Jump to content
Sign in to follow this  
Ate Damarcus

[1838/1839] All I know is patience

Recommended Posts

14 september 1838

 

Ate raakte haar hart niet gemakkelijk kwijt aan mensen, maar hij had het wel in handen kunnen krijgen. Hij had met haar gepraat, eerst pure smalltalk, koetjes en kalfjes om het groepswerk dat ze samen moesten maken door te komen, maar gaandeweg waren de gesprekken interessanter geweest. Was ze begonnen met zijn woorden achteraf opnieuw te beluisteren in haar hoofd. Had ze zijn lach kunnen neuriën als ze een grap maakte die hij leuk vond. Als ze creatief was geweest, had ze hem uit haar hoofd kunnen tekenen, zo goed kende ze zijn trekken. Rossig bruin haar, technisch gezien kort, maar het type lang van iemand die niet snel genoeg naar de kapper gaat, iets waar ze hem voorzichtig mee had durven plagen (en hij had gelachen, vrolijk, alsof hij het niet erg vond, alsof het hem niet uitmaakte, en dat type nonchalance had ze bijna evenzeer begeerd als hem). Langer dan zij, al zei dat niet veel, lang genoeg dat op haar tenen staan niet genoeg was om zijn gezicht te bereiken. Atletisch gebouwd, spieren gekweekt die hij keurig verborg onder iets te grote truien — ze had ze pas gezien toen ze naar een van zijn wedstrijden was gekomen. Hij had haar op de tribune gezien, had naar haar gezwaaid, enthousiast geoogd dat ze gekomen was, en haar dag had niet meer stuk gekund.

 

Hij had haar mee uit gevraagd en natuurlijk, natuurlijk had ze ja gezegd. Waarom zou ze niet? Ze voelde zich uitverkoren, iemand die haar leuk vond, iemand met wie ze werkelijk praten kon zonder dat ze bang hoefde te zijn om niet begrepen te worden. En nog meer zelfs, hij had veel vrienden, en iets daaraan was geruststellend. Alsof ze niet gedoemd was tot een eenzaam bestaan als iemand als hij in haar geïnteresseerd kon zijn. Toen de dag gekomen was, had ze haar best gedaan om er mooi uit te zien, een beetje meer als Duessa als normaal, maar het was voor niets geweest.

 

Had ze uiteindelijk begrepen tenminste. Ze snapte niet waarom hij haar gevraagd had als hij later niet was komen opdagen en ze snapte niet waarom hij zo minachtend snoof toen ze vroeg waar hij gebleven was toen, waarom hij lachte bij het idee alleen al dat ze serieus gedacht had dat hij in haar geïnteresseerd had kunnen zijn, maar ze snapte wel dát hij het deed.

 

De les zat ze nog uit, maar zo snel als ze kon, stormde ze weg. Een aantal tranen ontsnapten aan haar normaal zo ijzige grip, maar alles hieraan voelde buiten haar greep, alsof ze alleen maar een naïeve speelbal was geweest in plaats van het spel mee te spelen. Wat moest ze daar zelfs mee? Ze had één keer durven hopen en nu was het… dat.

 

Ze klopte, één, twee, drie, en kwam binnen in Duessa’s kamer. ‘Matthew was het niet vergeten,’ meldde ze. Ze had het geopperd, gisteren, had erop gehoopt, maar kijk eens aan. ‘Hij vindt me gewoon niets.’ Ugh. Ze keek naar haar schoenen, de schoenen die ze tegenwoordig constant droeg omdat hij er eens een compliment over had gegeven. ‘Hij noemde het een weddenschap.’

 

OOC: Privé met Lily! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze was er verrassend (Had vooral zichzelf verrast ook) oke mee geweest dat haar zusje een liefdes-interesse had. Zolang ze alles mocht weten, zolang Ate haar maar niet uit het oog zou verliezen terwijl ze met haar hoofd in de wolken liep, zolang ze maar niet zou vergeten dat hun zusterband belangrijker was dan welke andere relatie die ze ging opbouwen. Zolang ze loyaliteit boven de rest van de wereld zou zetten. Dan was ze er aardig oke mee.

 

En het was nog niet lang genoeg geweest dat ze het idee kreeg dat daar een probleem ontstond. Het was fijn geweest om haar zusje zo blij te zien, het was ergens ook zeer prettig geweest dat ze zich als ze zich zo voelde nog meer op haarzelf ging lijken. Tot nu toe was er geen probleem,

 

Dat was tot deze Matthew had besloten dat het allemaal maar een spel was. Een weddenschap met Ate’s hart als inzet. Het liefst trok ze het hart van die gast nu meteen uit zijn borstkas, maar dat kwam later wel. Nu was er Ate.

