Jump to content
Sign in to follow this  
Thomasin Hastings

[1838/1839] He is more addicted to self destruction than to the drugs themselves.

Recommended Posts

Begin augustus 1838 - Huize Catsfield, Catsfield, Engeland - Aan het einde van de dag.

"We understand how dangerous a mask can be. We all become what we pretend to be."

 

Op het moment dat Armand thuis kwam en het huis binnenliep, keek Rosie, de jonge protege en bediende van Thomasin, de man wat benauwd aan. Ze groette hem wel beleefd en vriendelijk, maar de blos op haar wangen en de blik in haar ogen verraadden dat er iets gaande was en dat het geen in tijd uitgelopen theefeestje was. 

 

Nee, het was een uit de hand gelopen privéfeestje van de nieuwste inwoner van Catsfield.

 

Met de armen over elkaar geslagen, duidelijk kwaad en met een kille blik in de ogen stond Thomasin in de salon. Ze was duidelijk aan het wachten totdat Armand thuis was. Op de bank zat Jude, zijn hoofd was gebogen en de jongen staarden naar de neuzen van zijn schoenen. Hij keek even op toen Armand binnenkwam en aan zijn hele blik was te zien dat hij zich ellendig voelde, miserabel. Op tafel lagen wat sigaretten en stond ook een doosje. Het lag meer aan de kant van de tafel waar Thomasin stond, dan waar Judicaël zat; het was in beslag genomen. 

 

Thomasin keek ook op, toen Armand eindelijk de salon binnen was. "Ah, daar ben je..." Ze klemde haar kaken op elkaar. "We moeten nodig praten over hoe dit verder moet. Over een maand begint de school pas en ik weet niet of Jude hier nog langer kan blijven." En daar was ze vrij stellig in. "Niet op deze manier." Het onderwerp van gesprek zuchtte diep en stond op. 

"Ga zitten."

Zwijgend liep Jude verder en hij balde zijn handen tot vuisten.

"Judicaël. Je blijft zitten en dit gaan we bespreken dit kan echt niet."

"Flikker op, mens, ik ga mijn spullen al pakken."

Jude gaf Thomasin een ingehouden duw opzij en zorgde dat hij er langs kon, stormde daarna de trap op.

Hij had geluk dat er personeel in de buurt was en dat Thomasin daarom geen magie gebruikte om hem aan zijn haren weer terug de salon in te slepen. 

 

Kokend van woede keek Thomasin naar Armand.

"Weet je wat hij heeft gedaan?! Hij lag onder invloed van rotzooi op onze bank! En ik kwam net op tijd binnen, anders had Gabriel het in zijn mond gestoken! Dit kan niet Armand! Ik weiger iemand in huis te hebben die schadelijk kan zijn voor onze zoon!"

En die haar een duw gaf... Maar dat was nu niet eens hetgeen waar ze het meest kwaad om was. 

Thomasin keek naar Armand en ze mocht toch hopen dat hij het met haar eens was.

 

[OOC: privé met Ann] 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Du moment dat Armand zijn evenbeeld op zijn stoepje had getroffen, een ruim half jaar geleden nu, had zijn maag zich samengeknepen. Vanwege de herinneringen die Jude opriep, de waarheden die zijn broer hem dwong onder ogen te zien na een leven dat erop was gericht geweest om er niets meer mee van doen te hebben. De kennis dat ze het wel hadden gekund, hun ouders, dat ze het wel een keer tenminste hadden willen proberen, maar gewoon niet met hem, niet voor hem, en niet voor de tweeling. De wetenschap dat ze ook als ze het probeerden het niet konden, dat ze waardeloos waren, echt zo slecht, slechter dan de vader van een peutertje ooit over zijn eigen ouders zou willen erkennen, want wat als de appel niet ver van de boom viel? Maar het verleden was een ding geweest. Het heden, zijn toekomst, dat was nog sterker een reden om zich zorgen te maken. Want daar had hij echt iets te verliezen. Alles te verliezen.

 

En Armand hield er niet van om dingen te verliezen. De meeste mensen waren loss averse. Armand was loss averse tot op het niveau van een superkracht, waarschijnlijk. Armand richtte zijn leven zo in, dat hij niets verliezen kon, dat elk draadje en elke connectie weer zovaak aan elkaar gevlochten en verbonden waren dat het als een kaartenhuis ineen zou storten als je ergens aan trok, maakte alle kabels van metaal. Zorgde dat niemand om hem heen kon, dat niemand zonder hem kon, dat je eigen leven instortte als je hem eruit verwijderde. En met Thomasin meer dan ooit, want met Thomasin wilde hij het meer dan ooit. Haar nooit kwijtraken. Nooit. De enige persoon van wie hij kon geloven dat ze nooit bij hem weg zou gaan als hij niets fout deed. Dus alles wat hij moest doen was zorgen dat hij niets fout deed... of dat ze het nooit wist, dat werkte natuurlijk even goed.

 

Hij was goed op weg geweest naar zijn perfecte leven met zijn perfecte vrouw en perfecte zoontje, en toen was er Jude, en Jude was verre van perfect en Armand. Kon. Er. Niets. Aan. Doen.

 

Dus ja, hij had dit aan zien komen, misschien niet dit – zeker niet dit, hij had nooit gedacht dat Gabriel in gevaar zou zijn – maar wel dat Jude problemen voor hem zou veroorzaken in zijn perfecte leven. Nu, tadaa. En gelukkig ging het tussen Thomasin en Jude ook ongeveer zo slecht als het zou kunnen gaan, duidelijk. Hij onderbrak hen niet, dwong Jude niet tot blijven. Wilde ze namelijk liever één voor één onderhanden nemen zodat deze hele situatie weer netjes geblust kon worden. Want dat was duidelijk nodig.

