Jump to content
Sign in to follow this  
Will Fernes

[1837/1838]Three is a crowd

Recommended Posts

Het was een verschrikkelijk slecht idee om hier een gewoonte van te maken. Irwin was irritant, maar ook voornamelijk irritant omdat hij over het algemeen betrekkelijk vaak gelijk had. Het was natuurlijk lichtelijk riskant voor Will om in de tovenaarswereld rond te denderen. Het was niet vaak, dat je ergens was waar iedereen vanaf elf je zonder problemen compleet uit zou kunnen schakelen. Zeker Will was daar bepaald niet ervaren mee. Maar ja... weet je, het viel ook eigenlijk allemaal wel weer mee. Mensen gingen niet met andere mensen om op een basis van of ze elkaar wel of niet aan zouden kunnen in een gevecht, normaliter. Zo waren alleen de Foulkes-Davenports, oke, misschien een paar van de andere tovenaarsfamilies ook. Misschien zelfs Dreuzels in de hogere rangen, maar dat was dus nog steeds niet per se normaal. En niemand kon aan Will afzien dat hij een Dreuzel was, toch? En hij was zo lang en sterk dat mensen wel drie keer na zouden denken alvorens hem lastig te vallen. Het voordeel van zijn vak.

 

Dus zei hij prompt: “Oh, ja, als je nog eens kaartjes over hebt, hou ik me aanbevolen,” en nam de laatste slok van zijn drankje alvorens ze naar het feest verdwenen. Want hij vond het gewoon gezellig, vond het spel mooi, vond Dax gewoon leuk, en vond het om en nabij hem teveel waard om naar Irwin te luisteren. Die zou deze afweging ook nooit op een dergelijke manier maken. Die hield niet van feestjes en het was moeilijk hem in de Skybox voor te stellen.

 

“Die mensen hebben je vast niet zien vliegen,” glimlachte hij en dat was geen nodeloze vleierij, want hij meende het volkomen. Hij had alleen Dax gekend voor de wedstrijd misschien en daarom misschien iets meer op hem gelet dan op de rest, maar hij was onder de indruk geweest. Dax deed dit alles moeiteloos lijken. Dat was nog knap lastig om te doen. Hij zou nog meer zeggen, maar Dax werd overvallen en Will hield zich er subtiel buiten. Moest alleen nog een paar meiden overtuigen dat hij echt niet de Drijver van het één of andere Bulgaarse team was. Het was maar goed dat hij inmiddels wist wat een Drijver was. Maar goed ook, dat ze hem aanspraken, want hij slaagde erin de minder beschonkene netjes haar behoorlijk wankele vriendin mee naar huis te laten nemen. Kreeg zelfs een belofte los dat het ja, tot aan de deur zou zijn. Dat was toch weer een gerust gevoel en een goede daad gedaan.

 

Om op die goede daden door te gaan, Dax begon er wel erg benauwd uit te zien. Will hoopte dat hij niet verkeerd interpreteerde, anders haalde hij hem te vroeg van zijn feest, maar... “Bedtijd?” Nadat hij iets van bevestiging had gekregen gebruikte hij zijn lengte en formaat om Dax door de menigte te loodsen in een automatisch gecreëerd pad, en keek net ietsje norser waaardoor de Zwerkbalspeler ook even niet meer werd aangesproken. Zo kwamen ze uiteindelijk zonder veel vertragingen bij de hotelkamer uit. “Ha. Jij hebt een bodyguard nodig,” lachte hij. “Gaat het wel? Ga vooral lekker naar bed – je hoeft voor mij echt niet op te blijven.” Hij ging zelf op de bank zitten en keek nog maar eens goed om zich heen, naar de bewegende schilderijen, het vuur dat automatisch was aangegaan in de haard. Magie kon ook wel... toch magisch zijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eenmaal terug in de hotelkamer leunde Dax tegen de bank en was nog even aan het bijkomen. "Gillende gladiolen nog aan toe.... Die meiden... Er kwam gewoon geen einde aan..." Hij lachte half en haalde een hand door zijn haar. "Dat hoor ik vast heel erg leuk te vinden...", zoveel aandacht van het vrouwelijke schoon, maar op gegeven moment deden zijn oren gewoon pijn van het gegil en onderscheidde hij de ene te diepe boezem heus niet meer van de andere, hoor. 

