Jump to content
Sign in to follow this  
David Appleby

[1838/1839] It's the most wonderful time of the year

Recommended Posts

Edenhall, The spoiled Princess - Kerstvakantie 1838 - 's Avonds na het diner - Dag van arriveren van Austen.

There'll be much mistletoeing, And hearts will be glowing, When loved ones are near
It's the most wonderful time of the year

 

 

Zoals altijd had David met zijn prachtige vrouw samen gedineerd en een flesje wijn voor haar opengemaakt. Hij was naast haar op de bank gekropen, had haar ontdaan van de muiltjes die ze droef -vond het zoals altijd weer net een stel martelwerktuigen- en was met een glimlach haar voeten gaan masseren. "Fijne dag gehad, mijn liefste?" Het was een drukke tijd met al die cadeautjes die moesten worden gekocht, feestjes die moesten worden georganiseerd en alles wat je in de planning moest zien te passen, zonder dat je iemand zou overslaan of beledigen. En dat kwam allemaal op de schouders van Madeline te liggen, want zij was immers de echte socialite van hen twee. "Als je nog ergens hulp bij nodig hebt, dan laat je het me weten?" Wellicht dat hij dan wist waar je nog verdere ondersteuning vandaan kon toveren. 

 

"Ik heb vandaag een heel apart kerstcadeau gehad..." Als je het zo mocht noemen. Op een bepaalde manier wel. En het was waardevol. En het was een aanvulling op het leven dat hij nu al had. Dus waarom niet...

 

"Ik heb een zoon.. Van vijftien... Blijkbaar... Zijn moeder heeft het me nu pas verteld, geschreven eigenlijk..." Hij gaf haar maar even de tijd deze informatie te verwerken, voordat hij verder sprak en ging vertellen wat hij er allemaal voor plannen mee en ideeën over had. 

 

[OOC: Privé met Irene] 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vroeger had Madeline nooit gedacht dat ze dit zou zeggen, maar het getrouwde leven beviel haar eigenlijk best wel. Ze had altijd gedacht dat een huwelijk op een bepaalde manier je vrijheid zou beperken, maar eerlijk gezegd voelde ze zich vrijer dan ooit. Ze had haar hele eigen huishouden nu, waarvoor zij alles mocht bepalen -met een beetje overleg met haar man dan, maar David was niet zo moeilijk- en het was heerlijk. Niemand die op haar lette of al haar keuzes bekritiseerde. En ja, nu kerst er aan kwam was het druk, maar het was het soort drukte waar Maddie enorm van kon genieten. Wat was er nou beter dan de hele dag winkels afstruinen door het hele land op zoek naar de beste cadeautjes en het lekkerste eten voor de feestdagen en een half uur lang debatteren of de uitnodigingen ronde hoekjes of gewone hoekjes moesten hebben. Het was veel werk, maar dit was hun eerste echte kerst samen en Madeline wilde dat het perfect was. 

 

"Oh ja mijn dag was geweldig," glimlachte ze, terwijl ze tevreden haar glas wijn van David aannam. "Ik heb het perfecte cadeau voor Dax gevonden vandaag. Ik weet nog steeds niet precies wat ik voor Merry moet kopen," dat kind was onmogelijk, in ieder geval zo onmogelijk dat Maddie zeker wist dat Merry de meerderheid van de cadeaus die ze had overwogen niet zou waarderen zoals het hoorde, "maar dat komt vast nog wel goed." Soms moest je gewoon uren winkelen en dan liep je er uiteindelijk vanzelf tegenaan, was ook niet zo erg. "En er was een ruzie bij de bakker vandaag, omdat iemand een vliegende taart had besteld en hij per ongeluk vast zat geplakt tegen het plafond. Het was hilarisch." Maddie nipte aan haar glas en glimlachte. "Natuurlijk, ik zal het je wel laten weten." Maar ze had geen hulp nodig. Ze kon dit wel! Dit zou het meest speciale kerstdiner worden dat hij in jaren had gehad. 

 

Werd het ook, maar dan om een hele andere reden. 

