Jump to content
Abigail Carrington

[1838/1839] A Different Cup of Tea

Recommended Posts

Posted (edited)

Scott Evergreen had gedacht dat hij een rustig avondje tegemoet ging. Hij moest nog wat huiswerk nakijken en had zich klaargemaakt om dat met een whisky in zijn hand te gaan doen, totdat hij er tot zijn grote schrik achter kwam dat al zijn drank op was. Hij wist niet precies hoe dat kon, al waren er twee opties; 

 

1)    hij had zelf alles opgedronken, of;

2)    iemand had ingebroken, zijn drankkast leeggehaald... en vervolgens alles opgedronken.

 

Het probleem was, dat hij niet wist welke van de twee scenario’s meer voor de hand lag. Spijtig genoeg zouden ze alletwee juist kunnen zijn (hoe vaak controleerde hij zijn drankkast? Hij was altijd vol dus dat hoefde nooit!). Uiteindelijk had hij besloten dat het niet zoveel uitmaakte, had hij zijn mantel van de haak genomen en had hij koers gezet richting de stallen. Als hij onderweg een stel dronken leerlingen (of leraren!!) zou tegenkomen; des te beter. Klassenoudsten of hoofdmonitoren ook, want dan kon hij hen instrueren waar alle aandacht vanavond naar uit zou moeten gaan. Maar in de tussentijd zou hij wel even naar Zweinsveld rijden om een doosje nieuwe flessen te halen. Huiswerk maken zonder een straffe whiskey in zijn hand? Dat was toch wel… echt een uitdaging.

 

In elk geval, het was buiten ijziger en kouder dan het de afgelopen dagen was geweest (alleen maar meer bewijs dat hij die whisky nodig had!) en daarom verbaasde het hem eigenlijk ook wel toen hij onderweg plotseling twee figuren tegenkwam. Dichterbij gekomen bleken het de Hoofdmonitor en Klassenoudste van Griffoendor te zijn – waarbij hij de een natuurlijk binnenkort zijn neefje zou kunnen noemen. Al was Harold Silvershore altijd een beetje… nuja…

 

“Mr. Silvershore, Miss Carrington” sprak het Schoolhoofd, toen hij dichtbij genoeg was om de paden van de derde- en vierdejaars toevallig te kruisen. Hij keek hen aan, wilde eigenlijk zijn weg vervolgen – wie had hier nu tijd voor? - en toch… 

 

“’Hey’?” nam hij afkeurend de woorden in de mond, die Harold zojuist naar hem had geroepen. “Is dat hoe we tegenwoordig een Schoolhoofd aanspreken?” Ietwat achterdochtig liet hij zijn blik over het meisje gaan, die plotseling een wel erg roze blos op haar wangetjes had gekregen, voordat hij terugkeek naar zijn neefje-in-spé. En waarom hadden ze hooi vast? “Ik heb geen paard gezien, Mr. Silvershore. Heeft u wellicht een beschrijving van dit paard? Wat was dat voor een naam, die ik u net hoorde roepen?”

 

Want dat had toch wel een beetje geklonken als zijn paard.

 

Edited by Scott Evergreen-Silvershore

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Volgens mij is het een Griekse godin” sprak Abby, die even op haar lip beet terwijl ze nadacht. Ze vergat daarbij het hooi te verspreiden, maar toen Harold daar weer aanstalten toe maakte, strooide ook zij vlug weer wat hooi op de met sneeuw bevlekte grond. In de zomervakantie moest ze van haar Mama altijd haar Grieks en Latijn leren, al vond haar Papa het onzin. Volgens hem waren Frans, Duits en Spaans veel belangrijker – wat ze vervolgens ook moest leren! Drie maanden zomervakantie was helaas niet drie maanden lang lol… al waren de feestjes waar ze wél heen mocht altijd wel leuk! “Maar het is inderdaad niet hoe ík mijn paard zou noemen. Want…”

 

Maar hoe Abigail haar paarden noemde leek nu toch even iets minder relevant, want plotseling stond niemand minder dan de eigenaar van het paard voor hen. Abby schrok zo erg dat ze de helft van het hooi op de grond liet vallen, voordat ze slikte en haar blauwe ogen op de man vestigde. Normaalgesproken vond ze Professor Evergreen best wel aardig, maar nu keek hij een beetje… nuja. Geagiteerd? Gehaast? Misschien moest hij ergens belangrijks heen… en dan hadden zij zijn paard zoek gemaakt!

