Jump to content
Keane Cadwgan

What Happened Last Night

Recommended Posts

Posted (edited)

OOC: AU waar eh.. plots niet bestaan, I guess! Met Gian <3

 

Ergens aan het begin van een zomer

Een van de studentenhuizen in het luxe deel van de Campus,

Cambridge

 

Het was donker. Voor een moment bleef Keane Cadwgan heel stil in zijn warme bed liggen, uitgestrekt onder een deken van zacht eendendons, terwijl hij zichzelf langzaam toestond om wakker te worden. Hij luisterde naar de zachte geluidjes die zijn uil maakte in de ruimte die grensde aan zijn slaapkamer, naar het ratelen van de kooi wanneer ze de volgende muis verorberde. Hij hoorde de huiself binnenkomen door de voordeur en wist dat het elf uur was, wat betekende dat zijn koffie zo direct klaar zou staan op de grote, mahoniehouten tafel waar zijn studieboeken op verstrooid lagen. Ergens, door de openstaande ramen die bedekt werden door de dikke, stevige luiken hoorde hij een van zijn huisgenoten van de Club (was het Valentine? Of toch Zach?) loom een grapje maken in een van de andere kamers, waar een ander grinnikend om moest lachen. 

 

Alles leek goed. Alles leek vredig. Totdat hij probeerde op te staan.

 

Een zeurende, bonkende pijn velde hem bijna direct nadat hij zijn hoofd ongeveer drie centimeter had geprobeerd op te tillen. Met een zacht kreetje van uitputting liet hij zich weer terugvallen op het kussen en probeerde hij zijn handen naar zijn hoofd te brengen in een uiting van verslagenheid, toen hij er ineens achter kwam dat een van zijn armen ergens omheen zat gekruld. Met een blik van verschrikking op zijn gezicht keek hij naar links, waar hij een donkere, uitgestrekte vorm in zijn bed ontwaarde. Voor een moment staarde Keane niet-begrijpend naar de donkere schaduw, voordat hij met iets van opkomende nieuwsgierigheid, gemengd met een lichte paniek, besloot dat hij deze vorm beter vanaf de andere kant van zijn bed zou kunnen bestuderen. De ‘vorm’ had zijn hand echter stevig vastgeklemd en nu hij die geen centimeter verschuiven kon zonder hem of haar (haar. Please, háár) wakker te maken restte hem niets dan er op zijn zij naartoe te rollen, op een manier dat hij nu geheel tegen de vorm aanlag, zodat hij het gezicht kon bestuderen.

 

Er kwam maar weinig licht door de kieren van de luiken, maar het was genoeg om vaal blond haar en een ietwat spitse neus te ontwaren. 

 

Even geloofde hij het niet, vooral in combinatie met de kloppende hoofdpijn die hem het zicht nog wat meer ontnam. Wat zijn uitroep in ieder geval deed, behalve zijn hoofdpijn nog eens zo’n tienmaal verergeren, was vaststellen of hij het juist had. 

 

“Fe… fe… fe…. fe… HARDING??”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze deed dit over het algemeen niet vaak, eigenlijk, wakker worden in het bed van iemand anders. Nee, beter gezegd kon ze zich helemaal niet herinneren wanneer dat ooit was gebeurd, zelfs niet al die keren dat Daniella haar mee had genomen naar één of ander feestje en haar vreselijk veel had laten drinken, dus toen ze langzaam wakker begon te worden en zich realiseerde dat ze in een vreemd bed lag, met iemands hand in de hare geklemd, liet ze vooral die gedachte maar heel langzaam naar boven drijven, terwijl ze niet probeerde te bewegen, want er helemaal klaar voor om te zien met wie ze eigenlijk naar bed was geweest, was ze nog niet.

 

Tot hij ineens begon te schreeuwen, auw, en haar ogen direct opensprongen want nee, toch? Niet Keane Cadwgan?

 

Behalve dus wel Keane Cadwgan.

 

"Hou je op dicht!" siste ze als eerste naar hem, terwijl ze zijn hand van zich af gooide, zoveel mogelijk dekens naar zich toe griste (want ze was naakt) en bij hem uit de buurt schoof. "Moet de hele wereld wakker worden?!" Oh nee, oh nee, oh nee, oh nee, straks zou iemand hen zien! Snel keek ze om zich heen. "Waar zijn we?" was de volgende vraag.

 

Felicia was altijd al praktisch ingesteld. 

