Jump to content
Sign in to follow this  
Blanche Ingram

[1838/1839]Treat me better

Recommended Posts

1 september 1838 - tijdens het openingsfeest 

 

Blanche had de beste verjaardag ooit! De hele treinreis had ze gefeest met haar vrienden, zoveel gelachen dat ze er bijna buikpijn van kreeg en al genoeg echte, goede Franse champagne gedronken om niet meer helemaal stevig op haar benen te  kunnen staan. Maar ach, wat gaf dat, als je vriendinnen had om je armen doorheen te haken zodat je elkaar naar de koetsen en vervolgens richting het terrein kon slepen, waar dit jaar het openingsfeest plaatsvond. Er was niets dat ze anders zou wensen, geen andere plek waar ze nu zou willen zijn, en met niemand anders dan deze mensen. Echt niet. Dat knoopje in haar maag vertelde haar heus niet iets anders. Nee, ze wist niet eens waarom het daar zat en oke, oke ze wist het wel, maar het viel prima te negeren. Tenminste, zolang de reden ervan zich niet in je zicht bevond. 

 

Maar toen zag ze hem opeens. Blanche was eigenlijk niet van plan geweest om er iets over tegen hem te zeggen. Merlijn, wat dacht hij wel niet. Dat uitnodigingen voor haar feestjes een vrijbrief waren? Nee, ze waren een eer, een eer die je absoluut niet kon weigeren. En nee, hij was heus niet de enige geweest die zijn neus niet had laten zien -ze had ook nog een appeltje te schillen met jou Henry Paget, je mag 2 extra verjaardagscadeautjes kopen voor Blanche om het goed te maken-  maar hij was wel degene voor wie ze verdomme steeds naar die deur had staan kijken, elke keer als hij openging. En ze wist niet eens waarom, eigenlijk. Het was niet alsof ze zo graag wilde dat hij kwam. Hij was degene die zich druk zou moeten maken omdat hij haar feestje had gemist, niet andersom. En dus was het zeker niet waard om er iets over te zeggen, maar plotseling was Blanche die logica heel even vergeten en hoorde zichzelf al door de gang naar hem roepen. 

 

"Heee!" Ze riep net zo lang tot hij stil bleef staan (haha, staan, oke sorry, moving on) en ze hem in kon halen. Ze stonden midden in de gang en een aantal mensen wierpen hen geïrriteerde blikken toe, maar liepen vervolgens door. Blanche ging voor de rolstoel staan en plaatse parmantig haar handen in haar zij. Ze had nog steeds haar verjaardagstiara op in haar ondertussen wat wilde haren en rode blosjes op haar wangen van de hoeveelheid alcoholpromilage in haar bloed.  "Jij!" Met een verontwaardigd vingertje wees ze naar de jongen in de rolstoel. "Waar was jij?" 

 

Hij kon nu maar beter met een fatsoenlijk excuus komen. 

 

OOC: Met Margaux! <3 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Noah had die uitnodiging wel gehad en ja, hij was er eigenlijk best verbaasd door geweest, want waar zijn blik altijd een tel te lang op Blanche bleef rusten, had hij nu niet meteen de indruk dat ze hem erg mocht, maar nee, hij was er inderdaad niet naartoe gegaan. En hij had er niet echt een goede reden voor, oeps, sorry, hij was alleen maar glad vergeten dat Blanche hem uitgenodigd had en was bij zijn (onuitgenodigde) vrienden gebleven. Had hij er echt op moeten rekenen dat het haar zou boeien? Maar oké, dat deed het blijkbaar wel, al had hij niet zo één, twee, drie door dat er tegen hem geroepen werd en evenmin waar Blanche het over had.

 

Hallo, hij was gewoon door een gang aan het rollen — wat voor onbeschrijfelijke misdaad was het deze keer? Had hij tijdens het feest niet naar haar mogen kijken? Stond hij in de weg? Of wat?

 

‘Waar was ik wanneer?’ vroeg hij. Ja, nee, Noah voelde zich ergens wel aangevallen omdat ze hem… gewoon, overviel en aanviel, zo midden op de gang, maar hij was gelukkig net efficiënt genoeg om geen conclusies te trekken. Of… nu ja. Noah trok niet zo vaak conclusies, om eerlijk te zijn, hij verzamelde de gegevens en liet ze voor de rest maar sudderen, want er waren andere dingen om zich mee bezig te houden. Zo jeukte zijn trui een beetje. En zag Blanche er mooi uit, zoals gewoonlijk, maar nu toch… anders, aandoenlijk, rode wangen en warrige haren en een iets minder vaste tred dan hij gewoon was van haar. Als ze niet zo boos zag, had hij het gezegd, maar… ja. Kijk. Dat dacht hij ook weer elke keer. Blanche was verbazingwekkend vaak boos op hem. ‘In de vakantie?’ Wist hij veel.

