Jump to content
Sign in to follow this  
Meghan Cotterell

[1838/1839] Already choking on my pride

Recommended Posts

 

Eind Januari - 1839

 

Ze had niet verwacht dat thuiskomen makkelijk zou zijn. 

 

Tuurlijk niet, ze was misschien impulsief, koppig tot op het destructieve af, maar ze was niet naïef. Ze had elke stap die ze tot nu toe had genomen overwogen dat er gevolgen zouden zijn. Had zelfs ver in haar gedachten inderdaad de gevangenis als optie gezien. Had de brief met die definitieve boodschap, over vaderschap, geoefend tot ze de juiste woorden had kunnen vinden. Gewoon, zodat ze zeker wist dat Austen een thuis had in de tijd dat ze er niet kon zijn. 

 

En ze had ook wel verwacht dat het moeilijk zou zijn na vrijkomst. De angst voor de controles die mogelijk kwamen, de weet dat ze niet een twee drie weer kon instappen in wat ze altijd met zoveel liefde had gedaan. (En ook de weet dat ze het nooit los zou kunnen laten, wat mensen ook zouden. zeggen). Ze had verwacht dat ze moeite had met alleen zijn, met krappe muren, met deuren die op slot zaten. Hoewel ze het niet verwacht had begreep  ze dat een deur die ineens niet meer open ging, gewoon omdat deze klemde, haar compleet de adem benam. Want was als ze ineens niet meer naar buiten kon.

 

Ze had zelfs vrede met het feit dat ze op sommige momenten niet wist wat ze met al deze vrijheid moest. Dat ze zich in een compleet nieuwe wereld begaf. Zelfs al leek het voor iedereen alsof ze gewoon weer buiten gezet was in de wereld waar ze enkele maanden niet aan deel had mogen nemen. 

 

Maar dat David zo met haar nieuws zou omgaan. Dat hij Austen zou proberen toe te eigenen. Dat Austen daar mee in zou stemmen, anders had het niet gekund toch? Dat haar zoon, de enige factor in haar leven waar ze altijd op gerekend had. Die ze altijd vertrouwd had. Waar ze alles, alles voor zou doen. Waaromheen ze zich compleet opnieuw had moeten vormen. Dat die factor ineens net zo onstabiel was als, alle andere factoren, als haar emotionele staat, als haar voeten in een kleedkamer het moment dat de deurklink niet meewerkte. Dat wat zij en Austen altijd waren geweest ineens op zijn meest wankele poten stond. Dat had ze niet verwacht. En daar kon ze niet mee omgaan.


Dus in plaats van hem te bedanken voor alles wat hij vast goed gedaan had, iets wat ze in een andere omstandigheid vast had gedaan. (En hoe dan ook zeker had moeten doen). Begroette ze David Appeleby met een agressie die haar, als hij een klein beetje overdreef en zijn best deed, misschien wel weer achter slot en grendel zou laten belanden. 

 

Wie denk je wel niet dat je bent! Zomaar mijn zoon stelen als ik er niks aan kan doen? Heb je aan je eigen zoon niet genoeg? Dacht je dit is wel een goede manier om Meghan een loer te draaien? Wat bezielde je”, gilde ze kwaad. Terwijl ze zijn vertrek inliep zonder te kloppen en het laatste beetje wijn dat in haar glas zat naar achter tikte voor ze dit glas woedend tegen de muur smeet.

 

Ergens was dit ook wel.. therapeutisch. Ze had in de bak immers niet kwaad kunnen zijn zonder meteen gevolgen te voelen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh...

 

David had geweten dat Meghan ergens een dezer dagen op vrije voeten zou komen. Daar had hij naar geïnformeerd, weet je. Ook voor Austen. En hij had ergens ook wel verwacht dat Meghan hem op zou komen zoeken, want dat was wel zo netjes als iemand op je zoon had gepast... Op zijn eigen zoon had gepast. En dat was ook wel netjes als je na al die jaren had opgebiecht aan de man, waar je al jaren kosteloos woonde, dat hij de vader was van je zoon... Hij had zelfs verwacht dat ze misschien niet helemaal blij zou zijn met het feit dat David Austen -zonder dat met haar te overleggen- had erkend... Maar dit had hij niet verwacht.