 

"Oh?" Nieuwsgierig kwam ze wat meer overeind zitten toen David over 'een apart kerstcadeau begon'. Dat kon van alles zijn! Misschien was het wel een vakantie of een gekke nieuwe uitvinding! Maar nee, het was... een zoon. "Oh." Maddie wist in eerste instantie niet echt hoe ze moest reageren dus staarde ze David even verbaasd aan. Toen trok ze voorzichtig haar voeten uit zijn handen, zodat ze gewoon recht naast hem kon zitten, het voelde beter om een gesprek te voeren op die manier. Dus, hij had een zoon. Dat had ze al geweten, maar dit was niet Dax, dit was een andere zoon. Niet een jonge, thank God, Maddie wist niet zeker wat ze er mee aan moest als hij nu met een eenjarig kind aan zou komen zetten. Gaf haar dan maar een vijftienjarige. Hoewel ze die misschien liever ook niet had gehad. Met Dax was het soms al ingewikkeld genoeg. Of nouja... ze wist het niet zo goed. Misschien moest ze gewoon even wennen aan het idee. 

 

"Oke... dus je hebt nog een zoon. En je wist niet dat hij bestond?" Vijftien jaar lang. Dat was een lange tijd om te wachten voor je het aan de vader ging vertellen. "Hoezo heeft ze het je nu pas verteld? Weet je zeker dat het jouw zoon is?" ging Maddie kritisch verder. Eh ze bedoelde maar, je wist het maar nooit. David was rijk en welvarend, wie zou daar nou geen kind mee willen hebben. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Je maakt me nieuwsgierig? Wat is het perfecte cadeau voor Dax?" Want dat vond hij zelf namelijk nog best lastig om te bedenken. Dax werd zo snel volwassen en je kon niet ieder jaar een bezem of een set posters blijven geven. Zijn zoon was nu zelfs zelf een professioneel speler. Dus een bezem kreeg hij al van zijn werk. En een verzorgingskit, een outfit, beschermers, alles... Dus alle Zwerkbalgerelateerde cadeaus hielden op. En drank wilde hij niet aan zijn eigen zoon geven. Lastig hoor. Gelukkig had hij Maddie en die had blijkbaar wel allemaal nieuwe inspiratie. Daar ging hij dan ook zeker gebruik van maken. "En Merry... mm, die houdt erg van koken en tuinieren. Dus misschien iets voor een eigen moestuin? En dingen met sport en spelletjes. Ze organiseert bij de Princess altijd wel leuke sportdagen voor de kinderen..." Hopelijk zou ze daar dan wel verder mee kunnen. Jep. Echt luxe; dit soort dingen niet allemaal zelf te hoeven bedenken. Hij glimlachte bij haar anekdote over de bakker, maar zat met zijn gedachten natuurlijk bij de onthulling over zijn zoon. Werkte best afleidend. Sorry Mads, verder had je een super goed verhaal natuurlijk.

 

Een 'oh'. David wist niet zo goed of dat een goede reactie was, of niet. Hij glimlachte maar wat voorzichtig en wachtte voor nu even af wat Madeline verder zou gaan zeggen. Te snel reageren op een reactie was nooit zo verstandig, wist hij door zijn jarenlange ervaring met kwetsbare en emotionele vrouwen.

 

"Klopt. Austen. Van vijftien. En nee, dat wist ik niet... Ik wist wel dat hij bestond, want hij woonde in de Princess, maar ik wist niet dat het mijn zoon was. Anders dan had ik daar al veel eerder naar gehandeld. Natuurlijk." Ongemakkelijk haalde hij een hand door zijn haar. De reactie viel nog best mee, toch? Ze werd niet hysterisch zoals hij in een van zijn rampscenario's voor zich had gezien. "En het klopt wel. Ik heb inderdaad, als je terug rekent, in die tijd wel een onenightstand met haar gehad... En ze is vrij zelfstandig... Iets té misschien." Hij lachte half, maar het was niet grappig. "En nu? Goh. Omdat ze in de gevangenis zit... En nu niet zelf voor hem kan zorgen? En het is kerst? En nouja... Ik heb geen ouderschapstest gedaan, maar ik ken Meghan niet als leugenaar... en gevoelsmatig klopt het wel." Dus.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het perfecte cadeau voor Dax? Nou, het geheim daarvoor zat hem eigenlijk vooral in dat je je niet moest focussen op voorwerpen, op dingen. Het beste aan hun vriendschap waren altijd de ervaringen geweest, de dingen die ze deden, de plaatsen of feestjes die ze bezochten. Op bepaalde manieren waren die ervaringen eigenlijk waardevoller dan spullen - hoewel Maddie het zelf er nooit volledig voor in zou willen ruilen, cadeautjes krijgen die je uit kon pakken was nou eenmaal erg leuk. Dus, het was altijd een goed idee om te beginnen met een ervaring. Iets waar hij naar toe kon, of wat hij kon beleven, iets avontuurlijks misschien. En dan kon je altijd nog een verzameling aan spullen geven "die hij daar echt nodig had". Gewoon. Als excuus om toch nog eens goed te gaan winkelen. 

