Jump to content
Tabitha Fox

[1838/1839] Running up that hill

Recommended Posts

Vrijdag 14 september 1838 - 's avonds laat

 

"Richaaaaard," gilde Tabitha, toen ze de jongen in kwestie zag zitten, zo op de bank voor de haard. Tabitha was dronken, behoorlijk dronken, dankzij een feestje waar ze naar toe was geweest, maar voor ze echt dronken had kunnen zijn, was Richard alweer verdwenen. Hoe durfde hij haar leven zo moeilijk te maken?! Ze had hem van alles willen laten doen met haar vanavond, wat hij ook maar wilde, want het mocht nu, nu hij en Aviana niet meer samen waren, lekker puh, Affie, maar in plaats daarvan was hij weggegaan en had Tabitha in haar eentje het hele kasteel doorgezocht (of eigenlijk alleen het pad van de feestlocatie naar de leerlingenkamer) om hem te vinden. 

 

En gelukkig was hij daar nu, dus enthousiast sprong Tabitha op zijn schoot.

 

"Richaaard, heeft iemand je wel eens verteld dat je de beste man ter wereld bent," zuchtte ze lief, terwijl ze haar armen om zijn nek sloeg. "Je bent het knapste. Niet het rijkste, maar dat is niet erg, ik ben toch arm, maar we zouden zulke mooie kinderen krijgen!" Ja joh, dus wilde je niet direct met haar trouwen? "Ik houd van je," zuchtte ze lief.

 

Voordat ze haar lippen op de zijne duwde. 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, het was niet zo dat Richard echt niet meer wist wie Tabitha Fox was. Het was evenmin zo dat hij compleet vergeten was waar ze hem zoal toe gedwongen had, maar het was wél zo dat Tabby eigenlijk niet zo erg opviel in de massa op Zweinstein, dat Richard zelf evenzeer verre van nuchter was en al helemaal dat hij sowieso niet altijd de handigste dingen zei. Als hij zijn nonkel trots zou willen maken, moest hij nu vast wat onzin uithalen die maken zou dat het meisje dat zo ongevraagd op zijn schoot was beland zich nog dichter tegen hem aan kwam nestelen, iets dat haar tevreden zou houden en alles, maar… ja.

 

Ten eerste hoefde hij duidelijk niets meer te doen voor ze op het door Leon Marks gegeerde stadium kwam. Ten tweede gingen de adviezen van zijn nonkel sowieso een beetje het ene oor in en het andere weer uit. En ten derde staarde hij Tabitha Fox vooral een beetje verbluft aan toen ze begon over hun kinderen en van hem houden en toen ze hem kuste, net alsof hij haar zonet ten huwelijk gevraagd had. Uit reflex had hij zijn armen wel om haar heen geslagen, om dat wankele meisje niet te laten vallen, maar…

 

‘Huh?’ In haar gezicht zocht hij naar een verklaring. ‘Is alles goed met je?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

In haar dromen had Richard haar allang ten huwelijk gevraagd en waren ze al voor het altaar geweest en hadden ze dit gesprek in de Cornwall Toren gehad, met een gigantische ring om haar vinger oh en ze zou naakt zijn en hij ook en niet zijn ogen van haar af kunnen trekken, want hij hield van haar en vooral haar lichaam want zelfs Tabitha wist dat dat het beste was dat ze te bieden had, maar in de realiteit stelde Richard eigenlijk altijd weer een tikje teleur. Nu ook, nu vroeg hij alleen maar of alles goed met haar ging! Nou ja!

 

"Natuurlijk," zuchtte ze dramatisch, terwijl ze haar hoofd op zijn schouder legde. "Ik ben bij jou, dus hoe zou het ooit niet goed met me kunnen gaan?" Echt hoor, jongens waren zo aromantisch. Geen wonder dat Aviana niet met ze wilde daten, maar jammer dan, Tabby wilde dat wel en Tabby wilde Richard.

 

De Richard van haar dromen, maar wel Richard, en deze Richard kwam het dichtste in de buurt.