 

Dus liep hij naar Thomasin toe en sloeg zijn armen om haar heen, aaide door haar haren. “Oh, wat vreselijk. Wat moet je geschrokken zijn, lieverd. Maar alles is goed met Gabriel?” Een vraag die niet nodig was om te stellen – ze had duidelijk gezegd dat ze op tijd was geweest – maar een vraag die nodig was om zijn prioriteiten helder aan te geven. “Waar is de kleine man?” Shit, Jude, had het nou echt Gabriel moeten zijn, nou echt datg ene wat Armand nauwelijks met de mantel der liefde kon bedekken... “En schat... dat kan natuurlijk nooit meer gebeuren. Maar we kunnen Jude ook het huis niet uitzetten. Dat wéét je... Hij is nauwelijks zeventien.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Thomasin liet zich knuffelen, maar ze was nog te boos om Armand direct terug te omarmen. Ze liet zich nog niet sussen. Dit was te erg en ze had teveel adrenaline. De jongen was zo onbeschoft geweest en leek zo weinig emotie te tonen! Het was alsof het hem allemaal koud liet! Ze ging zich dus niet met een paar troostende woorden en een omhelzing laten kalmeren. Ze wist dat het om Armands broertje ging en ze zou dit normaal nooit hebben voorgesteld; familie was belangrijk, de jongen was nog een kind, had een moeilijke jeugd gehad, had een veilige basis nodig. Alleen nu kwam Jude dus aan de veilige basis van haar eigen kind. Dat ging net een stapje te ver. 

 

"Ja, het gaat prima met Gabriel. Hij is alleen erg geschrokken, omdat ik zo geschrokken was en magie gebruikte om iets uit zijn handen te blazen." Niets wat de kleine jongen pijn had kunnen doen, maar het was toch even schrikken geweest natuurlijk. "Hij is nu bij Rosie. Ze is een beer voor hem aan het maken, heel schattig en nu mocht hij kleurtjes kiezen voor de kleertjes, geloof ik." Dat was in ieder geval genoeg afleiding en weer iets positief voor haar zoontje om zich op te concentreren. 

 

"Nee, het mag nooit meer gebeuren!", zei Thomasin weer iets feller. "Die rommel moet uit huis blijven. Dit is onacceptabel. Wist jij dat hij die troep gebruikte?" En zo ja, waarom had hij daar dan niet al iets aan gedaan? Had hij tijdens hun gezamenlijke vakantie dan helemaal niets gemerkt? "En ik wil hem niet op straat zetten, maar hij kan bijvoorbeeld ook naar Daphne en Than..." Die hadden tenminste geen kleine kinderen meer rondlopen en daar was nu ook de jongste recent het huis uit. Die zouden het vast heel gezellig vinden en heel goed voor Jude zorgen. Daar zou hij misschien ook wat meer een vaderfiguur krijgen in de vorm van Than. Misschien was dat dan zelfs nog wel iets beter? "En Than is een heler, die kan Jude vast ook helpen met zijn drugsprobleem?" Dus een dergelijk besluit zou meerdere voordelen hebben. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, het was wel een klein beetje oneerlijk dat Thomasin woest was op hem, het was niet alsof het zijn fout was dat Jude drugs had gebruikt, toch? En als het zijn fout was want zijn broertje dan was het ook zijn probleem want zijn zoontje, dus. Maar dat leek Armand vanzelfsprekend alleszins niet behulpzaam om te zeggen, dus dat deed hij zeker niet. En hij ging ook maar niets zeggen over hoe Gabriel, die nu ongetwijfeld vertroeteld werd door Rosie die zelfs een knuffel voor hem aan het maken was, er waarschijnlijk al lang weer overheen was. Ja, hij was vast geschrokken door de spreuk, maar kinderen hadden weinig geheugen voor dat soort dingen. Ze waren net als diertjes, ze onthielden je intenties jegens hen veel meer dan je acties. Armand kon het weten; hij was niet opgegroeid zoals Gabriel. Hij was opgegroeid bij zijn ouders, zoals Jude, voor die eerste jonge jaren althans en hij was dus het levende bewijs dat kinderen echt wel meer konden hebben dan wat Gabriel over zich heen kreeg aan emotionele schokken.

 

Oké, misschien was hij geen geweldig bewijs, want zo uitstekend was hij natuurlijk ook weer niet uitgepakt. Ahem. Desondanks ging Thomasin wel erg ver in haar kind tegen alles beschermen in zijn bescheiden mening. Die hij nimmer uitspreken zou.

 

“Dat zal hij enig vinden,” sprak hij daarom maar zalvend, maar kennelijk was zijn ‘dat kan nooit meer gebeuren’ van een heel andere betekenis dan Thomasin’s ‘dat mag nooit meer gebeuren’ en had hij het meteen daarmee alweer een beetje verbruid. Lieve hemel. Dit ging niet goed. Het ging helemaal niet goed, want ze had al bedacht hoe ze zijn broer het huis uit wou zetten. “Naar Daphne en Than?” herhaalde hij ongelovig. “Ik vind ze fantastisch, hoor, maar ik zou zeggen dat de beste vriendin van Irwin de laatste persoon zou zijn die dat aan zou raden voor een jonge jongen.” Jude mocht ze alleszins niet. Nu, Than misschien, maar Daphne zeker niet. Ze was te moederlijk en dat kon Jude niet hebben. “En Than’s specialisatie is besmettelijke ziektes. Dat is wel even andere koek, lieverd.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Heb jij dan een beter idee?", vroeg Thomasin met een scherpe ondertoon in haar stem. "Naar Yara en Irwin lijkt me ook geen goed idee. Zeker niet nu Yara zo hoogzwanger is... En bij Daniel en Elaine..." Daar hing hij waarschijnlijk alleen maar feesten en als het meeviel, dan zou hij er aan het einde maar drie verslavingen bij hebben, in plaats van dat hij van deze rotzooi af zou zijn. "We kunnen hem de laatste maand ook naar een kliniek sturen? Zodat hij van die rommel af komt?" Dat leek haar ook niet echt ideaal, omdat hij dan niet meer bij familie kon zijn en dat leek allemaal een beetje gevoelig te liggen.