 

"Eerst nog even een drankje doen? In alle rust?" Dax glimlachte naar Will en plofte naast hem op de bank. "Nou heb ik je eigenlijk helemaal nog niet gesproken vanavond. Heb jij je wel een beetje vermaakt? Zag dat je ook fans had?" Dat was hem tussendoor heus nog wel even opgevallen en hij grijnsde wat breder. Met een gebaar van zijn staf kwamen er twee glazen op tafel te staan en ging de whiskyfles deze netjes vullen; wel zo makkelijk, magie. "Oh... waar ga jij eigenlijk slapen?" Dax geeuwde. "Je past met geen mogelijkheid op deze bank, joh... En in theorie zou ik hem moeten kunnen verlengen of verbreden..." Maar dat was het punt dat de magie wat moeilijker werd en Dax te vermoeid was en íets teveel gedronken had. "Maar dat doe ik maar niet....Voor we straks een bank hebben die ons wil gaan opeten of iets dergelijks.." Of zou ontploffen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Hoeft niet van mij hoor.” Will lachte zachtjes. Sowieso vond hij het idee dat je iets hoorde leuk te vinden altijd een beetje problematisch. Om de een of andere reden vond hij altijd het fundamenteel noodzakelijk dat je er zelf achterkwam of je iets wel of niet leuk vond en op welk moment het al dan niet beviel. Goh, hoe zou het komen dat hij vond dat je smaak niet door een ander kon laten bepalen? Maar hij wist ook niet of hij er wel erg van zou hebben genoten als hij wel meiden leuk kon vinden en in Dax’ schoenen had gestaan. Dat middelpunt van de belangstelling, daar moest je van houden, daar moest je echt het type voor zijn en hoewel Dax er duidelijk niet altijd veel tegen had, betekende louter het feit dat je goed was in sport niet dat je ook goed was in alle superster connotaties die erbij hoorden. Daar was de jongen ook gewoon het type niet voor. Hij was veel te aardig en veel te... Gewoontjes was het niet, normaal was het niet, kalm was het ook niet, maar... van het normaal doen? Geen kapsones. Erg aangenaam, eigenlijk.

 

Hij wilde nog wat drinken en Will had de whisky al gevonden, dus die schonk tevreden twee glazen in, humde, zette ook wat chocoladebonbons erbij en kwam er vervolgens weer bij zitten. “Er wordt goed voor je gezorgd, hoor. Proost...” Hij nam een slokje, glimlachte. “Oh ja, dat. Ze waren ervan overtuigd dat ik Drijver was... Dat is met die knuppel, toch? Ik kan me er wel iets bij voorstellen.” Hij grijnsde. “Als het niet op een vliegend takje was, had ik de carriereswitch misschien nog overwogen.” Natuurlijk niet. Will zou nooit iets anders willen doen dan wat hij deed. Hij had het voor elkaar gekregen om al op zijn twaalfde een spontane carriereswitch te maken, van bakken naar smeden, en dat was behoorlijk ambitieus geweest in een dorp waar iedereen deed wat hun vader deed. Stel je voor dat het zoiets was geweest.

