Jump to content
Abigail Carrington

[1838/1839] A Different Cup of Tea

Recommended Posts

Posted (edited)

Zondag 9 december 1838

In de gang voor de Griffoendor leerlingenkamer

 

Ze had maar een moment weggekeken, maar dat was blijkbaar meer dan genoeg geweest om de kat te laten ontsnappen. En nu was ze al meer dan een uur aan het zoeken op het terrein, haar handen half bevroren van de kou en haar blonde haren nat van de miezelregen. Het ergste was natuurlijk dat de dure Ceylon thee was afgekoeld en Mr. Whiskers niet eens de tijd had genomen zijn eigen theekopje met zorgvuldig ingeschonken melk uit te likken. 

 

Want ja, Abigail hield soms theekransjes met haar kat, oke?? Hij deed haar (bij gebrek aan beter) herinneren aan thuis en bij vlagen had ze gewoonweg last van heimwee! En meestal liet Mr. Whiskers het zich allemaal ontgaan, waar ze hem ook naartoe sleepte (wat ditmaal de kassen van Professor Evergreen was geweest) maar nu was hij plotseling verdwenen! En natuurlijk had ze eerst de kas uitgekamd maar dáár bleek hij niet te zijn, en toen had ze maar wat doelloos heen en weer gelopen op het terrein maar ook daar kon ze hem niet vinden, en nu had ze bedacht dat ze maar beter terug kon gaan naar de leerlingenkamer van Griffoendor. Wie weet lag hij wel gewoon warm en opgekruld spinnend op haar bed, waar hij altijd lag als ze klaar was met haar lessen! 

 

Toen ze hem echter ook daar niet aantrof moest ze moeite doen om niet in huilen uit te barsten. Terwijl ze zichzelf probeerde te vertellen dat ze rustig moest blijven, haar haren en mantel half verzopen en met rode wangetjes en ietwat waterige blauwe oogjes, botste ze plotseling bijna tegen haar - ondertussen - veertienjarige Hoofdmonitor op. Wanhoop, gemengd met een halfhartig soort opluchting, deed haar zich bijna aan Harold Silvershore vastklampen. 

 

“Harold! Heb jij misschien Mr. Whiskers gezien?” Ze slikte haar tranen weg, die ze niet tegenover een van haar beste vrienden over haar wangen wilde laten rollen. Desalniettemin was ze ondanks haar pogingen het te verhullen, duidelijk van slag. “Jeweetwel, hij is heel groot en wit en pluizig... hoewel, met dit weer...” Sip staarde ze door een van de ramen naar buiten, en even trilde haar onderlip lichtjes bij de gedachte aan hoe haar dure Perzische kat nu verdwaald moest rondlopen in de woeste Schotse hooglanden, misschien wel tot in het Verboden Bos. “Ik was met hem in de kassen en toen... ik ben hem kwijtgeraakt en nu kan ik hem niet meer vinden!”

 

OOC: Met Gian!

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zo onderhand vond Harold van zichzelf dat hij best wel gewend was aan meisjes en in het bijzonder aan Abigail Carrington, maar tot zijn grote schrik zag Abigail er niet zo vrolijk uit als normaal, brabbelend over thee en cakejes bakken en eh... felgekleurde dingen, waar brabbelden meisjes ook alweer over. Nee, ze zag er nu zo verdrietig uit, dat zijn eigen hart gewoon brak, zelfs voordat hij nog wist wat er aan de hand was! Geen wonder dat meisjes altijd alles voor elkaar kregen, als ze op die manier naar iemand keken. Als ze het hem had gevraagd, was hij zeker cakejes voor haar gaan bakken! 

 

Nu hoefde hij alleen haar kat te vinden. "Oh nee," zuchtte hij meelevend, terwijl hij met zijn toverstok zwaaide om haar mantel een beetje te drogen. Helaas kende hij de spreuk niet zo heel goed, dus waarschijnlijk werd de mantel alleen maar een beetje minder nat, maar eh, het was iets, toch? "Misschien moet je wat kattenvoer voor hem halen?" Dieren hadden altijd honger, toch? Gezien hoe vaak er hier in de leerlingenkamer iets van eten werd gestolen door een kat... "Hij is vast ook op zoek naar jou," suste hij zachtjes. "Zullen we weer in de kas kijken?" 

 

Hij zou haar helpen! Die kat moest en zou gevonden worden! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Abby’s pruillipje trilde nog steeds, al hadden Harold’s troostende woorden wel degelijk wat effect. Even rilde ze toen zijn spreuk een lichtelijk warme wind haar mantel deed opwaaien terwijl ze de doorweekte, blonde plukken haar achter haar oor veegde. Gelukkig wist Harold wel wat te doen! Ze was blij dat ze ooit vrienden met hem was geworden. Harold had voor bijna alles altijd wel een oplossing. 