 

"Ik wil dit hier niet meer hebben, Armand. Ik méén het...!" Want ze voelde een beetje aan zijn manier van doen dat hij niet echt stond te springen om haar idee. Rationeel begreep ze dat ergens heus nog wel, maar qua gevoel wilde ze deze jongeman nu het liefs zo ver mogelijk bij haar eigen kleintje vandaan hebben. Ze veranderde met dit soort dingen dan haast in een tijger. Ze had toch verwacht dat haar man ook wel minstens die schok had. "Als ik tien seconden later was geweest, dan hadden we nu misschien wel bij het Hollisto gezeten! Wie weet wat er allemaal in dat spul zit?!" Ze haalde diep adem. "En het liet hem gewoon koud! Hij heeft niet eens excuses gemaakt!" Misschien was Jude wel teveel beschadigd om hier te kunnen hebben. Als dit hem niets deed? Wie weet waar hij dan toe in staat was?

 

Waarom was Armand het niet gewoon met haar eens? Waarom ging hij het niet regelen? En waarom gaf hij geen antwoord op de vraag of hij er al vanaf had geweten!?

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Yara en Irwin – nee, dat is een heel slecht idee, die hebben genoeg aan hun hoofd.” En Jude was niet eens hecht met Irwin en Yara, niet dat Armand wist tenminste: Irwin was te serieus en Yara te monogaam, waarschijnlijk. “Ik weet het niet, Thomasin...” Voor één keer meende hij het helemaal, want hij wist het echt niet meer. Ze was zo boos, zoveel bozer dan hij had verwacht, op hem althans, alleen omdat hij Jude niet weg wilde sturen, alleen omdat hij het niet direct met haar eens was. En het hielp niet om haar af te leiden, en het hielp niet om haar te proberen te kalmeren, dus was hij een klein beetje verloren. Wat als ze boos zou blijven? Wat als ze hem nu geen goede vader vond? Voor Thomasin zou dat een doodszonde zijn, hij zou daarvan niet terugkomen en het was vast nog niet zo ver maar het voelde alsof ze op die afgrond stonden. Het was een heel onaangenaam gevoel. Hij was het niet gewend.

 

Het kwam er misschien ook door dat Thomasin een punt had. Normaal had Armand een plan, een idee, bij elk probleem onmiddellijk een oplossing bedacht die hem het beste uitkwam en hij zou dan daarop afsturen, al dan niet expliciet. Maar nu waren er eigenlijk alleen maar dingen die hij niet wilde. Hij wilde Thomasin niet nog bozer maken. Hij wilde haar niet kwijt. Lieve hemel, hij wilde niet dat Gabriel iets overkwam...

 

Maar hij wilde Jude ook niet wegsturen. Want dat zou eveneens nooit meer goedkomen. Dat wist hij zeker.

 

Hij haalde diep adem, liet zijn vrouw los, en haalde een hand door zijn krullen. “Ik weet zeker dat het hem niet koud laat,” zei hij zachtjes. “Hij leek aangedaan; hij laat dat alleen niet merken zoals jij zou doen...” I.e. woedend. “Je weet dat hij dol is op Gabriel.” En nu kwam het moment dan. “Ik wil hem niet wegsturen. Dan ben ik geen haar beter dan onze ouders.” Hij pakte haar hand toch weer, als zou het mogelijk zijn haar daarmee hier te houden, bij hem te houden, alsof hij haar zo kon bezweren bij hem te willen blijven nu hij tegen haar in ging, deed wat niet kon. “En dan leert hij nooit...” Hij zocht naar de woorden, vond ze toen haast te makkelijk en te snel. “Wat onvoorwaardelijk betekent. Wat ik van jou heb geleerd.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, precies wat zij al dacht; Yara en Irwin waren geen optie. Ze had nog wel meer dingen genoemd, maar Armand wist het ook niet. Hoe zouden ze dan bij een oplossing komen? Zeker als hij alles afschoot wat zij bedacht. Ze sloot even haar ogen, telde inwendig tot tien, probeerde haar gevoelens van paniek, angst en woede een beetje meer onder controle te krijgen, want dit leidde nergens heen en als ze dan straks ook niet meer helder kon nadenken, dan werd het al helemaal een chaos. 

 

Thomasin was een beetje sceptisch over of Jude daadwerkelijk spijt had van zijn daad, maar accepteerde Armands suggestie dat de puberjongen gewoon anders was daarin. En haar man had gelijk; Jude liet normaal in alles blijken dat hij dol was op Gabriel. Het was het enige waarvan je een beetje hoogte kreeg bij de jongen; bij de rest was hij standaard onverschillig, standaard zoals hij nu reageerde. Betekende dat dan dat al die andere dingen hem veel meer dwars zaten?  

 

Het volgende moment voelde ze haar boosheid wegvloeien. Nu voelde Thomasin zich vooral moe. Ach ja, natuurlijk, hun ouders hadden hen in de steek gelaten en dit was dan dubbel zo pijnlijk voor Armand. Ze knikte en kneep zachtjes in zijn hand, masseerde met de andere hand haar slaap. "Dat begrijp ik wel, maar wat dan?" Ze konden dit niet ongestraft laten, ze konden geen nieuwe gevaarlijke situatie laten ontstaan, ze konden die rotzooi niet in de buurt bij hun zoon hebben. Een kleine glimlach verscheen weer op haar gezicht. Onvoorwaardelijk, ja, ze streelde met haar duim over zijn vingers. "Onvoorwaardelijk betekent wel ook dat je boos op elkaar kan zijn, maar tegelijkertijd nog steeds heel veel van elkaar kan houden. Dat je grenzen mag stellen..." Ze zuchtte. "Maar in deze situatie snap ik dat wegsturen daar niet bij past. Ook niet als het tijdelijk naar een kliniek is? Hoe zorgen we anders dat dit zich nooit meer gaat herhalen?" Want dat bleef immers toch de kern van deze hele toestand. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Thomasin draaide iets bij, en Armand ontspande haast onmerkbaar als gevolg, ontspande maar voelde zich niet minder gestresst, voelde niet minder zorgen. Dit was de eerste keer dat hij haar een nee had moeten geven, de eerste keer dat hij haar niet gelukkig had kunnen maken, de eerste keer dat hij onder ogen had moeten zien dat hij haar boos zou maken. De eerste keer dat hij had moeten laten blijken dat hij niet alles voor haar zou doen. Aan zichzelf, maar ook aan haar, en hij wist niet hoe dat zou vallen. Voor hem was het geen gegeven, immers, dat menselijke interactie zo kon zijn, dat je in een relatie beiden moest geven en nemen. De teksten wist hij wel; de theorie beheerste hij. Maar het was een leugen, nietwaar? Een leugen die mensen zichzelf vertelden om ermee om te gaan dat ze niet alles kregen. Alles krijgen was nog steeds beter. Alles geven de enige manier waarop niemand boos op je zou worden, waarop niemand ontevreden met je zou zijn. Waarop niemand weg zou gaan bij je. Niemand zou weggaan omdat je teveel voor ze deed.