 

Hij keek met een schuin hoofd naar de tiara. ‘Waarom draag je een kroon?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoezo wanneer? Ze had hem een uitnodiging gestuurd. Zo'n mooie, op dik papier waar ze met krullende letters persoonlijk zijn naam op had geschreven en een lintje omheen had gebonden. Ze had ze zelf nog allemaal aan de uil gehangen en die was terug gekomen zonder, dus hij moest wel aangekomen zijn. "Nee, niet in de vakantie," zuchtte Blanche gefrustreerd. Al was het eigenlijk wel jammer dat ze hem in de vakantie niet had gezien, maar ze zou niet eens weten waar ze hem op had moeten zoeken, wat Noah eigenlijk zoal tijdens zijn vakanties deed. Wat wist ze nou eigenlijk van Noah Azarola. Niet veel, had ze geconcludeerd toen ze vorig schooljaar nog een tijd met hem opgesloten had gezeten in een bezemkast en ze er achter was gekomen dat hij een stukje interessanter was dan hij vaak deed blijken. Dat was weer zoiets wat ze eigenlijk niet van Noah begreep. Waarom zou je je leven voordoen als minder dan het eigenlijk was en niet de grote dingen benadrukken. Het was net alsof het hem allemaal niet uitmaakte. 

 

Blanche sloeg haar armen over elkaar en tikte ongeduldig met haar hak op de grond. "Daarnet, in de trein," hintte ze, want hij wist toch wel waar ze het over had? Er hadden specifieke instructies op de uitnodiging gestaan. Hij was het toch niet gewoon... vergeten. Dat was alsof hij haar was vergeten en Blanche kon het niet hebben als ze niet continue in iemands gedachten was - al kon ze dat helaas maar slecht controleren. 

 

"Omdat het mijn verjaardag is," antwoordde ze, wat extra nadruk leggend op het woord verjaardag in de hoop dat het kwartje dan wel zou vallen. Ze voelde even aan de tiara om te zien of hij nog steeds recht op haar hoofd stond en was voor een moment een beetje afgeleid. "Vind je hem mooi?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh. Waar hij in de vakantie had uitgehangen, had hij best kunnen toelichten (Egypte! Met Bobbie, het was verbazingwekkend waar je zoal terechtkwam als je centen had en nog verbazingwekkender was het geweest om in een land te zijn waar hij nog nooit eerder van had gehoord), waar hij nú uithing, was Zweinstein. Dat zag ze ook wel. En de trein… wel, ja, de trein. Er waren vrij weinig plaatsen waar je kon zijn in een trein. ‘Huh? Gewoon, bij mijn vrienden.’ Die had hij wel, hoor. ‘Ik weet niet precies welke coupé, ergens aan het eind. Hoezo?’

 

Langzaamaan begon het te dagen toen ze het over haar verjaardag had, maar ook maar half. Sorry, oké. Hij snapte geen hints.

 

‘Oh! Gelukkige verjaardag! Zeventien?’ zei hij, wat enthousiaster, nu ze wat minder kwaad klonk. Noah ging niet graag om met andermans boosheid, eerlijk gezegd. Dan kreeg hij toch nooit wat nuttigs gezegd, waar hij het wel over wilde hebben, ging het ene oor in en het andere weer uit, en oh, ja, je had ook nog dat dingetje dat Noah nooit zo goed kon onthouden waar de initiële woede vandaan was gekomen. Half en half herinnerde hij zich een uitnodiging, dat treinfeestje van Blanche, maar Blanche mocht hem niet eens zo erg, dus waarom zou ze hem over zijn whereabouts ondervragen? Het klonk net alsof hij van één of andere misdaad verdacht werd of zo en hij dringend met een goed alibi moest komen.

 

Jammer, hoor. Hij had geen alibi. Hij was het gewoon vergeten, dat feestje, haar niet — zelfs met zijn geheugen als een zeef was het moeilijk, zo niet onmogelijk, om Blanche uit zijn hoofd te zetten — maar nu stond ze ravissant voor hem, als een in steen gebeitelde herinnering aan alles dat hij nooit vergeten mocht.