 

En heel goed in vooral NIET aan dingen denken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Harding, stop daarmee!” snauwde Keane met een noot van overslaande paniek in zijn stem - want met dat zij dekens naar haar toe trok, schoven ze juist van hem af. En ja, daaronder had ook hij minder aan dan hij het liefst had gewild – niets, namelijk. Geïrriteerd rukte hij de dekens juist naar zichzelf toe, al gaf dat iets meer eh… bloot dan hij daadwerkelijk had gewenst zodat hij ze met een rode gloed op zijn wangen juist weer losliet en wegkeek, alsof hij niets had gezien. Niet dat dat uitmaakte!! Want als het waar was wat ze gisterenavond hadden gedaan….

 

In een snelle beweging stond hij op en griste hij zijn dure, flanellen ochtendjas om zich heen, zodat hij tenminste iets aan had. Voor een moment wankelde hij, zijn koppijn erger dan ooit, zodat hij zich vast moest grijpen aan de kast totdat de zwarte vlekken voor zijn ogen waren verdwenen. Met zijn evenwicht hervonden draaide hij zich om en schoof hij vlug zijn blote voeten in zijn zachte slippers, zodat ze niet te lang met de gepolijste mahoniehouten planken in contact hoefden te komen. Ugh. Waar waren die huiselven met water en anti-kater drankjes als je ze nodig had!

 

“Dit is jouw schuld, Harding” siste Keane, terwijl zijn hand een zilveren belletje vond en hij er wat mee heen en weer wapperde, de huiself oproepend en Felicia’s vraag negerend. Hij zette weer twee stappen terug richting het bed. In de spiegel naast het bed was te zien dat zijn donkere haar er nogal wild uitzag en alle kanten op stak. Vlug probeerde hij dat wat te fatsoeneren. Ook haar vaal blonde haar was er nogal wild aan toe, overigens. Onwillekeurig dwaalde zijn blik af naar haar warme lichaam, al was er weinig van zichtbaar van de contouren in het halfduister en onder zijn lakens. Ja, hij nam wel vaker meisjes mee naar huis… maar niet Felicia! Nooit Felicia!! Wat had hem bezield?

 

Toch koste het hem wat moeite om zijn blik met een lichtroze blos op zijn wangen los te trekken en deze op haar gezicht te vestigen. Langzaam kwamen de brokjes informatie omtrent de gebeurtenissen van een paar uur geleden weer terug. Niet dat hij alles hoefde te weten.

 

“Je hebt me gisterenavond dronken gevoerd!” sprak hij verbouwereerd, hoorbaar onthutst dat ze dat had gedurfd. Waarom duurde het zolang voordat die huiself hier was? “Wat deed je sowieso in de Blaffende Eenhoorn? Ik ben je daar nog nooit tegengekomen!”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, zelfs hierin was Keane gewoon de meest frustrerende man op aarde, want hij kon haar niet eens een deken gunnen! Als ze dacht dat hij er niet flauw om zou vallen, zou ze alle dekens maar laten vallen ook. Hoewel, het was wel een goed moment om dan weg te glippen, hm? Maar voordat ze het daadwerkelijk kon doen, was het touwtrekken al gestopt en dan leek het gewoon kinderachtig om Keane te confronteren met haar lichaam.

 

Wel pijnlijk, hoor, dat haar lichaam zoveel teweeg bracht. 

 

Terwijl Keane uit bed glipte, wikkelde Felicia de dekens om zich heen en probeerde ze zich een weg te rollen van zijn matras af, zodat ze haar kleding bij elkaar kon gaan rapen. Het lag daadwerkelijk overal, zelfs op plekken waar ze nooit had verwacht dat er ooit kleding van haar terecht zou komen, maar op zich was dat de hele slaapkamer al, dus eh, tja. In ieder geval kon ze zo onderhand al de conclusie trekken dat dit het huis van Keane was, met de familiariteit waarmee hij zich door de ruimte bewoog, ook al ergerde het haar dat hij haar vraag niet beantwoord had. Wat was daar nou moeilijk aan?

 

Door al haar gezoek was ze niet op de hoogte van hoeveel hij naar haar staarde, ew Keane, maar ze had net triomfantelijk de linten van haar korset gevonden, toen hij haar ineens overal de schuld van gaf. "Oh, was ik dat?" vroeg ze kil, terwijl ze hem een geërgerde blik toewierp. "Volgens mij was het jouw idee om dat drankspelletje te gaan spelen. Ik zorgde er alleen maar voor dat je je aan de regels hield." Dat ze hem niet dronken wilde hebben, betekende niet dat hij vals mocht spelen. "Ik was er met vriendinnen heen. En sorry hoor, zijn er pubs waar ik niet mag komen?" Ze rolde met haar ogen.

