Jump to content
June Johnson

[1838/1839]Openingsfeest: Come my way

Recommended Posts

1 september 1838 

 

Het openingsfeest van dit jaar vond niet traditioneel plaats in de Grote Zaal. In plaats daarvan bevond de hele school zich deze avond aan de rand van het Grote Meer, afgezien van de eerstejaars die samen met June op het wiebelige vlot stonden dat zich een eind het meer op bevond. De kinderen waren zojuist afgezet met een paar houten bootjes, die nu weer op weg waren naar de kant en het grootste deel van de groep leek nog niet helemaal te begrijpen wat er precies aan de hand was.

 

"Welkom," begroette June de nieuwe leerlingen. "Bij de sorteerceremonie. Ik ben professor Johnson en over enkele ogenblikken zullen jullie van mij de sorteerhoed op jullie hoofd gezet krijgen, om te bepalen in welke afdeling jullie terecht komen." Vlug mompelde ze wat informatie over de afdelingen voor de leerlingen die er nog niet mee bekend waren. Blablabla, kon ze al door naar het leuke onderdeel? "Zoals jullie kunnen zien, staan jullie afdelingen al aan de kant." Ze knikte richting de rumoerige groep leerlingen die zich aan de overkant bevond. "Zodra jullie allemaal gesorteerd zijn mogen jullie het parcours afleggen naar je afdeling om het feest met hen voort te zetten."

 

Ja, tussen het vlot en de kant waren er allerlei touwen gespannen, waarmee de eerstejaars als een soort overgansrituteel naar de kant konden klimmen, zwaaien, kruipen of hoe ze het ook maar wilden proberen. Onderweg konden ze allerlei obstakels tegenkomen, die ze uiteraard moesten zien te ontwijken. Aan de kant stonden alle overige leerlingen hen aan te moedigen of als ze wilden, mochten ze het voor de andere afdelingen extra moeilijk maken door aan de trouwen te trekken of spreuken te gebruiken. Oh, het zag er fantastisch uit. June had gewild dat ze dit in haar jaar hadden gehad, maar toen waren de Schoolhoofden helaas nog heel erg saai geweest. "Nu, laten we beginnen." Één voor één werd de sorteerhoed op het hoofd van elke nieuwe eerstejaars geplaatst en nadat ze allemaal waren gesorteerd, vormden ze nette rijtjes langs de touwen richting de kant. 

 

Ach, zo schattig, ze leken allemaal wel een beetje zenuwachtig. Gelukkig wilde June wel even helpen om te kiezen wie als eerste de stap zou wagen, dan hoefden ze daar verder niet. over na te denken. "Nou, hup hup!" Subtiel gaf ze de eerste leerling een duwtje tegen zijn schouder, zo van het vlot af. 

 

"Veel plezier!"

 

OOC: Dit jaar vindt de sorteerceremonie plaats midden op het meer en mogen de eerstejaars "overvliegen" naar hun afdelingen via een parcours aan touwen die hen naar de kant leidt, waar de rest van hun afdeling hen staat op te wachten. 99% kans op zwemmen dus. De andere leerlingen mogen hen helpen (of het moeilijker maken) en ondertussen alvast genieten aan het diner dat wordt geserveerd op gigantische picknickkleden aan de kant. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gisele en haar zussen ging samen naar de openingsfeest en dit jaar vond het plaats bij de oever van het grote meer. Gisele ging gezellig naar haar vrienden bij Griffoendor staan om te zien wie allemaal erbij zal komen in Griffoendor. Ze stond naast David Strirling dat is een van haar beste vrienden vanaf de eerste dag toen ze elkaar ontmoette had. Sinds vorige schooljaar was verliefd geworden op David, maar hij had nog steeds niet door hoe leuk ze hem vond.  'Goedenavond, David leuke zomervakantie gehad?' vroeg ze aan hem.