 

“Ik had al wat brokjes meegenomen” mompelde Abigail afwezig, terwijl ze wederom de trap af begon te lopen, richting de uitgang. Even rammelde ze sipjes met het bakje, maar Mr. Whiskers kwam niet aangerend. “Harold, wat als hij het Verboden Bos is ingegaan? Ze zeggen…” Wat witjes om de neus haakte ze haar vingers in de dure stof van zijn gewaad. Ze was midden op de trap stil blijven staan, waardoor mensen op het laatste moment opzij moesten springen om niet tegen hen aan te botsen. “Ze zeggen dat er weerwolven in het bos zitten! Wat als Mr. Whiskers wordt gebeten door een weerwolf??”

 

Werd hij dan een weerkat? Ohnee, papa zou haar nooit meer toestaan om Mr. Whiskers dan mee naar huis te nemen! Dan moest ze hem vast afstaan aan die ene boerderij waar haar drie hamsters en twee goudvissen ook al naartoe waren gebracht…

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, nou, de brokjes hielpen dus niet, dat schoot ook niet op... Harold fronste terwijl hij netjes naast Abigail bleef lopen. "Dat heeft hij vast niet gedaan," suste hij, maar met honderd procent zekerheid kon hij het ook weer niet zeggen. Deden katten dat? Naar gevaarlijke plekken rennen? En ja, als er weerwolven zaten... "Het is nog geen volle maan!" zei hij enthousiast, blij dat hij haar tenminste ergens nog mee kon geruststellen. "Dat is het pas aan het einde van de maand, geloof ik, dus als hij gebeten wordt, is het vast door iets heel anders!"

 

Eh, dat maakte de situatie beter, toch???

 

"Maar hij is vast niet in het verboden bos geslopen, hoor. Die plek is zo eng, waarom zou hij daar heen gaan?" Waar hing een kat verder nog uit... Hij kende ze niet zo heel goed, moest hij toegeven, dus hij kauwde nadenkend op zijn tong terwijl hij de laatste traptrede afsprong. "Misschien is hij naar de stallen gegaan? Daar zitten altijd muizen en katten houden van muizen." Hij hoopte dan alleen dat professor Evergreen geen hekel had aan katten... Hij vertrouwde die man voor geen meter. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abby knikte afwezig bij Harold’s woorden, terwijl ze naast hem de trap afdraafde. Traptreden waren iets waar je als Griffoendor er zo’n 263 per dag van nam, dus ondertussen was dat niet iets waar ze per se over hoefde na te denken. Het was goed nieuws dat het in ieder geval geen weerwolf zou kunnen zijn… al zat er wel meer gevaarlijks in het Verboden Bos. Er waren vast ook gewone wolven, boomtrullen, centaurs… een boomtrul had haar een keer lelijk in haar grote teen gebeten, dus ze wist in ieder geval dat die gevaarlijk waren! En bij Geschiedenis van de Toverkunst leerden ze dan wel dat centaurs best wel slimme wezens waren, maar Abigail had daar altijd al ietwat sceptisch tegenaan gekeken. Wie weet vonden ze Mr. Whiskers wel en dachten ze dat hij geen baasje had en wilden ze hem vervolgens houden!

 

“Oh, misschien zit hij inderdaad wel in de stallen!” sprak Abby, een piepklein beetje meer opgevrolijkt terwijl ze Harold volgde naar buiten, rammelend met het blikje. Er was net zo’n grote kans dat hij niet in de stallen zou zitten, maar nu hadden ze in ieder geval een plek om te beginnen met zoeken. “In de stallen is het wel warm en is er veel stro… Mr. Whiskers houdt van stro. Soms vangt hij daar wel vier muizen op een dag!” Hij zat dan ook thuis, in Tyntesfield, vaak tussen de paarden en ponies. Even zweeg ze, terwijl ze haar mantel nog wat steviger om zich heen trok om de kou wat buiten te houden. De ijle decemberlucht leek aan te kondigen dat er wat sneeuw zou gaan vallen, maar het liefst dacht ze daar maar niet over na. Arme Mr. Whiskers…

 

Wil jij eigenlijk geen huisdier, Harold?” vroeg Abigail, terwijl ze het bakje voor een moment in haar zak liet glijden zodat ze haar dure, wollen mantel nog wat meer kon dichtknopen. “In ieder geval een uil kan toch best wel handig zijn…”

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×