Jump to content
Sign in to follow this  
Thomasin Hastings

[1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

Recommended Posts

Ergens in maart 1839 - Paar dagen voor Gabriels tweede verjaardag - Catsfield, Engeland - In de ochtend.

"I must learn to be content with being happier than I deserve."

 

Aan het einde van februari had Thomasin weer de gedachte gehad misschien weer wat te gaan werken. Misschien niet op Zweinstein, want dat was nog een beetje veel, en ook nog niet perse het nakijkwerk van de universiteit, maar ze had wel de plannen om weer wat meer op het landgoed te gaan doen. Bijvoorbeeld nu, omdat Gabriel bijna twee jaar oud werd, wilde ze een klein feestje organiseren. Ze had papier besteld en was bezig met het ontwerp van de uitnodigingen en het samenstellen van de gastenlijst en de hapjeslijst en ideeën voor cadeautjes. Hoe langer ze ermee bezig was, hoe raarder ze zich begon te voelen. Ze had er sowieso de laatste dag wat meer last van gehad, maar het leek nu meer en meer naar boven te komen. Ze had zo graag weer iets willen doen! Ze voelde zich zo nutteloos, zo zwak... Op de bank zitten kwam haar keel uit... maar iets anders leek gewoon niet mogelijk...

 

Ze was moe, dat was logisch... Gespannen... Gestrest... Hyperemotioneel... Onrustig... Misselijk.

 

Aan het einde van de middag zat ze weer verslagen en vermoeid op de bank, huilend, omdat ze zelfs zo'n klein en eenvoudig taakje niet aankon. De stapel onafgemaakte uitnodigingen lag wat verloren op de salontafel. Thomasin wachtte tot Armand eindelijk thuis kwam. Dan konden ze eten en daarna kon ze slapen en dan was deze verschrikkelijke dag eindelijk voorbij. Zou ze zich ooit weer beter voelen? Ooit weer energie hebben? Hoelang zou Armand het accepteren? Voordat hij haar lui vond, in niets meer de vrouw op wie hij verliefd was geworden? Ze had dit zichzelf aangedaan.... Ze was te trots geweest, dacht dat ze altijd alles wel aankon. Ze had niet geluisterd naar het advies rustiger aan te doen. Thomasin had gemeend dat anderen lui waren of te weinig gemotiveerd, dat men op wilskracht tot bijna alles in staat was... En haar lichaam had haar verraden...Of ze was zwak, had gewoon niet genoeg wilskracht...

 

Haar gedachten gingen steeds verder in het negatieve spiraal, totdat ze werd opgeschrikt door het geluid van de deur. "Armand?", vroeg ze, hoopvol. En bedacht zich dat ze zich niet had opgefrist, niet had omgekleed. Ze was een slons met piekend haar en vieze nagels. Beschaamd keek ze naar de grond... en schaamde zich nog meer toen haar oog weer viel op die stapel onafgemaakte uitnodigingen, die op geen enkele manier Thomasins minimale kwaliteitseisen haalden. 

 

[OOC: Privé met Ann!] 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat Thomasin wegviel, betekende dat Armand tegenwoordig niet eens meer een beetje stil kon zitten. Nu niet, nooit niet. Als er namelijk iets niet gebeurde, wat zij wel belangrijk vond, dan raakte dat haar; en dat betekende dat hij dat niet kon laten gebeuren. Daarom deed hij nu de belangrijke dingen die zij niet meer deed ernaast. (Belangrijke dingen waren dingen die zij uitzonderlijk belangrijk vond, of die hij belangrijk vond, het was niet altijd hetzelfde. Van sommige dingen was het beter als ze moest accepteren dat ze niet meer konden gebeuren. Haar onderzoek, bijvoorbeeld, kon hij niet van haar overnemen, maar er was ook geen prioriteit aan dat het gebeuren zou. Beter als dat langzaam verdween.) Naast z’n eigen baan, alle dingen die hij voor de familie deed, en alles regelen wat hij zelf niet kon. Het was druk genoeg.

 

Maar hij hield er een goed humeur bij. Het was allemaal op te lossen. Irwin zat thuis met de koter, na een onverklaarbare beslissing, en had zelf al gepland om zijn werk vrijwel op te zeggen; hij vond het dus niet erg om van Thomasin wat dingen over te nemen die echt niet anders konden en die thuis konden aan zijn bureau en onderbroken door af en toe gejammer konden worden gedaan. En hij vond het ook niet erg als Gabriel er af en toe was. Meer dan af en toe was. Drie, vier dagen in de week soms was. Armand vond het niet geweldig dat Irwin zo met de jongen aan het bonden was, maar aan de andere kant gaf het hem de rust om alles te doen wat hij moest doen en Thomasin de rust om niets te doen wat ze niet moest doen. Beter.