 

Geschrokken haakte ze haar vingers in Harold’s gewaad. “We… we waren net in de stallen, Professor Evergreen” begon ze dapper. “Maar eh… ehm…” 

 

Ja, en toen durfde ze het eigenlijk niet meer verder te vertellen.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Niet alleen was het niet een leerling, het was ook nog eens gewoon Scott Evergreen. Harold sloeg direct zijn mond dicht, als hij dat had geweten had hij dat nooit zomaar geroepen, en keek vol afgrijzen toe hoe het inderdaad professor Evergreen was die vanuit de duisternis opdook. Hij wilde geen beschrijving geven van het paard! Hij wilde wegkruipen in zijn bed en net doen alsof deze hele affaire niet gebeurd was, maar Abigail was het daar blijkbaar nog steeds niet mee eens, want dapper begon ze ermee dat ze in zijn stallen waren geweest...

 

En verder zei ze niets, greep ze zich in plaats daarvan enkel aan hem vast en dus was het weer zijn taak om verder te moeten gaan.

 

Feminisme kon hem niet vroeg genoeg komen.

 

"We waren daar om de kat van juffrouw Carrington te zoeken," gaf hij hen gehaast een alibi. "Maar toen we daar kwamen... is één van de paarden ontsnapt. We zijn er natuurlijk direct achter na gegaan, uit angst dat het paard iets overkwam." Hij knikte driftig, want nu klonk hij wel moedig, toch? Vriendelijk, alsof het allemaal niet zijn schuld was. "We maken ons erg zorgen over hem!" 

 

Was het een hem? Wist hij veel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Hij kreeg geen beschrijving van het paard. Wat hij wel kreeg was een warrig verhaal over een kat en de stallen, waarbij het paard ineens zou zijn ontsnapt. Gebeurde dat wel eens? Dat paarden dagenlang in een stal stonden, maar dat twee tieners langskwamen en plotseling een paard weg was? Zo’n toeval maakte uiteraard dat dit als lariekoek moest worden bestempeld, natuurlijk – zeker nu de twee het op zich hadden genomen om het paard ook nog eens te gaan zoeken. Waar Zwadderaars zich waarschijnlijk direct uit de voeten zouden hebben gemaakt, toonde dit toch wel van enig schuldgevoel.

 

Achterdochtig liet Scott zijn blik op Harold hangen, voordat hij zijn vingers naar zijn mond bracht en tweemaal floot. Er stonden wel meer paarden in de stallen, al behoorden er twee aan hem toe. Illithia was zijn enorme Granische Grijze, een lievertje maar soms wat lomp. Dandellion was iets autoritairder en had een wat hardere hand nodig, al kreeg hij het paard altijd wel redelijk goed in de richting die hij wilde. Voor een moment gebeurde er niets, en even was hij zelfs opgelucht - totdat het geluid van hoeven plotseling roffelend dichterbij kwam. Illithia zag eruit als een spook wat op hen af racete in de toenemende duisternis, maar stopte gelukkig precies op tijd en hinnikte eens luid. Ze sloeg even met haar grote vleugels, voordat ze haar hoofd zachtjes tegen hem aanduwde en brieste.

 

Met zijn blik nog steeds op Harold aaide Scott zijn paard eenmaal over de neus, voordat hij eens met zijn tong klakte. “Mr. Silvershore, Miss Carrington… ik ga er voor het gemak maar even vanuit dat door uw handelen enige staldeur is opengezet. Opzet of niet, ik had toch wel beter verwacht van een Hoofdmonitor en een Klassenoudste.” Het Schoolhoofd gaf zijn paard een goedkeurend klopje op de hals, voordat hij het stel streng aankeek. “Tenzij jullie nu met een goed verhaal komen, moeten jullie weten dat mij niet iets anders rest dan één ding…” Och, Eagle zou trots op hem zijn. "Puntenaftrek en strafwerk!”

 

Edited by Scott Evergreen-Silvershore

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail knikte driftig bij Harold’s woorden. Ja, dat was helemaal waar! Behalve dan dat Harold natuurlijk degene was geweest die de staldeur had opengezet… maar ach, hij had het niet echt expres gedaan en Professor Evergreen hoefde niet alles te weten, toch? En het klopte wel dat ze zich erge zorgen maakte! Wat als hij was verdwaald?

 

Het moment dat Professor Evergreen floot en het paard kwam aanrennen verschoot ze echter van kleur en deed ze nog een stapje dichter richting Harold. Uh oh. Dit betekende toch niet dat… 

 

“Oh, het was echt niet Harold’s schuld, professor!” sprak Abby met een rossige blos op haar wangen, terwijl ze hun Schoolhoofd aankeek. “Mijn kat, Mr. Whiskers, was kwijt, ziet u! En toen kwam ik Harold tegen, en hij wilde wel helpen hem terug te vinden. En toen vonden we hem uiteindelijk bij de stallen, en… en toen…” Ietwat paniekerig keek ze Harold aan. Wat? Strafwerk? Ze had nog nooit strafwerk gehad!