 

"Draai je om, dan kan ik me aankleden." 

 

Ze wilde graag douchen, Keane van zich afwassen, maar dat zou thuis dan maar moeten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Vriendinnen, hm? Je bedoelt die meiden die je alleen lieten in mijn gezelschap zodra ze erachter kwamen wat de rest van de Club hen te bieden had?” Dat was wellicht niet geheel waar – ze waren met een grote groep geweest, maar er was op de een of andere manier iets gebeurd waardoor Felicia en hij uiteindelijk samen achter waren gebleven. Of dat geheel opzettelijk geïnitieerd was door (een van) hen beiden kon hij zich bij Merlijns gestippelde onderbroek toch niet meer herinneren. Hij wenste plotseling in bezit te zijn van een gestippelde onderbroek – hoewel, bij voorkeur niet een die aan Merlijn had toebehoord. En ook niet gestippeld, eigenlijk.

 

Keane draaide zich niet om, maar verplaatste zijn blik naar de deur toen een van de huiselven deze behoedzaam opende. “Lord Radnor?” piepte het wezentje, waarna ze diep boog. Het verplaatste de grote, groene tennisbalvormige ogen naar de overige aanwezige in de ruimte. “En… Miss…”

“Dat doet er niet toe” mompelde Keane vlug, die enkele stappen richting het wezentje deed en toen weer twijfelend stil bleef staan, zijn ene hand tegen zijn hoofd gedrukt vanwege de knallende koppijn. Het laatste wat hij nodig had waren roddels over met wie hij de nacht had doorgebracht - al was de kans groot dat het kwaad reeds was geschied. “Koffie, dat is wat nu nodig is. En… mijn gewoonlijke ontbijt. En zo’n drankje. Je weet wel. Eh…” Zijn onsamenhangende bewoordingen waren klaarblijkelijk voldoende duidelijk voor de huiself, want het enige wat ze deed was buigen en de deur wederom sluiten. Keane draaide zich weer richting het met slechts een laken bedekte lichaam van Felicia, wat wederom een lichtroze blos over zijn wangen liet glijden. 

 

“Iedereen weet dat de regels van drankspelletjes er zijn om gebroken te worden!” vervolgde hij koppig, alsof er zojuist geen huiself hun gesprek had onderbroken. “Dat is juist het doel van een drankspelletje!” Nuja, het doel was waarschijnlijk om heel erg dronken te worden, maar goed. “En iedereen weet dat de Club op donderdag altijd in de Blaffende Eenhoorn vergadert. Natuurlijk moesten wij ons wel over jullie ontfermen, toen jullie ons daar eenmaal hadden opgezocht! Het is nu niet per se de meest…” Hij zocht naar een woord. Schone plek!” Zijn wangen kleurden nog iets meer roze door de blik die ze hem gaf, weerspiegeld in haar ijskleurige ogen. “Je weetwel, beetje duister, spinnenwebben enzo….” Oke, misschien ging dit niet helemaal zoals hij het had gewild. Het onderwerp wat veranderen was waarschijnlijk het beste. 

 

“Ik dacht dat je in Ravenklauw had gezeten, Harding. Dat betekent dat je dingen die iedereen weet, ook wel zou moeten weten.”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh ja, want je bent ook zo gevaarlijk," kon Felicia niet laten om sarcastisch terug te bijten. "En ik ben een zwak meisje dat absoluut altijd gered moet worden!" Ze legde even heel dramatisch een hand op haar voorhoofd, alsof ze theatraal flauw zou vallen, maar zo ver zou ze ook weer niet gaan. Haar vriendinnen konden haar heus wel eens alleen laten. En oké, ze had nu een slechte keuze gemaakt, maar het was tenminste haar keuze geweest, Keane.

 

En heel fijn dat hij haar niet eens een ontbijt aanbood. Ze zou het waarschijnlijk niet aannemen, ze had wel wat beters te doen dan heel gezellig een ontbijtje met Keane samen doen, maar het was beleefd om het aan te bieden, hoor! En beleefd om haar niet het gevoel te geven alsof hij liever had dat ze twee uur geleden al was vertrokken.