 

Haar woede vervloog, maar de schrik bij Armand bleef hangen. De angst dat dit de eerste keer was, de eerste keer maar niet de laatste keer, dat dit een krasje op zou leveren wat hij niet meer weg zou krijgen gepoetst. Dat ze zich de volgende keer dit zou herinneren. Totdat er teveel keren waren geweest.

 

Hij humde. “Toch in elk geval niet nu onmiddellijk. Zoiets moet je voorbereiden, zoiets moet in overleg. Hij moet er ook achter staan, anders helpt het toch niet, zo’n behandeling.” Niet tenzij je hem voor altijd gevangen hield, elke zet controleerde, elke keuzemogelijkheid afnam en hoewel Armand daar niet principieel tegen was zou Jude het hem vast niet in dank afnemen. “Op Zweinstein kunnen we hem niet op dezelfde manier in de gaten houden.” Hij haalde een hand door zijn krullen. “Maar ik zal met hem praten... aangeven... wat je zegt, dat dit niet kan. Dat weet hij denk ik ook wel. Hij is vast ook geschrokken.” Hij zuchtte. “Het is gewoon lastig, omdat we nog niet een... basis van vertrouwen hebben, Jude en ik. Dus moeilijke gesprekken zijn moeilijk.” Je zou zeggen dat er weinig van zijn eloquentie overbleef maar dat was niet juist. Hij liet expres de stilte vallen, liet zijn woorden expres de onzekerheid en pijn aangeven die hij voelde, maar waarvan hij ook dacht dat ze bij haar aan zouden komen.

 

Hij kon het niet helpen. Hij kon niet zonder haar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het zou bij Thomasin nooit opkomen om Armand in de steek te laten. Ze waren getrouwd, ze hadden geloften afgelegd en ze hadden een kind samen. Dat was belangrijk. Er was weinig belangrijker dan een kind een veilige en stabiele basis te geven. Er moest veel gebeuren wilde ze dan haar beloften verbreken en ervoor kiezen ervandoor te gaan. Zeker nu ze wist van Armands verleden. Dat was nog een extra drempel. Ze kon en wilde hem toch nooit zo onnodig weer beschadigen. En ten derde was ze ook te koppig om zomaar weg te lopen en op te geven. Het moest er ongeveer op neerkomen dat Armand fysiek of magisch agressief werd naar Gabriel of Thomasin of dat hij begon haar dreuzelhuishouding te vermoorden, voordat Thomasin weg zou gaan. Zelfs al zou er een dag zijn dat ze niet meer van hem zou houden, dan zou ze dat betreuren, maar blijven zou ze. 

 

Maar niets van dat alles was nu aan de orde. Ze was gewoon van slag en Armand was een persoon bij wie ze inmiddels uit haar slof durfde te schieten. Bij wie ze haar frustratie durfde te uiten en bij wie gewoon nu even alles naar buiten kwam. Hij stond helaas in de frontlinie. Straks zou ze zich daar wel weer keurig schuldig om voelen en het dan proberen goed te maken. 

 

Thomasin knikte. "Ja, probeer maar met hem te praten en hopelijk komt hij dan zelf met goede ideeën of alternatieven... Kijken of hij openstaat voor hulp?" Ze omhelsde Armand en streelde over zijn rug. "Ik snap dat het moeilijk is..." Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder. "Sorry van net... Ik was gewoon geschrokken, maar dat had ik niet op jou moeten afreageren..." Ze liet een korte stilte vallen, dacht even na en realiseerde zich dat ze er misschien nu ook juist voor Armand moest zijn. Hij had net een nieuw broertje, maar dan in pubervorm en het liep blijkbaar een stuk minder soepel dan zij had gedacht en hij had gehoopt. Ze kon zich niet voorstellen hoe dat voor hem moest zijn. Dat ging natuurlijk een stuk dieper dan het voor haar ging. "Is er iets wat ik voor jou kan doen? In deze situatie? Om te steunen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij glimlachte, aaide door haar haar, trok haar tegen zich aan toen ze haar hoofd tegen zijn schouder legde als ware het mogelijk om door haar fysiek dichtbij te houden het ook mogelijk was om haar gevoelsmatig dichtbij te laten zijn. Ergens bleek het dat ook wel. Hij hield van haar en ze hield van hem, stond zo dichtbij hem en aaide over zijn rug omdat zij van hem hield en bij haar hoefde hij daar niet aan te twijfelen, want ze zou nooit doen alsof. Dat was een heerlijk veilige wetenschap. Dat betekende dat wanneer het leek alsof het wel weer goed zat, het waarschijnlijk ook daadwerkelijk wel weer goed zat. “Ja... Het zou even tijd kunnen kosten voordat hij er zelf helemaal klaar voor is, maar ik zal met hem praten. Ik verzin er wel wat op.” Hij voelde zich inmiddels weer sterk genoeg om dat te zeggen, om weer de leiding te nemen, om weer in zijn gewone rol te stappen en haar de leiding uit handen te nemen. Hij kon dit weer aan. “En dat is toch niet erg... we waren toch allebei geschrokken. Ik snap het wel.” Al was het wel erg geweest en was hij blij, lieve hemel wat was hij blij, dat ze dit zei.