 

Nu, bijvoorbeeld, was hij weer ontzettend blij dat hij Gabriel niet eerst was gaan ophalen voordat hij thuiskwam. Hij maakte zich stiekem zorgen om de jongen. Nu al, met een krappe twee jaar oud, leek hij zo voorzichtig met Thomasin om te gaan als met een gewond vogeltje. En dat was ook wel logisch.

 

“Lief... hey, schoonheid,” glimlachte hij en hij nam haar in zijn armen. “Is er iets?” Hij kuste in haar haren. Ze zag er niet uit, dat zag hij ook wel. Maar hij zou zichzelf liever in beide voeten schieten dan dat ooit aan haar toe te geven. Daar was hij nu niet voor. “Oh, een feestje... schat, lijkt dat je echt wel een goed idee nu?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was Armand, gelukkig. Ze liet zich gewillig in zijn armen glijden, nestelde zich tegen hem aan. Ze was moe, leunen was fijn, maar ze voelde zich ook gewoon beter als hij er was. Dat zei ze dan niet, want omdat zij niets kon, had haar man het zo ongelooflijk druk en ze wilde hem niet nog verder belasten. Straks zat hij er dan hetzelfde bij als zij en dan werd het helemaal een hopeloze situatie, waar ze dan waarschijnlijk nooit meer van terug zouden komen. Hoe had ze ooit zover af kunnen glijden? Zou Armand echt niet vinden dat ze een aansteller was? Ook nu? Wat had ze nou gedaan vandaag. Ze had niet eens goed voor zichzelf gezorgd. Het was weer een van die dagen dat in bad gaan een overwinning was. Ze schaamde zich zo, maar ze had de energie niet om er iets aan te veranderen. En daar kon ze dan weer om huilen.

 

De betere dagen waren er ook heus hoor. Als ze een dagje samen met Armand was, rustig aan deed, vooral wat ontspannen dingetjes deed en dan leek het haast alsof er helemaal niets aan de hand was. Dan deed ze nog een extra dutje na de lunch, samen met Gabriel, dat was dan nog eens heel gezellig ook. Maar vandaag... Ze had nooit aan die uitnodigingen moeten beginnen voordat ze zich had opgefrist...of voordat ze had gegeten... Ze schaamde zich zo. Ze hoorde zoveel meer te doen. Ze had zoveel verplichtingen en die liet ze nu al twee, bijna drie, maanden opknappen door een ander. 

 

"Nee, ik wilde een feestje organiseren voor Gabriel... Maar er komt zoveel bij kijken. Ik was vergeten hoeveel er bij komt kijken... En ik ben veel te kort van tevoren begonnen... Waarom kan ik dit nou niet meer? Ik deed dit altijd...Ik wilde gewoon iets leuks doen?" Ze stopte een moment met praten, toen ze voelde dat haar lip begon te trillen. "Waarom ben ik nou achteruit gegaan? Vorige week ging het al een stuk beter? En nu ben ik weer zo emotioneel. Ik huil om alles..." Ze wreef in haar ogen en deed hard haar best de tranen weer terug naar binnen te krijgen; werkte natuurlijk niet. "Vorige week vond ik het wel een goed idee... Gewoon... ik wilde je verrassen... Ik dacht echt dat het beter ging...", herhaalde ze, ook om zich een beetje te verdedigen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vanzelfsprekend vond Armand het geen enkel probleem dat Thomasin zich beter voelde als hij er was. Hij vond het naar dat ze zich rot voelde, het was het niet waard, hoe hij haar de afgelopen maanden had hoeven zien lijden, maar hij vond het niet erg dat ze daarom hem nodig had. Hij deed alles graag voor haar. Hij was er graag voor haar. En hij was graag de persoon die ze niet kon missen. Als ze zich beter voelde met hem in de buurt, dan gaf dat hem maar weer eens voor heel even het gevoel dat ze niet weg zou gaan uit zijn buurt. Dat hij haar niet zou verliezen. Als hij de opluchting in haar ogen zag als hij binnenkwam dan waren ze heel even gelijk. Want hoewel je het bij hem niet zou zien, omdat hij nooit zoiets prijs zou geven... hij was ook nog altijd opgelucht wanneer zij binnenkwam. Opgelucht dat ze er was. Opgelucht dat ze nog niet had bedacht dat ze beter kon. Dat ze zich nog niet had beseft dat hij haar niet waard kon zijn.

