Jump to content
Abigail Carrington

[1838/1839] With Great Power comes Great Responsibility

Recommended Posts

Posted (edited)

Vrijdag 8 februari 1839

Na het diner in de Grote Zaal

 

Als er iets was waar Abigail niet tegen kon, dan was dat wel onrecht. Nu kwam dat maar goed uit, want gelukkig was er in haar wereld niet heel veel onrecht te vinden – haar schatrijke afkomst en beschermde opvoeding maakte wel dat ze van het meeste onrecht in de wereld niet op de hoogte was, en als er ook maar een flintertje van het spul in haar persoonlijke levenscirkel terechtkwam dan waren er genoeg mensen die het voor haar uit de weg zouden willen ruimen. Dat gold niet alleen voor haar Papa en grote broer Douglas, maar ook Harold Silvershore stond toch meestal wel klaar om enig Onrecht de deur te wijzen. Maar vandaag bevond ze zich niet aan de zijde van haar familie of een van haar beste vrienden, maar bewoog ze zich met een ietwat zenuwachtig gevoel door de lange gangen richting de Grote Hal. Vandaag zou zij degene zijn die het onrecht met beide handen aan zou pakken, en wel op zo’n manier dat al die andere mensen (en de Afdelingshoofden van Griffoendor) vast trots op haar zouden zijn! 

 

De meeste leerlingen waren al richting hun leerlingenkamer vertrokken, om zich tijdens de sneeuwstorm in de diepe fauteuils voor het haardvuur te nestelen en wat spelletjes te spelen of achterstallig huiswerk te maken. In plaats daarvan was Abby echter weer teruggelopen naar beneden, waar (zoals ze reeds ook al had gehoord) een groepje eerstejaars Zwadderaars nog steeds aan de groene afdelingstafel zat te kletsen. Heel even bleef ze stilstaan, alsof ze voor een moment niet helemaal wist hoe ze dit in haar eentje moest aanpakken, voordat ze weer in beweging kwam en een van hen op de schouders tikte.

 

“Miss Chadwick?” Abigail glimlachte liefjes – ze zou ook niet echt weten wat anders te doen, maar vond dat de schrik en vrees die ze als Klassenoudste zou inboezemen dan maar door haar zilveren, glimmende badge op de Zwadderaars zou moeten afstralen. “Ik zou graag iets met u bespreken.” Haar blauwe ogen gleden over de rest van de eerstejaars Zwadderaars, gesterkt bij het idee dat ze dit deed om het onrecht in de wereld te bestrijden. “Wilt u misschien even meelopen?” Ze knikte beleefd. Haar Mama had haar altijd verteld dat als je beleefd deed tegen mensen, ze dan ook beleefd terug zouden doen. Toch was enige aanmoediging hier wellicht vereist. Alstublieft?”

 

OOC: In ieder geval met Alyssia! 

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edith was met haar vriendinnen in de grote hal blijven hangen. Ze moest lachen toen een van haar vriendinnen het Huffeltje nadeed dat ze te grazen hadden genomen deze week, een jongen waar iets mis met zijn been was. Hij was een heel makkelijk doelwit; klein, een huffel en hij liep altijd mank een enorme rugtas te sjouwen. Maar ook anderen waren haar doelwit. Zolang ze maar niet terug durfden te praten vond zij alles prima. Plots hoorde ze een vriendelijk stemmetje achter haar haar achternaam zeggen, een meisjesstem. Meestal was dat voor een van haar vier oudere zussen bedoeld, maar zij stond te dichtbij om dat zo te laten zijn. Een deel van haar vriendinnen werd ineens muisstil, een ander deel begon zachtjes te gniffelen en dus besloot Edith om te kijken. Daar stond een Griffoendors meisje, niet heel veel ouder dan haar.

 

''Hallo.'' Zei Edith. Ze keek het meisje aan van top tot teen, tot ze op haar borst een glimmende zilveren badge vastgespeld zag. Klassenoudste. Geen pestmateriaal helaas. Kennelijk wilde het meisje iets met haar bespreken. Nog meer gegiechel klonk achter de jonge zwadderich en ze bestudeerde het meisje langzaam. Ze was knap en kon makkelijk meedoen in haar pestgroep met een beetje make-up en wat meer attitude. MIsschien wilde ze dat en durfde ze dat niet bij de andere meiden te vertellen. En een klassenoudste in de groep zou superhandig zijn, niemand zou hen dan wat kunnen maken. ''Prima.'' Besloot Edith en ze sloot haar boek dat op de tafel lag en gristte haar poederdoos uit Elizabeth's hand, die daarna een beetje verdrietig keek.

