Jump to content
Valentina Callahan

[1838/1839]What a wicked game you play

Recommended Posts

Austen was wel iets bekender met de rivaliteit tussen Griffoendor en Zwadderich en hoe die eens in de zoveel tijd – vaak rondom een match tussen de twee Zwerkbalteams van de afdelingen of als de een dan wel de ander ineens heel veel punten voor de afdelingscup had bemachtigd dan wel verloren – wederom tot ontploffing kwam, maar hij besteedde er zelf over het algemeen slechts terloops aandacht aan. Doorgaans vond hij het pesten van Griffoendors simpelweg te veel moeite voor een te klein resultaat. Hij was ook in tegenstelling tot Valentina niet per se van de overtuiging dat tradities moesten worden gerespecteerd: tradities waren vaak genoeg romantische onzin die je beter kon laten varen, maar ja, die Griffoendors wilden altijd allemaal terug naar de riddertijd, zo zat dat nu eenmaal in hun hersentjes ingebakken en dat moest je ze maar vergeven dan.

 

Of niet. Zwadderaars hadden dan weer in hun hersentjes ingebakken dat je absoluut niets hoefde te vergeven.

 

Zeker niet als er eieren naar je werden gegooid.

 

’t Raakte vol, en Austen draaide zich vliegensvlug om, toverstok al in de aanslag. “De Griffoendors zitten hierbuiten!” riep hij de leerlingenkamer maar even in, want hij had geen zin om hier in zijn eentje te staan voor het eierpeloton hij moest zijn afdelingsgenoten toch netjes waarschuwen. “Kom, we mikken allemaal op die rode eerstejaars en kijken wanneer haar galante maatjes er de brui aan geven. We hebben wel betere dingen te doen.” De daad bij het woord voegend schoot hij maar een levitatiespreuk naar ’t kindje. Haar door de lucht laten koprollen zou vast zijn punt maken.

 

Het ei lekte in zijn nek, ook.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk stond ook David daar in de kelder, verscholen achter de hoek van de muur. Toen ze met het idee waren afgekomen, had hij geen seconde getwijfeld. De eer van Griffoendor moest weer eens verdedigd worden en wat voor een slecht Grifje was hij wel niet als hij een te grote lafaard zou zijn om mee te doen aan de wraakactie? Nee, dat kon hij echt niet maken. En dus stond ook hij daar, net zoals een handvol Grifjes en een hele hoop eieren. Dit. Werd. Zo. Ongelooflijk. Leuk.

 

Hij kende de persoon waarom het ging ook maar vaag. Hij wist wat er gebeurd was, aan beide kanten, maar hij was er zelf niet betrokken bij geweest. Niet dat dat uitmaakte. Hij had meer dan genoeg redenen om pissig te zijn op de Zwadjes en wat was er nu leuker dan eieren naar hun kop te smijten? Buiten een rode verfbom te laten afgaan in hun gang (of leerlingenkamer) en dat door de Zwadjes te laten opkuisen. 

 

En weet je wat nog het beste was? Ze moesten niet lang wachten op een - dat was ook fijn - maar de persoon die als eerste buiten kwam was niemand minder dan Austen Slijmbal Cotterell. Hij had al een persoonlijke vete met dat ene Zwadje sinds zo lang hij zich kon herinneren. Niet dat hij nog wist hoe en waarom. Het was dan ook niet door hem. Austen was nu eenmaal een eersteklas kwal en daar viel niets aan te doen.

 

En dat moest het Zwadje natuurlijk maar weer eens bewijzen. Niet alleen riep hij direct om hulp van zijn vriendjes, maar hij zei hun allemaal zich te richten op Valentina. Een eerstejaars. "Hey Austen, lafaard! Pak iemand van je eigen lengte!" Hij smeet een van zijn eieren, maar doordat hij zag hoe Austen zijn toverstok trok en meteen ook de zijne trok, moest hij zich haasten en was de worp heel slecht gemist. "Protego" siste hij, mikkend in de richting van het Zwadje. Dit ging zo hard uit de hand lopen...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×