 

Hij kuste haar zachtjes, aaide langs haar kin. “Ik hou van je.” De woorden waren waar, daarover hoefde hij zichzelf tegenwoordig geen vragen meer te stellen. Het spel was echt geworden, terwijl hij haar voor zich had gewonnen had hij zich door haar laten verslaan en elke dag weer herkende hij in haar en in hun zoontje zijn bestaansrecht op deze aarde. “Je steunt me al – je steun betekent alles voor me. Jij betekent alles voor me...” Hij kuste haar wang en mondhoek. “Ik praat even met Jude? Ik zie je zo weer? Misschien een fijne wandeling met Gabriel? Hij houdt al van de rozentuin...”

 

Die crisis bezworen vertrok hij vervolgens naar boven met een zwaar hart en een flauwe glimlach, klopte aan bij Jude met een theeset achter hem aan vliegend. “Ik kom binnen, goed?” Bij een geluid waarin hij instemming kon herkennen met een beetje goede wil kwam hij binnen en bekeek zijn broertje. “Hey... Ik heb thee en wat scones. Ben je alweer nuchter? Ik heb een drankje ook.” Anders schoot praten ook niet op.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dankjewel. Ik weet het... Ik vertrouw je toch." Thomasin glimlachte, was opgelucht dat Armand haar uitval had vergeven en nu toch even zo innig en warm met haar kon zijn. Dat het weer goed was. Dat ze het hadden uitgesproken en dat ze toch weer een team bleken te zijn, ook al hadden ze even van mening verschilt. Ze kuste hem terug, glimlachte, terwijl ze hem na afloop van de kus weer even aankeek. "Ik hou ook van jou. Zo ontzettend veel." Ze hield zich voor een moment aan hem vast. "Onze eerste ruzie...na zo lange tijd... we zijn toch geen bovenmenselijk koppel.." Ze lachte half, een beetje verontschuldigend eigenlijk, want het had allemaal een stuk milder kunnen verlopen als zij niet zo verhit was geweest. "Ja, tot zo... Drinken we limonade in de tuin. Lust je ook wat scones?" En ze waren weer terug tot de orde van de dag. Niet helemaal, want ze wilde straks natuurlijk wel horen hoe zijn gesprek met Jude was gelopen, maar dat was niet meer dan logisch. Maar tussen hen was het wel weer genormaliseerd en Thomasin prees zichzelf nog maar eens gelukkig met dat ze zo'n begripvolle echtgenoot had. 

 

Ondertussen boven was het nog alles behalve normaal. Met zijn stonede kop stond Jude zijn spullen in te pakken. "Ja, kom maar", zei hij nadat er werd geklopt. Vervolgens kwam Armand binnen en had hij eten meegenomen. Wat attend. Ook wat thee, maar dat was minder boeiend. "Ehm, nee, niet helemaal nuchter, maar dat maakt niet uit." Hij haalde zijn neus op, wreef met zijn handrug langs zijn neus en ging weer verder. "Maak je niet druk... Ik ben al aan het pakken, ik ben over een uur weg... Is dat hysterisch wijf van je ook weer tevreden..." Ze had hem net echt het vuur aan de schenen gelegd. Hij had zich nog nooit zo ellendig, schuldig en op zijn plaats gezet gevoeld. En natuurlijk kon het hem schelen, zeker vanwege Gabriel, en hij had spijt, zelfs nu hij zo onder invloed was, voelde hij dat in elke vezel van zijn lijf. Maar als hij dan toch weg moest, dan had hij er geen zin in om zich kwetsbaar op te stellen. Het had toch geen zin en het deed alleen maar meer pijn. Hij deed misschien zelfs wat botter, want dan was het voor Armand ook weer makkelijker om hem uit huis te zetten. "Bedankt voor alles, man, ik zie je wel weer een keer?" Al rekende hij er niet op. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ha, nee, Thomasin, ze waren geen bovenmenselijk koppel. Ze hadden geen ruzies omdat Armand de activiteit van conflict vermijden tot nieuwe hoogten van wetenschap had getild, en omdat hij nimmer ruzie met Thomasin zou willen maken. Als ze het niet eens waren ergens over, dan liet hij het doorgaans gaan, omdat hij zoveel, zo niet alles, voor haar over had, en verder deed hij zijn eigen ding en zorgde hij ervoor dat langzaam de dingen toch wel op zijn manier gingen. Dat ze zich ergens schuldig over voelde of dat iets niet goedkwam en dat ze zo tot haar eigen conclusies kwam. Manipulatief en onbetrouwbaar? Yep. Maar heel ernstig was het nou ook weer niet, toch? Daarna had je twee gelukkige levens, nooit ruzie, en zo ging je er allebei ontzettend op vooruit en waren ze kennelijk het perfecte koppel nabij gekomen. En dat waren ze ook wel. Die benadering. Want echt bestond het waarschijnlijk toch niet.

 

Maar in plaats van limonade met zijn vrouw in de tuin en het vervolgens nog eens beter goedmaken terwijl Gabriel zijn dutje deed moest hij helaas het volgende confronterende conflict onvermijdelijke gesprek in. Er zat niets anders op.