 

''Waar wil je heen lopen?'' Vroeg Edith. ''Als je in het groepje wilt kan je het gewoon zeggen, jij bent wel cool.'' Ze glimlachte vriendelijk naar het meisje.

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail glimlachte terug – redelijk sereen, voor haar doen. Ze ging het meisje voor richting de Grote Hal en nestelde zich in een van de nissen op de gang. Het was beduidend kouder op de gangen dan in de Grote Zaal, maar ze wilde dit gesprek niet voeren met het groepje van Miss Edith Chadwick in zicht. Op de een of andere manier had dat niet zo’n goed idee geleken. 

 

“Hier is prima. Miss Chadwick…” Even hield Abigail haar hoofd schuin terwijl ze haar blik over het meisje liet glijden. Ze kende de Chadwicks als familie niet erg goed – ze bevonden zich zeer zeker niet in dezelfde standen als haar ouders. Maar dat was niet per se slecht. Genoeg families, rijk en arm, waren tegenwoordig vermengd in schandalen van grotere of kleinere soort; je kon dan misschien maar beter onbekend zijn. Niet dat Abigail daar heel erg veel vanaf wist. Overigens kende ze dit meisje dan misschien niet perse, maar ze had wel eens met wat van haar broers en zussen gesproken. 

 

“Ik ben Abigail Carrington” besloot ze maar, uiteindelijk. Grote kans dat dit meisje dat al wist en eigenlijk hoorde je natuurlijk niet jezelf voor te stellen, maar goed. “Klassenoudste van Griffoendor. En nee, ik ben hier niet om te vragen of ik mij bij uw groepje kan aansluiten. Ik…” Ja, dat was het dan. Het moment van de waarheid. Abby rechtte haar rug. “Ik kwam zojuist in onze leerlingenkamer aan, en daar zat een van onze eerstejaars, Miss Amelia McOliver, te huilen. Ik vroeg haar wat de reden van haar verdriet was, en ze zei dat u en uw hm.. vrienden, haar hadden gepest met haar opvallende grote neus en ietwat eh.. harige bovenlip.” Abigail sloeg haar armen over elkaar en keek het meisje met haar strengste blik aan. Het was duidelijk dat ze daar nog even op moest oefenen. “Heeft u dat gedaan?”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edith liep met enige tegenzin met haar mee. Haar vriendinnen waren net zo leuk bezig met haar make-up, een van de weinige momenten dat Edith écht genoot van haar positie.Hopelijk duurde haar aanvraag niet lang dan konden ze samen weer terug. Ze had haar armen over elkaar geslagen en volgde de Grifse klassenoudste de koude hal in. Nog meer reden om snel de Grote Zaal weer in te willen gaan. Het meisje bleef stilstaan bij een van de holtes in de muur en Edith haalde haar armen van elkaar en keek het meisje aan, die haar leek te onderzoeken. Aandachtig luisterde ze naar de aanvraag om bij de groep te komen, tot ze zich realiseerde dat het helemaal geen aanvraag was en meer een aanklacht van Edith en haar vriendinnen. Ze moest haar bijna lachen toen ze houding van het meisje zag maar hield het gegiechel goed binnen. Oh ja, mevrouw Neus met haar snor. Weer kostte het Edith behoorlijk wat moeite om haar lach binnen te houden. Die hadden ze flink laten schrikken. Natuurlijk was het sneu voor het meisje zelf, maar daar dacht Edith liever niet aan. Het was maar goed dat Edith goed kon liegen en al eerder een klassenoudste van haar onschuld had overtuigd, anders zou ze misschien te nerveus zijn geweest om goed te antwoorden.

 

''Amelia McOliver?'' Vroeg Edith en ze deed net of ze heel erg diep nadacht. ''Die naam heb ik nog nooit eerder gehoord!'' Concludeerde ze en ze haalde haar schouders op, waarna ze met een felle blik naar het meisje keek. ''Dus nee. Dat heb ik niet gedaan en wat mijn vriendinnen in hun vrije tijd doen is hun eigen pakkie 'an.'' Ze zouden het kleine Griffoendortje wel te pakken moeten nemen. Het moest niet zomaar geaccepteerd gedrag worden om naar een klassenoudste te gaan als Edith en haar vrienden iemand pestten. Dan zou iedereen dat gaan doen en dat was niet de bedoeling. 

