Jump to content
Eleanora Paget

[1838/1839] You're replacing embrace

Recommended Posts

19 november 1838, na de laatste lessen van de dag

 

Iemand had haar naar de ziekenboeg gebracht, een heler had haar opgelapt en voor ze het wist, had ze weer kunnen functioneren. Iets banger, misschien. Maar Huffelpuf zat niet vol mensen die op Chase Bennett leken – op de een of andere manier verzeilden Bennetts zelden in de gele afdeling – en Eleanora kon niet leven met een herinnering als een brandmerk op haar netvlies en elke dag liep ze iets, iets rechter. Niet dat dat veel zei. De onzichtbare bochel was erger dan ze met woorden toegeven zou. Iets aan de eenvoud waarmee meneer haar aangepakt had, de snelheid ervan, de gepreciseerde nonchalance, stemde haar tot meer angst dan het gebeuren zelf. Gewoon. Omdat het zo weer gebeuren kon. Of zo. Ze wist niet precies hoe reëel dat was.

 

Elena had ze de afgelopen dagen eigenlijk niet gesproken. Ze wist niet goed waarom.  Ze leken even niet meer in hetzelfde universum te leven, maar dat betekende niet dat ze het zo zou laten. Al helemaal niet toen ze ineens zag dat haar vriendin nog altijd met Chase Bennett sprak, alsof er niets gebeurd was, alsof het allemaal niet zo erg was. Ze voelde een steek van verraad, voor ze zichzelf inwendig streng toesprak dat het vast alleen maar zo leek.

 

Elena was erbij geweest. Natúúrlijk zou ze niets meer met Chase Bennett te maken willen hebben. Waarschijnlijk moest ze hem gewoon tevreden stellen omdat hij een engerd was als hij boos op haar werd. Nee, hier was ongetwijfeld een goede reden voor. Toen Elena wegging van Eleanora, wandelde ze snel op haar af, greep ze haar arm vast zodra Chase niet meer in het vizier was, zachter dan normaal. ‘Hey,’ zei ze, haar stem vriendelijk houdend. ‘Waarom was je met Chase aan het praten?’

 

Verder ging het met haar wel goed, hoor.

 

Niet dat Elena dát had gevraagd de afgelopen dagen.

 

OOC: Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, Elena had de afgelopen dagen inderdaad weinig tijd met Eleanora doorgebracht. Dat had ze allemaal niet expres gedaan, soms was er gewoon zoveel te doen op Zweinstein dat je weinig kans kreeg om met je beste vriendin te praten. Ze mistte het wel, hoor, ze mistte Eleanora altijd als ze niet toch één keer per dag samen kongen giechelen over het een of ander, maar echt druk had ze zich er niet over gemaakt. Dit deden ze wel vaker, een paar dagen niet praten, en dan aan het einde van die periode hadden ze elkaar zoveel te vertellen dat ze niets anders deden! 

 

"Hey!" begroette ze Eleanora dus vrolijk terug. "Huh?" Waarom was ze met Chase aan het praten? Nou, gewoon, omdat hij haar vroeg of ze vanavond tijd had en Elena ja had gezegd. Ze zuchtte diep. "Begin je nu alweer over dat Chase zo slecht voor me is?" Ze rolde met haar ogen en schoof haar tas wat hoger op haar schouder. "Ik weet niet waarom je er zo moeilijk over doet." 

 

Tja, was ook makkelijk om te zeggen als je geen herinneringen had van dat ene moment dat zoveel indruk had gemaakt op Eleanora. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wist niet waar ze zo moeilijk over deed?

 

Huh.

 

Hallo?!

 

Ze opende haar mond om iets te zeggen, besefte toen dat ze niet wist waar ze zelfs moest beginnen, sloot het ding weer, en na een korte verbijsterde stilte deed ze haar mond weer open. ‘Je weet niet waar ik zo moeilijk over doe?’ herhaalde ze schril. Ergens wilde ze dat haar lichaam nog vol stond met de verwondingen, dat het nog pijn deed om te bewegen, al was het maar om te tonen hoe het zat. ‘Wat hij deed, betekende niets, of wat?!’ Deed ze er zo weinig toe voor Elena? Was dat het? Was seks met Chase Bennett gewoon zo belangrijk dat al de rest wijken moest? Het feit dat ze het als een optie moest zien, was zo… triest. ‘Dat denk je toch niet echt?’ probeerde ze, haast smekend.