 

“Ssh... ssh. Het is een leuk idee, maar je weet dat Gabriel dat feestje toch nog nauwelijks doorheeft, joh.” Hij zou het wel doorhebben, de jongen werd bijna twee, maar hij zou het in elk geval niet onthouden en van één overslagen verjaardag kwam ook niemand om. Armand had zijn verjaardag niet gevierd tot hij Thomasin ontmoette en hij wist nog steeds niet of de datum op zijn identificatie zijn daadwerkelijke geboortedag was. Het waren niet zulke drastische belangrijke dingen. “Hij vindt het veel leuker als we zeggen dat hij met Irwin naar de kinderboerderij mag en ik zal een taart voor hem regelen.” Dat was in elk geval wel waar. Dat was Gabriels droomdag, dan was het toch nog iets speciaals, en dan kon hij genieten van een taart bovendien. Als Thomasin een goede dag had, kon ze wel mee, een beetje lachen om Gabriels enthousiasme zou haar goed doen.

 

Hij aaide door haar haren, kuste haar slaap. “Je gaat niet achteruit, schat. Ups en downs, de Heler zei je dat we dat konden verwachten. Je hebt twee goede dagen gehad en nu ben je gewoon weer moe... Je moet nog niet willen rennen.” Hij kuste haar mondhoek. “Hey. Ik hou van je, Gabriel houdt van je. Hij geniet veel meer van die middagdutjes met jou die hij tegenwoordig heeft dan van het een of andere grote feest met allemaal volwassenen die boos zijn op elkaar.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een beetje verslagen knikte Thomasin, liet de schouders daarbij een beetje hangen. "Goed... Misschien is dat wel een beter idee. Vragen of Jude dan ook een dagje mee kan en wil naar de boerderij? Dan is het voor Gabriel al het beste feestje van het jaar." De jongen was soms een verschrikkelijke nietsnut en een doorn in het oog, maar hij was Gabriels grote held en daarmee waren alle minpuntjes van Armands jongere broertje wel vergeten. En een taart... "Ja... Dat wilde ik aan Pearl, de... vriendin," -hoe moest ze het anders noemen?-, "van Lawrence vragen." Die was er tenslotte in afgestudeerd en door het bestaan van deze jongedame te erkennen deed ze haar neef dan ook weer een plezier. "Maar zou jij het hen willen vragen?" De gedachte dat ze anders nu nog twee brieven moest gaan schrijven... En het was allemaal al veel te kortdag. Dit werd helemaal niets meer. Misschien moesten ze dan een gewone taart voor Gabriel gaan kopen... Of Armand moest dat dan gaan doen... Thomasin had echt gefaald...

 

Ze knikte. Het was waar dat de heler dat had gezegd en dat klopte nu waarschijnlijk ook exact, maar als je even had gemerkt dat het weer beter ging, dan wilde je niet weer even terug bij af zijn. Dan wilde je eigenlijk meteen weer verder met beter worden en iedereen laten zien wat je tegenwoordig weer aankon, dat mensen wisten dat je weer aan het terugkomen was. En nu... het einde van haar ziek-zijn was nog niet een beetje in zicht... Wat als het nou nog maanden, of jaren, zou gaan duren? Wie zou haar dan nog ooit serieus nemen?

 

"Ik hou ook van jou..." En het was waar, Gabriel genoot ervan wanneer hij in het 'grote mensen bed' mocht slapen. Thomasin humde. "Zou je me zo even naar bed willen helpen? Ik voel me echt niet zo lekker. Misselijk ook weer... We hadden gisteren niet iets vreemds gegeten, toch? Of van de week?" Volgens de heler kon dat ook prima bij spanning en oververmoeidheid passen, maar Thomasin vond het lastig te accepteren dat mentale klachten konden zorgen voor fysieke kwaaltjes, want dan leek het voor haar idee net alsof het allemaal tussen de oren zat en alsof ze het zelf verzon. "Misschien heerst er ook iets? Ik had iets in de krant zien staan over de Zwarte Kat Griep?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand lachte breed, bleef ondertussen knuffelen en door haar haar aaien alsof ze een diertje was dat hij gerust moest stellen, maar feitelijk werkte dat soort dingen eigenlijk wel. “Dat is een heel goed idee,” bevestigde hij, en dat was het ook. Een dag in de kinderboerderij met Irwin en Jude. Gabriel zou dit evenement van zijn levensdagen niet vergeten. Behalve dat hij twee was en dat het dus vast wel zou gebeuren. “Jude zal het ook fijn vinden hem weer te zien.” Gabriel was soort van een goede invloed op Jude. Dan hield hij zich even alleen maar met dingen bezig die erg schattig waren. Wat Armand hem nooit zou vertellen, want dan hield hij er misschien mee op. “Het enige gevaar is dat we nooit meer een andere verjaardag voor hem kunnen plannen.. Dit houdt hem in elk geval tot acht zoet en daarna wil hij vast hetzelfde maar dan in een grote mensen dierentuin.” Hey, dat zou Thomasin in elk geval tijd en stress besparen. “Ik zal de taart regelen, en Jude. Komt goed, maak je geen zorgen.” Want hoe meer zorgen jij je maakt, hoe meer zorgen ik me maak om jou.