 

Paar minuten later begon professor Johnson een toespraakje te houden en eerstejaars moest slingeren over de meer en dat vond ze super leuk dat 11 jarige heksen/tovenaars gingen slingeren over de meer. Opeens viel ze over eigen voeten heen en ze keek rond als niemand haar zag vallen, maar ze kon alleen niet goed zelf opstaan. Alleen hoop ze niet dat David het zag dat ze heel erg ging blozen.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Te horen krijgen dat je een heks was en je magie mocht ontwikkelen op een speciale school voor heksen en tovenaars, dat was fantastisch nieuws. Te horen krijgen dat je eerst een touwenparcours moet afleggen, was iets minder leuk nieuws. Sorcha wilde vragen of dat parcours echt nodig was, maar ondertussen waren de eerste leerlingen al vertrokken. Niet veel van hen bereikten de overkant droog, wat haar zin om zelf te gaan niet bepaald groter maakte. Langs de andere kant was dit allemaal nieuw voor haar. Haar moeder had hen nooit echt voorbereid op de toverwereld. Ze had niet eens geweten dat heksen en tovenaars bestonden voor het ontvangen van haar uitnodiging naar Zweinstein. Dat was de eerste keer dat haar moeder haar had getoond was ze allemaal kon. Ze waren samen naar de Wegisweg geweest om alle benodigdheden in te slaan, tweedehands welteverstaan, voor nieuwe spullen was geen geld. Wie weet was dit iets heel gewoon in de tovenaarswereld, zo'n touwenparcours. Al vervloekte ze wel haar gewaad dat een paar maten te groot was en die stomme mouwen die steeds over haar handen gleden. 

 

Ze had dan toch besloten geen verdere vragen te stellen. Ze wilde niet overkomen als iemand die nergens iets vanaf wist. Zenuwachtig nam ze plaats op de stoel die op het vlot was gezet en kreeg een pratende hoed op haar hoofd geplaatst. Lang moest die hoed er niet over nadenken om haar in Zwadderich te plaatsen. Ze wist niet of dat een goed ding was of een slecht ding, maakte waarschijnlijk niet veel uit. Ze klom op een platformpje. 'Ok Sorcha, beeld je gewoon in dat je op de vlucht bent van een boze marktkramer.' Ze rolde haar mouwen op nam een kleine aanloop, sprong....

 

en viel in het water. 

 

Het had geleken alsof het touw zich op het laatste moment van haar af keerde. Ze was er echt naartoe gesprongen, normaal had ze het te pakken moeten krijgen. Het touw leek haast behekst? Gelukkig had haar vader haar leren zwemmen. Uitermate chagrijnig bereikte ze de oever van het meer, waar groen uitgedoste leerlingen haar opwachtten. Ze liep hen straal voorbij, nam plaats aan het deken en stortte zich op het eten. Ten minste nog één positief ding aan deze hele sorteerceremonie. Als ze erachter kwam wie dat touw had gesaboteerd, maar misschien eerst wat meer magie leren zodat ze tenminste een kans maakte de persoon terug te pakken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Butterfly stak haar neus parmantig in de lucht, tevreden met het, voor een keer nog wel degelijke, idee van het lerarenkorps om buiten het openingsfeest te houden. Het was september! Perfect om buiten te zitten. Ja, ja, ze had veel klachten over het leven van een Dickson, maar buiten actief bezig zijn zat wel in haar bloed. Te lang binnen zitten maakte telkens dat het begon te kriebelen en echt, die eerste dag? Vre-se-lijk. Een hele dag in een stomme trein zitten en daarna rechtstreeks naar binnen. Blegh. Nee, dan had ze dit veel liever, maar eerlijk gezegd? Wat ze nóg liever had gehad, was als dat parcours niet alleen voor elfjarigen was geweest.

 

Serieus, welke elfjarige ging dat zelfs appreciëren? Al die kleuters hadden het te druk met in hun broek te plassen.