 

‘Ja,’ bevestigde hij zonder er ook maar een seconde over na te moeten denken. ‘Je ziet er mooi uit.’ Dat was gewoon zo, was zijn schuld niet, maar als ze nu weer boos werd zoals in die kast, rolde hij gewoon weer weg, hoor. Mensen die niet om konden gaan met de waarheid, waren vermoeiend. Of ze nu Blanche Ingram waren of niet. ‘Heb je tot nu toe een leuke verjaardag gehad?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee Noah, Blanche hoefde geen details. Ze hoefde niet precies te weten op welke stoel zijn luie reet gezeten had. Ze wilde alleen maar een verklaring waarom hij zich met zijn luie reet niet op haar feestje had bevonden. En een "huh oh ja gewoon bij mijn vrienden" was geen goed antwoord en al helemaal geen goed excuus. Blanche wist heus wel dat hij andere vrienden had hoor, al was het haar een raadsel waarom en het speet haar dat ze die mensen niet had uitgenodigd, maar je moest je zeventiende verjaardag nu eenmaal een beetje exclusief houden en dat ging niet als je de hele loserclub van Zweinstein uitnodigde. Hij had vast prima een dagje zonder zijn vrienden gekund toch. Hij zag ze vast vanavond allemaal weer in de leerlingenkamer. 

 

"Ja, zeventien," bevestigde ze, want ondanks dat ze nog steeds boos was, was dat toch wel een feit dat ze graag benadrukte vandaag. Zeventien was immers een bijzondere leeftijd. Nu mocht ze opeens van alles. Binnenkort zou ze haar verschijnselbevret kunnen halen en ze mocht eindelijk stemmen en vast nog veel meer coole dingen die ze nu alweer vergeten was. Maar zeventien bleef speciaal, want nu was ze echt volwassen. Volgens de wet dan. Aan Blanche's kinderachtige gedrag zou je het niet altijd af kunnen lezen. 

 

"Dankje." Ze was altijd mooi, maar het was toch fijn als iemand het zo benoemde. "Ja," ze had een leuke verjaardag gehad, "en nee..." Blanche viel stil en opgelaten frunnikte ze wat aan haar haren. "Ik heb je gemist op mijn feestje." Ugh dit voelde echt ongemakkelijk. Daar hield ze helemaal niet van, maar toch wilde ze het weten. "Wilde je soms niet komen?" Dan stuurde ze hem volgende keer wel geen uitnodiging meer hoor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh. Feestje. Ze was boos dat hij niet gekomen was.

 

Ze was boos dat hij niet gekomen was?

 

Ergens had hij gedacht dat ze het naar een andere Noah had gestuurd (nee, hij kende ook geen andere Noah, maar Blanche vast wel, Blanche had jaren in een ander milieu gezeten dan hij, hij kon zich niet voorstellen dat ze geen legers aan deftige dames en keurige heren kende die ze op haar feestje had willen hebben), maar nee, blijkbaar had ze hém op haar feestje gemist. Had hij moeten komen. Je weet wel, in plaats van het stomweg te vergeten en het sowieso iets te veel moeite te vinden om zich door het smalle gangpad van de trein te manoeuvreren om bij haar te geraken.

 

‘Oh,’ zei hij, wat verbaasd, en daarna kon hij een stompzinnig lachje niet onderdrukken, want ze had hem op haar verjaardag gewild en ja, oké, ze zag er niet zo heel blij uit, maar dat negeerde hij maar, want ze had hem op haar feestje gemist. ‘Sorry.’ Kijk! Hij kon zijn excuses wel aanbieden, zo nu en dan, al had hij vaak genoeg niet door dat dat moest. Maar nu wel, nu wel, en ondanks dat hij het fijn vond dat ze hem er wel bij had gewild, wilde hij niet dat ze verdrietig was dat hij… je weet wel, Noah-achtig was en alles vergat wat niet recht voor zijn neus gebeurde. ‘Natuurlijk had ik wel willen komen!’ riep hij uit, verrast dat dat haar conclusie was. Ja, waarom had hij het dan niet gedaan, hè? Ehhh. ‘Weet je wat, we doen nog een feestje — twee verjaardagfeestjes vind je niet erg, toch? Dan kan ik het goedmaken!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, in ieder geval bood hij zijn excuses aan. Maar het was niet goed genoeg, nee het was niet genoeg om haar werkelijk beter te doen voelen, om dat knagende gevoel in haar onderbuik tegen te gaan. En zeker niet als hij er zo bij lachte. 

 

Blanche rechtte haar rug en keek op hem neer. Dat was iets wat haar altijd een beetje beter liet voelen, op mensen neer kunnen kijken, al gold het niet helemaal in dit geval. Noah bevond zich immers altijd lager dan iedereen in die rolstoel van hem en dus had het niet helemaal het gewenste effect. "Waarom was je er dan niet?" reageerde ze scherp. Als hij had willen komen dan had hij toch gewoon kunnen komen. Zo moeilijk was het niet geweest. De halve trein had het vast over haar feestje gehad, heck, de halve trein had geprobeerd binnen te komen. Maar Noah had natuurlijk weer precies in die andere helft van de trein moeten zitten die het allemaal niet zoveel kon schelen. 

