Jump to content
Regina Thorpe

[1838/1839] #3 Hannah & Regina

Recommended Posts

Dinsdag 6 november 1838 - 's avonds - natuurlijk hebben Regina en Hannah niet dezelfde smaak qua favoriete plekken in de bibliotheek, hoe kom je erbij

 

Wie had geweten dat je als professor evenveel tijd in de bibliotheek zou doorbrengen als student? Nou, Regina niet, maar of ze het erg vond... Nee, eigenlijk niet. Ze hield van de bibliotheek, van de torenhoge kasten met boeken waarvan je eigenlijk geen idee had hoe je erbij kon komen, van hoe net wat stiller het hier was dan waar dan ook op de universiteit, tot haar favoriete leesplekje, waar geheel toevallig haar NIET favoriete persoon in zat.

 

Hannah Haysward.

 

Regina staarde haar even geërgerd aan en stampte toen maar expres extra hard langs Hannah heen, terwijl ze geheel per ongeluk met haar heup tegen Hannahs tafel stootte, waardoor er een paar boeken op de grond vielen. 

 

Ze bood niet haar excuses aan, terwijl ze haar kop koffie op haar eigen tafel zette en haar papierwerk erbij pakte.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, natuurlijk kwam Regina Thorpe Hannah nog even lastigvallen in haar oase van rust. Waarom niet immers? Zich in Hannahs familiale (hetzij zodanig gecompliceerd dat je kon betwisten of het wel echt haar familie betrof) situatie wringen had ze ook best te doen gevonden. Haar studietijd onderbreken was vast niets voor haar. Boos keek ze naar de boeken die met een luide klap op de grond gevallen waren, waardoor ook meteen iedereen verstoord opgekeken had. Hannah haatte zulke aandacht. Ze was niet goed met aandacht, niet echt, ze wilde de intensiteit van iemands volledige aandacht op zich, in alle eerlijkheid, iemands ogen alleen maar op haar, maar niet van al de rest en nee, niet die van Regina, echt niet, nooit. Ew. Het idee alleen al.

 

‘Ik wist niet dat je betaald kreeg om iedereen te storen,’ siste ze haar toe voor ze er zelfs maar erg in had. Ergens had ze gewild dat ze eenvoudigweg sereen haar boeken had kunnen oprapen, haar een venijnig lieve glimlach had kunnen toewerpen en haar verder gewoon negeren, maar God, ze wist niet of er íéts moeilijkers was dan Regina Thorpe negeren, hoe vreselijk vervelend die toegeving aan zichzelf ook was. Elke keer weer was ze gewoon zo bewust van dat mens, van de heupen die haar boeken zo elegant van hun plek hadden gestoten, van de verfijnde nonchalance waarmee ze per se haar dag verpesten moest.

 

Om maar te zeggen dat Regina Thorpe een demon rechtstreeks uit de hel was.

 

Met een laatste geërgerde en niet-nadwalende blik op haar nachtmerrie van vandaag krabbelde ze overeind om de boeken snel van de grond te grissen, zo stil als ze kon, zodat de rest van de bibliotheekgangers haar vooral niet hoorden.

 

Je weet wel. Omdat ze haar gesis vast ook niet gehoord hadden.

 

Ugh.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was een stom argument en Regina vond dat Hannah zoveel beter kon, maar misschien moest je ook maar niet al te hoge verwachtingen hebben van een persoon als Hannah Haysward. Ze had het meisje vast meer gemogen toen ze nog Kierans zus was en braaf Hannah Monday heette, gewoon omdat dat soort dingen zo werkten, maar een Haysward was niet goed in ruzie voeren. Die waren enkel goed in koppig dezelfde argumenten herhalen en zich dan te verbazen dat niemand ooit nog met hen te maken wilde hebben. 

 

"Ik stoor helemaal niemand," glimlachte ze venijnig terug. "De enige die hier iemand stoort, ben jij, met hoeveel lawaai je maakt." Ze tsskte zachtjes. "Heb je nooit gehoord dat je stil moet zijn in een bibliotheek?"

 

Zie je, Hayswards voedden ze niet op.

