehangen’ weet je dat je niet binnen de aan te raden paden bezig bent. Maar toch... Dat stomme hart dat al de helft van zijn leven datzelfde leven danig compliceerde deed nou eenmaal niet anders. En Will kon er tegenwoordig ook wel van genieten. Van de aanwezigheid van de ander, van het kletsen, van het grappen, van het lachen. Meer hoefde er niet aan vast te zitten. Dit was privé, en dit was voldoende.

 

“Hey,” lachte hij hem toe en hij omhelsde hem vluchtig. Dax was knuffelig. Dat vond Will natuurlijk best. “Hint: het hemd hoort aan de binnenkant. Kijk –“ Hij tilde z’n eigen trui met een vinger even op om het hemd eronder te demonstreren. “Heb je al honger? Of zullen we eerst een heel eind lopen? Of wil je paarden meenemen en naar mijn dorp? Het is een massief eind, maar het gaat niet regenen.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh! Hey!", groette hij de ander enthousiast terug en beantwoordde de vluchtige omhelzing. "Goed je te zien." Hij glimlachte breed. "Iedereen hier is echt super vriendelijk, lacht heel aardig naar me..." Al verklaarde de hint van Will misschien wel een beetje waarom; men dacht waarschijnlijk gewoon dat hij de plaatselijke dorpsgek was. Hij grinnikte, deed het vest onder zijn hemd uit, en daarna er weer overheen aan. Hij was zo geen moment naakt en toch omgekleed. Ja. Dax was hier trots op.

 

"Ja? Mag ik zo mee naar je dorp? Dan ben ik wel benieuwd eigenlijk. Ik weet niet hoe goed ik kan paardrijden, hoor. Maar ik kan op een bezem. Dus een paard moet ook wel lukken." En anders dan deden ze er maar wat langer over. Dax had geen haast. "Ha! En dan kunnen we eten meenemen voor onderweg. Dat is wel beter, voor als we onderweg honger krijgen. En bier." Bier was altijd wel beter en Dax hoefde niet te spelen. Dus dan kon het wel. Nu was het niet de bedoeling dat hij teveel of te vaak dronk, want van alcohol werd je sloom, maar voor een speciale gelegenheid moest kunnen. "Ik word morgenavond pas weer thuis terug verwacht... Dus als je nog wilde plannen hebt... Alles kan." Dax grijnsde. "Hey, kijk, wat staat die man nou te doen?" Hij was makkelijk afgeleid. En iemand die met een kar met een paard allemaal schillen en ander groen afval aan het verzamelen was, was voor de tovenaar natuurlijk een heel vreemd fenomeen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het verbaasde Will niet dat iedereen vriendelijk was geweest tegen Dax tot nog toe. Hij zag er een beetje apart uit maar tegelijkertijd was er iets heel fundamenteel ontwapenends aan Dax. Het zou moeilijk zijn om om hem te lachen omdat hij zelf zo lief lachte. Het zou lastig zijn om hem af te keuren omdat je het gevoel had dat dat als een kikker op een snowboard van hem af zou glijden. “Bravo. Veel beter,” grijnsde hij, en hij woelde even vluchtig door zijn door de trui stunten behoorlijk warrig geworden haar. “Ja, mag, hoor. Het is niet zo spectaculair als jouw paleisje,” want Dax hield er een zwembad en een gymzaal en al dat soort dingen op na, “en je vindt waarschijnlijk dat er veel te weinig in beweegt of rondzoeft, maar je bent heel welkom.” En hij was heel welkom. Het was heus waar. Will mocht hem. Mocht hem genoeg om hem zijn eigen kleine leventje in te willen laten. “Ik zal voor je koken.”

 

“Pas morgenavond? Wat, heeft Merry voorjaarsschoonmaak ofzo?” Daarvoor leek het hem nou niet dat ze Dax het huis uit zou trappen, maar, meiden, je wist het nooit met die diersoort. “Maar leuk... gezellig... we zullen kijken hoeveel wilde plannen we in twee dagen kunnen proppen.” Dax kennende, vast meer dan Will voor mogelijk zou houden.