 

“De bank gaat wel lukken hoor. Zo moeilijk ben ik niet. Als je hem me inderdaad niet op laat eten.” Hij glimlachte. “Hoe gaat ie? Moe maar tevreden?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dax lachte zachtjes. "Ah, fijn dat ik je toestemming heb om het niet leuk te vinden. Betekent veel voor me." Hij grijnsde en knipoogde. "Want dan kan ik er tenminste naar hartenlust over klagen." En dat was ook wel eens nodig. "Zoals... Waarom moeten meiden altijd zo hard gillen? Waarom kunnen meiden nooit eens ontspannen kletsen. Waarom kan het niet gewoon.... Gewoon, weet je? Chill. Met gasten kun je tenminste lachen, met meiden krijg je vaak jammerklachten en daarna krijg je gejank." Hij grinnikte weer. Hij vond zichzelf grappig, maar toch ook wel erg de spijker op de kop slaan. 

 

"Ja, dat is die met de knuppel. Zie ik je ook wel doen hoor. En hey! Het is geen takje... Nou ja, vergeleken met jouw formaat misschien wel. Je bent zelf een boom." Hij lachte. "Wel een mooie boom. Ik denk een eik... Eigenlijk weet ik niet zoveel van bomen. Ik vind je in ieder geval geen wilg..." Goed verhaal, Dax, moest je vaker doen, dronken kletsen. Deed hij ook vaker... Daarom namen over het algemeen weinig mensen hem serieus. 

 

"Nee, ik denk dat ik maar even geen magie meer gebruik, vanavond." En met een bovenhandse worp gooide Dax zijn staf op het bed. "Ja, dag, straks word je morgen wakker met nek- en rugpijn en kramp in je kuiten en je knieën op slot." Hij lachte. "En alle andere vreselijke dingen die ik kan verzinnen. Kom je toch gewoon bij mij erbij? Bed is breed genoeg, weet je. Ik heb er geen last van." Hij geeuwde. "Of beweeg je heel wild in je slaap?" Hij grinnikte. "Want als je bovenop me rolt, ben ik plat." Hij was gewoon groot, okay, niet dik, alsof er een standbeeld bovenop je kwam liggen. "En ja, gaat best hoor. Met jou? We hebben gewonnen. Yay! Dat overwinningsgevoel blijft wel even hoor. Ik zou nu niets kunnen verzinnen wat me chagrijnig zou kunnen maken." Hij lachte weer. "Al daag ik je niet uit nu perse iets te gaan verzinnen." Hij nam een grote slok whisky. "Ahh, zalig" Vervolgens dronk hij zijn glas in een teug leeg. Kwam overeind. "Naar bed verplaatsen? Voor het geval we in slaap vallen straks? En we morgen allebei een stijve nek hebben?" Zonder echt op antwoord te wachten, begon hij zich al uit te kleden en tegelijkertijd baande hij zich een weg naar het bed. De combinatie zorgde overigens voor gevaarlijk gewankel en Dax struikelde zo het bed op. Hij probeerde vervolgens zijn trui uit te doen. "Ah! Help! Ik zit vast."

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Ik dacht dat je vrouw best ontspannen was?” observeerde Will, want dat meiden altijd aan het gillen waren, daar wist hij dan weer niet bijster veel van af. Hij ging over het algemeen met een boogje om ze heen, althans in grote groepen. Hij sprak vaak zijn schoonzussen. De ene was heel aardig, de ander was een feeks. Dat lag, als hij het objectief overwoog, waarschijnlijk niet aan het geslacht (al vond hij het vaak wel meer zo overkomen, maar hey, dat lag dan weer helemaal aan hem). “Maar verder... pfft... misschien vinden we heel hoge stemmen gewoon moeilijker te negeren. Of het is hun manier van onderling communiceren, een geheimtaal met een voor ons onhoorbare boventoon.” Oh, kijk eens. Irwin weer een weekje spreken had een duidelijk effect op de nerderigheid van zijn fantasie. De whisky hielp ook.

 

De whisky hielp met wel meer dingen, zoals een neiging om een arm om Dax heen te slaan, maar dat liet hij zitten. Wel moest hij zachtjes lachen toen de ander hem een eik noemde. “Ah, dank je. Ik voel me gevleid. Zo gevleid, dat ik dat ik je zou pletten maar zal laten passeren.” Oh jee. Samen in bed gaan liggen. Hij hoopte maar dat Dax hem dat niet kwalijk zou nemen. Vast niet, hij zou er nooit achter komen maar toch voelden dit soort dingen altijd een klein beetje onethisch, oneerlijk.