 

Het rook nooit lekker, Jude’s drugs. Armand vroeg zich soms af waarom zijn broer dat niet merkte. Maar dat was niet per se zijn voornaamste zorg. “Het maakt wel uit – hier, alsjeblieft,” zei hij zachtjes en hij gaf hem het drankje. “We moeten praten. Je hoeft niet weg, natuurlijk hoef je niet weg.” Hij nam de stoel van Jude’s bureau en keek naar zijn broertje, wachtte tot die het ontnuchteringsdrankje had genomen. “Of je het nou wil of niet, je woont hier, Jude. Jouw problemen zijn ook mijn problemen.” En het zou erg prettig zijn als je er wat minder had, maar, oke, we gaan onvertogen verder. “Maar we moeten hier wel iets op verzinnen. Gabriel... Hoe kwam het, broertje?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een lichte frons keek Jude naar het drankje dat zojuist in zijn handen werd gedrukt. Hij keek met een opgetrokken wenkbrauw naar Armand, maar diens houding was zo... onverwacht en anders dan waarop Jude had geanticipeerd, dat hij zich weer op het bed liet ploffen. Hij wreef met een hand over zijn voorhoofd, schudde zijn hoofd. "Ik weet niet waarom je al die moeite doet, hoor," mompelde hij, maar sloeg toen het drankje wel achterover en trok een vies gezicht. "Jakkes... Wat zit erin? Roosmarijn?" Dat was altijd zo'n overheersende smaak, die nog uren op je tong bleef plakken... Het kon overigens ook een ander kruid zijn hoor, zoals tijm of nootmuskaat... Jude kende het verschil allemaal niet zo, behalve dat hij wist dat die drie kruiden gemeen hadden dat hij het maar smerige rommel vond. En hier kookte ze er natuurlijk maar al te graag mee... Niet dat hij klaagde hoor, nee, bescheiden jongen was hij... Soms... En al blij dat hij warm eten in zijn maag had in een vakantie. 

 

"Of ik het nou wil of niet..." Hij humde. "Ik wil het prima, maar je vrouw niet, Armand. Ik ben hier niet meer welkom. Dat is toch duidelijk... En ik wil niet ergens wonen waar de vrouw des huizes me liever ziet gaan... Dat voelt echt enorm ruk, weet je... Ze zegt er nooit wat van, maar ik voel gewoon hoe ze zich tijdens het eten aan me irriteert en dat ze vaker dan eens op haar tong bijt om commentaar voor zich te houden... Ik ben niet achterlijk. En nu dit... perfecte excuus om me eruit te schoppen, maar ze wilde het al langer hoor..." Zag hij dat nou echt niet? 

 

Gabriel, ja... Een blik van spijt en schuldgevoel kwam in zijn ogen. Dit corrigeerde Jude echter weer snel met zijn 'ik ben een stoere jongen'-houding. "Ik... Het was niet de bedoeling, man... Ik zou m'n kleine vriend nooit in gevaar willen brengen. Het spijt me. Echt... Ik weet het niet meer. Hij was gewoon op de grond aan het spelen en ik had wel net gerookt. Rosie vroeg of ik heel even op wilde letten, geloof ik, terwijl zij... Ik weet niet meer. Ze moest iets pakken of zo? En toen ben ik in slaap gevallen, want ik had al gerookt... En toen is het spul denk ik uit mijn zak gevallen, nadat ik onderuit was gegleden op de bank..." Jude haalde een hand door zijn haar, haalde zijn schouder op. "En het volgende moment staat Toto te gillen..." En de rest was niet zo spannend, want ze had hem een preek van minstens een uur gegeven en Gabriel met Rosie weggestuurd en hij had wel gezien dat ze een hand op haar staf in de zak van haar gewaad had liggen... Dus hij had het niet gewaagd om op te staan voordat Armand thuis was. Plus, hij had ook helemaal geen zin gehad in opstaan, want daarvoor had de drug nog teveel in zijn systeem gezeten. Hij had wel honger gehad. Dus het was jammer dat hij niets te eten had gekregen van zijn schoonzus. Jude pakte een scone van het dienblad en nam een hap. "Dus..." Slikte de brok scone door. "Zeker dat ik niet gewoon beter kan gaan?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mm. Dat had hij door gehad. Natuurlijk. Er ontging Jude weinig, wanneer hij niet zichzelf in een zodanige staat van versuffing had gebracht dat het hem niet eens meer opviel als z’n neefje met z’n drugs aan het spelen was – ahem, kalm aan, Armand, het had geen zin wat dan ook om zich hierover op te winden. Het was jammer dat hij Thomasins blikken doorhad. Het was prettig dat het duidelijk was dat hij zijn idee dat Armand hem niet hier wilde hebben niet op iets dergelijks concreets baseerde. Inderdaad, gebaseerd op zijn woorden zou je al bijna weer geloven dat hij er inmiddels op vertrouwde dat Armand hem wel hier wilde hebben, of tenminste dat hij dat als mogelijkheid zag wanneer hij niet in mijlen van zelfhaat was verzonken. Dat was al heel wat. Ze waren allebei zo, dus Armand snapte dat wel. En van Thomasin snapte hij het ook wel. Ze was nu eenmaal keurig. Jude was haar antithese. En vice versa.


Hij wilde niet weten wat dat zei over de versnipperdheid van zijn eigen karakter, dat hij met ze allebei gemakkelijk mee kon voelen.

 

Hij hoefde er ook niet verder op in te gaan. De rest was nu belangrijker. “Ze moet gewoon wennen,” voerde hij aan. “Ze heeft je nog niet zoveel gezien en je weet hoe ze is... Catsfield is haar koninkrijk, he.” Hij trok een mondhoek op. Hij wilde best een beetje milde grapjes maken over Thomasin en haar neiging om alles te willen beheersen, deed hij tegen haar ook, dus dat paste in zijn karakter voor hen allebei. “En dit... nou ja, dit is een nachtmerrie natuurlijk. Voor ons allemaal. Want dat jij dit niet wou, dat weet ik toch wel. Jullie twee zijn nu al beste vriendjes.” Ergens vroeg hij zich ook af wat het Gabriel zou aandoen als Jude nu wel zou vertrekken. “Maar ze snapt dat je tijd nodig hebt, dat we tijd nodig hebben.” Hij haalde een hand door zijn haar. “En ik wil dat je blijft. Ik zou je missen, Gabriel zou je missen.” Dat stond buiten kijf. “Maar Jude... weet je zeker dat dit nog steeds niet echt een probleem is geworden? Je hoeft het niet alleen te doen...”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Pfff." Ja, ze moest gewoon wennen, maar moest ze in dat proces nou echt Jude het leven zuur maken? Zijn schoonzus en hij kende elkaar inderdaad nog maar nauwelijks, toegegeven, en wat ze had gezien was vast weinig positief geweest, maar... dat mens gedroeg zich de helft van de tijd alsof ze een bezem had doorgeslikt. En hij zat ook nog op school met haar opgescheept... En ze maakte het Jude echt niet makkelijker omdat ze familie waren. Ze zwaaide een strenge scepter en was veeleisend. (Toegegeven was ze waarschijnlijk een van de weinige competente leraren, maar dat was bij tijd en wijlen bijzonder irritant.) "Hoe houd jij het met haar uit? Serieus? Is ze altijd zo?" Hij trok een wenkbrauw op. "Hoe heb je ooit een kind bij haar weten te verwekken? Voordat jullie getrouwd waren?" Want de wiskunde rondom de trouwdatum en de geboortedatum van Gabriel was niet zo heel erg ingewikkeld, hoor. En Jude was niet netjes genoeg om dit scenario niet bij hem op te laten komen. 

