Jump to content
Sign in to follow this  
Titiana Dickson

[1838/1839] Little bit of sugar, little bit of spice, tons of bad taste, BLANCHE

Recommended Posts

6 oktober 1838

 

Titiana had het even aangezien, een maandje, was er vanuit gegaan dat liefdesdrank of drugs of wat het dan ook was dat voor deze situatie had gezorgd op een gegeven moment wel moesten uitwerken, maar nee, dat circus bleef maar duren en nu, nu was het tijd dat Titiana Blanche Ingram uithoorde over waar ze haar verstand had gelaten. Ja, ja, Noah Azarola was niet meer zo arm als hij altijd was geweest, maar kom op, ten eerste bleef het Noah, ten tweede zat hij nog altijd een rolstoel en ten derde had hij nog minder hersenen dan Blanche op het moment scheen te hebben. Nu ja. Misschien was zoiets besmettelijk. Je wist het maar nooit.

 

Met zwierige tred was ze ostentatief de leerlingenkamer van Griffoendor binnengekomen om Blanche te komen confronteren. Ze vond haar ergens op een zeteltje en zonder op enige uitnodiging te wachten gebaarde ze dat haar andere vriendin weg moest, nú, en zette ze zich parmantig op de nu vrijgekomen zitplek. ‘Blanche, lieverd, wij moeten dringend praten,’ introduceerde ze haar reden van komst liefjes. Haar stem klonk wel vaker mierzoet, alsof ze een volle suikerpot over haar hele timbre had uitgestrooid, in honing had gedanst tot het overal plakte, maar zelden meende ze het werkelijk. Nu ook niet, eerlijk gezegd. Maar maakte dat uit? Blanche was bezig met vreselijke beslissingen maken en als een goede vriendin was het aan haar om er het fijne van te weten.

 

Even tuurde ze in Blanches gezicht, op zoek naar sporen dat ze hiertoe gedwongen werd, maar die vond ze niet, zoals dat in se in niemands gezicht te zien was. Zelfs als het zo was, zou ze het verbergen, nam ze aan. Kwade dingen werden nooit in het zonlicht gedragen. ‘Weet je wat ik gehoord heb?’ Al eeuwen geleden, hoor. Titiana was goed in elke roddel als eerste horen. ‘Dat jíj en Noah Azarola iets hebben.’ Ze tikte met haar nagels op de dankzij de griffoendorse voorzichtigheid bekraste houten leuning van de zetel. ‘Dat kan niet waar zijn, toch? Wie zou zo’n vreselijke roddel nu verspreiden?’

 

Vast de persoon die hem had zien zoenen in een gang.

 

Serieus, Blanche, hoe laag kon je zakken?

 

OOC: Privé met Irene! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blanche was in eerste instantie erg enthousiast toen haar beste vriendin onverwachts neerstreek in de leerlingenkamer van Griffoendor, want de komst van Titiana hier betekende meestal één van de volgende leuke dingen:

1. Er was uitverkoop in Zweinsveld. Of een van de betere winkels in Londen. 

2. Er werd ergens een exclusief feestje georganiseerd waarvoor ze zojuist een uitnodiging gekregen hadden. 

3. Hawk had weer iets stoms gedaan (dat in se was niet zo leuk, maar het gaf wel weer een goed excuus om even uitgebreid over hem te klagen. Je kon nooit genoeg klagen over Dickson jongens, het was ondertussen bijna een soort traditie geworden). 