 

Omdat een van de dingen die je snel leerde over Dax was dat je hem genoeg te eten moest geven op gezette tijden, haalden ze inderdaad van alles wat bij een van Will’s favoriete pubs in Edinburgh. Ze gingen vervolgens paarden halen, want het leek Will inderdaad onwaarschijnlijk dat Dax daar niets mee zou kunnen, en daarna was het een kort moment van instructie en vervolgens een lang moment van rijden en lachen en onhandig doen en grappen, een moment dat de schrijver in flitsen over laat gaan totdat ze de stad uit zijn en langs een riviertje rijden richting Het Dorp. Het Dorp dat zo klein was dat het nooit aan een andere naam behoefte had gehad. “Mooi he, aan Edinburgh,” zei Will zonnig, terwijl hij een koek naar Dax toegooide nu ze rustig verder reden. “Dat je er zo snel al uit bent.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een verbaasde lach keek Dax op en haalde een hand door zijn omwoelde haar. Hij vond het echter helemaal niet erg dat Will dat deed. Hij gaf niet zo heel veel om zijn kapsel en hij vond het voornamelijk een grappig gebaar. "Ha, het knettert een beetje...wat grappig dat jullie kleding dat doet." Want dat was natuurlijk met opzet verzonnen door dreuzels, want welke andere reden kon het hebben. "Dat hebben ze bij ons niet, geloof ik." Nee, want de meeste dames vonden knetterend en statisch haar zeer onpraktisch. De meeste mannen met wat langer haar overigens ook.

 

"En maak je daar nou maar geen zorgen over. Ik vind het gewoon leuk om te zien waar je woont en hoe dreuzels leven en al dat soort dingen. Het wordt gezellig..." Hij grijnsde. "En misschien ben ik wel gewoon heel erg toe aan rust." Mm.. nee, dat was waarschijnlijk niet heel erg geloofwaardig. "Hey, en je kan koken... Dus daarmee win je al van wat ik vandaag te bieden heb hoor." Hij was wel goed in eten kopen? Maar goed, dat deed er niet toe; het was nu belangrijker dat Will niet het idee had dat zijn dreuzelleven te min voor Dax was.

 

En wat Merry betreft... Dat was eigenlijk een geheim, natuurlijk en hij hoorde het aan niemand te vertellen, maar het was niet alsof Will naar de Schouwers zou rennen... En hopelijk ook niet naar Irwin of Yara, maar goed, zover dacht Dax nooit over de dingen na. "Nee, het is de periode van de maand..." Hij trok een mondhoek op, vond zichzelf nu heel slim met dingen te verbloemen. Was dan wel weer zo pienter het hier even bij te laten, mocht Will dan nog steeds vragen hebben, dan zag hij op dat moment wel weer verder.

 

Het was prachtig. De rivier, de bomen, al het groen. Hier en daar stonden al wat bloemen in het veld en Dax had geen idee of dat al hoorde in april, maar mooi vond hij het wel. "Ja, we lijken helemaal ver weg te zijn van de bewoonde wereld." Er waren zelfs geen rookpluimen meer te zien van de industrie. "Zullen we hier anders even pauzeren? Ook voor de paarden? Hey...als je de kou aandurft... kunnen we wel een stukje zwemmen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zwemmen? Waarom ook niet. “Het is niet verwarmd, hier, hoor, wees gewaarschuwd. Magiers zijn allemaal zo verwend.” Hij grijnsde breed, maar hij had er wel oren naar, eerlijk gezegd. Het was zo’n mooie zonnige dag en per slot van rekening kon Dax hen wel weer drogen als ze het toch te koud bleven hebben na een snelle dip. “Maar we kunnen in elk geval wat eten.” Hij hielp Dax afstijgen, zorgde voor de paarden, die al gauw tevreden waren nu ze water en gras, gras, gras hadden, en gaf vervolgens Dax een flesje bier uit de tas, nam zelf ook een paar slokken, zette het weg en ging zich omkleden. “Was het echt zo erg thuis dat je moest vluchten? Ik dacht dat dat een mythe was,” hij glimlachte. Zelf wist hij hier niets vanaf en natuurlijk hield hij dat het liefste zo, maar interesse in Dax betekende een heel klein beetje interesse in zijn vrouw. Die hij overigens oprecht heel aardig vond. ’t Was niets persoonlijks. “Want dan mag je wel vaker komen, hoor. Ben ik het maandelijks toevluchtsoord.” Hij grijnsde. “Met elke keer een ander menu enzo.” Was dat verstandig? Nee. Was dat leuk?