 

Het wijnglas spatte uiteen en liet een rode vlek achter op zijn verder zo smetteloze witte muur, recent geverfd, want na zijn huwelijk had hij alle vertrekken in het woongedeelte van 'The Spoiled Princess' op laten knappen. David schoof zich met stoel en al iets naar achteren, stond op, zodat hij in ieder geval fysiek boven haar uit torende. Hij voelde onrust, hij voelde de adrenaline door zijn lichaam schieten... En ook hij was boos. Boos om wat zij hem al die tijd had onthouden en ontnomen.

 

"Ik ben zijn vader! Dat is wie ik denk dat ik ben! En dat wist je al een behoorlijke tijd. Dus doe nu maar niet verbaasd!" Niet een heel eloquente repliek, maar als ze dat wilde, dan had ze hem maar niet zo moeten overvallen. "Austen is net zo goed mijn zoon als de jouwe! En hij wilde een vader. Dus hij kreeg een vader. En dat is precies wat ik ga doen. Hem alles geven wat hij wil! Want dat verdient hij en dat heb jij hem al die tijd ontnomen!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij was zijn vader.

 

Goed prima. Maar hoeveel zei dat nu eigenlijk. Het was niet alsof hij eerder een vader voor Austen was geweest. (Ja, dat was haar schuld. Ze had het toen oprecht vanuit een goed bedoeld idee niet gezegd. Naderhand was het eigenbelang, ze wilde Austen niet delen). Het was niet alsof hij iets gemist had in zijn leven toch? Ja er waren vragen geweest, toen haar zoon door had dat de meeste mensen in zijn leven een vader hadden, maar ze hadden het altijd wel gered. Hij en zij tegen de wereld.

 

En daar wilde ze David, simpelweg, niet bijhebben.

 

Bovendien. Zij had een vader gehad. En haar vader had Austen nooit willen accepteren. Je had niks aan vaders,

 

Ik heb hem niks ontnomen”, gilde ze nu nog kwader, haar ogen paniekerig zoekend naar iets nieuws om naar zijn hoofd te gooien. “Austen is nooit wat tekort gekomen. Jij had geen goede vader kunnen zijn”, niet op dat moment. Niet toen een van de dingen die ze van hun nacht herinnerde vooral was hoe hij zijn vrouw miste. “Ik heb gedaan wat het beste voor hem was. En je hebt hem gemanipuleerd toen ik weg was! Dat kan niet anders”.


Waarom zou haar zoon anders voor David kiezen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

David schudde zijn hoofd. "Je hebt hem een vader ontnomen! Hij vertelde me dat hij je ernaar heeft gevraagd, maar dat je nooit antwoord gaf. Hij zal zich van alles hebben afgevraagd? Het is een deel van zijn identiteit. Ik ben een deel van zijn identiteit..." De man haalde diep adem. "En je hebt hem alles kunnen geven omdat je hier kon wonen. Bij mij, nota bene." Zag Meghan nou echt niet in hoe hypocriet ze was. "En je hebt mij een zoon ontnomen! Ik had heel graag deel uitgemaakt van zijn leven. Van jullie leven." Hij balde zijn vuist en duwde zijn knokkels op het hout van zijn bureau. "Ik was met je getrouwd, Meghan, als ik het had geweten. Je had een goed leven gehad, je zou niets tekort zijn gekomen. Bij Merlijn! Waarom maak je alles zo moeilijk! En dit zijn allemaal jaren van Austens leven die ik nooit in zal halen!" En hij had geen goede vader kunnen zijn? "Voor Dax was ik toch ook..." Een slechte vader geweest. Maar hij was er in ieder geval voor Dax geweest en kijk hoe succesvol die nu was geworden. Dus dan had hij waarschijnlijk heus wel iets goeds gedaan.

 

"Gemanipuleerd? Hoe dan? Door aardig tegen hem te zijn? Door gewaden voor hem te kopen, die niet halverwege zijn kuit komen? Door hem boeken te geven die niet naar schimmel ruiken? Dat is gewoon basale verzorging, Meghan. Waarom misgun je Austen dat?!" Het was maar goed dat de jongen hier niet was om zijn ouders ruzie te zien maken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×