 

Kijk, het kon. Het kon dat het Elena niets kon schelen. Het kon dat Elena haar oprecht zo onbelangrijk vond. Het kon dat ze smoorverliefd was op Chase Bennett, het kon, het kon, het kon – het was alleen maar zo dat ze zichzelf niets ergers kon indenken. Vanaf het begin had ze geweten dat de kans bestond, hoor, zij had ook kort iets met Piaras O’Hara gehad en op zich was het allemaal niet zo’n probleem, maar nu werd ze pas écht geconfronteerd met hoe angstaanjagend het was om Elena kwijt te raken aan arrogante jongens die Eleanora het liefst van al uit de weg hadden. Op welke manier dan ook. En nog enger was het feit dat het Elena blijkbaar geen kut uitmaakte.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh, daar ging ze weer, hoor. Kijk, Elena wist best dat Eleanora een dramatisch mens was, daar kon je eigenlijk niet om heen als je Eleanora meer dan vijf seconden kende, en Elena zelf kon ook best dramatisch doen, maar het was zo vervelend als het iets was waar jij geen problemen mee zag, waarvan je wist dat er geen problemen waren, maar Eleanora het tegenovergestelde dacht. Normaal gesproken hadden ze dit soort ruzies dan alleen over schoenen (Elena's schoenen waren echt wel mooi, Eleanora D<), maar dat waren gewoon schoenen! Dit keer was het toch... serieuzer.

 

"Ellie," zuchtte Elena. "Kijk, ik snap best dat je het naar vindt... Maar sommige dingen vinden volwassen mensen gewoon veel leuker." Ja, wist zij het, ze dacht dat Eleanora er nog steeds mee zat dat ze seks had met Chase. "Als je ouder wordt, dan zul je het wel snappen, oké?" Ze glimlachte lieflijk naar haar vriendin. "Het is niet erg dat je een beetje achterloopt met je ontwikkeling! Die borsten krijg je ook nog wel." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerst drongen Elena’s woorden nauwelijks door. Was dat slecht? Ze was nog niet meteen over de initiële schok heen dat Elena wéér geheel aan de kant van Chase Bennett stond. Hoe? Hóé zag ze geen graten in wat Chase gedaan had? Was ze werkelijk waar zodanig verliefd dat haar innerlijk kompas op hol geslagen was? Liefde, de moralen voorbij? Was dat het? Ergens had Elena nooit echt dat type geleken… Ze had er niet zo vaak over nagedacht, in alle eerlijkheid, ze zou niet weten hoe Elena was als ze smoorverliefd op iemand was, maar als het hierop leek, hoopte ze maar dat Elena niet al te vaak op iemand viel.

 

Want dit… Ja. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Had een storm aan woorden in haar mond, maar toen ze het onding opendeed, vielen er slechts een paar miserabele druppels uit, tergend traag. ‘Ik…’ Dacht ze echt op deze manier? Was Eleanora oprecht te kinderachtig om te snappen dat je soms verdomme gewoon je zogezegd beste vriendin moest laten neersteken om een eventueel orgasme te bereiken? ‘Oh, ja, als ik ouder ben, snap ik echt waarom jij het totaal niet erg vindt dat Chase me aanvalt!’ Ze was ouder dan Elena, verdomme. Maar nee, hoor. Ze was gewoon te kinderachtig. En haar borsten waren te klein. Blijkbaar. Kreng. ‘Hoor je wel wat je zegt?!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Elena hoorde prima wat ze zei en misschien was het een klein tikje gemeen geweest, maar kom op, hoorde Eleanora wel wat zij zei? Chase die haar aanviel? Waarom zou hij dat in vredesnaam doen! Chase kon Eleanora niet uitstaan, hij ging haar echt niet opzoeken om haar aan te vallen. 