 

Aan de andere kant was het echt een korte bank.                     

 

Hij had nog een tijdje rustig op de bank kunnen zitten, met gemak, maar dat was niet dronken Dax’ ding, dat was maar weer eens duidelijk. Hij werd er ook meteen een stuk minder gracieus van. Will kwam hem gauw maar met zijn trui helpen, voordat de topspeler van de Arrows straks een gebroken arm zou hebben. “Geen zorgen, je bodyguard komt je wel redden.” Trui en blouse waren daarmee gauw gedaan. “Tadaa. Wil je een massage nog?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Merry? Ja, die wel... maar die reken ik niet tot de categorie 'meid'." Ha, gek was dat eigenlijk. Hij was dol op haar, maar hij zag haar altijd meer als vriendin, maatje, 'one of the guys' en niet als het stereotype meisje, zoals waar hij het aan dacht als hij het nu over gillende meiden had. Merry was geen meisjes-meisje en daarom hield hij van haar, zoals hij van een zus zou houden... Voor zover hij zich dat kon voorstellen als enig kind. Maar dan ook wel weer beter dan bijvoorbeeld Adore, al was die ook wel geestig, hoor. Dax grinnikte. "Ja, het is moeilijk te negeren, maar het heeft eerder een afschrikwekkend dan aanlokkelijk effect? Ik snap nu wel waarom ze die zingende verleidelijke mythische vrouwmensen sirenen noemen."

 

"Graag gedaan. Wat voor boom vind je mij?" Een essentiële vraag, zeker om dit tijdstip. En wat er dan verder allemaal door Will heenging? Daar had hij geen idee van. Dus daar kon hij zich ook niet druk om maken.

 

En hij was bevrijd. Dax lachte met twinkelende ogen naar Will. "Ah, mijn held! Ik moest je maar echt aannemen... Al heb je vast al een baan..." Hij lachte nog iets breder. "Een massage klinkt heerlijk." Hij liet zich zonder verdere omhaal op zijn buik vallen. "Daar heb ik echt zo'n zin in."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ha. Een afschrikwekkend effect. Dat viel te lezen als een standaard klacht van het ene geslacht over het andere, maar als je het tegen William zei vond hij het wel anders klinken. Hij had het zelf ook nooit zo op die hogere tonen in een vrouwenstem, voornamelijk de ‘neppe’ hoge tonen, de accentjes en airs die meiden zichzelf gaven om liever of schattiger of wat dan ook over te komen. Hij hield vol tegen zichzelf dat dat gewoon een kwestie van smaak was en misschien dat alle andere mannen of veel andere mannen het ook niets vonden. Maar het had er waarschijnlijk ook wel iets mee te maken dat... tja. Dat dus. Maar zoiets zou vast niet met Dax. Die had waarschijnlijk gewoon een hekel aan ruzie met iedereen die daar niet gewoon een dreun voor uitdeelde omdat het dan te lastig werd.

 

Wat voor boom, hm... Hij bekeek hem even lachend, keurend. “Lijsterbes.” Mooie bloemen in het voorjaar, mooie bladeren in de zomer, mooie bessen in de herfst en een heel speelse, vrolijke uitstraling. “Daarom komen er ook zoveel vogeltjes op je af,” grijnsde hij. (En hier heeft Annemarie even een hekel aan het feit dat deze post in het Nederlands is, want in het Engels was ‘birds’ een perfecte woordspeling geweest voor zowel meisjes als lijsters. Lees dit stuk maar in het Engels, dus.) “En yep, maar ik wil je heus wel af en toe uit de brand helpen, hoor. In ruil voor een wedstrijdkaartje, natuurlijk.” Hij lachte erbij en het klonk waarschijnlijk ook verre van geloofwaardig. Will zou iedereen altijd helpen, in ruil voor niks. Zo was hij nu eenmaal.

