Jump to content
Sign in to follow this  
Thomasin Hastings

[1838/1839] He is more addicted to self destruction than to the drugs themselves.

Recommended Posts

"Ja, denk het wel. In het weekend of op feestjes?" En dan verder proberen clean te blijven. Zou nog een uitdaging worden. De avonden konden vrij lang zijn en eenzaam. Als al het huiswerk gedaan was, was er tijd om na te denken. In het weekend was er juist meer afleiding, zeker op de vrijdag- en de zaterdagavond. Jude haalde zijn schouders op. "Moet toch ergens mee beginnen." En het was fijner om te weten dat er nog echt een escape was als hij het niet meer zou trekken, dan wanneer alles vanaf nu verboden werd. Hij hoopte de escape niet nodig te hebben. Hij ging echt proberen er vanaf te blijven. Dat ging hij alleen niet zo zeggen. Als het dan mislukte, dan zou dat alleen maar een teleurstelling zijn. Een nieuwe, in een al heel mooi rijtje van teleurstelling. Jude zuchtte. Hij haatte zichzelf.

 

"Gaat alles goed met Gabriel?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij kon het niet helpen, hij moest glimlachen en hij meende het. “Ja, alles is prima met Gabriel. Hij heeft ’t niet binnengekregen en Rosie heeft hem schandalig verwend. Een nieuwe beer voor hem gemaakt, ofzo...” Eerlijk gezegd wist hij niet meer precies wat Thomasin tegen hem had gezegd in haar explosie, want dat soort dingen waren niet exact even belangrijk als zijn gillende echtgenote. Desondanks was het niets voor hem om zulke details niet te onthouden. Hij was altijd behoorlijk precies. Alle informatie kon belangrijk zijn, alle informatie kon nuttig zijn, alle informatie kon je gebruiken om net dat ietsje meer te weten of te kunnen betekenen voor een ander. Maar ja, ruzies waren ook zijn ding niet. Hij werd er nerveus van. Of hij dat nou wilde of niet.

 

“Anders ga je zo even kijken? Hij zal het fijn vinden je te zien. Veel beter dan een beer, ben ik bang.” En misschien dat Jude zelf het ook wel prettig zou vinden. Hij kon met Gabriel ook vaak wel ontspannen. Of dat idee had Armand althans.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jude keek opgeluchter dan dat hij toe wilde geven. Hij knikte naar Armand. "Pff. Okay... Ja, nieuwsgierig ventje... Moeten hem wel echt leren dat je niet alles wat je nog niet kent in je mond moet stoppen, hoor. Dat lijkt me toch wel een smerige hobby..." Hij lachte half, hoopte dat het al weer een beetje gepast was om aan humor te beginnen, maar Armand leek net zo toe te zijn aan luchtigheid als Jude zelf. Je zou bijna zeggen dat hij sinds vanmorgen een jaar ouder was geworden. 

 

"Eh... wij zijn zo klaar? Of wilde je nog andere dingen bespreken?" Hij aarzelde even. "En ik mag echt blijven? Niet dat als ik straks door de gang loop dat Toto me dan aanvliegt? Ik wil nog niet echt dood, weet je..." Al zou je dat misschien verbazen, aangezien hij met drugs rommelde, maar met dat spul wist hij tenminste welke effecten hij kon verwachten. Hij had nog nooit een overdosis genomen. Of iets wat daarbij in de buurt kwam. Dus daar had ook wel vertrouwen in verder. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand lachte zachtjes. “Ja… ik stel voor dat ik die les voor m’n rekening neem.” Anders zou Jude maar weer uit moeten leggen op welke manieren je die rotzooi allemaal wel in je lichaam toe kon laten, en hij vermoedde dat dat enigszins conflicterende berichten moesten zijn. “Maar het is een uitdaging, voor de kleine man. Hij kan er ook nog niets anders mee, immers. Zwaar leven, hoor.” Ha. Gabriel had verre van een zwaar leven. Er waren waarschijnlijk geen meer verwende jongetjes ergens op de Britse eilanden. En Armand vond dat prima. Wat? Tussen verwennen en verwaarlozen wist hij zeker wat hij liever wilde doen, hoor. Dat moest beter werken. En met Thomasins work ethic zou hun zoon alsnog niet echt lui kunnen worden. De zijne overigens ook, maar de zijne was subtieler.

 

Hij humde. “Nee... verder niets te bespreken. Ik hoop dat je me laat weten als ik iets kan doen.” Hij lachte vervolgens. “Aah, ze heeft je niet eens vervloekt en je bent nu al benauwd. Naww. Ik escorteer je wel even door de gevaarlijke gang, hoor.” Hij kwam overeind, stak zijn handen in zijn zakken. “Je mag echt blijven. Jude, je woont hier. Thomasin snapt dat stiekem ook best. En als je weggaat, wil Gabriel nog met jou mee ook.” Hij grinnikte. "Al ben ik bang dat hij nu al teveel knuffels heeft voor een hutkoffer."