 

Fantastisch.

 

Eenmaal omgekleed sprong hij in het water. Na de winter was het inderdaad ontzettend koud, en hij sputterde een beetje, lachte. “Brrrr. Wat een idee.” Maar water was altijd minder koud dan weer uit het water komen, dus hij zwom wat, begon een klein watergevecht – was toch weinig leukers – en daarna zwom hij weer verder. “Eten zit in de zadeltas, als je honger hebt,” bood hij ondertussen. “Meer bier, ook. En je rijdt uitstekend.” Hij grinnikte. “Zal wel anders voelen dan een stokje. Verder nog verzoeknummers op je verlanglijstje voor je vluchtdag?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"We verwarmen heus nog niet onze rivieren en meertjes hoor... Al is dat wel een goed idee..." Dax fronste even. "Al denk ik dat de wezens in het meer dat niet zo kunnen waarderen." Hij lachte half. "Al kunnen ze toch niet aan land komen om te klagen." Dus op zich kon dat nou ook weer niet zo gevaarlijk zijn. "Goh, wat zou er gebeuren als de meermensen de oorlog zouden verklaren aan de landmensen? Hoe zouden ze dat aanpakken?" Het was best een interessant vraagstuk, vond Dax, ook als je niet magisch was.

 

Al was hij er heel snel weer van afgeleid, omdat Will hem hielp met afstappen en hem daarna een flesje bier in z'n handen duwde. Dax liet de dopjes er magisch afknallen en nam een paar slokken. Als het water koud was, dan moest je maar je lichaam wat voorverwarmen, niet dan? Hij grinnikte naar Will. "Ja, het is echt zo erg. Ik vrees voor mijn eigen veiligheid." Keek toen echter iets serieuzer. "Nee, geen grapje. Maar moet je niet verder vertellen, want het is allemaal nogal een beetje illegaal, maar Merry is een weerwolf. Dus met volle maan is ze niet helemaal zichzelf..." Understatement. "We hebben wel allemaal veiligheidsvoorzorgsmaatregelen... Jeumig; dat dat één woord is, hè? Maar anyway, op die dagen ben ik dan liever toch ergens anders. Vindt zij ook fijner, hoor." Hij glimlachte vluchtig naar Will. "Is wel echt een serieus geheim. Dus niet tegen Irwin of Yara of wie dan ook vertellen..." Maar dat kwam vast goed. Hij glimlachte weer, op z'n kenmerkende kwajongensachtige manier. "Dus eh... Dat maandelijkse aanbod. Daar zeg ik geen nee op, hoor." Leek hem best gezellig. Hij verveelde zich nooit met Will samen en moest ook eigenlijk wel toegeven altijd uit te kijken naar hun afspraken, zeker de laatste tijd.

 