 

"Je bent gewoon de beste ter wereld," ging ze nog eens verder door. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was niet zo raar als Richard niet wist wat hij hiermee aanmoest, toch? Dit was een meisje dat hij al máánden niet meer gesproken had dat uit het niets op zijn schoot was gesprongen en hem toesprak alsof ze de liefde van elkaars leven waren. Waren ze dat? Richard zou de liefde niet herkennen als het voor zijn neus stond, interesse al evenmin, maar nu het op zijn schoot zat, moesten zijn roestige hersencellen in actie schieten om hem de hint door te spelen dat Tabitha Fox hem misschien aardiger vond dan chantage had doen uitschijnen.

 

Nu zorgde dat besef op zich niet per se voor meer begrip, want waar Aviana weleens op zijn schoot had gezeten, zo nu en dan, had ze het nooit zo gedaan en ze had al helemaal nooit verzucht over hoe alles wel niet goed was omdat ze nu bij hem was. Dat… had niemand ooit gezegd, eigenlijk. Wat zei je er in vredesnaam op? Bedankt? ‘Ik denk,’ zei hij, koppig de verwarde blos die zijn wangen bereikte negerend, ‘dat jij teveel op hebt.’ Dat was vast de reden dat ze zo deed – gewoon de eerste de beste die ze tegenkwam om aan te hangen. ’t Was niet alsof Tabitha goed was in alleen zijn. ‘Wel lief, hoor.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Had ze teveel op? Ach, dat lag eraan aan wie je het vroeg, niet waar? Sommige mensen vonden vast van wel, anderen waren maar wat blij met dronken Tabitha, want dan deed ze er al helemaal niet moeilijk over als je haar rokken omhoog probeerde te schuiven, maar hey, ze vond zichzelf sowieso leuker als ze dronken was, en dat was al heel wat, toch? Niet dat Tabitha oprecht een hekel had aan zichzelf, of zoiets, maar toch.

 

"Nah," zuchtte ze dus ook. "Valt wel meeee, ik heb wel heus wel eens vaker wat meer gedronken." Ze was zelfs een paar keer zo stomdronken geweest dat ze zich niet had kunnen herinneren hoe ze ooit weer in haar bed was beland, maar daar had je huiselven voor, toch? "Je houdt ook van mij, toch?" eiste ze en ze gluurde, zo goed en kwaad als het kon, omhoog. 

 

"Ik ben best leuk!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, oké, top, ze had weleens meer gedronken, maar dat nam niet weg dat hij nu een zatte Tabitha op zijn schoot had die zat te brabbelen over dat ze leuk was en dat hij ook van haar moest houden. Hij registreerde nauwelijks dat ze het had over wederkerige gevoelens, maar nu ja, zelfs als hij het helemaal doorhad en daar de benodigde hersencellen voor zou hebben, vertrouwde hij geen woord dat er uit haar dronken mond rolde. Zo was hij gewoon. Hij ging de godganse tijd om met de beschonken onderlaag van de persoonlijkheden in zijn leven en zelden, zelden kon hij enig inzicht in hun monologen ontwaren.

 

‘Je chanteerde me,’ mopperde hij, alsnog, bij haar vraag. In zijn hoofd had het diplomatieker geklonken, maar goed, hij was nu ook weer niet volledig nuchter, dus… dan mocht het? ‘Ik had niet veel gelegenheid om van je te houden, goed?’ Hmmm, hij kon echt beter verwoorden binnen de veilige muren van zijn stom hoofd. Ach ja. Zíj was hier op zijn schoot gesprongen. Ah, dat was geen vrijgeleide, niet echt, maar zoveel was dat niet en ergens had hij geen zin om erop te letten. Tabitha was zo verdomde onmogelijk om te categoriseren, het meisje dat met iedereen naar bed ging, maar tegelijkertijd wel het eerste meisje was geweest met wie hij überhaupt iets seksueels gedaan had, het meisje dat hem chanteerde, het meisje dat zo overstuur raakte omwille van op het eerste zicht onschuldige verzoekjes… En nu het meisje op zijn schoot, dat bijna eiste dat hij van haar hield.