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail was niet gewend aan leugens. Ja, een leugentje om eigen bestwil misschien – maar dit ging verder dan dat. Dit was een vraag, iets waar van ze bijna 100% zeker wist dat ze het antwoord reeds wist (want waarom zou Amelia tegen haar liegen?) die niet gewoonweg werd ontweken, maar waarbij de waarheid gewoonweg in het geheel werd ontkend. Niemand had haar ooit geleerd wat ze moest doen in zo’n geval – het was niet bepaald deel van haar etiquettelessen om op zulkse wijze je medemens te woord te staan. Maar Abigail herpakte zichzelf vlug. Onrecht, dat was waar het hierover ging!

 

Nou” sprak Abby, terwijl ze haar rug rechtte en een stapje dichterbij deed. “Ik weet niet of u het beneden uw waardigheid vindt om naar mij te luisteren op dit punt, maar ik moet zeggen dat ik mij daar niet door zal laten tegenhouden.” Ze liet haar blik streng op Edith rusten, op een wijze waarvan ze hoopte dat die overeenkwam met hoe ze zelf momenteel werd aangekeken. Ze was nooit echt goed geweest in streng kijken, maar die vaardigheid had ze dan ook nog nooit echt nodig gehad. Tot nu, klaarblijkelijk. “Miss McOliver wist mij een erg gedetailleerd verhaal te vertellen omtrent hoe zij door u werd bejegend, en ik moet zeggen dat ik in haar huidige toestand meer gewicht aan haar woorden hecht dan aan die van u.” Ze veegde even een blonde pluk haar achter haar oor en zette haar handen vervolgens in haar zij. “Dus ik denk dat u maar beter kan toegeven dat u dit heeft gedaan, en dan ga ik wel een manier verzinnen waarop jullie het weer goed kunnen maken!”

 

En dan zou alles weer goed zijn in de wereld. Dat was hoe het werkte, toch??

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het meisje kwam wat dichterbij, wat Edith wat nerveus maakte. Of het beneden haar waarde was om naar haar te luisteren, uhm ja, misschien wel. Het meisje keek streng naar Edith, die in haar hoofd begon af te wegen of ze het zich kon verloven weg te lopen van dit gesprek, maar ze bleef staan. Als Abigail het tegen haar hoofdmonitor zei kon dat de verkeerde kant op gaan. Edith was niet van plan om van school gestuurd te worden voor wat gein met haar vriendinnen en dus bleef ze, al was het tegen haar zin, staan. Ze bleef mevrouw Snor te geloven, wat Edith's buik deed omdraaien van nervositeit, maar ze bleef doen alsof er niks aan de hand was. Ze had helemaal niemand gepest, dát was een leugen. Ze probeerde haarzelf van haar ongelijk te overtuigen. De volgende zin en houding die het meisje liet zien leken een beetje lachwekkend. Een soort superman houding, jahoor, dat zou Edith echt overtuigen om haarzelf en haar vriendinnen te verlinken.

 

Not.

 

En dus ging ze verder met haar leugen waarheid.''Maar ik zeg het je,'' Begon het Zwadderichse meisje in een toon die ze hoopte dat die Abigail kon overtuigen. ''ik heb helemaal niemand uitgelachen, dus Miss McOlivier of hoe ze ook heet liegt waar je bijstaat!'' Edith sloeg haar armen weer over elkaar en keek boos weg. Hoe kon ze hier nou van beschuldigd worden, dacht ze in haar hoofd, ze had helemaal niks gedaan hoor! Helemaal niks! Dat Grifje zou het zeker te weten krijgen niet zomaar haar mond voorbij te praten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk had Abigail geen enkel idee dat ze alles alleen maar erger aan het maken was voor Miss McOliver. Als Carrington was je nu niet bepaald het type waarvan mensen het konden veroorloven je te pesten – nee, in plaats daarvan waren mensen altijd aardig tegen haar geweest en was ze altijd uitgenodigd op alle feestjes. Abigail had nooit de link gelegd tussen de overweldadige vriendelijkheid waarmee ze werd behandeld en haar achternaam. In plaats daarvan had het haar een misplaatste blik op de wereld gegeven waarin het haar voorkwam dat iedereen altijd lief en netjes en leuk deed tegen elkaar. Ze kwam mensen als Miss Chadwick gewoonweg niet vaak tegen – in ieder geval niet in een positie waarin ze moest optreden als een soort medewerker van het departement van magische wetshandhaving.