 

"Ik heb zo onderhand echt genoeg hiervan," beet Elena naar Eleanora. "Het is zo duidelijk dat je jaloers bent over dat ik Chase heb en jij niet! Waarom ga je zelf niet gewoon naar een feestje in plaats van dat je de hele tijd bij mij zit te zeuren?" Ugh! Echt hoor! "Dan hoef je ook niet dit soort zielige verhalen te bedenken!" Eleanora was duidelijk jaloers dat Elena geen maagd meer was en zij wel, maar alsof dat moeilijk was om op te lossen! Je ging naar een feestje, vertelde een jongen dat je met hem wilde zoenen en tadaa, zo was ze ook aan Chase gekomen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was Eleanora jaloers? Oh, ja, hoor. Ze voelde haar beste vriendin zo doorheen haar vingers glippen, herinneringen waar zij haar hart aan opdroeg, schenen in het niet te vallen bij de lul van een of andere agressieve klootzak, en het was een veel pijnlijker type hartzeer om te weten dat je er nooit evenzeer zou toedoen om de soort liefde die je kon bieden dan waar Elena het over had. ‘Ik ga naar feestjes’, antwoordde ze stuurs. Dacht Elena echt dat ze hierover zou liegen? ‘Daar gaat het me niet om.’ Ja, blijkbaar, blijkbaar zou Eleanora over dat soort dingen liegen. Ugh. ‘Maar jou wel! Bij jou gaat alles over jongens, hè?!’

 

Oh, waarom zou ze het Eleanora ook vergeven dat ze soms een beetje onhandig was als de fantastische Chase Bennett bestond? Dat hij Eleanora aanviel? Tja. Zo waren mannen gewoon. Dat moest Ellie maar begrijpen.

 

Want ze was jaloers. En dit zou er echt niet over kunnen gaan dat Chase Bennett gevaarlijk was en dat ze zich zorgen maakte over Elena, nee, ze was alleen maar jaloers dat ze nooit zo populair zou zijn bij de mannen als Elena.

 

Waar deed ze al deze moeite zelfs voor?

 

‘Ik dacht echt dat jij anders was!’ snauwde ze haar ex-vriendin (dat was het, nam ze aan? Ze wilde echt niet met iemand omgaan die er geen kut om gaf dat ze werd aangevallen!) toe. ‘Maar nee, hoor, veel plezier met die lul van je! Je hoeft echt niet bij mij komen huilen als hij jóú aanvalt!’ Dat meende ze niet, dacht ze. Of wel? Ze wist het niet zo goed. Ze had nooit gedacht dat het zo zou lopen, dat Elena echt zo was, en nu ze liet zien wie ze was, wist ze echt niet meer wat ze moest denken. Hoe kon dit zelfs?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elena's leven draaide heus niet alleen om jongens, maar Chase was gewoon het makkelijkste deel van haar leven op dit moment. Ze wist precies wat ze van hem kon verwachten en hij van haar. En verder had iedereen altijd verwachtingen waar ze nooit aan kon, of wilde, voldoen en in plaats van dat mensen zich dan eens afvroegen of dat misschien aan hen lag, kreeg zij altijd de schuld in de schoenen geschoven. Ze had niets verkeerds gedaan! En Chase ook niet.

 

"Het gaat me niet altijd om jongens!" protesteerde ze dus kwaad, zo gefrustreerd dat ze haar vuisten balde en bijna begon te stampvoeten ook. "Het gaat me erom dat jij onredelijk bent!" En waar had Eleanora dat recht vandaan gehaald? Alsof ze al niet genoeg zeurende mensen aan haar kop had! Ze wilden allemaal anders van haar, beter van haar, maar lette iemand op wat zij wilde? Natuurlijk niet. 

 

"Hij zal me nooit aanvallen, je bent gewoon dramatisch!" Wat had Chase gedaan? Misschien één keer naar haar gefronst? En natuurlijk deed Eleanora dan net alsof hij haar favoriete pop voor haar ogen in stukken had gescheurd. "Maar geen zorgen, hoor, weet wel duizenden andere mensen bij wie ik terecht kan." 

 

Ehhh... nou ja. Het was toch niet nodig, dus dan hoefde ze niet echt iemand te weten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hm, was Eleanora onredelijk? Het was niet iets dat ze nog nooit in haar leven had gehoord, en waar Eleanora de intensiteit van haar vluchtige emoties persoonlijk niet overdreven vond, kon ze wel toegeven dat al haar bergen aan problemen bij nader inzien wel erg snel beklommen bleken. Over het algemeen verwaardigde ze zich ertoe er niet over na te denken (wie had de zelfhaat der zelfreflectie nodig?), al was het maar omdat het verleden uit haar geheugen gleed zodra het niet meer relevant leek, dus een werkelijke mening had ze nooit echt voor elkaar gekregen. Overdreef Eleanora vaak? Was ze erg onredelijk? Nee toch? Maar wat was onredelijk zijn in vredesnaam? Als zij iets belangrijk vond, was dat toch wat telde, niet?