 

Bij haar volgende woorden maakte hij zich pas echt zorgen, echter. “Natuurlijk, liefje.” Hij tilde haar op, droeg haar naar boven. “En nee, volgens mij niets vreemds gegeten, en het kan allemaal gewoon door je vermoeidheid komen, weet je.” Als er iemand was die wist in hoeverre stress je misselijk kon maken was het wel Armand, al was dat een geheim dat hij angstvallig verborgen hield van zijn vrouw, en van iedereen, overigens. “Maar als er een griep rondgaat... dan zou ik het toch wel prettig vinden als je even de Heler langs liet komen?” Hij legde haar in bed, stopte haar in, zorgde voor een glaasje water.

 

Fronste toen.

 

“Ehm. Of misschien zou je weer zwanger kunnen zijn?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand zou het allemaal gaan regelen. De boerderij, de taart, Jude. Hij had waarschijnlijk gelijk dat ze komende jaren niet meer lang hoefde na te denken wat de jongen als feestje zou krijgen. "Als hij drie wordt, dan kunnen we het hem denk ik ook wel al zelf vragen." Kinderen van drie hadden toch wel al een redelijk besef wat ze leuk vonden? En tegen die tijd kon hij dat vast ook wel al beter verwoorden dan dat hij nu deed. Hij kon wel al praten, maar je moest nog niet coherente zinnen verwachten. Logisch, natuurlijk. Gelukkig toonde hij veel mimiek en enthousiasme en was dat een betrouwbare graadmeter om in te schatten of Gabriel het naar zijn zin had. 

 

Thomasin liet zich optillen, leunde tegen Armand aan. Ze probeerde met een hand toch nog haar haren wat te fatsoeneren, voelde steeds meer schaamte voor hoe ze er nu uitzag. Wat zou Armand wel niet denken. Ze leek momenteel in niets op de vrouw die hij was getrouwd. Even voelde ze een steek van angst dat hij haar misschien wel zou verlaten als ze niet aan zijn verwachtingen bleef voldoen, maar tegelijkertijd kon ze het zich niet voorstellen met hoeveel hij er was voor Gabriel en voor haar, nog steeds en elke dag. "Wie had ooit gedacht dat vermoeidheid zoveel in het leven kan bepalen... Ik dacht vroeger altijd dat die mensen aanstellers waren... En dat je dan na een paar nachten goede slaap toch wel weer energie moest hebben..." Maar dat bleek helaas verre van de realiteit. En mensen zouden waarschijnlijk hetzelfde over haar denken... Of dat ze zwak was... Of dat ze toch hadden voorspeld dat je niet én getrouwd kon zijn én moeder kon zijn én daarnaast kon werken. 

 

Ze knikte instemmend. "Dat is goed. Maar dan wil ik eerst even in bad voor de heler komt..." Dat Armand haar zo zag was al erg genoeg, laat staan dat een buitenstaander dit zou zien. En dat was dan allemaal wel mooi en aardig gedacht, ze zuchtte, maar het idee om nu weer op te moeten staan, water in te moeten tappen, dat ze dan helemaal nat werd, haar haren nat werden, ze zich dan moest afdrogen en aankleden, haar haar moest borstelen... Dat was allemaal veel te veel... Rosie zou natuurlijk wel helpen, of Armand, maar toch... Het voelde als een energie rovende onderneming. 

 

"Zwanger?" Thomasin dacht na... "Gebruikte ik geen drankjes? Ik weet het niet meer." Het geheugen was ook zo'n dingetje dat haar de laatste tijd in de steek liet. "Dus ik denk het niet, maar... het is niet onmogelijk." Drankjes waren ook niet 100% betrouwbaar. Dus het kon altijd... Het zou kunnen... Met hoe ze zich nu voelde... En de laatste tijd ging het wel wisselend weer wat beter en op die momenten deelden ze ook het bed. Dus ook qua tijdslijn zou het wel kunnen. "Wat denk jij?" Ze vertrouwde wat Armand dacht momenteel meer dan haar eigen gedachten en overwegingen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

In bad voor de Heler kwam. Oh ja, Thomasin was het soort persoon dat haar huis schoon zou maken voordat de schoonmaakster kwam omdat ze zich er anders te erg voor zou schamen. Armand begreep dat natuurlijk wel, stiekem deelde hij die trek, hij zou anderen ook niet toelaten in de diepste krochten van zijn leven, praktisch dan wel psychisch, maar hij zou hem nooit prijsgeven. Thomasin droeg het half trots en onhandig, zoals ze omging met al haar persoonlijke trekken. Het maakte Armands leven wel makkelijker, want het maakte haar heel simpel om te lezen en te voorspellen. Thomasins acties waren als de gerechten uit een duidelijk recept. Je kon het zien aankomen. Zelfs nu nog kon hij het redelijk zien aankomen. Nu was elk extra ingrediënt er voornamelijk een teveel.