 

Of misschien kwam dat ook omdat ze de macht die met een badge als deze kwam nog nooit daadwerkelijk had hoeven te gebruiken. Dit was de eerste keer dat ze daadwerkelijk hoorde van zulk onrecht.

 

“Miss McOliver verklaarde mij dat u wel vaker de gangen van Zweinstein terroriseert” sprak Abigail lichtelijk triomfantelijk, een beschuldigende ondertoon in haar stem. Dat was niet precies wat Amelia had gezegd, maar het klonk wel mooi. “En toen ik net aankwam, toen deed een van uw vrienden het loopje na van die eerstejaars Huffelpuf James Cortagh, ik zag het wel!" Abigail zuchtte en haalde haar schouders op. “Iedereen weet dat hij er ook niets aan doen dat zijn oom zijn rechtervoet blijvend heeft getransfigureerd in een geitenpoot! Het is al heel wat dat hij zijn voorkeur voor grassige weides is verloren. In ieder geval…” Ze keek scherp op naar het meisje. “Ik geloof er helemaal niets van, en ik kan u melden dat als u dit gedrag voortzet ik het zal melden bij Professor Evergreen! Maar eerst zal u het goed moeten maken met Miss McOliver..."

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Hoe meer ze sprak hoe bozer Edith zich voelde. Boos dat ze kennelijk gepakt was, boos over haar situatie, boos dat haar broer er niet was om haar te helpen, boos dat Jaqueline hier niets aan zou gaan doen. Helaas had het meisje gezien dat een van de meiden James had nagedaan en ze probeerde iets te bedenken waarmee ze dat argument kon wegdoezelen, maar ze kon niets verzinnen. Edith tuitte haar lippen geïrriteerd. Ze wist niet eens dat die jongen een geitenpoot had, nog iets leuks om hem mee te treiteren. Dat was in ieder geval iets goeds wat ze uit dit gesprek kon halen. Ze kon nog net haar lachen inhouden toen het meisje plots fel naar haar keek. Wauw, oke, ze had echt geen humor. Toen ze het had over professor Evergreen voelde ze haar gezicht warm en rood worden. Ze ging haar gewoon verlinken! Toen ze begon over goedmaken knapte Edith.

 

''Ik ga helemaal niks 'goed maken' met dat snorrenkind!'' Versprak ze zich en ze sloeg mentaal haar handen op haar mond. Dat hoorde ze helemaal niet te zeggen. Ze probeerde haarzelf te kalmeren. Als ze niks zou toegeven zou er niets aan de hand zijn. ''Ik bedoel, iedereen doet James na achter zijn rug, dat is niet persé pesten.'' Sprak ze en ze verschoof haar tas van haar elleboog naar haar schouder, ontzet met hoe de situatie zich afspeelde. ''En als je denkt me te kunnen dwingen sorry te zeggen voor iets wat ik niet gedaan heb door met professor Evergreen te zwaaien, dan heb je het goed fout!'' Zei ze en ze wilde teruglopen naar de anderen. Dit gesprek was klaar, ze wilde niet meer praten.

 

@Abigail Carrington

Edited by Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wist niet zo goed waar het vandaan kwam. Het was gewoonweg dat de woorden van Miss Chadwick haar boos maakten, wat een emotie was die ze verre dagelijks hoefde te ondergaan. Ze was hier in beginsel gekomen omdat het iets was wat ze als Klassenoudste had moeten doen, of tenminste zo had het gevoeld – maar ze voelde zich steeds meer persoonlijk aangevallen dat de eerstejaars Zwadderaar zo tegen haar bleef liegen. Amelia was echt heel erg overstuur geweest! De huiselven hadden wel drie kopjes warme chocolademelk met marshmallows voor haar moeten halen om het meisje een beetje te kalmeren. En dat Miss Chadwick dan gewoon bleef ontkennen, nadat ze had haar had gezegd dat ze het goed moest maken…

 