Achter Will aan plonsde Dax ook het water in. In zijn onderbroek, hij kon inderdaad alles wel drogen, maar natte kleding werd zwaar in het water en dat magisch op te gaan lossen, kostte teveel denkwerk en moeite. En dit, de kou overwinnen, was nou ook net een beetje de charme. Dax had eigenlijk de gehele tijd een lach op zijn gezicht, liet een flinke golf water over Will heen spatten en liet zich uiteindelijk op zijn rug meedrijven op de stroming. "Ah.... Zo samen even in het zonnetje liggen, biertje drinken én wat eten? Dat klinkt als de ideale volgende bezigheid?" Al klonk dat misschien wat saai... Zou Will dat wel interessant genoeg vinden? "Jij nog wensen die in vervulling moeten gaan?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een weerwolf. Wow. Die had Will niet aan zien komen. Toch wel wat geschrokken staarde hij Dax aan. “Ja... jeetje...” Een weerwolf. Dat kleine meisje met die grote bruine ogen. Het was ineens wel logischer hoe ze in staat was om Dax op te tillen als hij op de bank in slaap was gevallen, iets wat Will tot nog toe altijd onder ‘stiekeme magie’ had weggeborgen. “Ik zeg niets...” Want Irwin zoiets vertellen was, gegeven dat Dax het gevaarlijk leek te vinden, geen goed idee; zijn ex zou in al zijn overbezorgde creativiteit maar op ideeën komen. En Yara zou hij het al helemaal niet vertellen, want Yara zou hij nooit iets slechts over iemand vertellen tenzij hij jegens die persoon oprecht kwaad in de zin had. Informatie bij Yara achterlaten was een zekere manier van er alle controle over verliezen. Wat ook was waarom hij nooit zou hebben gewild dat ze Irwin over hem had verteld, maar ja, die had gedacht dat hij, Will, dood was en dus kon hij het hem niet echt kwalijk nemen.

 

“Hoe komt het? En ja, kom alsjeblieft elke maand.” Hij glimlachte. “Je kunt er als je er eenmaal geweest bent ook heen poefen, toch? Dan kost het geen tijd.” Hij had ruimte genoeg over, want hij woonde in een gezinswoning en hij woonde altijd alleen. Kon hij er best een exclusief hotel voor een bepaalde stersporter van maken. Wat grappig eigenlijk. Merry met een illegaal geheim, Will met een illegaal geheim... Dax wist ze er wel op uit te kiezen, zeg. Dat moest dat accepterende van hem zijn, dat losse, gemakkelijke. Dat warme. Dat je je ondanks je vele mankementen toch welkom wist. “Wat goed van je, dat je haar veilig wil houden...” vervolgde hij het stuk van die gedachten dat hij wel hardop uit kon spreken, want iets van zijn waardering voor Dax kon hij zo laten blijken zonder alles te verpesten, zonder de precaire balans van zijn leven  te doen verdwijnen. “Daarom ook met haar getrouwd?” Want dat was iets wat hij zich nog altijd had afgevraagd. De twee waren duidelijk niet verliefd op elkaar.

 

Hij schudde zijn hoofd, schudde zijn haren een beetje uit en lachte. “Nee... dat klinkt heerlijk. Lekker lui. Mag wel op een vrije dag.” En het was hier een perfect plekje en hij zou Dax nooit kunnen vertellen hoezeer hij op het moment niets liever zou doen. Kon slechts bij benadering er blijk van geven dat hij genoot.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"De geluiden... Is mijn reden." In de verte kijken nam Dax nog een slokje van zijn bier. "Het is gewoon naar... En ik kan er niet zo goed tegen dat zij dan in de kelder zit, opgesloten en alleen, doet zichzelf soms ook pijn... Dus ik ren eigenlijk gewoon weg voor de moeilijke dingen?" Hij haalde zijn schouders op. "En Merry vindt het denk ik ook fijner voor het geval dat er iets een klein beetje misgaat, dat ik dan niet op de eerste rang zit. Maar er is nog nooit wat fout gegaan hoor. En elke maand scherpt ze ook alle beveiliging weer aan."

 