 

Daarom kuste hij haar hier en daar lichtjes en ging haar bad voor haar aanzetten, voelde de temperatuur, kwam terug bij haar, streelde door haar haren, begon haar kalmpjes en soms nog steeds kussend uit de kleren te helpen. “Ik weet niet of ik dat altijd heel goed bij houdt, lief. Je drankjes. Sorry...” Natuurlijk wist hij dat niet, of hij dat altijd goed bijhield. Dat was een van die dingen die ze niet met hem zou delen. Een van de dingen waarvan ze niet van hem zou verwachtten dat hij het wel bijhield. Een van die dingen waarvan het geheel geloofwaardig was dat hij niet door had gehad dat de drankjes ergens anders waren neergezet, waar ze er minder aan zou denken, waar ze ze niet direct meer zou zien. “Maar het zou wel leuk zijn, toch? Bijzonder? Weer zo’n kleintje?”Het was niet alsof hij ze had vervangen, de drankjes...

 

Het was gewoon.

 

Zoveel beter.


Als ze nog even thuis zou blijven.

 

Hij kuste haar weer, bracht haar vervolgens naar het bad en ging haar liefdevol wassen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat verwacht ik ook helemaal niet, maar ik weet soms al niet meer wat ik de vorige dag heb gegeten...of of ik de ramen wel heb dichtgedaan" Thomasin zuchtte. "Ik zou het zomaar vergeten kunnen zijn, maar dat weet ik niet meer. Het is wel ook een gewoonte. Daarom vermoed ik dat het wel goed is gegaan, maar ik zou het niet durven zeggen..." Ze had er nog niet bij stilgestaan. Ze legde haar handen op haar buik, maar daar werd ze natuurlijk niet wijzer van. Ze liet zich door Armand uitkleden en naar het bad toe helpen. 

 

Even sloot ze haar ogen, leunde ze naar Armand toe en liet ze zich door hem wassen. Ze kon zich er soms heel even aan toegeven, voordat ze zich weer slecht voelde en zich schaamde voor haar hulpeloosheid. Haar man leek het niet erg te vinden, maar zelf vond ze elke dag dat ze hem tekortschoot. "Ik zou het heel leuk vinden als er nog een kleintje komt. Nu ook met Thaisa, al dat kleine spul, dan voel je het toch wel weer kriebelen." Thomasin deed een oog open en keek naar Armand op. "Maar denk je dat het wel gaat? Nu ik nog ziek ben?" Ze wilde eigenlijk over een paar weken weer gaan kijken of ze wat werk van de universiteit op kon pakken, maar met hoe het nu vandaag ging, twijfelde ze of dat wel al ging lukken. Stel dat ze dan ook nog zwanger was... Dan moest ze veel voorzichtiger aandoen. Ze bracht een hand omhoog en streelde zijn wang. "Maar misschien is het wel iets anders, of hoort het gewoon allemaal bij de vermoeidheid... Je nog niet teveel verheugen op een nieuw kleintje hoor..." 

 

"Zou je het graag willen?" 

Zelf dacht ze misschien beter nog even te wachten. Voor haar eigen gezondheid, maar ook zodat ze echt een goede moeder kon zijn. Voor Gabriël. En de eventuele nummer twee. En ze wilde haar kuikens op Zweinstein ook niet teveel in de steek laten. Ze was al zolang weg... Sinds de kerst. Misschien waren ze haar allang vergeten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“De timing is niet alles,” gaf Armand glimlachend toe, terwijl hij Thomasins haren waste, langs haar ranke hals streelde. “Maar aan de andere kant... de timing was vorige keer ook niet alles.” Hij kuste in haar haren. “En dat werkte uiteindelijk ook heel goed, toch?” Uitstekend zelfs, want anders waren ze misschien nog steeds niet getrouwd geweest. Ah, waarschijnlijk wel. Armand kon behoorlijk vasthoudend zijn en hij was charmant: Thomasin had dat uiteindelijk heus wel ingezien. Dat ze uberhaupt met hem naar bed was geweest was al een indicatie dat hij een eind met haar was opgeschoten. Het was hem vast uiteindelijk gelukt. “Ik denk oprecht dat we het heel fijn zouden hebben met zijn viertjes, en dat het met ons echt goed zou komen.” Ongeveer volgens dezelfde lijnen. Want hij zou er heel hard aan werken. Hij zou het niet niet goed laten komen. “Misschien wordt het zelfs wel makkelijker. We zijn tegenwoordig allebei meer thuis...” En dat zou hij nu nog steeds doen. En zij ook. Zo ver zou hij haar nu kunnen krijgen.