Abby stak haar hand uit en greep het gewaad van Miss Chadwick bij de bovenarm vast. “Tien punten aftrek voor Zwadderich!” sprak ze, overduidelijk een beetje overstuur, voordat ze de Zwadderaar losliet – maar meer omdat ze geschrokken was van zichzelf dan dat de eerstejaars daar iets mee te maken had. “En ik zal Professor Evergreen vertellen wat hier zojuist is gebeurd. Tenzij u alsnog een manier vindt om het goed te maken…”

 

En dat moest dan wel een erg goede manier zijn!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edith schrok toen het meisje plots haar bij haar gewaad vasthield en was bang dat ze haar zou gaan slaan, maar in plaats daarvan trok ze punten van Zwadderich af, en liet haar weer los. De jonge Zwadderaar stond met haar mond vol tanden, ze had die boosheid niet verwacht van het meisje. Ze had een behoorlijke softie geleken, maar haar Griffoendorse kleuren waren kennelijk in haar naar boven geborreld. Ook Edith's Zwadderich trots kwam naar boven. Tien punten aftrek voor Zwadderich? Nee dat kon niet! Haar afdelingsgenoten zouden zo boos op haar zijn en dat waren de enigste mensen op school van wie ze de mening interessant vond.

 

''Tien punten?!'' Stamelde ze uit en ze keek met grote ogen naar het meisje, maar durfde niks bijdehand te zeggen in de angst dat er nog meer punten af zouden gaan. Een brok in haar keel kwam omhoog en ze was blij dat haar vriendinnen haar niet zagen toen de tranen uit haar ogen rolden. Het was gemeend, ze was daadwerkelijk geschrokken van de greep naar haar mantel en de punten en ook nog eens dat ze zei dat ze professor Evergreen erbij ging halen. Docenten waren een stuk serieuzer en nam ze meestal ook een stuk serieuzer. ''Ik zal haar mijn excuses aanbieden...'' Dat kreng zou er later behoorlijk van langs krijgen, zodat ze nooit meer tegen Abigail zou klikspanen. Dit was in Edith's ogen allemaal haar schuld en dus zou ze er flink voor boeten. De tranen liepen over haar wangen en ze was boos op haarzelf dat ze dat liet gebeuren. Abigail was maar een jaar ouder, waar was ze zo bang voor? 

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail schrok dan wel van zichzelf, maar eigenlijk schrok ze nog veel meer van Miss Chadwick’s reactie. Tien punten. Was het teveel? Misschien had ze er vijf moeten doen. Misschien had ze er één moeten doen. Misschien zat ze fout en sprak de Zwadderaar wel de waarheid.

 

Nee. Nee, ze had bedacht dat het Amelia was geweest die de waarheid had gesproken. Daar moest ze bij blijven. Maarja, als ze twijfelde.. was het dan wel gerechtvaardigd om punten af te trekken? En ook zoveel?

 

Aan de andere kant had Miss Chadwick Amelia zojuist nog in haar eigen bijzijn beledigd en kwam ze in ongeveer 30 seconden 180 graden terug op wat ze zojuist zelf had beweerd (namelijk dat ze haar excuses niet zou aanbieden aan de eerstejaars Griffoendor, waar ze nu klaarblijkelijk ineens wel toe bereid was). Dus als het ging om de juistheid van de reprimande… 

 

Abby slikte haar eigen excuses in, die ze toch bijna had gemaakt. Eerlijk gezegd had ze nog nooit iemand laten huilen en het was toch bijna genoeg om haar beleefdheid naar boven te laten borrelen. Ongemakkelijk bleef ze staan en beet ze op haar lip, voordat ze haar armen langzaam over elkaar vouwde. Oh, het was zo moeilijk om geen sorry te zeggen hiervoor! Maar ze moest nog maar even volhouden…

 

“Goed zo” bracht ze uiteindelijk uit, voordat ze liefjes glimlachte. Zo! Nu zou Miss Chadwick wel weer wat opvrolijken, toch? “Ik zal morgenavond aan haar vragen of het ook echt is gebeurd.”