 

‘Kijk! Dat kind valt in het water,’ zuchtte ze, zonder al te veel sympathie. ‘Serieus, waarom mogen die baby’s dat proberen en wij niet? Wíj zouden het minstens kunnen!’ klaagde ze door tegen haar vriendinnen, zodanig luid dat iedereen het zou kunnen horen. Butterfly was nooit heel goed in haar volume op orde houden, oké. Neveneffect van over de zoveelste vervelende neef te moeten schreeuwen. ‘Ik kan niet geloven dat ze zo’n leuk parcours verspillen aan losers die in het water vallen.’ Met een nonchalante zwaai van haar toverstok spetterde ze het slachtoffertje in kwestie nog eens extra nat, en ze zuchtte nogmaals theatraal. ‘Leraren hebben echt verkeerde prioriteiten!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Césaire had echt geen enkel idee wat er aan de hand was. De sorteerhoed had blijkbaar wel Frans gesproken, dus die had hem het een en ander uitgelegd over dat hij nu gesorteerd werd in één van de vier verschillende afdelingen en wat ze zo ongeveer betekenden en dat hij in de gele afdeling werd gesorteerd, maar de vriendelijke hoed die Césaire nu alweer miste, had hem niet uitgelegd waarom hij over een meer heen moest om bij het eten te komen.

 

Kijk, hij wist best dat de Engelsen raar waren, met hoe ze met zijn allen op een eiland woonden en die lelijke taal spraken, maar was dit normaal? Moest hij vanaf nu elke keer dat hij ergens heen wilde naar de overkant van een meer zwemmen? Maar zijn kleding! Hij had zijn mooiste gewaad aangetrokken vandaag om een goede indruk te maken! Als hij dat pak nat zou maken, zou Élodie hem vermoorden!

 

Eén van de meisjes was al in het water gevallen en had het toen maar direct opgegeven, bleek maar weer, maar Césaire moest maar laten zien dat Fransen beter waren dan Engelsen, dus met een zucht nam hij een aanloopje en slingerde hij zichzelf een ladder in, om die zo snel mogelijk op te klimmen. Jeetje, hij was geen acrobaat, hoe moest hij hier ooit goed in zijn! Aan de bovenkant zweefde er een ton, waar Césaire al snel opklom, tot hij tot de ontdekking kwam dat de ton nogal onstabiel was en plotseling met een noodgang naar beneden viel. Césaire slaakte een kreet en een Frans scheldwoord en wist net op tijd een touw te pakken.

 

"Dit is het ergste feestje ooit," mompelde hij bij zichzelf. 

 

Koppig bleef hij hangen, niet van plan om ooit nog te bewegen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit was niet het eerste openingsfeest dat hij meemaakte. Dayton was opgegroeid op Zweinstein, zijn moeder was schoolhoofd geweest, hij had er al aardig wat gezien. Sommige omdat ze hem mee had genomen,sommige omdat hij stiekem naar het feest was gekomen, want hallo het was het eerste feest van het jaar, een van de weinige waar hij echt een beetje bij kon zijn. (De meeste feestjes werder georganiseerd door leerlingen zelf, en de meeste deden al stom over uit welk jaar je kwam. Niemand ging iemand die nog te jong was om naar school te gaan binnenlaten op een feestje).

 

Maar dit was de belangrijkste want vandaag was het zijn openingsfeest. Hij zou ingedeeld worden, eindelijk echt hier met alles kunnen meedraaien en niet alles van de zijlijn bekijken, hij zou eindelijk alle lessen kunnen bijwonen, met zijn staf magie kunnen leren. Hij had hier al zijn hele leven naar uitgekeken.

 

De sorteerceremonie was een klein beetje teleurstellend. Ravenklauw was vast leuk hoor, maar het was niet Griffoendor (zodat zijn moeder misschien een extra beetje trots zou zijn) of Huffelpuf (zodat hij misschien een klein beetje terug zou krijgen van zijn vader). Maar hij wilde er niet te lang bij stil staan. Wilde helemaal niet stil staan want ze mochten over het water springen.

 

Dayton hechte niet echt veel waarde aan naar het eten gaan, dat had hij dan wel weer te vaak meegemaakt. Hechtte stiekem net iets te weinig waarde aan Ravenklauw om meteen naar zijn afdelingsgenoten te zwemmen. Dus nadat hij met opzet in het water sprong bleef hij daar vooral ook nog even. “Volgens mij zag ik een zeemonster ! ”, liep hij luid terwijl hij begon af te zwemmen op een grote groene vlek die hij zag.

 

Het was wat verdwaald hardnekkig zeewier. Kan ik je stiekem al vertellen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×