 

Een weddenschap, riep ze schel en fronste haar wenkbrauwen. “Dat is verschrikkelijk. Hoe durft hij ”. En hoe gingen ze hem laten zien dat de zussen Damarcus een hele hoop meer durfden. “Kom zitten”, ze klopte op de plek naast haar op het bed. “Heb je iets nodig, heb je al een idee wat nu?”. Ondertussen begon ze haar nagels te vijlen, ze was graag met werktuigen als vijlen bezig op momenten dat ze haar woede ergens kwijt moest.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat Duessa het verschrikkelijk noemde, was een opluchting. Dan was er iemand die het met haar eens was, iemand die haar pijn voelde en het niet afdeed als haar verdiende loon of gewoonweg normaal, boys will be boys, dit had ze toch echt kunnen weten, zoiets in die aard, en het was al helemaal geruststellend omdat het Duessa was. Duessa was haar kompas, haar poolster, haar basiswaarde, en zolang Duessa en zij op één lijn zaten, was het goed.

 

Betekende niet dat het minder pijn deed dat Matthew nooit van plan was geweest om met haar uit te gaan, dat was en bleef een gonzend zeer, die hechtingen van hoop er bruut uitgereten om een open wonde van de eenzame realiteit bloot te leggen, maar hé, Duessa vond het tenminste volledig zijn schuld. Dus. Dat was alvast íéts.

 

Ze ging op de door Duessa aangewezen plek zitten, deed voorzichtig haar schoenen uit (Matthews schoenen, was ze ze in gedachten beginnen noemen, maar nu waren ze alleen maar een te prominente herinnering aan haar stompzinnige hoop) en trok haar benen op. ‘Ik weet niet wat nu,’ antwoordde ze eerlijk, terwijl ze een zakdoek sommeerde om vakkundig een paar traantjes te deppen. ‘Ik wil gewoon dat hij me wél wil…’ Maar ook niet, want ze wilde niet het type dat haar zo behandelde, maar de persoon die hij hiervoor bij haar was geweest, was wel perfect geweest. Wat was in vredesnaam de waarheid dan? ‘Is er iets dat ik nu kan doen behalve hem mijden dan?’ Ze trok een gezicht bij de gedachte eraan. ‘Hij is me echt keihard aan het uitlachen, hè…’

Share this post


Link to post
Share on other sites


Ze knikte instemmend op het verhaal, om te laten merken dat ze met haar aandacht er nog bij was, maar focuste zich even extra op het vijlen van haar nagels. Ze wilde niet opkijken en zien hoe verdrietig haar zusje was, wilde niet zien hoe iemand het recht dacht te hebben om haar zusje pijn te doen en er nog in slaagde ook.

 

Hij slaagde misschien maar hij zou er niet mee afstuderen. Wegkomen!  Wegkomen bedoelde ze natuurlijk.

 

Er is genoeg wat je kan doen”, viel ze snel bij. Want het idee dat Ate nu gewoon hem zou mijden, dat hij er niks naars aan zou ondervinden, dat er niet een soortement van gerechtigheid in de vorm van wraak kwam? Daar kon ze helemaal niks mee. “Ik denk dat het belangrijk is dat we iets terug doen bij hem”, ze kneep even in Ate’s hand, “gewoon zodat hij leert dat dit soort dingen niet oke zijn. Een beetje leert hoe het voelt om zo behandelt te worden”. Niet dat het haar iets kon schelen als hij het bij een ander meisje deed. Hij had het gewoon niet bij Ate moeten doen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ate hield niet van straffen, eerlijk gezegd. Het was niet iets waar ze ooit bij stilstond als een optie – straffen was voor rechters en Ate was geen rechter. Het leek gewoon niet… haar plaats. Wat kende zij van rechtvaardigheid? Misschien was het gewoon rechtvaardig dat Matthew haar niet zag staan, eenvoudigweg hoe de dingen moesten zijn. Misschien was het rechtvaardig dat hij niet van haar hield omdat het recht van het universum dicteerde dat hij van iemand anders zou houden en dat er iemand anders van háár zou houden. Misschien hadden de rechters van het universum hier zelfs niets mee te maken, hadden ze belangrijkere zaken om aandacht aan te besteden en zeurde ze gewoon te veel.

 

‘Moet ik wel iets doen?’ uitte ze haar twijfels. Haar ogen gleden naar de ritmische bewegingen van Duessa’s vijl, heen en weer en heen en weer en heen en weer, voor ze het plafond opzochten, als was het om een oordeel van de rechters te verzoeken. Gewoon. Iets dat ze gebruiken kon als handleiding. Misschien moest ze Duessa’s redenering hanteren als gids, zoals ze elke keer weer deed. Duessa snapte de wereld beter dan zij. ‘Ik bedoel… ik kan hem niet leren hoe het voelt om zo behandeld te worden, toch? Hij geeft niets om mij, dat is het punt juist…’ Heel eerlijk? Als ze wel op het punt kwam dat hij om haar begon te geven en ze hem dan moest “dumpen”, zou ze dat laatste toch nooit doen. Ze wílde dat hij van haar hield. Nog altijd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×