 

Want ja, je wist het maar nooit…

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tien punten. Ze kon het maar niet van zich afschudden en Edith keek naar Abigail's voeten. Per punt zou ze miss Snor betaald zetten. Beschaamd dat ze haar emoties zo toonde veegde ze haar gezicht af, maar er bleven maar irritante tranen uit haar ogen vallen. Het meisje had haar armen over elkaar geslagen en leek niet meer zo enorm boos en dat hielp wel tegen de tranen. Ze haatte dat ze zich zoals een baby gedroeg, eventjes pakte iemand haar bij de mantel en meteen janken. Ze was toch geen 10 jaar meer! Ze zag een lachje op het gezicht van Abigail, die haar een beetje leek te willen troosten. Oh mijn hemel, wat was ze sneu. Maar goed dat haar vriendinnen dit niet zagen. De stroom leek te minderen en te stoppen en nog een laatste maal haalde Edith haar mouw langs haar gezicht, wat nu rood en gezwollen was. Abigail vertelde dat ze morgen zou checken of ze ook echt haar excuses aan had geboden. Edith hoopte maar voor Amelia dat zij haar best deed om Abigail daarvan te overtuigen.

 

''Ik zal nu naar haar toelopen.'' Zei Edith. ''Is zij in de Griffoendorse leerlingkamer? Ik neem mijn vriendinnen mee, dan kunnen zij ook allemaal sorry zeggen.'' Ze probeerde diep te ademen in de hoop dat haar gezicht weer een normale kleur kreeg zodat zij niet zouden kunnen zien dat ze geweend had. Dat was dus totaal niet cool. Gelukkig had ze niet erg lang gehuild, anders had de zwarte inkt op haar wimpers in zwarte strepen naar beneden gegleden, nu leken ze alleen wat aan elkaar te klonteren.

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail vrolijkte nog iets op. Wauw, wat het aftrekken van punten wel niet allemaal teweeg kon brengen! Blijkbaar hoefde het niet alleen maar slechte gevolgen te hebben. Miss Chadwick was niet alleen bereid om haar verontschuldigingen aan die lieve Amelia McOliver aan te bieden, maar wilde het ook nog eens nu doen! Merlijns baard, ze moest vaker punten aftrekken.

 

“Oh, we kunnen er nu wel even samen heenlopen, hoor!” sprak ze hartelijk. Het was voor iedereen alleen maar beter als deze kwestie zo snel als mogelijk was afgedaan. “Ik denk dat het genoeg is als u uw verontschuldigingen aanbiedt, maar uw vriendinnen kunnen ook wel mee, als u dat echt wilt.” Abigail wist niet zo goed wat ze van dat groepje moest vinden. Amelia had haar gezegd dat het voornamelijk Edith was geweest, maar dat de rest er ook had bijgehangen en haar had uitgelachen. Even rilde ze. Zo onbeleefd allemaal! “Ze is inderdaad in onze leerlingenkamer.”

 

Al ging ze hen echt niet het wachtwoord geven, dus ze mochten mooi buiten blijven wachten terwijl ze Amelia ging halen!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk wilde Abigail mee met hen. Even wilde Edith protesteren, maar ze bedacht zich dat dat waarschijnlijk Abigail haar plan zou kunnen doen ontdekken en dus stemde ze er mee in. Gelukkig liet de ouderejaars haar ook de keuze om haar vriendinnen toch niet mee te nemen en dat besloot ze dan ook maar te doen. Het zou een flinke schijnvertoning worden als alle meiden hun nep-excuses aan zouden bieden, met nog meer kans dat iemand mevrouw Snor net iets te duidelijk maakte dat ze haar nog wel zouden pakken, terwijl Abigail er bij stond. Dus dat was geen slim plan. ''Laten wij met zijn tweetjes er maar heengaan dan.'' Zei ze en ze liep richting de toren waar ze dacht dat de Griffoendorse afdeling was. Zou handig zijn om precies te weten waar die was voor de volgende keer dat ze mejuffrouw Snor zou zien. 

 

Ze hoopte dat ze geen van haar familieleden in de Griffoendor leerlingkamer was als ze haar excuses kwam aanbieden. Zeker Jaq had ze geen zin in om in de ogen te moeten kijken, het was zo enorm beschamend. ''Beginnen we een beetje in de buurt te geraken?'' Vroeg ze aan Abigail. Ze keek even in haar zakspiegeltje om te checken of haar make-up nog goed zat en was blij om te zien dat het niet meer duidelijk was dat ze gehuild had. ''Weet je, voor een klassenoudste ben je nog best cool. Je zou eens wat make-up moeten dragen, dan zou je nog mooier worden.'' Ze probeerde een oprecht vriendelijk gesprek met het meisje te starten zodat ze misschien de acteerskills van het meisje waar ze nu naartoe gingen eerder zou geloven. Edith was helemaal niet de 'bad guy', het was gewoon een misverstand maar Edith was de grotere persoon en gaf toe aan de dingen die ze niet had gedaan. Ja ja!