Dax zocht een goede plek in de zon , legde zijn mantel over een steen en gebruikte dat als een steuntje in de rug. "Ja, daarom zijn we getrouwd. Ze was een lange tijd kwijt, omdat iemand haar had ontvoerd en testen op haar had gedaan. Toen ze vrij was, heeft ze me opgezocht... En toen besloot ik dat ik niet wilde dat ze ooit nog in gevaar was, of dat iemand maar gewoon met haar kon doen met haar wat ze wilden... Ze is nu een Appleby... Ik kan haar beschermen met mijn naam en als dat niet genoeg is met mijn geld." Hij nam nog een slokje, lachte wat ongemakkelijk. "Aah, wat een serieus onderwerp..." Dat maakte hem ongemakkelijk, en ergens ook niet. "Ik praat eigenlijk nooit zo over deze dingen. Met niemand." Nu kwam dat deels ook wel omdat hij met niemand hierover kon praten, maar ook andere serieuze onderwerpen liet hij meestal schieten. Zoals het litteken dat over zijn borst liep. Het was vrij opvallend, hij gaf als standaard antwoord dat hij had geworsteld met een draak en doorgaans vroegen mensen dan niet verder. "Maar het is fijn..." Hij zocht Wills blik, glimlachte warm. "Je ben zo blij dat ik je heb leren kennen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was waar, over het geheel genomen bespraken Dax en hij niet al te serieuze zaken. Zijn vriend was gewoon vrij luchtig en losjes ingesteld, en Will zag doorgaans geen reden om dat te verstoren; hij vond het prima om lekker losjes een beetje te kletsen, had ook niet per se de behoefte aan meer dan dat. Over het algemeen was het, zeker als je iemand niet zo goed kende, ook veel makkelijker om dat soort onderwerpen te vermijden in plaats van aan te snijden. Al was dat bij Dax niet per se leidend. Het was niet dat hij zich bij hem niet op zijn gemak voelde. Eerder was er doorgaans geen aanleiding om serieuzer te zijn, in hun normale omgang. Deels was het misschien leeftijd, maar Dax was ook gewoon heel nadrukkelijk meer van het doen dan van het denken en dus kon je allerhande rare intense dingen ineens aan het doen zijn - ongeveer zoals ze elkaar hadden leren kennen - maar je kon het er niet zo snel over hebben. Maar soms was het toch belangrijk om sommige dingen gezegd te hebben. Je waardering uitspreken voor iets wat veel voor je betekende voelde altijd een beetje opgelaten, maar moest je desondanks af en toe toch gewoon doen. 

 

Over moeilijke onderwerpen gesproken, dat had Will dan weer geleerd van het vroeg overlijden van zijn vader, tegen wie hij dingen altijd had gezegd, en waar hij destijds heel blij mee was geweest. 

 

Behalve dat ene dingetje, dan, he. Dat zou hij nooit zeggen tegen zijn ouders of wie dan ook om hem heen.

 

Hij humde bij de rest van Dax’ verhaal. Weerwolf zijn begon steeds meer parallellen te vertonen met zijn eigen situatie, alsof het je onmenselijk maakte, alsof mensen daarna alles met je mochten doen. “Wat erg... ja, ik snap het wel,” knikte hij. “Wat zal dat fijn voor haar zijn. Dat ze gewoon weer mag bestaan.” Met al haar geheimen, maar enigszins afgeschermd. Ja, hij begreep dit prima. “Vond je het niet jammer dat je niet meer zou kunnen trouwen met iemand op wie je echt verliefd werd?” Waarschijnlijk zou hij in dax’ positie hetzelfde hebben gedaan, maar die gedachte zou bij hem wel zijn opgekomen. Bij zijn vriend vast niet.

 

Hij lachte. “Ja... kun je er wel tegen, of ben je allergisch voor serieuze gesprekken? Uitslag?” Hij prikte in zijn zij. “Steken in je zij?” Glimlachte vervolgens iets breder. “Ik ben er ook heel blij mee. En dat je me meteen ontvoerde. Dus het meeste van de credits zijn voor jou, hoor.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Will leek het echt te begrijpen; wat het betekende voor Merry. Hij glimlachte. "Ja, ik hoop dat ze echt gelukkig is en zich niet teveel verveelt, want werken gaat niet echt als je elke maand moet uitvallen. Teveel risico dat iemand het ontdekt enzo?" Gelukkig kon ze af en aan bij zijn vader helpen en was ze natuurlijk een vaste fan bij zijn wedstrijden en was hij rommelig en hongerig genoeg om haar genoeg te doen te geven in en om het huis. Ze hadden ook expres een grote tuin en heel veel verschillende manieren om energie kwijt te kunnen, zoals een zwembad en een sportruimte.