 

Zelfs Hayswards die niet altijd een Haysward waren geweest. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wie had Regina Thorpe ooit aangenomen? Ze was zo’n vreselijk kreng! ‘Jíj stootte mijn boeken om!’ siste ze, mogelijk inderdaad iets luider dan de bibliotheeketiquette vereiste. Maar dat was slechts reageren! Net zoals het prima geoorloofd was om te roepen bij wijze van aanklacht van overmatig geluid, dat wist iedereen. Als je voor de rechten van de zwakkeren (in casu de arme studentjes die goed moesten studeren) opkwam tegenover de sterkere klasse (in casu de verschrikkelijke hoogleraar Thorpe die er mogelijk, misschien, potentieel, eventueel aantrekkelijk uitzag vandaag, een neutrale constatering verhuld door een woedende blik), moest je soms enige kracht gebruiken.

 

Dus. Raken waar het pijn deed.

 

Haar hekel aan het mens zou haar ongetwijfeld vertellen wat dat was.

 

‘En je stoort míj.’ Ze maakte een kst-gebaar. ‘De rechtsfaculteit is op een andere campus, ga daar maar jezelf belangrijk voelen zonder iets nuttigs te doen.’

 

Goede poging, niet?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Regina had inderdaad Hannahs boeken op de grond gegooid, boehoe, maar dat betekende niet dat ze daar mee geconfronteerd wilde worden! "Welke boeken?" vroeg ze, met een spottende wenkbrauw. "Ik heb helemaal geen boeken op de grond gegooid." Tenminste, niet expres.

 

Tenminste, niet voor zover ze toe zou geven aan Hannah.

 

"Hoe stoor ik je?" vroeg ze, met een ietwat killere toon, want dit begon vervelend te doen. "Ik doe hier altijd mijn werk, hoezo heb jij het recht om te bepalen waar ik dat wel of niet mag doen?" Ze snoof geërgerd en wierp een koppige blik op de essays die ze moest goedkeuren.

 

Ugh, al die spelfouten. Hadden die mensen nooit van grammatica gehoord? Koppig begon ze ze met een rode pen te omcirkelen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verbluft keek Hannah Regina aan. Ergens verbaasde ze zichzelf erover dat ze dit nog verbazingwekkend kon vinden: het was nu echt niet alsof Regina Thorpe ooit anders was geweest. Ze had geen boeken op de grond gesmeten? Ze deed niets? En plots was Hannah degene in fout? Het léf alleen al. Boos wierp ze een blik op de grond, waar de boeken al niet meer lagen, maar toch, toch, toch. Waarom was ze zo? Waarom deed ze zo tegen haar? Wat had Hannah Haysward ooit misdaan dat ze dit allemaal verdiende?

 

‘Oh, ga toch weg,’ snauwde ze, niet zachtjes genoeg voor een bibliotheek. ‘Doe je altijd zo kinderachtig?’ Was zij het kind nu? Was zij het vervelend tienermeisje dat haar oudere professor niet met rust laten kon, dat in elke actie iets persoonlijks zag zonder werkelijk reden ertoe te hebben? Dacht ze over elke handeling te veel na? Zag Regina Thorpe niets in haar en deed zij gewoon haar best om er toch iets in te zien? Ze wilde het niet weten, dacht ze.

 

Ze wilde weg. En tegelijkertijd ook niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, Hannah, Regina ging dus niet weg. Nu niet en nooit niet, dank je wel. Ze rolde met haar ogen, omcirkelde nog een dt-fout (serieus, had niemand van hen een gouvernante gehad die ze met een liniaal op hun hand sloeg als ze een spelfout hadden gemaakt? Waar ging de wereld heen. Haar eigen kinderen kregen die les wel te leren, hoor.) en probeerde op haar essay te letten, maar met Hannah in de buurt ging dat gewoon lastig. Vooral als ze ook nog eens uitgemaakt werd voor kinderachtig. Echt, hoor.