Edited by Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Miss Chadwick leek niet echt te weten wat ze nou precies wilde. Het ene moment weigerde ze in het geheel om haar verontschuldigingen aanbieden; het volgende wilde ze niets liever dan het nu geregeld hebben. En vervolgens wilde ze het ene moment graag al haar vriendinnen meeslepen naar de leerlingenkamer van Griffoendor en het volgende koos ze er toch voor om alleen mee te gaan! Niet dat het Abby heel erg veel kon schelen; die vriendengroep waar de Zwadderaar mee optrok kende ze niet heel erg goed, maar ze trokken haar nu ook weer niet echt – zeker na datgeen wat Amelia haar had verteld. Misschien was dit maar beter. Nu kon Miss Chadwick gewoonweg de verontschuldigingen namens de hele groep aanbieden en het hen later vertellen! Op die manier zouden ze er toch uiteindelijk allemaal wat van leren, maar hoefde dat leermoment niet onder haar toeziend oog te gebeuren.

 

Delegeren. Dat was altijd wat haar Papa ook deed, niet waar?

 

“Ja, we zijn er bijna” antwoordde Abigail afwezig, die een wandtapijt omhoog voor Edith omhoog hield zodat ze een stukje konden afsnijden. Dat was een trucje wat ze eind vorig jaar van Harold had geleerd. “We kunnen gewoon hier omhoog, en dan…” Maar ze bleef vervolgens stilstaan in het halfduister van het nauwe gangetje en draaide zich om, haar blauwe ogen gericht op de eerstejaars Zwadderaar. “Make-up?” vroeg Abby haar afgeleid, een vragende blik in haar blauwe ogen bij de plotselinge verandering van onderwerp. De Griffoendor draaide zich echter weer om en vervolgde haar weg, de wenteltrap op – maar misschien liep ze iets langzamer dan voorheen. “Waarom?”

 

Ze dacht wel dat haar mama en haar grote zus Caroline make-up gebruikten, maar dat was anders! Zij waren volwassen. Zij was nog niets eens gedebuteerd! 

 

En het was niet alsof ze al op zoek moest naar een echtgenoot, of iets. Caroline was nog niet eens getrouwd, en die was al 25!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze waren kennelijk al bijna bij de Griffoendor leerlingkamer. Een beetje ongemakkelijk schoof Edith onder het wandgordijn dat het meisje voor haar ophield. Zijzelf had ook wel wat geheime gangetjes die zij kende, maar ze had deze nooit geleerd. Dayton had haar geholpen om die te leren met zijn kaarten van de school die hij voor haar had gemaakt. Ze was echt blij dat ze vrienden waren. Plots bleef Abigail staan na haar vraag over het opmaken en Edith was een beetje nerveus om zo in het halfduister te staan met dit meisje. Wat als ze plots een moordenaar bleek te zijn? Nee, oké dat zou wel niet zo wezen. Maar waarom stond ze zo plots stil? Maar toen draaide ze zich weer om en liep ze verder. Twijfelend liep Edith achter het meisje aan, haar stappen vertraagde zich iets.

 

''Nou, ik bedoel je bent al heel mooi, maar je zou een leuk lippenstiftje niet misstaan, of wat om je jukbeenderen te accentueren!'' Ze had het laatste woord slechts eenmaal gehoord toen haar zussen haar het hadden uitgelegd en dus sprak ze het een beetje gekkig uit. Het was lang en klonk slim en dat werkte bijna altijd bij haar vriendinnen om de indruk te geven dat Edith enorm veel wist. Niet dat ze zonder dat dom was, dat zeker niet, maar ze deed altijd een schepje erbovenop in de hoop dat dat haar beter leek lijken. ''Dat vinden jongens heel erg leuk!'' Ze wilde bijna voorstellen om het meisje eens op te maken, maar toen bedacht ze zich dat Abigail punten had afgetrokken van Zwadderich en dat drukte de wil om vrienden te zijn toch wel heel erg.