 

Richard was slecht in de persoon zijn van wie mensen eisten dat hij hem was. Dat merkte hij bij Leon, maar nu des te meer bij Tabitha. Oeps? ‘Wat wil je?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, bla, bla, ze had hem gechanteerd, maar dat was ook al weer weken terug, niet waar? Maanden zelfs! Echt hoor, Richard, dat je daar nog moeilijk over deed. "Alleen om je te beschermen," pruilde ze naar hem. "Ik wilde je laten zien wat voor vreselijk mens Aviana was! Je verdiende zoveel beter dan haar..." Maar nee hoor, hij moest dat weer zo moeilijk opvatten allemaal... En oké, ze had het nooit uitgelegd en mogelijk dat ze daar mee had moeten beginnen, maar tja, achteraf kon je altijd alles beter inschatten, he? En dat hij nooit gelegenheid had om van haar te houden, was daadwerkelijk onzin. Ze liet het maar vallen en pruilde een beetje.

 

"Ik wil bij je zijn," zuchtte ze verliefd. "Ik wil alles voor je doen." 

 

Dit was overduidelijk het beste moment om hem te kussen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

In alle eerlijkheid, Richard was slecht in boos blijven. Hij voelde zich er niet goed bij, vond het ongemakkelijk om tegen iemand te gaan roepen, ondanks al het innerlijk getier (zijn hoofd kon stormen herbergen die hun ijselijke mond hielden zodra er een zuchtje buitenwereld om de hoek kwam piepen), ondanks alles waaraan hij zich in alle stilte aan ergerde, ondanks zijn onvermogen het moreel kompas van de ander te begrijpen. Zo ook bij Tabitha. Ze was zo vreselijk enthousiast omwille van zijn bestaan, scheen zo dol op hem te zijn, was zo snel op zijn schoot geklommen en nu keek ze al zo liefjes in zijn ogen en liet ze allerlei schone woorden weerklinken, alsof de chantage niets betekend had, alsof het allemaal prima was, alsof, alsof, alsof.

 

Hij wist niet of het voor haar ook alsof was. Ze leek vrij oprecht. Maar dat maakte het allemaal nog tien keer ingewikkelder.

 

Hij was niet per se van plan geweest om Tabitha hiervan op de hoogte te stellen, van het feit dat hij haar voor geen meter kon volgen en dat hij haar vriendelijk van zich af wilde duwen en naar bed gaan, naar goede gewoonte alles compleet negerend (hij deed nu wel moeilijk over het chanteergedoe, maar zo lastig was het nu ook weer niet geweest om te vergeten dat hij gechanteerd werd als Aviana hem gekust had), maar toen kuste ze hem. Goh. Hij duwde haar van zich af, hardhandiger dan hij gepland had, en een tel lang staarde hij haar aan, niet goed wetend wat ze in vredesnaam probeerde te doen. ‘Kan je dat ook níét doen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Au?! 

 

Tabitha was heus wel eens vaker van schoten afgeduwd, dat kreeg je ervan als je goed was in subtiele hints negeren tot subtiele hints niet langer subtiel waren, maar ze had nooit verwacht dat Richard haar van zijn schoot af zou duwen. Waar sloeg dat op?! Ze had hem net verteld dat ze verliefd op hem was, dat ze bij elkaar hoorden, en hij duwde haar achteloos van zijn schoot af! 

 

"Wat is er mis met je?" beet ze boos naar hem, terwijl ze overeind krabbelde en met gebalde vuisten voor hem ging staan. "Wat heb jij om zo kutarrogant over te doen?" Ze verdiende hem, toch? Ze hoorden bij elkaar, ware liefde en dat soort bullshit, en dan dacht Richard dat hij haar even van zijn schoot af kon duwen?!