 

Hij tilde haar op, droogde haar magisch, deed haar een badjas om. “Ja, ik zou het graag willen. Misschien niet per se nu, niet direct, maar... mm, het lijkt me zo leuk voor Gabriel, een speelkameraadje.” Hij grinnikte, legde haar op bed, stopte haar in. “Een ander dan Jude, bedoel ik. Maar als het nu is, is het goed. En anders komt het later misschien wel een keer.” Zij had ook wel altijd kinderen gewild. Zo had ze het hem een keer gezegd. Dus dan wilde hij dat ook, hij wilde wat zij wilde. En wat goed voor haar was. Zelfs als ze dat even niet wilde. 

 

Hij aaide door haar haar. “Zal ik zo de Heler vragen?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zoals hij het zei, zoals hij het bracht, wist Armand al haar zorgen weg te nemen. Ze leunde tegen hem aan, ontspande meer terwijl hij haar haren waste en er liefdevol voor zorgde dat ze er weer helemaal proper bijzat. Natuurlijk ging ze ervan uit dat haar echtgenoot eerlijk tegen haar was en het beste met haar voor had, want dat was immers ook wat zij bij Armand deed. Het kwam niet bij haar op dat hij drankjes misschien uit het oog - en uit het geheugen- had gezet, dat hij als een meester poppenspeler te werk ging, dat hij precies zei wat ze wilde horen en dat hij voortdurend bezig was met hoe hij haar kon krijgen waar hij wilde. Thomasin wilde haar man immers gewoon steunen, eerlijk tegen hem zijn, hem verzorgen, een stabiele basis zijn en meer met hem delen dan met wie ook in de wereld, want dat beetje extra, die veiligheid en intimiteit gaf een huwelijk je. En dat was ook de enige reden dat Armand haar nu in deze staat mocht zien. Bij ieder ander had ze zich verstopt en teruggetrokken van welke interactie dan ook. Ze wilde niet dan iemand haar zo zag; zwak, een schim van zichzelf. Nou ja, nu moest ze er dan wel aan geloven bij de Heler, maar die had haar al in ernstiger toestand gezien inmiddels. Daar had ze zich nu bij neergelegd en voor haar gezondheid kon ze zich best over haar koppigheid en trots heenzetten. "Ja, maar de vorige keer waren we ongetrouwd. Nu zit dat al in orde. Ah, dat was toch wel stressvol; een bruiloft organiseren in zo weinig tijd en een geheim waar niemand achter mag komen..." En Thomasin was niet goed in geheimen bewaren. Ze was wel blij dat ze met een volgende zwangerschap die stress niet meer zou hebben.

 

Thomasin zocht Armands blik. "Denk je? Zelfs met hoe ik nu ben?" Ze wilde niet dat er nog meer werk op Armands schouders terecht zou komen. "Misschien moeten we toch maar Rosie op de hoogte brengen en nadenken over magisch personeel? Om jou wat te ontlasten?" Echt, ze voelde zich er enorm schuldig over. Rosie wilde ze echter liever niet weg hoeven sturen, maar bij de rest van het personeel zou ze dat iets sneller wel overwegen. Een huiself ging te ver, maar er waren genoeg heksen van lagere komaf die ook een goede baan zochten als gouvernante of als dienstmeisje.

 

Misschien moest ze haar plannen om weer aan het werk te gaan dan nog maar even uitstellen. Ze was duidelijk nog niet stabiel. En stel dat ze echt in verwachting was... Dan was dat niet het moment om de hoeveelheid stress weer op te bouwen. Dan kon ze beter een paar passen op de plaats doen. En stel dat ze niet zwanger was... Dan zou ze wel advies inwinnen bij de Heler, over wat die verstandig achtte. "Ja, al heeft hij nu natuurlijk ook wel Thaisa... En Lavender... Maar het is wel anders als het meer is dan alleen visite..." En als het misschien een jongetje was? Anders dan Jude... gehoorzamer en liever dan Jude.

 

Met een vermoeide glimlach knikte ze. "Ja, doe maar. Dan hebben we meteen antwoord..." Nu dat vraagstuk over zwangerschap in haar hoofd was geplant, liet het haar ook niet meer los. Zou ze teleurgesteld zijn? Als het niet zo was? Misschien al haast wel... vooral omdat ze het idee had dat Armand het liever wilde, dan hij wilde toegeven. Vast omdat hij haar niet wilde belasten, de lieverd, met dat ze zich mogelijk verplicht zou voelen weer te proberen zwanger te worden.

 

En de Heler kwam, onderzocht, gaf antwoord, en vertrok.