 

@Abigail Carrington

Edited by Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit was al de – wat, derde keer dat Miss Chadwick benadrukte dat ze mooi was? Abby wist eigenlijk niet zo goed wat ze daarvan moest vinden. Ja, haar ouders zeiden wel eens dat ze mooi was, of haar grote broer en zus… maar ze had eigenlijk nog nooit een van haar vrienden het horen zeggen - laat staan iemand die ze net twintig minuten kende. De meeste mensen die ze kende waren te Brits om dat soort dingen te zeggen (iets waaromtrent Abigail vond dat ze met haar half-Amerikaanse ouders en opvoeding wel een mening mocht hebben). Complimentjes over kleding, ja, dat wel. Maar niet per se over haar eh.. jukbeenderen. Waar zaten die trouwens precies? 

 

Ietwat zelfbewust liet Abigail haar vingers over haar gezicht glijden. “Jongens houden van jukbeenderen?” vroeg ze ietwat sceptisch, terwijl ze Edith met een verwarde blik aankeek. Ze hield stil terwijl ze de geheime deurklink in de muur zocht, wat toch iets lastiger bleek dan toen Harold het haar had voorgedaan. “Ik weet niet of…” Ze had een jongen nog nooit over jukbeenderen horen praten! Maar misschien moest ze Miss Chadwick het voordeel van de twijfel geven en het eens vragen. “Maar ik heb genoeg jongens die mij leuk vinden hoor! Of nuja..” Een lichtroze blos bekroop haar wangen. Waar zat die deurklink! “Ik heb genoeg jongensvrienden verduidelijkte ze. Want dat was ook wat ze bedoelde. “Niet eh.. niet… niet op… op een andere… nu.. nuja.” 

 

Ooit zou ze vast worden uitgehuwelijkt en dan leefde ze nog lang en gelukkig, net zoals in de sprookjes. Dat was hoe het hoorde. Iets met een prins op een wit paard, enzo. Maar voor nu was ze gewoon vrienden met jongens, oke? Dat was alles! En babies werden gebracht door ooievaars en dat was alles wat ze ooit over jongens wilde weten. Echt waar. 

 

Gelukkig vond ze op dat moment de klink en schoof de deur met een zwaar, krakend geluid open. Opgelucht hervond Abigail haar glimlach en wees ze naar het portret van de Dikke Dame, welke zo’n vijftien meter verderop hing. “Kijk, we zijn er!”

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

''Hmm-hmm!'' Beaamde de jonge Zwadderaar. Jongens vonden geaccentueerde jukbeenderen mooi. Dat had ze van haar zussen gehoord en dus moest het waar zijn. Jaqueline was heel goed in het opmaken en Edith probeerde vaak in privé haar looks na te doen, maar haar zus wilde haar er niet mee helpen en dus moest ze alles zelf uitvogelen. Met wat cacaopoeder kon ze haar gezicht op sommige plekken iets donkerder laten lijken, waardoor bepaalde delen mooier leken. Of wat zij mooier vond, in ieder geval. Maar meestal droeg ze gewoon wat simpele make-up, ze was immers pas 12, maar ook dat zou Abigail wel mooi staan. Edith had een dubbele mening over jongens. Aan de ene kant vond ze ze vervelend en stinken, aan de andere kant konden sommigen wel lief zijn. Ze maakte zich op om de aandacht van jongens te trekken, maar wilde die eigenlijk helemaal niet. Het was een beetje verwarrend. Ze wilde nu voornamelijk aandacht van jongens omdat dat haar populairder leek lijken.

 

 Het leek of Abigail een paar jongens had die haar leuk vonden, of toch niet. Ze leek er een beetje vaag over te doen. Ze leek het een beetje ongemakkelijk te vinden, zo klonk haar stem. Het leek wel erg lang te duren waar ze mee bezig was en het maakte Edith licht ongemakkelijk. Plotseling ging er een deur voor hen open, daar was Abigail dus mee bezig geweest en Edith knipperde in het licht. Oef, wat was dat plots licht! ''Oké, ik zal buiten even blijven wachten!'' Zei ze en ze probeerde een plekje te spotten waar ze uit de stuit en uit het beeld kon verdwijnen tot de klassenoudste terugkwam. Als ze nu haar broers of zussen tegen zou komen... Nee, daar zat ze niet op te wachten.

 

@Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×