 

Dax liet er geen gras over groeien en Will daarom ook niet, hij zette zijn glas weg en begon te masseren, mild glimlachend. Je zou je af kunnen vragen waarom hij, na zich opgelaten te hebben gevoeld (zij het inwendig) omtrent met Dax in een bed gaan liggen, een massage had aangeboden wat een heel stuk erger kon zijn en het antwoord viel in meerdere delen uiteen. Een, spierpijn en behulpzaamheid. Twee, whisky. En drie... Drie, Will was bij uitstek gewend aan de combinatie van genieten en een schuldgevoel. Het was niet alsof hij veel kon doen zonder. Oh, hij was er deels mee in het reine gekomen, hij had zichzelf geaccepteerd. Maar iets zou altijd wel blijven. Dax masseren was leuk, hij kon het, hij deed er de ander een plezier mee en als het niet helemaal chique was...dan was daar niets vreemds aan. Want helemaal chique was Will nooit.

 

“Kijk, zo word ik toch al een goede bodyguard,” grinnikte hij. “Je kunt morgen uitslapen?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Een lijsterbes?" Dax lachte. "Ik weet eigenlijk helemaal niet wat voor een boom dat is." Dus eigenlijk was het een hele stomme vraag geweest, want wat het antwoord ook was geweest, waarschijnlijk had hij toch niet geweten wat er werd bedoeld. Hij wist een eik en een wilg. Had wel gehoord van een beuk... en zou aan de kastanjes de bijbehorende boom herkennen, maar daar bleef het wel een beetje bij. Iets met birdies in ieder geval. Hij grinnikte zachtjes, wierp een korte grijns naar Will. Hij had het hartstikke naar zijn zin zo. Hij voelde zich op zijn gemak bij deze kerel. "Nou, komt goed hoor... Ik zal wel een abonnement voor je regelen." Dan had hij voor elke wedstrijd een kaartje. Wel zo makkelijk. "Ik denk dat ik je anders sowieso voor elke wedstrijd een kaartje zou moeten geven. Ik denk vaak niet zo na. Kom best wel vaak in de problemen.  Milde problemen. Altijd wel op te lossen. Of grappig achteraf." Het scheelde ook dat hij rijk was, volbloed was en dat mensen hem over het algemeen schattig vonden.

 

Zeer tevreden maakte Dax wat geluidjes en slaakte vooral een zucht van ontspanning. "Zaaaaalig. Je kan dit echt goed...", mompelde hij half in het kussen. "Heel goede bodyguard." hij glimlachte. "Morgen gaan we wel in 't bubbelbad alssje dat leuk vindt.." Hij knikte en geeuwde, niet achter zijn hand. "Jaa... Ik kan uitslapen. Jij ook? Moet'k je nog ergens thuisbrengen?" Hij deed een oog open om naar Will om te kijken, glimlachte. Hij voelde dat hij begon met in slaap te vallen. Zinnen formuleren kostte inmiddels ook steeds meer moeite.

 