 

Leunend in de kussens wachtte Thomasin tot Armand weer de slaapkamer binnenkwam. "Je had gelijk," zei ze zachtjes, glimlachte vervolgens naar hem. "Al bijna zes weken... En ik heb het helemaal niet doorgehad." Dan verliep het nu in ieder geval een stuk milder dan de vorige keer. Een meevaller mocht ook wel een keer. "Gefeliciteerd." Het nieuws moest bij haar nog een beetje landen, toch. Vooral omdat de heler nu vond dat ze beter niet kon gaan werken tot na de zwangerschap.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand lachte zachtjes. “Ja, precies. Prijs jezelf gelukkig, we hoeven niet nog een keer te trouwen.” Daar prees hij zichzelf eigenlijk ook wel gelukkig mee. Het was stressvol geweest voor Thomasin en haar moeder, maar het was voor Armand voornamelijk een overdreven formaliteit geworden. Het huwelijk, het grote feest, dat was belangrijk, voor hem en voor haar, voor de families, voor hun reputaties. Maar eigenlijk was het het stukje geweest dat hij over had kunnen slaan, gevoelsmatig dan. Ze was heel moe geweest en heel kwaad op hem – dank je, Irwin – en het had hem weinig gedaan. Pracht en praal. Hij had gedacht dat hij er meer aan zou hechten, het gevoel dat ze van hem was, nu bij hem hoorde, maar dat was niet zo. Misschien was het niet zo omdat hij er toen pas achter kwam dat... dat hij die bevestiging niet genoeg vond. Toch elke dag weer nodig ging hebben. Elke dag dat ze in hetzelfde huis thuiskwamen.

 

Hij knikte. “Ik zal met Rosie praten. En magisch personeel lijkt me uitstekend.” Kijk eens aan, zo werd Catsfield nog eens Foulkes-Davenport vriendelijk. Eerlijk waar, de Dreuzels vond hij niet meer onaardig of onwaardig, maar hij hield er meer van om gewoon te kunnen toveren. “We zullen er binnenkort naar kijken.” Ze zouden heel goede mensen kunnen vinden.

 

Maar eerst kwam de Heler langs, vertelde hem wat hij wilde horen en liet hem weer bij zijn vrouw. Armand was ondertussen even bij Gabriel een verhaaltje aan het voorlezen geweest. Vooral om dat te kunnen zeggen. “Gefeliciteerd,” lachte hij, hij kwam bij haar zitten en zette een bos rozen in een vaas op haar nachtkastje, kuste haar mondhoek. “Wat gaaf. En wat fijn dat je er nu niet meer misselijk van wordt.” Zes weken al. Hm. “Het gaat echt goedkomen, weet je. Het wordt hartstikke leuk. Hoop je op een meisje of een jongetje?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wat doen we als Rosie er niet goed op reageert? Ze zal het vast wel eng vinden, maar ze moet niet te bang zijn." Het laatste wat Thomasin wilde, was dat ze haar geheugen moesten wissen of zelfs nog verder gaande maatregelen, maar ze moest ook haar gezin en de magische gemeenschap beschermen tegen hysterie en het oplaaien van de heksenjacht. Daarbij zou ze het meisje gewoon teveel missen als ze plots niet meer met de familie te maken zou willen hebben. "Misschien kunnen we toch nog beter even wachten..."

 

Thomasin glimlachte naar Armand, keek waarderend naar de rozen. Ze pakte zijn hand beet, nadat hij bij haar was komen zitten. "Ja, ik had gedacht dat ik het daar wel aan zou merken, de misselijkheid, maar blijkbaar niet. Dat kan elke zwangerschap anders zijn, zei de Heler."

 

"Ik heb niet echt een voorkeur. Ik denk dat een meisje wel leuk is, want dan hebben we zowel een jongen als een meisje, maar ik denk dat voor Gabriel een broertje juist wel leuk zal zijn. Zeker nu de andere kindjes van dezelfde leeftijd al allemaal meisjes zijn. Wat denk jij?" Ze dacht echt teveel na. Dat ze hier al zo'n uitgebreid antwoord op had, terwijl ze het net pas echt wist, zei wel iets.