4. Titiana had een gouden roddel opgevangen en Blanche was de eerste die hem mocht horen. 

 

Vandaag leek het laatste het geval te zijn en Blanche was meteen één en al oor. Het modetijdschrift dat ze zojuist aan het lezen was geweest, was plotseling nog maar verre van interessant. Nu ja, dat was totdat bleek dat zelf het onderwerp was van de roddels. Ja, het was waar wat Titiana had gehoord. Noah en zij waren... een ding nu. Oke, Blanche wist niet helemaal zeker of het nou echt bevestigd was, het was niet dat ze hem had gevraagd om haar vriendje te zijn. Moest dat eigenlijk? Het was niet alsof iemand anders geïnteresseerd in hem was en Noah was zo braaf! Hij zou vast wel begrijpen dat dit exclusief was. Naast exclusief was het vooral ook allemaal heel erg nieuw en dat ze nu een ding waren, betekende niet dat de rest van de wereld dat ook hoefde te weten. Blanche moest er zelf al genoeg aan wennen dat ze gevoelens had voor de jongen, dat bracht al genoeg schaamte met zich mee zonder dat heel Zweinstein zich er mee ging bemoeien. Misschien dat ze hem dan niet dronken midden in de gang had moeten zoenen, maar ja, daar was het nu een beetje te laat voor. 

 

"Oh hahaha please," probeerde Blanche de roddel weg te wuiven. "Dat geloof je toch niet, Titty?" Ja, wie zou het nou wagen om zoiets vreselijks te zeggen? Ze hoopte maar dat het niet Noah zelf was want ze zou hem verdomme terug in een bezemkast opsluiten hoor. Natuurlijk begreep ze het als hij de hele wereld wilde vertellen dat hij met Blanche Ingram had gezoend, maar het was gewoon beter van niet. "Het was vast Leonor Cross, ze moet toch iets verzinnen om iedereen af te leiden van dat verschrikkelijke kapsel dat ze heeft genomen deze zomer." En met een zucht alsof ze teleurgesteld was dat Titiana niet met betere roddels aan was komen zetten sloeg ze haar tijdschrift weer open. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Natuurlijk geloof ik dat niet! Jij zou nooit voor hem gaan.’ Toch? Titiana had dolgraag een betere roddel gehad, eerlijk waar, maar door hoe hardnekkig dit verhaal was, vertrouwde ze het niet helemaal. Blanche kon zo veel béter krijgen en het was een akelig idee dat Blanche, als haast laatste van het groepje, de wervelwindromance van ware liefde niet had nagestreefd en in plaats daarvan voor Noah Azarola had gekozen. Arme sloeber. Nee, als je op Zweinstein begon in lompen, bleef je arm tot het einde — hij kon het opnieuw proberen op de universiteit, mits hij überhaupt de hersencellen had om zich opnieuw uit te vinden tegen dan. Dat was nog niet gegeven. Misschien dan dat het mocht, dat liefdesverhaaltje tussen Blanche en Noah, maar ze kon het zich niet voorstellen. Noah was zo… Noah. Wáárom?

 

‘Hmm, misschien,’ antwoordde Titiana. Ze ging zich écht niet gewonnen geven totdat Blanche haar er absoluut van overtuigde dat er niets, noppes, nada tussen haar en Noah was. ‘Maar de roddel duurt echt al een maand, Leonor krijgt dat echt niet voor elkaar. Wie luistert er nu naar Leonor Cross?!’ Ew, Leonor Cross. Ze was leuk om samen naar een feestje te gaan, maar dat wás het dan ook. ‘Zeker niet met dat kapsel, nee.’ Ze gniffelde bij de gedachte eraan. ‘Ik snap echt niet wat ze dacht toen ze dat zichzelf liet aandoen.’ Het hebben van een mooi kapsel was zo belangrijk om een goede plaats te krijgen in de sociale pikorde en dan… dat. ‘Misschien wil ze zo laag zakken omdat ze Azarola zelf wil,’ grapte ze.

 

Ze kon het zich al helemaal voorstellen. Nu ja. Vooral welke sneren ze zoal zou moeten uitdelen als die hypothese toch niet zo hypothetisch bleek. Dat was een zeer belangrijke taak, oké, en Titiana was graag voorbereid. Zweinstein teleurstellen op dat vlak zou ze nooit durven. En Blanche stelde háár beter niet teleur wat keuze in lief betrof.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×