Dat het dus niet meer lang duurde voordat hij in slaap was gevallen, was niet zo heel verbazingwekkend. En in zijn slaap was Dax vrij bewegelijk en eindigde hij uiteindelijk overdwars in bed in de ochtend. En daarmee kon hij gemakkelijk over Will heen liggen, want dat was een matras op zichzelf.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gegeven hun dag lange geschiedenis geloofde Will zonder enige moeite dat Dax vaak genoeg in de problemen kwam, en dat dat door onnadenkendheid kwam kwam ook niet bepaald als een verrassing. Eerlijk gezegd, na die wedstrijd vanavond zou hij van geen enkele Zwerkballer nog geloven dat ze een natuurlijk voorzichtige dispositie hadden. Rondrazen op een stokje door de lucht terwijl kogelachtige ballen je aanvielen. Eh nee. Dat deed je niet omdat je gesteld was op avondjes breien bij de haard. Dat kon ook wel - het een hoefde het ander niet direct uit te sluiten al leek het waarschijnlijk en durfde hij het bij Dax in ieder geval wel te stellen - maar als het zo was waren het in elk geval twee pontificaal tegenovergestelde kanten van je bestaan. Hij grinnikte daarom ook luchtig. “Echt? Ik kan het me niet voorstellen,” wat dus niet waar was, zeker als Dax meisjes als problemen beschouwde dan zou hij er meer dan genoeg hebben. Maar hij zag zichzelf ook geen seizoenskaart nemen... als hij er goed over nadacht niet. Hij was een Dreuzel en Dax had dat nog niet eens door. 

 

Alleen had hij vanavond geen zin meer om er goed over na te denken. 

 

En geen zin hebben om na te denken zorgde voor de raarste situaties. Waaronder wakker worden met een magische sportheld vol bovenop je. Waarom ook niet. Het zou niet zo’n probleem zijn geweest, als Dax niet ook nog een ontzettende langslaper was geweest. Will speelde toen hij zelf wakker werd even met de gedachte om hem er - voorzichtig - af te gooien, bedacht toen dat dat nog wel even kon wachten en zat vervolgens erg lang met die struggle. Nu ja. Het was waarschijnlijk bij uitstek de gelegenheid om goed te worden in mediteren of zichzelf te vinden ofzo. Al vroeg hij zich wel af of hij niet beter toch uit het bed kon gaan, of Dax die niet doodop was en ietsje beschonken nog wel hetzelfde zou reageren op hun huidige situatie. Vermoeiend, he, je dit soort dingen altijd af te moeten vragen? Maar zo was het leven nu helemaal. Enfin, uiteindelijk maakte de gedachtengang niet eens zoveel uit, Dax sliep zoveel langer dat Will het niet meer uithield.

 

Toen Dax eenmaal ontwaakte groette hij hem dan ook met een glimlach vanuit het kleine keukentje, waar hij enthousiast aan het experimenteren was geweest met de magische apparaten. “Goeiemorgen. Geen hoofdpijn, hoop ik? Heb je melk of suiker in je koffie?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een brom trok Dax een kussen over zijn hoofd. Will was veel te vrolijk en te praterig voor zijn kater. "Mmm.... jawel...", antwoordde hij met een krakerige stem, sloom tempo en het volume van een schorre bejaarde kat. Met zijn hoofd onder het kussen voelde hij met zijn hand naar het nachtkastje, waar hij een anti-kater drankje uit wist te vissen en ongeveer tien minuten later zat hij met een lome glimlach, zich uitrekkend in bed. "Je had het over koffie? Melk én suiker graag. Je hoeft met allebei niet zuinig te zijn." Dax geeuwde nog een keer en liet zich toen uit bed glijden om verder te gaan met zijn routine van rekken en strekken... Hij was ergens vannacht zijn onderbroek verloren, ontdekte hij ook gaandeweg en sjokte toen maar, zijn heup krabbend, naar de douche - een inloopdouche, wel zo makkelijk, want zo kon je met elkaar blijven praten-. "Had jij al gedoucht? Het is echt lekker. Net of je in een regenbui staat. Maar dan warm." Hij stak zijn hoofd om de hoek. "Mmm... Wat heb je nog meer gemaakt. Het ruikt lekker. Ben je al lang wakker?" Wie stond er na een feestje nou weer vroeg op? Aan de andere kant had Will het blijkbaar ook wel al gepresteerd om ontbijt te maken. Dus net wakker kon de beste man niet zijn.