 

Dax schudde zijn hoofd. "Nee, ik was voor Merry al een keer getrouwd, met een heel oppervlakkig stom mens, wel mooi, door mijn vader uitgekozen. Dat was een verschrikking. Lachte me uit de eerste keer dat ze me zag. Ze dacht dat ik vast het jongere broertje moest zijn. Ze was altijd heel denigrerend... De vier keer dat ik haar heb gezien. Na een jaar is het huwelijk geannuleerd, want het was overduidelijk niet geconsumeerd. Ze walgde nogal van me." Hij kon er nu wel een beetje om lachen. "En om te voorkomen dat pa een herkansing wilde, besloot ik zelf maar vast te trouwen." Dus Merry hielp Dax net zo goed, vond Dax. "En goh...als ik verliefd word... Ik ben nog nooit echt verliefd geweest, denk ik. Ik dacht wel eens dat ik verliefd was... maar dat was uiteindelijk lust, als ik eraan terugdenk." Hij keek opzij naar Will. "Waarom ben jij nooit getrouwd?" Will was toch alweer een stuk ouder dan Dax.

 

Hij grinnikte, kon niet tegen kietelen. "Hey! Niet doen! Anders kleed ik me weer aan, hoor." Dat dreigement moest indruk maken. "Ik heb je toch nooit ontvoerd?" Hij keek met een lachje naar hem. "Alsof je dat erg zou vinden..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, ja, wow. Will knikte. Hij had zich vaker afgevraagd waarom Merry, die toch bepaald niet lui was, in feite het compleet tegenovergestelde van lui over het geheel genomen, de rol van huisvrouw zo op zich had genomen. Het was niet dat ze er niet goed in was, ze kon goed koken en vond het ook leuk – ze hadden een dagje in de keuken gestaan toen Dax een conditietraining had gehad die uit was gelopen en bijgekletst – en ze hield het huis opgeruimd en netjes, wat met Dax in huis nog een haast verloren strijd leek, en ze genoot duidelijk van het werken in de tuin. Maar het leek haar niet op het lijf geschreven, en hij had gedacht dat het lag aan haar gebrek aan opleiding. Ze was eerder met school gestopt. Maar in Wills wereld stopte iedereen met school, en kreeg nog steeds een baan, en voor magiers was dat misschien minder waarschijnlijk maar nog heel prima mogelijk. “Misschien kan ze iets vinden wat altijd rare tijden heeft,” suggereerde hij, en Will, zijnde Will, ging daar meteen over nadenken, want het was een probleem en problemen waren er om op te lossen.

 

Maar Dax kletste ook verder en dat dreef de gedachten over Merry toch weer een beetje verder weg. Sorry, Merry. Hij was een klein beetje verliefd, oke? Hij zou er wel weer over gaan nadenken na dit gesprek. “Wat rot,” glimlachte hij half. “Ze wist niet wat ze miste.” Ahem, zulke dingen moest hij niet teveel zeggen. Maar een keertje kon geen kwaad. “Nog nooit? Zonde... ik kan het wel aanraden.” Maar niet per se op mijn manier. “En ah... ook nooit echt...” Verliefd geworden op een meisje. “Het heeft me nooit echt getrokken? Ik ben denk ik niet zo goed in samenwonen.” Hij grijnsde. “Wil teveel opruimen, enzo.” Dat was duidelijk genoeg. Daar zou Dax vast genoegen mee nemen. Irwin waarschijnlijk niet, die wilde altijd het naadje van de kous weten, maar zo was Dax niet.

 

“Ik klaag niet... je mag me altijd ontvoeren.” Hij glimlachte, pakte nog een biertje voor hen beiden, wat extra eten. “Maar vandaag is het mijn beurt, he? Nog Dreuzeldingen die je graag wil zien?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Uiteraard had ook Dax geprobeerd een oplossing te bedenken, maar hij was er zelf nog niet echt uitgekomen. Iets met rare tijden? Goh, ja, wat was er nou zo onregelmatig? Hij wist het niet zo goed. "Ja... Nou, als ze iets vindt, dan mag het van mij natuurlijk gewoon. Officieel heb ik daar iets over te zeggen..." Maar onofficieel... Merry zou hem waarschijnlijk vierkant in zijn gezicht uitlachen als hij plots de dominante echtgenoot uit wilde gaan hangen. Hij zichzelf ook, overigens. Die rol zou hij zichzelf enkel aanmeten in de vorm van een grapje.