 

Maar hoe konden ze het over cadeautjes hebben als David haar zojuist dit nieuws had verteld?

 

"Austin?" onderbrak Maddie hem voor een moment. "Vertel me alsjeblieft dat het niet Austin Davidson is." Een misselijk gevoel overviel haar, maar toen bedacht ze zich dat Austin geen vijftien meer was en al helemaal niet in de Spoiled Princess had gewoond. Al paste dat Spoiled wel goed bij hem, maar dat hadden zijn eigen ouders gedaan. Een blik van opluchting gleed over haar gezicht, maar echt erg opgelucht kon ze zich nu ook weer niet voelen. David leek dit namelijk erg serieus te nemen. Blijkbaar was hij rond die tijd wel eens met deze vrouw naar bed geweest. En gevoelsmatig klopte het wel? Oh honey. Madeline wist wel dat David een lieverd was, maar ze had hem nooit eerder aangezien voor naïef. Deze vrouw had nog niet eens wat bewezen en hij had dit kind al ongeveer opgenomen in huis!

 

"David," begon ze zachtjes en Madeline reikte naar hem uit. Ze wist niet zeker hoe ze dit moest brengen. Hij zou het vast niet leuk vinden wat ze te zeggen had, maar... iemand moest het doen, hem beschermen voor deze waanzin. Want dat was toch wat het was? "Ik weet dat je altijd graag mensen wil helpen en dat is een van de dingen die ik heel erg aan je bewonder." Maddie wikkelde haar vingers door die van hem en gaf een zacht kneepje in zijn hand. "Maar... deze jongen heeft 15 jaar onder je dak gewoond, zonder dat zijn moeder er ooit wat van heeft gezegd. En nu deze vrouw in de problemen zit, ben je plotseling de vader?" Nee, dat was echt veel te toevallig. "Heb je enig idee hoe dat klinkt?". Oh ze begreep Meghan wel. Natuurlijk wilde de vrouw haar eigen hachje redden, haar zoon redden, misschien wel geld voor haar rechtszaak, je wist het maar nooit. Maar echt niet dat Maddie het toeliet dat iemand haar man voor zoiets op zou laten draaien. Die Meghan mocht blij zijn dat ze al die jaren onder David's dak had mogen wonen, was dat dan niet genoeg? 

 

"En hoe kan je zeggen dat ze geen leugenaar is?" ging ze iets feller verder. "Blijkbaar liegt ze al vijftien jaar." Dat hij daar eens over na ging denken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Even verbaasd schudde David zijn hoofd. "Nee, niet Austin, maar Austen... Zoals de schrijfster... Cotterell. Geen Davidson." Hij glimlachte half. "Nee, die jongen heeft gewoon een rijke familie en alles wat zijn hartje begeerd, niet waar?" Dat was bij zijn eigen zoon wel anders en hij snapte nog altijd niet wat Meghan bezield had om hem nooit op de hoogte te willen brengen.

 

Met een glimlach sloot hij zijn hand om die van Maddie. "Ik weet precies hoe het klinkt. Het klinkt alsof ik een enorme idioot ben, die zomaar alles gelooft, als een blij hertje dat een spoor met rode appeltjes volgt. Dat is het niet. Ik zie wat van mezelf in hem en Meghan is niet..." Hij humde. "De chronologie klopt. Hij heeft wat van mij weg. De brief was redelijk helder en Meghan is misschien wel de persoon om dingen te verzwijgen, maar niet de persoon om te liegen? Ze is heel erg zelfstandig. Ze wilde ook altijd de helft van de aangeboden hulp in the Princess niet?" Hij humde. "Ik weet het gewoon zeker... En hoe moet ze iets bewijzen, Madeline?" Want ik meende dat ze nog geen vaderschapstesten hadden op dit moment in de tijd. En anders weet David daar niet vanaf. "Ik wil hem erkennen, Madeline. De jongen heeft een vader nodig en al heeft zij ervoor gezorgd dat ik mijn verantwoordelijkheid eerder niet voor hem heb kunnen nemen, wil ik dat nu wel doen. Mits Austen dat zelf ook wil, natuurlijk." Voorzichtig aaide David met zijn vinger langs Madelines wang. "Ik hoop dat je daar achter kunt staan?"