 

Klootzak. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat was er mis met hem? Een hoop. Richard kon zich niet herinneren dat hij zich ooit volledig gebrekvrij had gevoeld, immer dat vagelijke besef dat er toch iets anders was aan hem. Iets verkeerds. Al was het maar een naad die los zat, iets, iets, iets. Als het hem niet op een verveelde zomerdag was opgevallen, had hij het nooit gezien, misschien, maar nu verliet het idee zijn gedachten nooit.

 

Wat had hij om zo kutarrogant over te doen? In theorie: betrekkelijk veel. Hij had meer geld en status dan Tabitha Fox, zowel in de buitenwereld als binnen de muren van Zweinstein (hij was eenvoudig te vergeten, maar Tabitha had geen reputatie om u tegen te zeggen en soms, soms, soms was niet veel beter dan veel), hij had de eenvoudige keuze om haar niet op zijn schoot te willen, of zij daar nu wilde zijn of niet, hij had de eenvoudige waarheid in zich dat hij niet van háár hield en daarmee uit.

 

Wat was er mis met hem? Wat had hij om kutarrogant over te doen? Een gebrek aan liefde voor haar. ’t Had zijn voor- en nadelen.

 

‘Wat is er mis met míj?’ herhaalde hij, echter, gefrustreerd. Hij had de gedachten wel, de redenering, maar hij kon het niet omzetten in een stroom van woorden die iemand begrijpen zou. Kon hij nooit. ‘Jíj komt me zomaar bespringen!’ Was dat niet verkeerd? Snapte ze dat niet? Of was hij overmatig dramatisch? Hij had het idee dat liefste nonkel Leon zijn probleem evenmin zou begrijpen. ‘Ga bij iemand zeuren die op je zit te wachten.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ze kwam hem zomaar bespringen ja, want ze hield van hem en ze wilde voor altijd samen met hem zijn en dan duwde Richard haar zo van schoot af! Ze had dat nog nooit eerder meegemaakt, vooral omdat ze nog nooit iemand verteld had dat ze van hem hield, zelfs haar papa niet, sorry papa, maar kom op! Het was allemaal vreselijk, echt eerlijk waar verschrikkelijk oneerlijk, dus deed Tabitha het enige wat ze op dit moment kon doen.

 

In tranen uitbarsten.

 

"Ik haat je!" gilde ze er nog dramatisch achteraan en ze stampte als een klein kind met haar voeten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze haatte hem. Oké? Verbluft keek Richard naar dat zielige hoopje waartoe die simpele acties van zonet haar veroordeeld hadden. Wat had híj in vredesnaam gedaan? Ergens, ergens had hij de verraderlijke gedachte dat hij een heel deel van het verhaal gemist had, zoals gewoonlijk. Er bestond een heel universum tussen alle interacties waarbij hij te laat opgemerkt had dat zijn aannames niet de waarheid benaderden. Richard ging er altijd zo’n beetje vanuit dat iedereen neutraal naar hem keek, niet negatief, nee, maar ook niet positief. Het idee dat mensen hun mening hadden over zijn persoon, vond hij ongemakkelijk, al was het maar omdat hij zelf nooit een mening had gevormd over wat hij nu precies van zichzelf vond. Was hij blij met wie hij was? Wel… nee, niet per se, maar hij kon ook op mensen komen die hij zelf niet liever wilde zijn, dus wat hem betrof kwam dat neer op neutraliteit.

 

Tabitha was één van die mensen, althans nú. Ze stond hier als een klein kind te stampvoeten, brieste dat ze hem haatte, en hij, hij was hier maar.

 

Maar dat was het altijd zo’n beetje, niet? Hij bestond maar.

 

Eigenlijk had hij geen flauw idee hoe Tabitha besloten kon hebben dat ze van hem hield en nu dat ze van hem haatte. Het leken nogal sterke emoties voor het leeg vat dat hij heimelijk aannam te zijn.