 

"Nee, ik wilde dit ook niet...", bromde hij, zijn schouders iets opgetrokken, ongemakkelijk. "Sowieso nooit een klein kind, maar al helemaal niet m'n kleine maatje..." Het was misschien wel ernstig als een peuter je beste vriend was, maar goed, details, gingen ze het niet over hebben. En ja, alles wat Armand verder zei, was heel mooi en prachtig en nobel, maar uiteindelijk kwamen ze dus wel bij de kern van het probleem: de drugs. Jude zuchtte. "Misschien wel..." Hij keek naar zijn handen en vooral niet naar Armand. "Maar ik... Zonder verdoving is de wereld gewoon..." Hij haalde zijn schouders op. "Geen leuke plek om te zijn."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, moesten ze het nu hier over hebben? Hij trok een wenkbrauw op. “Ik denk dat we kunnen stellen dat m’n echtgenote een andere mening over mij is toegedaan dan over jou, little brother. Eigenlijk ook wel iets goeds, zou je niet zeggen?” Per slot van rekening vonden ze het waarschijnlijk alledrie comfortabel dat Thomasin Jude niet aantrekkelijk vond? En ja, natuurlijk was ze ook een beetje zo geweest tegen hem, toen ze hem net had leren kennen, had ze hem behandeld als een omhooggevallen straatschoffie (wat hij natuurlijk eigenlijk ook was). Maar hij had dat stiekem wel een uitdaging gevonden, had onder haar lagen afweer herkend wat ze verder was. Dat haar kernwaarden zoveel beter waren dan de zijne of van wie dan ook die hij kende. Door die lagen heen prikken was onmiddellijk iets geworden wat hij koste wat het kost wilde. Omdat het leuk zou zijn, uitdagend, omdat het maar weer eens een proeve zou zijn: als hij dat kon kon hij alles...

 

En omdat hij nooit weerstand had kunnen bieden aan zoiets unieks. Als hij dit kon, dan had hij ook alles. Als hij haar had, dan had hij al die zekerheid die hij nooit eerder had kunnen ervaren. Als zij van hem zou houden, zou dat meer over hem zeggen dan de mening van al die mensen die dat ooit niet hadden gedaan...

 

Maar dat kon noch wilde hij Jude uitleggen, dat zat te dicht bij zijn eigen onzekerheden. “En... mm... Onweerstaanbare charme,” grinnikte hij maar, want dat was een semi-eerlijk semi-bullshit antwoord waarmee Jude vast uit de voeten kon. “Ze had me meegenomen voor een proeverij van Catsfieldse likeur. Je weet wel, dat kruidige drankje. Volgens mij kan het hele regeringen omver brengen.” Dit moest afdoende informatie zijn. En dat leek het ook, want vervolgens leek hij vrijwillig enigszins op het moeilijke onderwerp in te willen gaan. Armand knikte, beet op zijn lip. “Dat snap ik.” Natuurlijk snapte hij het, hij was ook bij zijn ouders opgegroeid. “Maar daarmee stel je het alleen uit... Je weet dat je dit niet altijd gaat kunnen blijven doen. Als je straks de Helersopleiding wil doen, of arts wil worden. Je zult er een keer doorheen moeten. En wanneer je dat wil doen, ben ik er voor je. Ik hoop dat het nu is... Maar anders kun je misschien het alleen nog maar op je kamer doen met de deur op slot?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, daar moesten ze het nu over hebben, want dat stelde het moment uit dat ze het over de serieuze zaken konden hebben. Daarbij was dat iets wat Jude zich werkelijk had afgevraagd, want de vrouw leek soms van ijs te zijn en humor was al helemaal een brug te ver. Als ze in gesprek was met Jude in ieder geval. Bij Armand leek ze toch wel iets meer ontspannen, gelukkig, maar dat moest in het begin anders zijn geweest... Daarom was de grootste vraag eigenlijk 'waarom was Armand voor Thomasin gevallen?', maar daar zou hij waarschijnlijk nooit een antwoord op krijgen dat hij zou begrijpen. "Ja, en ik denk hopelijk ook iets anders over haar dan jij doet." Dat Jude Thomasin niet aantrekkelijk vond, vond iedereen vermoedelijk ook wel een geruststelling. Hij grinnikte. "Oh nee... Meen je die serieus? Ze was dronken?" Jude moest grinniken, ondanks de rest van de situatie die helemaal niet grappig was. "Ojee, wat moet je een paar weken later geschrokken zijn..."  Hij schudde zijn hoofd. "Wel netjes dat je je verantwoordelijkheid hebt genomen..." Of misschien had Thomasin zijn broer wel aan zijn haren naar het altaar gesleept. Dat was ook geen onwaarschijnlijk scenario.