 

De jongeman grinnikte. "Mm... Nee. Of wel? Ik denk dat zij het niet zo goed had getrokken om met me samen te wonen... Ze ontwerpt jurken en heeft het vrij hoog in de bol? Nu ik bekend begin te worden, vind ze het misschien wel jammer, want ze leek me vooral als gratis reclame voor haar kleding te willen gebruiken, maar... Mmm... Ik ben blij dat jij me wel kan waarderen." Hij grijnsde, vond zijn eigen uitdagende opmerking best grappig. Knikte daarna, keek weer ietsje serieuzer. "Mm... Ja, maar weet je wat het is met meiden... Ze kunnen best leuk zijn hoor, maar zodra 'de jacht' eraf is, dan ga ik me altijd zo snel vervelen. Ze doen ook allemaal ongeveer hetzelfde... Zelfs zoenen is na een tijdje de lol wel vanaf." Dan was het met Merry veel beter zo, vriendschappelijk. Daar kon je gewoon lekker mee lachen en maffe dingen doen, samen sporten en kwam dat extra stukje er tenminste niet bij kijken. "Komt vast door mijn pa... Die had altijd scharrels, liefjes voor een dag... Nooit het voorbeeld gehad van een relatie. Misschien kan ik zoiets wel helemaal niet, ofzo?" Het klonk aannemelijk.

 

Hij lachte weer naar Will. "Ja, nee... Hoeft toch ook niet. Tenzij je zo'n kanjer weet te vinden als Merry, lijkt trouwen en samenwonen me ook alleen maar erg vermoeiend." Dus hij kon dat van Will dan ook wel weer begrijpen. Hij grinnikte. "Ah, opruimen he? Dan zou je echt nooit met mij kunnen samenwonen. Ik ben kampioen sloddervos." Al kreeg iemand dan juist wel gelegenheid om op te ruimen. "Waarom ruim je graag op?" Gewoon uit nieuwsgierigheid. Dat het gespreksonderwerp iets met meisjes te maken moest hebben, was alweer vergeten.

 

Dax liet de dopjes van de nieuwe biertjes afknallen en vouwde een arm achter zijn hoofd. "Pfoe...dreuzeldingen die ik wil zien... Ik weet eigenlijk niet wat dreuzels allemaal hebben of doen of wat er nou zo anders is dan wat wij hebben, want ik ben nog nooit bij een dreuzel thuis geweest... Oh, misschien hoe jullie douche of bad werkt?" Want die hadden ze dus niet? "En de keuken, want die vind je bij ons ook zo geweldig." Genoeg te doen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Will lachte, hij moest ook wel, bij het idee van Dax die Merry zou vertellen wat ze wel en niet mocht doen. Als hij dat deed, zou ze hem waarschijnlijk hupsa het zwembad in smijten, en er dan een bommetje bovenop doen. “Ze kan vast wel iets vinden. Misschien voor iemand die jullie kennen en die dat soort vragen toch niet zo interessant zouden vinden?” Misschien zou Irwin wel iets kunnen bedenken. Aan de andere kant was Irwin ook de eerste die zoiets juist wel zou merken, natuurlijk. Nee, geen goed idee. Hij fronste, nam nog een slokje van zijn bier en dacht er verder over na. “Nee, dat klinkt niet als een goede combinatie,” was hij het vervolgens met Dax eens. “Jij bent nog steeds superslecht in sterallures.” Hij lachte. “Je kunt niet eens de meisjes of de feestjes eromheen aan.” Dan moest Will hem weer redden. “Wat ik overigens heerlijk vind.” Dat was waar. Hoe gewoon Dax was, over z’n werk, over z’n geld, over z’n magie. Over alles... Dat was dan juist weer heel bijzonder.