 

Met een brok in haar keel beet ze op haar trillende onderlip terwijl ze haar best deed om niet te gaan huilen.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Misschien dat Harold toch op de één of andere manier in Griffoendor hoorde, want nu hij Abigail zo in paniek zag, had hij toch wel de behoefte om haar te redden. Hij had er weinig zin in om alles op zichzelf te betrekken, het laatste wat hij wilde was dat zijn familie zou horen dat hij op deze domme manier (of op welke manier dan ook) in de problemen was geraakt. Misschien als hij professor Johnson aan kon spreken, dat die professor Evergreen wel kon overtuigen om de straf niet al te erg te maken... Hij zou haar smeken op zijn knieën zodat hij zijn badge kon behouden, dat wist hij zeker!

 

"En toen deed ik de staldeur open," zei hij dus, met een berouwvolle zucht. "Ik had er niet bij stilgestaan dat daardoor uw paard wel eens zou kunnen ontsnappen, professor Evergreen. Het is niet Abigails schuld, zij wilde alleen haar kat vinden." Die ze uiteindelijk wel hadden gevonden, dus eh... yay? "Abigail was zo vriendelijk om me direct proberen te helpen om uw paard terug te vinden, professor Evergreen, dus als u iemand strafwerk wilt geven," pak alsjeblieft niet zijn badge af, niet zijn badge!, "dan ben ik degene die u de schuld moet geven." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerlijk gezegd had Scott niet verwacht dat Harold zou toegeven dat hij de schuldige was, of dat nu de waarheid was of niet. Natuurlijk was hij een Griffoendor, en het was wel typisch iets van Griffoendors om de schuld op zich te nemen - zeker nu zijn goede vriendin Miss Carrington klaarblijkelijk een tikkeltje overstuur was. Desalniettemin leek het gewoonweg niet iets wat de Harold zou doen die híj had leren kennen; maar dat betekende niet dat hij deze situatie niet in zijn voordeel zou kunnen gebruiken.

 

Scott staarde zijn neefje-in-spe voor een moment aan, voordat hij langzaam zijn armen over elkaar vouwde. “Twintig punten aftrek voor Griffoendor” sprak het Schoolhoofd loom, een afkeurende blik in zijn olijfgroene ogen. “Al moet ik u mijn complimenten aanbieden voor uw woorden van zojuist.” Hij bleef de vierdejaars aankijken. Strafwerk… ach. Nu het alleen Harold bleek te zijn, waren er misschien betere manieren om deze situatie op te lossen. “Mr. Silvershore, waarom loopt u niet even mee naar mijn kantoor. En Miss Carrington… als u nu even op de deur klopt van de terreinknecht, dan kan die ervoor zorgen dat mijn paard weer veilig wordt vastgezet.” Ter afscheid gaf hij Illithia nog een klopje op haar hals, voordat hij richting de Klassenoudste knikte en de Hoofdmonitor met een ietwat bruusk hoofdgebaar meevroeg richting het kasteel.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Met rossige blosjes op haar wangen, die overigens nauwelijks te zien waren in het invallende duister, keek Abigail met een licht geschokte blik om naar Harold. Iets van opluchting maakte dat het brok in haar keel wat verlichtte, maar in plaats daarvan kwam een ander gevoel; dat van schaamte – en vlug verplaatste ze haar blauwe ogen naar haar donkergelakte schoenen. Ohnee! Had Harold nu zijn schone lei moeten opgeven voor haar? Ja, hij had wel de waarheid verteld, maar… ze durfde niet op te kijken naar Professor Evergreen, maar probeerde in plaats daarvan te bedenken wat ze had moeten doen of moeten zeggen. Arme Harold!

 

De Klassenoudste kroop een beetje ineen toen hun Schoolhoofd de punten aftrok, maar durfde er toch nauwelijks tegenin te gaan. Wauw, twintig punten! Dat waren… dat waren veel punten. En allemaal voor háár kat. Als Mr. Whiskers nooit was weggelopen bij het theepartijtje… nee, als zij Harold nooit had gevraagd hem te helpen zoeken..! Was dit eigenlijk allemaal haar schuld? Ze wilde haar mond open trekken om dat te zeggen, om Professor Evergreen te overtuigen dat het allemaal een groot ongeluk was geweest – al hadden ze dat eigenlijk al drie keer gezegd – toen hij haar plotseling op die bruuske toon wegstuurde. Geschrokken keek Abigail naar de man op, voordat ze Harold een vlugge blik toewierp en weer terugkeek naar het Schoolhoofd.