 

"Ja, dat weet ik ook wel..." Maar uitstellen was soms gewoon erg prettig. Hij zuchtte. Ja, het moest eigenlijk wel gebeuren voordat hij met zijn Helersopleiding zou beginnen. Dan was het deze zomer wel beter dan de volgende. En over twee jaar was het gewoon te laat. Het voelde alleen wel heel naakt, om alles aan te gaan zonder zijn drugs. Alsof hij op eens geen beschermende kleding meer droeg. Er zou geen filter meer zijn, geen opgelegde onverschilligheid. Jude haalde een hand door zijn haar. "Ik weet niet of ik het kan.." Hij kauwde op zijn wang. "Tot nu toe lukt het steeds niet... Ja, een paar dagen, totdat ik ergens stress van heb..." En dan ging het weer mis. Het spul was ook redelijk makkelijk te krijgen en na een tijdje wisten dealers jou ook gewoon te vinden. En als Jude geld had, dan kon hij geen nee zeggen. "Ze verkopen ook gewoon spul op school. Wel andere zooi dan ik in Canada had..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand trok een mondhoek op. “Ze was niet de enige. Die likeur is echt koppig, joh. Britten drinken om te sterven, volgens mij. Dus ja, we waren allebei geschrokken.” Het was waar, hij was ook redelijk ver heen geweest maar bij lange na nog meer in controle dan Thomasin, dat mocht duidelijk zijn. Maar dit paste in zijn narratief van een gezamenlijke fout, een verhaal dat hij zichzelf zovaak verteld had dat hij het was begonnen te geloven, een verhaal waar Thomasin een rotsvast vertrouwen in had en wat hij daarom aan niemand ooit meer eerlijk prijs zou geven. Niet dat hij dat ooit deed. Het eerlijke verhaal gaf namelijk weer in hoeverre hij, Armand, een complex, rommelig wezen was, met onbetrouwbare motivaties tot op de derde graad, waar hij ze zelf niet kon vertrouwen, waar hij zelf nooit helemaal zeker wist... waar alles zich altijd vermengde en goed voor hem uitpakte.

 

Hij hield van haar. Dat was het belangrijkste. Daaraan klampte hij zich vast ondanks alle narigheden in zijn karakter die dat aantrok. Hij hield van haar en zij was gelukkig met hem. En ze hadden een prachtig jongetje. Hoe erg was dat nou helemaal als het einde van een saga?

 

Fronsend veegde hij met een vinger over het bureaublad. “Helpt het als ik je geen geld meer geef? Gewoon alleen spullen? Je krijgt wat je wil – maar dan kun je het zelf niet kopen?” Hij veegde wat potloodschaafsel op een hoopje. “Je kunt ook een tijdje naar een afkickkliniek... als het echt moet.. alleen moet je dan misschien wat later instromen dit schooljaar. Nou heb je de stof al gehad, dus zo’n ramp is dat niet...” Maar Jude wilde altijd wel naar Zweinstein, voorzover Armand het kon inschatten. “En verder... wordt het gewoon heel moeilijk, ben ik bang.” Daarom was het een verslaving. “Maar als iemand het kan ben jij het. En ik kan helpen, dit keer. Misschien toch een beetje."

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Daarna heb je die likeur zeker nooit meer gedronken?", grinnikt. "Of haal je die pas weer uit de kast als je wilt dat ze haar drankjes vergeet?" Hij zag Thomasin er namelijk voor aan dat normaliter met de klok gelijk in te nemen en helemaal te willen plannen wanneer en hoeveel nakomelingen er zouden komen. Ha. Vast één in de vijf jaar en dan zo dat ze mooi per seizoen maar één verjaardag te vieren hadden. Hij kon het voor zich zien. 

 

"Ehm..." Geen geld. Ja, dat zou vast helpen, maar wilde hij dat? "Ja, maar...dat is echt onhandig... Als ik een drankje wil doen in Zweinsveld... Of spontaan iets voor iemand wil kopen. Moet je al mijn bedachte cadeautjes goedkeuren?" En dat was dan soms nog best een beetje gênant misschien. Hij schudde zijn hoofd. "Nee, geen kliniek. Ik wil niet meer vertraging of dat mensen vragen gaat stellen. Nee... Straks komt iemand erachter en dan is mijn toekomst naar m'n grootje." Hij wist eigenlijk niet of hij nog grootouders had...

 

En wow, jeetje, Armand had geoefend hoor, met motiverende gesprekstechnieken. Jude haalde diep adem. "Wat als we het gewoon afbouwen? Alleen in het weekend tijdens de vakantie? Op mijn kamer. Deur op slot. En in een beveiligd opbergkastje?" Of zoiets? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, dat was onhandig. Goh. Weet je wat ook onhandig is, Jude? Een drugsverslaving. Wat wilde hij horen? Had hij verwacht dat Armand hier een magische oplossing voor had die het makkelijk zou maken? Die ervoor zou zorgen dat hij kon afkicken zonder enig ongemak, zonder dat het zijn leven verder ook maar een klein beetje in de weg zou zitten, waar het enige wat Jude zou moeten laten gaan het gevoel van schemering was waar hij zo aan hechtte? Zo makkelijk was het niet. Zo makkelijk kon Armand het niet voor hem maken. Als hij dat had gekund, dan had hij dat al lang en breed gedaan. Nee, het was omdat dit moeilijk was en omdat hij niet precies wist hoe hij zijn broer van advies moest dienen dat hij de situatie zo lang had laten voortduren als hij dat had. Hij had eerst een beetje een band met Jude nodig gehad voordat ze dit gesprek zelfs maar konden beginnen, had hij gedacht en hij stond daar nog steeds achter. Want ze hadden dit gesprek. Dat was stap een.

 

Van een minstens twintig stappen programma, helaas. 

 

Hij knikte. “Ja, dat kan zeker. Ik zal hier een kluisje voor je laten maken. En op school dan ook alleen in het weekend? Denk je dat dat je gaat lukken?” Hij moest maar zorgen dat hij Jude op school wat vaker op zou zoeken. En onhandig of niet, hij ging hem nog steeds maar beperkt zakgeld geven. Dan zou het hem althans cadeautjes kosten als hij weer aan de drugs ging, en zijn broertje en zijn zovelen vriendinnen zou daar vast niet om te springen staan. Straks moest hij er nog eentje dumpen om z’n verslaving te kunnen onderhouden.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×