 

Ze humde, speelde met Armands vingers. "De Heler denkt dat ik beter voorlopig niet kan werken. Omdat ik toch nog niet stabiel ben. Duidelijk. En met de zwangerschap... Dus dan ben ik nu best nog wel een tijdje thuis. Ik hoop dat je dat niet erg vindt? Ik ga straks zo weinig hebben om je te vertellen..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand ging naast zijn vrouw zitten, nam haar gezellig in zijn armen, opdat ze goed tegen hem aan kon leunen. “Als je nog even wil wachten, dan wachten we nog even,” glimlachte hij vervolgens, “maar lief, ze is dol op je. Ze vertrouwt je. Ik denk niet dat er iets is, wat jij kan zijn, wat zij dan erg zou vinden.” En natuurlijk zou Armand het zonder enige moeite heel luchtig en rustig en ongevaarlijk kunnen brengen, een moeite die hij bovendien ook graag zou doen. Hij wilde ook dat Rosie het naar haar zin had, dat ze zich veilig voelde. Dat was ze hier ook. Inmiddels was hij zelfs al aan haar gehecht, Gabriel en Thomasin natuurlijk ontzettend. Zelfs Armand zou haar nu nooit meer iets laten overkomen. Als er iemand was die je beter over Dreuzels kon doen denken, dan was het Rosie wel.

 

Hij lachte, knikte. “Ja, ik zou een meisje ook heel leuk vinden, denk ik.” Stiekem had hij het feit dat Gabriel een jongetje was altijd een beetje eng gevonden. Enger dan een meisje, waarschijnlijk. Meisjes, dat snapte hij, dat kende hij, hij had jongere zusjes. Hij wist hoe hij hen gelukkig moest maken, ook buiten de ‘nieuwe jurken’ en ‘mooie dingetjes’ om, overigens, want daar had hij toen ze klein waren nog geen geld voor gehad. Maar een zoon... het was officieel precies wat hij had moeten willen, maar hij wist nog steeds niet wat hij deed. Soms deed hij Jude na.

 

Hij verborg dat goed, overigens. Niemand zou het doorhebben. Maar het voelde niet altijd even natuurlijk als het met zijn zusjes was geweest.

 

Zachtjes moest hij lachen, kuste hij haar, daarna wat inniger. “Doe niet zo gek. Natuurlijk vind ik dat niet erg. Het is vervelend voor jou, maar beter voor je... hey, geluk bij een ongeluk, nu ga je echt de tijd hebben om goed te herstellen.” Daar was dit allemaal om begonnen, nietwaar. “En ik vind het toch heerlijk als je thuis bent? Misschien heb je wat minder om me te vertellen, maar je hebt in elk geval wat meer tijd om te praten. We hebben nooit die hele hofmakerij gedaan, weet je.” Hij grinnikte. “We hebben vast nog wel wat dingen om elkaar beter op te leren kennen, denk je niet?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rosie was dan ook dol op Armand. Ze mocht hem graag, maakte wanneer het even kon graag een praatje of een grapje met hem. Ze durfde hem al te tutoyeren en deed graag extra klusjes voor hem, omdat de man altijd zo dankbaar en complimenteus was. Hij was prettig om voor te werken. Natuurlijk kende ze hem nog niet zoals ze haar Lady kende, die haast als een soort familie voor was, en het was ook anders dan met de kleine Gabriel, die ze natuurlijk ook een beetje opvoedde en ze was er altijd voor het jochie; als hij honger had, een vieze luier had, verdriet had of zich verveelde. (En natuurlijk ook op de goede momenten, maar dan waren zijn ouders er natuurlijk vaak zelf ook).

 

"Je hebt gelijk, maar ik wil die band gewoon niet onder spanning zetten. Niet nu... Ik heb haar nodig... Zeker op de momenten dat jij werkt," verzuchtte Thomasin. "En dat is ook logisch. Jij hebt ook werk en verplichtingen. Je kan hier niet de hele dag zitten en mijn hand vasthouden. Dat verwacht ik ook helemaal niet. Dat zou onredelijk zijn, maar... Nou... Rosie doet zoveel... Stel dat ze dat nu dan toch minder zou willen. Of anders..." Dan zou ze zich oprecht verloren voelen.

 

Het was fijn om te weten dat Armand zowel een jongen als een meisje leuk zou vinden. Niet dat ze zouden kunnen kiezen. "Wil je het al weten? Zodra het kan? Of het ditmaal een verrassing houden?" Ze konden de kleur van de kinderkamer altijd nog veranderen. Of de draken in pygmy puffs (of een ukkepulk in het Nederlands, maar dat is stom) veranderen, of andersom.

 

Thomasin beantwoordde de kus, nestelde zich aangenaam in Armands armen, geloofde hem en liet zijn woorden haar geruststellen. "We kennen elkaar nu toch best wel goed?", vroeg ze, een beetje verbaasd. "Ik vertel je nu meer dan ik had gedaan tijdens de officiële hofmakerij." Getrouwd zijn was een upgrade na daten, immers. "Maar veel tijd om echt te praten hebben we inderdaad niet... Of echt samen uit te gaan." Ze aaide over zijn schouder. "Al lukt dat nu ook nog niet echt. Misschien over een tijdje? Kunnen we proberen weer een uitstapje te maken naar Canada, samen? Dit keer vlucht ik niet na één drankje terug. Beloofd?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×