 

Hij glimlachte half. “Misschien zou het anders zijn als je er van eentje hield. Je bent nog wel heel jong om dat als onmogelijk af te schrijven...” Will was bijna tien jaar ouder, dus ja, hij mocht dat wel. Hij wist per slot van rekening ook hoe het kwam. “Maar het klinkt wel moeilijk, eigenlijk, om mee op te groeien. Had je er veel last van?” Kijk eens, van nul serieuze onderwerpen zaten ze ineens op veel en veel te veel serieuze onderwerpen. Maar hij vond het nog steeds niet erg. Juist wel prettig.

 

“Ehm. Ik zwem meestal gewoon in de rivier. Deze loopt tot direct achter mijn huis.” Hij lachte. “Maar de keuken kan ik je beloven. En er is wel een bad, alleen daar pas ik niet echt in, dus ik gebruik het niet zozeer.” Hij haalde een hand door zijn haar. "En ik ruim graag op... Goh. Weet ik eigenlijk niet. Het is met mijn werk best handig? Als je telkens je spullen kwijt bent, kun je niet smeden. Maar het stoort me bij jou niet, hoor." Want daar vind ik je veel te leuk voor, dus ik heb het er graag voor over.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Je vindt het heerlijk dat ik de meisjes op feestjes niet aankan?", grinnikte Dax. "En bedankt... Je geniet van mijn miserie..." Fronste even. "Dat is een woord, toch?" Het klonk zo vreemd, en hoe langer hij erover nadacht hoe vreemder het werd, maar hij zou ook niet weten wat het anders was. En Will kwam wel slim over, want die had veel te veel met Irwin gepraat én was tien jaar ouder. Dus dan wist je dat soort dingen.

 

Dax knikte. "Ja, misschien. Het komt wel goed... Ik heb er ook geen haast mee. En ik heb Merry... Dus het zou de boel misschien ook alleen maar ingewikkelder maken." Hij gaapte even, uit tevredenheid overigens en niet omdat hij zich verveelde. En of hij er veel last van had gehad? Hij haalde zijn schouders op. Zijn vader was er gewoon weinig geweest, ze hadden niet echt gesprekken. Hij had geen stabiele basis met een vrouw op kunnen bouwen, behalve misschien met Daphne -Irwins moeder-, omdat hij daar nu eenmaal vaak ging spelen na een basisschooldag of in vakanties ging eten als zijn vader weer was werken of een date had of wat de beste man dan ook aan het doen was. Nu was het vast ook wel een beetje overdreven. Op genoeg dagen was David er ook wel geweest en dan hadden ze gewoon wat gegeten en gesprekken gehad over oppervlakkige dingen en vooral over Zwerkbal en vooral had Dax altijd alles mogen doen wat hij wilde en alle spullen gekregen die zijn hartje begeerden. Toch voelde het niet echt alsof de avonden er veel toe deden. "Ik had misschien wel graag af en toe over mijn moeder gesproken, of dat hij haar ook miste? Of willen weten of hij het mij kwalijk nam? Of over andere dingen praten dan meisjes en Zwerkbal? Maar hij is daar gewoon niet goed in. Ik ook niet, overigens." Dus misschien was het maar beter dat ze dat nooit hadden gedaan, want nu was dat tenminste ook niet op een ramp uitgedraaid.

 

"Waarom maak je je bad dan niet groter? Kan ik wel mee helpen." Want dat dat niet zo makkelijk gedaan als gezegd was, was geen realisatie die makkelijk bleef hangen. Dax grinnikte. "Oh, ja, als je het niet kan Sommeren is een rommelige werkplaats natuurlijk super onhandig." Hij nam nog een slokje bier

 

"Echt sorry van al die serieuze gesprekken. Al spijt dat je de klok rond met me moet doorbrengen. Iets wat je liever zou doen? Noem het maar en ik doe zonder mopperen mee." Want het laatste wat Dax wilde zijn was een blok aan het been, te serieus, te intens, te zwaar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×