 

En anders deed hij het toch.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh gelukkig. Austen Cotterell, dat klonk beter. Deze Austen kende ze ook wel trouwens. Niet echt goed, want Madeline was over het algemeen niet echt geïnteresseerd geweest in de jongere lading Zwadderaars die elk jaar binnen kwamen (degene die weg gingen naar de Universiteit waren veel leuker), maar als je een aantal jaar in dezelfde leerlingenkamer doorbracht dan kwam je elkaar zo nu en dan wel eens tegen. Meer dan dat wist ze eigenlijk niet echt, maar alles was beter dan Davidson...

 

Het leek er op dat David haar in ieder geval begreep, want ja, dat was inderdaad hoe hij overkwam op dit moment. Als iemand die zomaar alles aannam wat hem maar verteld werd. Maar blijkbaar zag David dat niet echt als een probleem. Nee, want hij zag wel wat van zichzelf in Austen. Wat bewees dat nou? Had hij niet vijftien jaar naar die jongen gekeken zonder er wat in te zien? Ging je vanzelf geen dingen zien als je maar lang genoeg staarde?

 

De waarheid was echter, zoals David al zei, nogal moeilijk te achterhalen. Madeline kon ook niet weten wat David vijftien jaar geleden allemaal had uitgespookt, op welk moment en met wie en wat daar precies de uitkomst van was. "Nee, ik zou ook niet weten hoe ze dat moet bewijzen,” bracht ze uit met enige tegenzin. Dus dan namen ze maar gewoon aan dat wat Meghan vertelde de waarheid was? Was dat waar ze dan voor gingen? Waar hij voor ging, eigenlijk. Maddie was er nog niet helemaal uit, maar David leek erg zeker van zijn gelijk. Ze zag aan het de twinkeling in zijn ogen, aan de manier waarop hij kalm haar commentaar weerlegde, alsof hij toch al had besloten dat hij er niet echt naar ging luisteren. 

 

En blijkbaar was dat niet het enige waar David al zo zeker van was. Tien minuten geleden wist ze nog niet eens af van deze lang verloren zoon van hem en nu waren ze al bij het onderwerp erkennen? Eh… eerlijk gezegd overviel het haar allemaal een beetje. Konden ze misschien even een moment nemen om hier bij stil te staan. "Is dat een vraag?" flapte Madeline eruit en haar stem klonk wat koeler dan eigenlijk de bedoeling was. "Want het klinkt alsof je je besluit al genomen hebt.” En prima, hij mocht zijn eigen beslissingen maken, maar ze had toch op zijn minst gedacht dat hij wel wat meer respect had gehad voor haar mening. Hij vroeg niet eens wat ze er van vond, hij vroeg gewoon of ze wel vrede had met zijn besluit. 

 

Misschien als Madeline opgegroeid was in een functioneel gezin dat ze het beter had begrepen, maar eerlijk gezegd hadden haar ouders niet zo’n belangrijke rol gespeeld in haar leven (behalve dan op de momenten dat ze wilde dat ze haar gewoon eens lekker met rust lieten, natuurlijk). Dat had ze best anders gewild als kind, maar uiteindelijk was ze prima terecht gekomen, niet waar, zelfs zonder al die extra ouderlijke zorg. Maddie bestudeerde het gezicht van haar man, alsof ze daarin kon lezen waarom dit allemaal zo belangrijk voor hem was en schoof toen wat dichterbij, hem een flirterig glimlachje toewerpend. “Weet je, als je zo graag nog een zoon wil, kunnen we er ook best een maken hoor." 

 

Want dat was uiteraard de perfecte oplossing. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×