Jump to content
Sign in to follow this  
Edith Chadwick

[1838/1839] Wat?!? Ik deed niks!

Recommended Posts

Posted (edited)

21 Februari 1839, Vlakbij het Magische Literatuurkunde lokaal

 

Het was een hele normale dag voor Edith. Ze was klaar met al haar vakken en had met haar vriendinnen afgesproken nadat ze in de bibliotheek had gestudeerd. Ze had de kunst van zichzelf in het middenpunt van de belangstelling te plaatsen behoorlijk onder de knie gekregen. Het spel van de rangorde had ze goed door, en ze zorgde ervoor dat al haar vriendinnen altijd onder haar stonden in de rangorde, zodat ze haar gezag niet zouden ondermijnen. Ze deed dit door diegene onzekerder te maken door opmerkingen te maken over iets wat ze wist dat het gevoelig lag. Echter moest ze ook oppassen dat niet teveel te doen, anders viel diegene onder wat Edith populair zou noemen en zou ze dat meisje uit de groep moeten gooien. Het beheren van de groep was iets waar ze niet zozeer plezier uit haalde, maar een zekere voldoening toch wel. Zíj had de macht over wat anderen voelden en zij had ook de macht om te kiezen wat er met wie gebeurde. Ze lachtte niet vaak om iets wat de meiden zeiden, maar als ze iemand wilde belonen lachtte ze om iemand's grapje. Het was behoorlijk zwaar om dit systeem op te houden en het maakte haar ook angstig. Ergens wist ze wel dat haar vriendinnen haar eigenlijk niet aardig vonden, maar ze hadden het nog niet zelf door. Als ze dat wisten zouden ze haar in de steek laten en wie had ze dan? Dan zou ze helemaal in haar eentje achterblijven in een afdeling waar niemand haar mocht, op een school waar niemand haar mocht, in een familie waar niemand haar mocht. Althans, dat dacht zijzelf.

 

Nu was zij bezig met een bezigheid die belangrijk was om haar vriendinnen bezig te houden met iets anders dan haarzelf; pesten. Vanbinnen vond ze het heel erg wat ze deed, maar ze schoof het schuldgevoel altijd aan de kant. Dit was nu eenmaal wat ze wist en hoe ze zich uitte. 

 

Een klein sukkelig huffeljongetje met een mank been liep voor haar groep en de meisjes begonnen te giechelen. Ze maande hen tot stilte met een simpele handbeweging. ''Hey! Jij! Huffel!'' De jongen draaide zich om en keek haar aan. ''Jij ja. Wat is er mis met jouw been? Heeft je moeder je soms uit het raam gegooid zodra ze je gezicht zag?'' Gegrinnik klonk achter haar en de jongen leek rood te worden. ''Je been verstuikt? Awh wat zielig!'' Rachel, een Griffoendor meisje uit haar jaar maakte een grap dat de jongen leek op een tafel, zo krom als zijn poten waren. Edith begon hardop te lachen en alle meisjes lachtte mee. Oke. Die grap was wel heel mooi. Edith liep op de jongen af die vervolgens begon weg te rennen. ''Ren, kleine Huffel, ren!'' Kierde Edith, tot haar oog op een boek viel die hij had laten vallen. Ze pakte het op en begon er door te bladeren. ''Een dagboek! Ach gut!'' Riep ze naar haar vriendinnen, waar ze terug naartoe liep. ''Wie wil er een bladzijde voorlezen?'' 

 

Privé met Margaux <3 @Susannah Priest

Edited by Edith Chadwick

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was al even geleden dat Susannah zich beziggehouden had met de precieze intriges van de middelbare school. Als leerlinge had ze zich er zelfs gedeeltelijk buiten gehouden – de werkelijke drama’s hadden toch toebehoord aan anderen, leeftijdsgenoten die zich niet verloren hadden in de ogen van één jongen die haar opnieuw en opnieuw terugvond, haar in zijn armen sloot alsof ze nooit elders thuisgehoord had. En ergens had hij daar gelijk ingehad. In puberaal drama had ze zich nooit op haar plek gevoeld, al was het maar omdat haar tong niet rap genoeg was om de hormonale woorden te kunnen volgen, al was het maar omdat het er telkens weer op neergekomen was dat ze met haar mond vol tanden tegenover de antagonist stond en met de grond gelijk gemaakt werd. ’t Was nooit zozeer dat ze te lief geweest was, ze was simpelweg nooit snel genoeg geweest.

 

Maar nu, eind dertig, zes kinderen later, een carrière als lerares later, voelde ze zich net iets beter gekwalificeerd om de tieners van repliek te dienen. Moest wel. Pubers waren brutaal, al helemaal op Zweinstein, zo bleek. Iets aan de illusie van vrijheid deed iets met jongeren, had ze het idee, alsof ze alles konden maken, alsof dit hun koninkrijk was en ze elke ruimte zodanig moesten veroveren dat ze de luidste in omstreken waren. Even, heel even had ze het tafereel aangezien, in de hoop dat het erger had geleken dan het was – hoeveel mensen waren er tenslotte die alles zeiden precies zoals ze het bedoelden? – maar de hoop op miscommunicatie vervloog al snel.

 

‘Juffrouw Chadwick,’ zei ze koeltjes, een aantal stappen richting het groepje meisjes schrijdend. ‘Waar denken we mee bezig te zijn?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze had het boek nog in haar handen toen ze een stem hoorde die haar naam sprak. Ze keek op en zag een lerares staan die haar vroeg waar ze mee bezig was. Het was nogal lastig om haarzelf uit deze situatie te praten. Ze wist niet hoeveel ze had gezien, maar alleen al het laatste gedeelte was al erg watervast bewijs dat Edith niet de beste bedoeling had voor de Huffel met een geitenpoot. Ze keek de lerares aan, ze kende haar niet echt, ze had geen les van haar maar had haar wel vaker door de gangen zien lopen. De meeste professoren staken behoorlijk over de leerlingen uit, zeker over de leerlingen uit de jongere jaren, dus ze kon haar gezicht plaatsen, maar niet haar naam. Helaas kende zij dus wel Edith's naam, anders had ze wellicht weg kunnen rennen en alles kunnen ontkennen, maar helaas, dat was geen optie. Dus besloot ze haar laatste middel te gebruiken:

 

bijdehandheid. 

 

''Och mevrouw, we geven die Huffel slechts wat motivatie om te sporten, rennen is heel gezond hoor ik zo!'' Ze reikte het dagboek langzaam, bijna pestend richting het groepje meisje terwijl haar ogen gefocussed bleven op de lerares om haar reactie te peilen. Een klein glimlachje ontstond rondom haar mond terwijl ze de kick van de adrenaline door haar bloedbanen voelde pompen. Ze had nog nooit zo tegen een docent gepraat. Meestal ontkende ze haar bezigheid gewoon, maar vandaag voelde ze zich extra opstandig. En het was haar goed recht! Althans dat vond zij zelf dan.

 

@Susannah Priest

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×