 

Hij wist nooit zo goed wat hij moest doen bij iemand die in tranen uitbarstte. Zelf kon hij er niet tegen om een traan te laten bij een ander, maar Tabitha scheen zichzelf niet per se te generen. Dus. Dus wat? ‘Wat is het nu?’ mopperde hij, ergens koud gelaten door de tranen. Ja, het was ongemakkelijk, maar als Tabitha het niet vervelend vond, ging hij er niet moeilijk over doen. Dat… was het simpelst. ‘Haat je me of niet?’ Hij had graag duidelijkheid. Hm. Dat maakte hem vast doodsaai. Hij sommeerde een ongebruikte zakdoek en bood Tabitha het ding vervolgens aan. ‘Hier.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat was het nu? Ja, hoe moest zij dat nou weer weten! Ze was hopeloos verliefd op hem, al jarenlang, en hij had het nooit gezien, nooit opgemerkt, en nu vertelde ze het hem en duwde hij haar zo van zijn schoot af en dan moest zij hem niet haten, of zoiets? Echt! Wat waren mannen? Hij wilde vast gewoon dat ze de hele dag achter hem aanliep, of misschien zelfs achter hem aankroop, zodat hij zijn eigen ego tevreden kon stellen! Nou, niet dus.

 

"Ik haat je!" riep ze dus boos. Ze pakte de zakdoek en gooide hem direct weer in zijn gezicht, want ze wilde niets van Richard hebben. "En ik hoop dat je in je eigen ego stikt," gooide ze kwaad naar hem terug. "Die is groter dan je lul!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heel eerlijk? Nee, hij snapte niet dat Tabitha Fox verliefd op hem was, nee, hij begreep niet dat hij haar armoedig hartje brak, telkens weer, nee, hij kon er met zijn verstand niet bij dat ook maar íémand verliefd op hem was, maar verdomme, was dit echt nodig? Hij hoefde het ook niet te snappen. Hij hóéfde niet om te gaan met een of ander hysterisch mens dat hem chanteerde alsof het een hobby was en dat nu tierde zonder degelijke reden. Boe-hoe, hij had een ego. Boe-hoe, hij had haar niet op zijn schoot gewild, wat erg toch, zou ze die afwijzing zelfs overleven? Moest hij echt later nakijken of ze overleefde? Haar leven had betrekkelijk weinig invloed op het zijne.

 

Alsof Tabitha niet duizenden jongens kon vinden die haar wel wilden. ’t Was niet alsof ze hem echt nodig had – en hij had háár ook niet nodig, verdomme.

 

‘Zal ik zeker doen! Kan je me nu verdomme met rust laten?’ zei hij, zijn geduld verloren en zijn stem heffend. Dit duurde al veel te lang. Zij wilde niet hem zoals hij was en hij wilde haar in haar geheel niet, dus waarom deze moeite doen? Waarom beweren dat er iets tussen hen was? Het enige wat hij kon bespeuren, waren een aantal herinneringen die ze geen van beiden leken te willen oprakelen en de stilzwijgende belofte nooit bij elkaar te passen. Omdat er geen elkaar was. Meer viel er niet over te zeggen, niet echt. ‘Hoe duidelijk moet ik zíjn?!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, ja, duidelijker kon op zich niet, he? Hij wilde haar niet hebben, had haar nooit willen hebben, wilde alleen aangeraakt worden als hij aan Aviana kon denken, waarschijnlijk, vandaar dat hij het wel prima vond als ze hem afzoog, maar meer wilde hij nu niet, nooit niet, hebben. En ze haatte dat, haatte dat ze zo dom was geweest om te geloven dat hij daadwerkelijk om haar zou kunnen geven, dat er iemand om haar zou kunnen geven.

 

"Nee, het is wel duidelijk zo," schreeuwde ze boos terug, dwars door haar tranen heen. En omdat ze niet langer kon blijven hier, bij hem, stompte ze weg, naar haar slaapzaal.

 

En als Aviana de volgende dag wakker werd met appelmoes over al haar kleding gesmeerd, was het niet Tabitha's schuld. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×