 

"Oh, ik ben kinderachtig?" snoof Regina. "Ik weet zeker dat je deze plek gewoon expres op hebt gezocht. Wat denk je dat dit je oplevert? Een hoger cijfer?" Of misschien had Hannah haar essay niet ingeleverd en was ze nu expres bij Regina gaan zitten in de hoop dat ze hem alsnog in de stapel kon proppen... Regina gluurde haar verdacht aan en begon snel door de essays te bladeren, op zoek naar die van Hannah. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat ze dacht dat dit haar ging opleveren? Wist zij veel! Ze had Regina hier nog niet eerder zien zitten, ze had niet nagedacht over de kans dat Regina Thorpe normaliter hier altijd zat (dat gezegd zijnde, op miraculeuze wijze enkel wanneer Hannah er niet zat, hm-mm), ze was gewoon naar de bibliotheek gegaan en was ergens gaan zitten. Maar nee, hoor. Stiekem zat er hier een snood opzet achter en kon ze niet wáchten tot dit haar een aantal puntjes extra op haar examens zou opleveren. Serieus, wat dacht Regina dat haar plan was? Haar zozeer op de zenuwen werken dat ze haar liever zonder een voldoende doorliet dan haar nog een semester in de klas te hebben? Kom op.

 

Hoewel. Zou dat werken? Ze had een hekel aan het vak dat Regina gaf.

 

Vooral omdat zíj het gaf, in alle eerlijkheid.

 

‘God, echt álles draait om jou, hè?!’ Was ze zelfs verbaasd? Natúúrlijk ging elke beslissing om Regina Thorpe. Wat Hannah vandaag gegeten had bij het ontbijt? Oh, nee, iedereen wist dat ze iets koos met mevrouw hier in het achterhoofd. Hoe anders? ‘Welke reden zou ik toch ooit hebben om in de bibliotheek te zitten! Nee, je hebt vollédig gelijk, ik zit hier al dagen te wachten totdat jij komt opdagen zodat ik je met mijn zitplaats kan pesten.’ Een gefrustreerde geluid kon ze niet onderdrukken. ‘Geef de volgende keer verdomme gewoon door waar ik vooral niet mag zijn, goed? Ik heb hier geen zin in.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, verdorie, Hannahs essay lag inderdaad gewoon keurig in de stapel. Regina wierp er een blik op terwijl Hannah ratelde in de achtergrond, iets over dat ze alles deed om aandacht te trekken van Regina, zie je wel, maar voor zover ze kon zien was het ook nog eens een goede essay, met geen enkele spelfout. Onuitstaanbaar! Waarom was Hannah nou weer één van de beste studenten van haar klas, en dat terwijl ze zo vervelend was in het dagelijks leven? Als Regina minder moreel was geweest, dan had ze Hannah gewoon expres wat punten afgetrokken, maar helaas

 

Moralen. Zitten ook altijd in de weg.

 

"Ik wist wel dat je dat deed," besloot Regina eindelijk Hannah te antwoorden. "Fijn dat je het eindelijk hebt toegegeven!" Ze glimlachte triomfantelijk. "Is dat nou zoveel moeite?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Regina Thorpe was officieel de meest vervelende docent die Hannah ooit in haar leven had gehad. Dat zei op zich niet zo heel veel: er waren een aantal leraren die Hannah oprecht geweldig had gevonden, en over het algemeen was Hannah niet zodanig rebels dat ze elke professor haast uit principe haatte. Een professor iets minder aardig vinden dan pure neutraliteit was al genoeg geweest voor de titel van “meest vervelende docent” – en toch, toch, toch was Regina Thorpe goed genoeg in ervoor te zorgen dat ze haar haatte dat ze elke neutraliteit ver, ver achter zich liet.

 

En nu wat?

 

Impulsief smeet ze gefrustreerd haar pen richting Regina’s gezicht. ‘Is het echt te veel moeite om voor één keer in je leven niet… zo te zijn?’ spuugde ze naar haar, voor ze besefte dat ze het nu tegen haar professor had en dit haar waarschijnlijk geen goed zou doen. Maar wat zou het! Ze was dit zo, zo beu, ze wilde niet meer afhankelijk zijn van de mening van Regina Thorpe en als ze niet te koppig was geweest om het af te bollen, zag ze dat verschrikkelijk gezicht nooit meer. Hoe mooi het was. Blegh.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×