 

“Ik… ja… natuurlijk, professor Evergreen” stamelde de derdejaars, haar keel nog steeds dik en met een beetje moeite om haar tranen te bedwingen. Nu moest ze Harold ook nog eens achterlaten! Met haar hart bonzend in haar keel maakte ze haar reverence richting de Professor en boog nogmaals richting Harold, waarbij ze hem een blik toewierp die probeerde te zeggen sorry-het-spijt-me-heel-erg-dit-komt-allemaal-door-mij-maar-ik-zal-zo-op-je-wachten-in-de-leerlingenkamer-!!!, waarna Abby zich vlug omdraaide en zich met snelle tred richting het hutje van de terreinknecht begon te begeven. 

 

Oh, die stoute Mr. Whiskers, die kreeg echt niet zijn lekkere brokjes vanavond!!

 

OOC: Post 100, woo!

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Harold kromp even in elkaar toen professor Evergreen, hij durfde nu niet eens in zijn gedachten 'Scott' te zeggen, alsof professor Evergreen dat zou merken en dan extra streng zou zijn, zomaar twintig punten aftrok van hun afdeling, maar als dat het alleen zou zijn... Het was best naar, twintig punten was veel, maar het hoefde hen niet per se de cup te kosten! En als hij zijn badge mocht houden, dan was het probleem al helemaal te overzien, maar toen stelde professor Evergreen ineens dat Harold met hem mee moest lopen naar zijn kantoor. Alleen Harold.

 

Oh ja, hij was zeker zijn badge kwijt. 

 

Hij probeerde even dapper te glimlachen naar Abigail, alsof het allemaal wel goed zou komen, maar de pure wanhoop was waarschijnlijk wel duidelijk op zijn gezicht te lezen, terwijl hij maar achter professor Evergreen aanslofte. Abigail verdween in de duisternis achter hem en Harold was zo wanhopig dat het even leek alsof hij en professor Evergreen alleen op de wereld waren, maar waarschijnlijk kwam dat ook omdat hij zijn hoofd voorover gebogen hield, recht naar de grond, waardoor hij de rest van zijn omgeving en de twinkelende lichtjes van Zweinstein niet kon zien, tot hij eindelijk het kantoor binnen werd geleid.

 

Misschien hoorde Harold nu heel wanhopig te gaan smeken, maar hij wist echt niet wat hij moet zeggen, dus hij bleef enkel berouwvol staan tot hij mocht gaan zitten. Hij had zich al verontschuldigd en de schuld op zich genomen, dus de rest lag echt aan professor Evergreen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aangekomen in zijn kantoor liet hij Harold voorgaan, die richting het extravagante bureau sjokte maar daar niet plaatsnam, voordat hij zelf achter het bureau ging staan. Hij ging niet zitten; gaf Harold daar met een enkele hoofdknik wel toestemming toe, voordat hij naar de drankkast liep en daar voor zichzelf een vuurwhisky inschonk. Zijn evenbeeld, afgebeeld in het grote schilderij aan de muur, knikte hem zelfverzekerd toe, voordat Scott met eenzelfde glimlach terugliep richting Harold en daar nonchalant tegen zijn stoel leunde.

 

“U moet weten, Mr. Silvershore” begon Scott, nadat hij enkele slokken had genomen. Hij genoot klaarblijkelijk van het spelletje; had er ook mee te maken dat hij eindelijk eens de overhand had, in plaats van dat rotjoch. “… dat mijn paarden mij erg geliefd zijn.” Hij was namelijk erg van hen afhankelijk, daar hij niet plachtte te verdwijnselen na het incident van ’12 – maar goed, dat hoefde Harold niet te weten. “Ik zou dus wel eens tot een nog veel ergere straf kunnen komen, dan die schamele punten die ik van uw nobele afdeling heb afgetrokken.” Even keek Scott hem opgewekt aan, voordat hij loom nog een slok nam. “Strafwerk, ligt wellicht voor de hand… of een degradatie, misschien.” Even liet hij zijn blik op de hoofdmonitor-badge hangen, die daar zo trots op de borst van de veertienjarige was gespeld. “Of… ik zou uw familie kunnen inlichten. Ik denk dat uw grootvader erg nieuwsgierig is naar het doen en laten van zijn jonge protegé.” 

 

Gracieus nam hij plaats op de stoel. “Maar, Mr. Silvershore, het hoeft niet per se zo te zijn.” Scott zette zijn glas neer en vouwde de topjes van zijn vingers tegen elkaar. “Tenminste, als u mocht instemmen met bepaalde… voorwaarden.”

 

Ah, hij had gedacht dat het Schoolhoofd-schap hem niet zou bevallen – maar dat bleek toch niet geheel waar!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×