Jump to content
Sign in to follow this  
Richard Ingram

[1838/1839] Handmade Heaven

Recommended Posts

28 september 1838

 

Er waren meer mensen aanwezig op deze gelegenheid dan Richard zou kunnen tellen. Voor een deel mensen die hij kende, voor een deel ook niet, maar het maakte ook niet zoveel uit. Door de pseudo-Korinthische zuilen die het feest met Romeins thema (of dat dacht hij, in ieder geval, maar op den duur begon alles wel op elkaar te lijken) omlijstten, had hij haar gezien. Blond, zoals elke engel in door connaisseurs geprezen schilderijen, een lach die hij niet had kunnen horen, enkel had kunnen zien, maar dat alleen al was verblindend geweest, een lichaam dat even in schaduwen verhuld werd als koket getoond, een combinatie die hem meteen, ondanks de paar brokken schroom die hij nog over had, allerlei dromen toegefluisterd had. Het glas champagne in zijn hand was gevaarlijk schuin gaan hangen zodra zijn ogen op haar gevallen waren, met een plasje op de grond tot gevolg. Maar heel eerlijk? Nu nog was het hem niet opgevallen. Haar in zich opnemen vereiste zijn volledige breincapaciteit.

 

Zonder er acht op te slaan verliet hij het plasje op de vloer en bijna vergeten dat er nog iemand anders in de zaal was stapte hij op haar af. De zaal was vormgegeven naar een agora, iets met open discussie promoten, maar Richard kon zich niet herinneren dat er tot nu toe iets anders was verlopen dan normaal, enkel dezelfde smalltalk als altijd, dezelfde gesprekken over de politiek en de economie als altijd, dezelfde mensen die te vroeg op de avond dronken werden en dezelfde mensen die hun neus ervoor ophaalden. Het enige verschil was zíj, dartele muze die ze was. Of was muze te min? Nimf? Godin? Richard was niet goed in dit soort dingen determineren. Hij leefde met één oog op de handleiding gericht en het andere op de grond.

 

Hallo, oefende hij in zijn hoofd, op weg naar haar. Halverwege nam hij nog een slok van de champagne die hem zo vluchtig in handen gedrukt was, zoetere schuimwijn dan hij gewend was, maar dat maakte allemaal niet uit — hij wilde weten of zij even zoet smaakte als hij zichzelf inbeeldde bij haar feeërieke verschijning. Eenmaal in haar buurt liet hij zijn bijna lege glas achter op een willekeurig tafeltje en verleende hij haar zijn vriendelijkste glimlach. Nonkel Leon scheen het als een zwakte te zien om te gretig te zijn, te duidelijk onder de indruk te zijn van een vrouw, maar hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit háár gezien had. ‘Hallo,’ vroeg hij haar om aandacht, smeekte haast. ‘Ik… U bent beeldschoon. Weet u dat?’

 

Zo nee zou hij het haar vertellen, opnieuw en opnieuw, totdat een chorus het achteloos zingen kon.

 

OOC: Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×