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Hij heeft het brabbelen van klinkers en sommige medeklinkers toch al aardig onder de knie. En er zijn toch al waardig wat woordje die zijn mond uitrollen. Heeft meer aandacht voor praten dan voor klimmen en klauteren? Denk ik?" Het was een erg pienter manneke. Dat kon je nu al zien. Het kon ook niet anders dan dat zijn ouders erg trots waren op Gabriel en dat ze zielsveel van hem hielden. Hij was blij voor zijn kleine vriend, dat hij zo'n goed leven had en zo'n rooskleurige toekomst in het vooruitzicht had. Het contrast was soms dan wel weer een beetje pijnlijk. 

 

 Jude knikte. "Ik zal het laten weten. Ik kan nu niet meteen iets bedenken..." Hij lachte half. "Nou, weet je hoe eng die vrouw van je is? Als ze boos is? Dat is echt niet goed hoor. Haar blik dwingt je gewoon tot gehoorzaamheid. Doet ze dat bij jou ook? Op school vast en zeker wel." Daarom had ze het vast tot afdelingshoofd geschopt. Ze had het schoolhoofd kwaad aangekeken en die was gezwicht. Hij lachte ook maar met zijn broer mee. "Ja...nee en meer dan een hutkoffer per persoon kan niet hoor als je gaat weglopen." Hij trok een mondhoek op. 

 

"Denk je dat ik straks welkom ben bij het diner?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Sowieso, ‘t wordt een onverbeterlijke nerd,” was Armand het van harte met zijn broer eens. “De eerste woorden die hij leerde hadden met dinosauriërs te maken. Het valt niet te vermijden. Of te corrigeren, ben ik bang.” Met een peetvader als Irwin zat er toch ook niets anders in. Maar Armand vond het eigenlijk helemaal niet erg. Hij was trots op zijn zoon. Tegelijk, zoals in alles, waren net zoals bij zijn broer zijn gevoelens over Gabriel, of al zijn gevoelens uberhaupt, altijd weer gecompliceerd door zijn geschiedenis. Hij was blij met hoe slim Gabriel was, des te blijer omdat hij zelf zich zijn gehele jeugd dom had gevoeld, omdat hij altijd achter had gelopen, niet naar school was geweest, nauwelijks een woordenschat had gehad. Zijn zoon zou zich nooit zo voelen. (Hij voelde zich ook zo over Jude. Die had hersens, bakken aan hersens en dat was goed.) En hij vond het prettig dat Gabriel Irwin misschien ietsje had verenigd met het familieleven, dat zou ook iedereen veel goed doen. Tegelijk maakte hij zich dan meteen weer zorgen of Gabriel niet te nerderig zou worden. Of hij niet te weinig sociale contacten zou kunnen maken op die manier. En daarvoor had hij dan weer Jude...

 

Die hopelijk niet een nog slechtere invloed zou zijn?

 

“Ja, ik weet het,” grinnikte hij. “Toen we elkaar net leerden kennen was ze continu boos op me. Ik moet toegeven dat ik dat wel aantrekkelijk vond.” Hij trok een mondhoek op. “Niet dat ik haar tot op dit niveau kwaad heb gekregen, volgens mij. Die eer blijft de jouwe. En blikken die dwingen tot gehoorzaamheid... misschien ben ik daar te oud voor al.” Hij lachte. Het had op hem absoluut het tegenovergestelde effect gehad. Oh jee. Misschien leek hij meer op Jude, rebelse roekeloze Jude, dan hij ooit had gedacht. Had hij er gewoon een beschaafd laagje vernis over gegoten, waardoor hij de gentleman rascal was geworden. Woeps. “Natuurlijk ben je welkom. Als je komen wil?” En dan haalden ze Gabriel er nog even bij voor diens bedtijd en konden ze alles goed laten zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dan verheug ik me nu al op de gesprekken aan de eettafel. Dat wordt echt hilarisch. En leerzaam. Oh, vooral die fase dat hij al een hoop weet, maar soms net nog de betekenis of context mist? Ha. En dan moeten we niet gaan lachen." Of in ieder geval niet hardop. "Gaan we hem dan ook een brilletje geven?" Het stereotype kenmerk van een nerd. "En zo'n wit labgewaad...ah, ik ha hem een kiddies potions set geven voor zijn derde verjaardag." Ja, hier ging hij van genieten. 

 

Jude zou best wel eens een beetje een slechte invloed kunnen zijn? Maar dat was misschien wel nodig, omdat Gabriel anders, met een moeder als Thomasin, de braafste jongen van heel Engeland zou gaan worden. 

 

Hoera, Jude had haar het meest boos gekregen. "Waarom was ze dan boos op jou in het begin?" Armand leek niet echt het type dat voortdurend een kwade vrouw op zou gaan zoeken. Of misschien juist wel...Aantrekkelijk, he? Was het misschien wel zijn kink. Dan zouden ze vast ook goedmaak...ew..Nee, daar wilde hij niet aan denken; niet bij zijn broer en zijn lerares... Dat ging echt net een beetje te ver. De jongen knikte. "Goed... Ik ga wel mee... Maar jij bent dan wel even de veiligheidsbuffer tussen ons in, hoor..."

 

[OOC: topic done] 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×