 

"Vergaderen?" herhaalde ze sarcastisch. Natuurlijk draaide Keane zich niet om, hij durfde haar vast niet alleen te laten in zijn kamer, want straks zou ze van alles stelen, of wat hij dan ook bedacht had. "Is dat wat jullie het noemen? Want volgens mij was je al dronken voordat we überhaupt aankwamen. En hoe vies die plek was, viel heus wel mee." Nee, als er iemand het algemene niveau omlaag trok, was De Club dat wel. In vervolg had ze haar lesje wel geleerd, hoor, ze zou er zeker bij uit de buurt blijven.

 

En toen begon hij ook nog eens haar afdeling te beledigen. Felicia had er genoeg van, maar gelukkig wist ze een hele goede manier om hem stil te krijgen, dus liet ze haar laken vallen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Hier werd de situatie problematisch, want ja – Keane vond zichzelf inderdaad een tikkeltje gevaarlijk. Was dat niet precies de look waar hij voor ging? De geheimzinnige kleinzoon van een illustere Graaf, de erfgenaam van een fortuin van controversieel karakter (en, eerlijk toegegeven, omvang). Het probleem was juist dat Felicia daardoor heen prikte, zoals ze altijd al had gedaan.

 

Of nuja… misschien was het werkelijke probleem wel dat hij haar inderdaad het liefst als zwak meisje zou willen zien die immer gered moest worden. Hij zou haar graag redden uit benarde situaties. Probleem was dat de kans groter was dat dat andersom moest gebeuren.

 

“Ja, vergaderen, Harding. Dat doen mensen die daadwerkelijk iets te bespreken hebben met elka-“ Ja, en dat was het moment dat ze haar handdoek liet vallen. Keane had het niet verwacht – oke, een dreiging van dat gevaar was nog wel iets wat hij kon begrijpen, maar om het dan ook echt te doen! – en zijn mond viel open. Shock, verbazing en nog iets anders, iets waarvan hij niet wilde dat Felicia het zag, gleden over zijn gezicht. Het koste hem nét te lang (twee, drie seconden?) om zijn kaken op elkaar te klemmen en zich met een rood hoofd om te draaien.

 

“Doe wat je wilt, Harding” sprak hij geagiteerd, duidelijk even uit het veld geslagen, voordat hij met zijn armen over elkaar naar de deur marcheerde. Daar bleef hij even staan met zijn rug naar haar toe, precies alsof hij nog iets wilde zeggen… maar hij bedacht zich en sloeg de deur net iets te hard achter zich dicht.

 

***

 

Keane zat aan tafel toen hij even later de deur hoorde opengaan. De huiself had ontbijt voor twee gebracht, zoals hij ook wel had verwacht. “Ik heb koffie voor je ingeschonken” sprak hij zonder haar aan te kijken, zijn blik stoïcijns gericht op de Ochtendprofeet. “Met een beetje melk en twee suikerklontjes – dat is hoe je het drinkt, toch?”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het werkte en nog goed ook. Triomfantelijk zette Felicia haar handen in haar zij en oké, ja, hij staarde wel een beetje lang, maar ze nam het hem ook weer niet kwalijk. Ze had best een goed lichaam, al zei ze het zelf, en Keane mocht daar best nog wel een allerlaatste blik ooit op werpen, voordat hij omdraaide en zonder nog wat te zeggen de kamer uit liep. Nu had ze tenminste alle tijd om haar eigen kleding bij elkaar te verzamelen en zich rustig aan te kleden. Het scheelde nog dat alles heel was, wat zij en Keane ook hadden gedaan gisteren, en daar wilde ze niet over nadenken, het was tenminste niet ruig genoeg geweest om haar kleding kapot te scheuren. Ze voelde zich nog steeds redelijk vies, en haar kleding stonk naar bier, maar ach, ze ging er vanuit dat ze over vijf minuten buiten de deur zou staan.

 

Nou ja, tot ze in de eetkamer kwam en tot haar verbazing niet alleen ontbijt zag staan, maar ook Keane die koffie voor haar had ingeschonken. "Eh, ja," stamelde ze even, en voor een moment twijfelde ze, maar uiteindelijk zonk ze neer op een stoel tegenover hem en nam ze voorzichtig een slokje van de koffie. Vanzelfsprekend was het nog goede koffie ook, want niets meer dan het allerbeste voor de Cadwgans, hm? 

 

"Zorg je dat er voor iedereen ontbijt is?" vroeg ze, na een paar minuten ongemakkelijke stilte. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×