 

“IK BEN NIET ONREDELIJK!” gilde ze naar Elena toe, gepikeerd om het feit dat ze het had toegestaan dat ze zelfs maar één moment besteed had aan de overweging dat Elena misschien een punt had. Dat had ze godverdomme niet, nee, Chase Bennett was gewoon gestoord en Elena wilde niet luisteren. “Goed dan! Maar als hij niet zo leuk is als jíj denkt, hoef je niet bij te komen klagen!” Oh, dat meende ze niet, niet echt. Eleanora kon niet loslaten, wilde altijd en overal er voor mensen zijn, als was het haar enige manier van affectie betuigen – eenvoudigweg bestaan als iemand haar nodig had, mensen eraan herinneren dat ze niet alleen waren – maar op dit moment… Op dit moment was ze er klaar mee. “Duizenden mensen, hè?” Wie dan? Elena was háár beste vrienden – hoezo was dat niet wederzijds? “Als je zó met mensen omgaat, kan ik je beloven dat ze niet blijven!”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik wil niet eens bij je komen klagen," gooide Elena terug, want zelfs al zou het zover komen dat Chase misschien een beetje niet helemaal dezelfde persoon was als hij zich voordeed, dan zou Elena liever nog tegen een lantaarnpaal gaan huilen, dan dat ze ooit bij Eleanora kwam bedelen om troost. Ongelooflijk dat ze ooit had gedacht dat Eleanora haar allerbeste vriendin op de wereld was, een beste vriendin hoorde jou te steunen, altijd aan jouw kant staan, maar Eleanora was zo ontzettend egoïstisch! 

 

"Ik houd tenminste meer vrienden over dan jij," foeterde ze verder, met een wild gebaar naar de lege gang, "want als jij iedereen zomaar aanvalt, zal iedereen voor je wegvluchten! Of ga je nu bij je grote broer huilen?" pruilde ze. "En hem vrienden voor je laten kopen?" 

 

Ze was stiekem altijd al jaloers geweest dat Ellie Henry had, maar dat ging ze heus niet hardop zeggen. Straks dacht Eleanora nog dat Elena iets van haar wilde! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Oh ja?” gilde ze terug, al wist ze nauwelijks nog wat ze zelfs zei. Was dit echt het mens dat ze haar beste vriendin was geweest? Eleanora was zo vreselijk jaloers geweest op Elena, op haar flair, op hoe ze eruitzag… Maar ze was niet jaloers op lelijke karakters. En dit… tja, soms toonden mensen nu eenmaal wie ze waren, en dat bleek altijd zo fucking teleurstellend. Alsof mensen zouden sterven als ze beter waren dan je had gedacht of zo. Eleanora had het nooit zo serieus genomen als iemand haar streng toesprak dat ze mensen op een voetstuk zette, maar nu, nu voelde ze zich toch wat meer bereid om het te aanvaarden. “Wie dan, he? Of bedoel je soms iedereen met wie jij naar bed gaat?”

 

Dat waren geen vrienden. Met vrienden ging je niet naar bed. Voor zover Eleanora gehoord had bij haar familie, ging je naar bed met je echtgenoot en, als het niet je echtgenoot was, een lul die je leven ging verpesten. Toch? Hoe was het dan verkeerd dat ze Elena daarvoor wilde behoeden? Argh.

 

Maar goed, met hoe Elena sprak, was het ook alweer duidelijk dat ze de moeite niet waard was. De tranen binnenhouden was lastig, maar ze weigerde om zich gewonnen te geven. Niet nu. Niet zo. Elena mocht geen gelijk hebben, niet over dit, niet over haar. Ze had heus genoeg vriendinnen, zonder Henry daarvoor nodig te hebben. Mensen vonden haar aardig. Zelfs zonder dat ze haar benen hoefde te spreiden. Dat ze Henry als broer had, dat ze nogal aan hem hing, was niet verkeerd – een fijne familieband hebben was juist béter. Elena wist gewoon niet hoe dat was. Haar probleem. “Doe niet alsof op ieders piemel springen je een populair persoon maakt”, siste ze, “en laat Henry hierbuiten! Mijn familie haat me tenminste niet.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×