Jump to content
Sign in to follow this  
Dantalion Colt

[1838/1839] My heart should be well schooled

Recommended Posts

My heart should be well schooled

Cause I've been fooled in the past

Dante's huis, de ochtend na midzomernacht

____________________________________________

s'Ochtends vroeg was Dante stilletjes uit de torenkamer weggeglipt. Hij had spijt van enkele dingen, vooral van de hoeveelheid alcohol die hij naar binnen had gewerkt. Over was er zich die nacht had afgespeeld tussen hem en de onbekende dame die nog onder de lakens lag had hij niet de minste scrupules. Het was niet bepaald ridderlijk om zomaar te vertrekken, zonder een laatste goedemorgen of zelfs ontbijt, maar ach dat was nu eenmaal het hele concept van midzomernacht toch? Daarbij hij wilde haar nog enkele uurtje slaap gunnen. Niet iedereen moest elke ochtend een paar terzielers gaan voederen. Volgend jaar moest hij echt iemand vinden die het voor hem kon doen. Al liet hij hun verzorging nooit graag in de handen van anderen. 

 

Eenmaal thuis ging hij meteen aan de slag. De beste manier om een kater te vergeten, was doen alsof je er geen had. Adeline zou vast ook nog wel slapen. Volgend jaar zou ze misschien mee kunnen gaan. Hij wilde haar niet opsluiten, maar het was gewoon te gevaarlijk geweest. Stel dat iemand haar had herkend, dat er nog leden van de bende aanwezig waren geweest. Was het überhaupt een goed idee om haar nog langer bij hem te houden. Misschien werd het tijd om een nieuw onderduikadres voor haar te zoeken, weg van Londen. Dat zou ze toch goed vinden? Dan moest ze niet langer hele dagen in die opbergruimte doorbrengen. 

 

Hij zou haar het idee later voorleggen, eerst snakte hij naar een kop koffie en een middeltje om zijn hoofdpijn te genezen. In één van de keukenkastjes zou nog wel een toverdrankje liggen, al moest hij dat wel tussen alle rommel zien te vinden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Adeline was gebleven, langer dan haar ridder van gisteren, maar dat op zich was verre van verbazingwekkend. Ze bleef altijd tot laat (of vroeg, het hing er maar vanaf hoe je het bekeek), was altijd een van de genodigden die pas wegging als je ze om hulp bij het opruimen vroeg en ook op het Midzomernachtsfeest had ze het einde willen meemaken, het ochtendgloren in haar nog altijd asblonde haren laten opnemen. Maar ze was laat, zo laat terug aangekomen bij het huisje van Dante dat ze het niet had aangedurfd om binnen te komen zonder een excuus te hebben dat ze weggeweest was. Zich vermommen om naar de bakker te gaan was prima, toch? Het voldeed aan zíjn paranoia, nam ze aan.

 

Nu ja. Paranoia. Het hield haar in leven. Maar toch. Alles wat licht hinderlijk was voor haar, was strontvervelend.

 

Onhandig stak ze de sleutel in het stroeve slot, de broodzak in de andere hand, voor ze zichzelf binnenliet en Dante vriendelijk toelachte. ‘Goeiemorgen!’ zei ze, met de broodzak zwaaiend. ‘Ik ben even naar de bakkerij gegaan.’ Op zich was het waar. ‘Ik wist niet dat je al wakker was!’ Haar buit legde ze op de keukentafel, terwijl ze haar toverstok uit haar tas griste om zich te ontdoen van de blonde lokken en de veranderde gelaatstrekken, een kritische blik in de vuile spiegel werpend. ‘Hoe is het?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom kon hij dingen nooit eens ordelijk organiseren, dan zou hij dat flesje meteen hebben gevonden. Ondertussen had hij een hoop kruiden en andere toverdrankingrediënten aan de kant geschoven, net zoals talrijke halflege flacons, waarvan hij niet eens meer zeker was of de inhoud nog bruikbaar was. Hebbes, althans dat dacht hij toch, het etiquette was nogal vervaagd. Hij haalde de dop van het flesje, rook even aan het mengsel en haalde zijn neus op. Dit soort middeltjes waren nooit aangenaam om te nemen, maar hij had de keuze tussen even op zijn tanden bijten en het mengsel naar binnen werken of zich de hele dag misselijk voelen. Dante kneep zijn neus toe, telde inwendig tot drie en...

 

Zijn blik schoot naar de deur. Wie had hij ooit de sleutel van zijn huis gegeven? Iemand van de bende misschien. Shit dan moest hij Adeline op de een of andere manier zien te waarschuwen. Daar was het te laat voor want de persoon wandelde glimlachend binnen en wenste hem een goede morgen. Hij bleef verstomd staan. Adeline zag er anders uit, maar haar stem was wel hetzelfde. Dit nieuwe uiterlijk het kwam hem bekend voor, te bekend. Vorige keer was hij blind geweest voor de voortekenen, voor al de cadeautjes en tripjes. In zijn hoofd klonk het verhaal afschuwelijk, zoiets zou toch nooit iemand doen. Al kende hij Adeline goed genoeg om te weten dat zij er haar hand niet voor zijn omdraaien. Zijn handen trilden, de toverdrank belandde op de vloer, het breken van het glas haalde hem uit zijn gedachte. 

 

"Adeline wat heb je gedaan?" zei hij met een kille stem en nee hij had het niet over haar tripje naar de bakken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat had ze gedaan? Adeline deed zo veel dingen in haar leven, een kaleidoscoop van bedenkelijke beslissingen en pogingen om verder in het leven te komen, waarvan sommige haar inderdaad hogerop hielpen en andere haar weer zodanig saboteerden dat ze nogmaals op nul uitkwam. Ze kocht brood, brak Dantalions hart, loog en bedroog in een poging iemand beter te zijn, keek meer dan de gemiddelde persoon in de spiegel, lachte zodanig aanstekelijk dat het moeilijk was om niet mee te lachen en soms, soms, soms was ze de reden dat er een niet eerder bekeken flesje op de grond viel. Ze wierp er een blik op, een wenkbrauw opgetrokken. Uit de goedheid van haar hart nam ze haar toverstok erbij om het goedje te redden, koppig Dantes toon negerend. Als hij zo klonk, was het nóóit goed nieuws, maar… ugh. Moest het?

 

‘Oh, ik was naar de bakker,’ herhaalde ze, luchtig. Ze wees naar het gerepareerde flesje. ‘Wat is dat? Ik kan me niet herinneren dat ik het eerder heb gezien…’ Niet dat Adeline de laatste tijd echt nog heel veel van het huis zag, dankzij Dantes vriendelijke verzoek dat ze in een buitenkot sliep. Ze had het wel aangepast zodat het iets meer een ruimte was waar ze niet horendol van werd (zonder Dante om zijn mening te vragen, sorry, lieverd), maar… alsnog, ‘t ging om het principe. Zo dol was ze nooit geweest op Dantalions huis, maar het was anders geweest toen ze er echt thuis was geweest. Toen Dante niet boos was op haar voor zowat alles wat ze deed. Ja, ja, ze kon een stuk beter, maar verdomme, zo verschrikkelijk was ze nu ook weer niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×