 

"Wat wil je zo doen? Of wil je al naar huis?" Dax geeuwde. Liet vervolgens zijn mond vollopen met douchewater en spuugde het daarna uit, wel bij het doucheputje, zo beschaafd was hij dan nog net weer wel. "Ik heb thuis een zwembad en een bubbelbad... Oh, we kunnen ook naar de stad... Of een stukje wandelen... Offf... Geen idee." Het maakte hem eigenlijk allemaal niet zo uit, maar hij had gewoon nog geen zin om afscheid te nemen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een ontzettende kater, en melk en suiker. Grappig, Will had nergens last van. Die had dan ook weer niet zoveel gedronken - genoeg voor een comfortabel aangeschoten gevoel, niet genoeg voor enige blijvende schade, toegegeven, met zijn postuur was dat alsof je een olifant probeerde te drogeren - maar hij vermoedde dat hij er ook gewoon wat beter tegen kon dan al die tovenaars die het gewoon waren te doen verdwijnen zonder moeite. Of dat hij daarom beter maat hield. De laatste paar jaar tenminste. Aan die kant van de twintig had je nu eenmaal geen zin meer om ochtenden lang je af te vragen of wat op je schouders zat nog wel je hoofd was. Enfin. Hij maakte koffie met veel melk en veel suiker en deed onopvallend zijn best om niet teveel naar Dax te kijken, aangezien die naakt door de kamer en in de douche aan het rondrommelen was. Het was prettig dat hij daar zo gemakkelijk mee was, lekker ontspannen, dat kon Will op zich alleen maar waarderen, maar vanwege zijn eigen probleempjes voelde hij zich met zoiets toch bezwaard. Oneerlijk. 

 

Hij lachte. “Ja, was echt een bizar goede douche.” Hij kende douches wel, van Irwin die er toen in het dorp zelf eentje in elkaar had gezet, maar niet zo een als dit. “Het was alleen even een verrassing, want ik stond er al onder en toen ging hij keihard aan en kwamen er regenboogjes uit. Maar goed.” Oh, hij had Dax nog niet verteld dat hij een Dreuzel was. Nu ja. Op dit moment vond hij het ook niet meer erg als het uitkwam. Hij had niet het idee dat het Dax uit zou maken. En als dat wel zo was... nou, dan was het leuk geweest. Had hij er weer een bizarre ervaring bij. 

 

“En ah, er is hier van alles. Dus ik heb brood gebakken. En ei en bacon.” Hij zette dat ook maar voor zijn neus, naast de koffie, was vervolgens ietwat verbaasd. “Eh, wat je leuk lijkt? Als je me nog niet zat bent.” Hij lachte. “Ik jou nog niet, overigens.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Mm? Ken je douches niet?" Vroeg Dax verbaasd en heeeeeel, heel, langzaam begon de knoet te vallen. Want hij kende ook geen Zwerkbal, gebruikte geen magie, had heel erg verwonderd naar van alles op het feestje en in de winkels gekeken, leek sommige termen ook een beetje aan zich voorbij te laten gaan... "Oooh! Je bent een dreuzel!", keek naar Will, lachend, bekeek hem met hernieuwde interesse van top tot teen. "Briljant. Ik had het helemaal niet door." Wat dus voor Dax inhield dat Will gewoon relaxt was en niet anders dan zijn magische vrienden en zag daarom ook weinig reden voor het voortzetten van hun vriendschap. "Wat grappig. Je bent de eerste dreuzel die ik ken."

 

En na het ontbijt gingen ze gewoon nog een stuk wandelen en bracht Dax Will uiteindelijk terug naar Edinburgh, waar hij voor het gemak nog wel even een uil voor Will besloot te kopen, want ze moesten toch makkelijk kunnen communiceren en natuurlijk namen ze afscheid onder de voorwaarde om binnenkort weer af te spreken. Waar Dax zich ook aan hield, want hij had iemand gevonden die even gemakkelijk impulsief leuke dingen ging doen, niet zo zeurde als Madeline en die niet met Volle Maan in een bloeddorstig monster veranderde.

 

[OOC: topic done]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×