 

"Dat kan toch helemaal niet!" verwierp ze zijn voorstel zonder nadenken. Het was vast allemaal lief bedoeld hoor Noah, maar het was duidelijk dat hij geen verstand had van het organiseren van feestjes en de etiquette die daarbij kwam kijken. Ze wilde graag dat hij het goed maakte, maar dit was toch geen oplossing. "Ik kan toch niet twee keer achter elkaar een verjaardagsfeest geven met dezelfde mensen." Want wie moest ze anders uitnodigen dan al haar vrienden en de rest van het populaire groepje van de school. Ze zouden haar allemaal maar raar aankijken en zich afvragen of ze nog niet genoeg cadeautjes had gehad. Straks zouden ze haar nog een verwend nest vinden. Dat was Blanche ook wel, maar het was niet hoe ze bekend wilde staan. Daarbij ging het niet om het feestje, niet echt. Het ging er om dat Noah niet de aandacht voor haar had gehad die Blanche zo van hem wenste. Dat zou ze natuurlijk nooit hardop zeggen, dus stampte ze maar gewoon boos op de grond, niet goed wetend wat ze nu aan moest met dit soort frustratie. "Je snapt het niet." Gefrustreerd schopte ze tegen een los steentje in de gang, maar stootte daarbij door haar belabberde coördinatie alleen maar heel hard haar teen. "Aaauw." 

 

WAAROM GING NIETS ZOALS HET MOEST GAAN. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom was hij er niet… Een beetje onwillig haalde hij zijn schouders op. Zo ondervraagd worden was eigenlijk echt niet tof, al was het dan door Blanche en ook al was hij vast zijn quota van Blanches aandacht al aan het opmaken voor de rest van het jaar, maar kom op. ‘Je praat nooit tegen me, waarom zou ik dan op je feestje komen? Om een hele treinreis genegeerd te worden? Alsjeblieft zeg.’ Oh, ja, zo kon hij het ook noemen. Maar… serieus, moest dit echt zo? Was sorry zeggen niet genoeg? Moest ze hem echt gaan afkappen op zijn excuusidee? Hij wilde gewoon zijn best doen! Ergens een tijdverdrijver vandaan halen om het allemaal op te lossen was zo één, twee, drie geen optie.

 

‘Nee, ik snap het niet.’ Dat was gewoon zo. Wat was er nu weer slecht aan je vrienden nog eens zien? Was het niet “cool” genoeg om enthousiast te zijn of wat was het nu zelfs? ‘Wil je je vrienden niet meer zien vandaag of zo?’ Waren ze dan haar vrienden? Huh? Noah wist best dat hij een buitenstaander was en zo bij Blanches kring, maar man, zíjn vrienden deden allemaal niet zo moeilijk. Hij ging naar ze toe als hij ze wilde zien, wat over het algemeen wel zo was, niemand vond het sociale zelfmoord om tweemaal op een dag een ander te zien en… ja, nee, hij snapte het inderdaad niet. Hij snapte niet waarom Blanche zo boos was op hem, hij snapte niet waar ze zo’n groot probleem van maakte en hij snapte al helemaal niet wat hij in vredesnaam voor haar moest doen. ‘Wat wíl je nu van me?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ehh.. wat? 

 

Blanche kende Noah Azarola nu al wel een tijdje en ondanks dat ze misschien niet heel veel tijd met hem had gespendeerd de afgelopen zes jaar, wist ze heus wel wat voor karakter hij had. Dat lieve, typisch Huffelse karakter waar ze eigenlijk nooit zo goed tegen kon en dat ze ook nooit zo goed begreep. Want hoe kon je altijd zo vrolijk zijn, zo optimistisch en vergevingsgezind. Soms was het leven toch helemaal niet zo leuk en sommige mensen verdienden het helemaal niet om vergiffenis te krijgen. Maar op dit moment was Noah alles behalve zijn lieve zelf. Blanche had hem nog nooit eerder zo zien doen en al helemaal niet tegen haar. 

 

"Waarom zou ik je uitnodigen en je daarna compleet negeren," gilde ze verontwaardigd terug, al had hij heus ergens wel een punt. Zodra hij op was komen dagen had ze zich vast zodanig opgelaten gevoeld, zich afvragend wat haar vrienden er nou eigenlijk van zouden vinden dat ze niet werkelijk heel veel aandacht aan hem had besteed. Voor iemand die haar eigen mening altijd boven die van andere stelde gaf Blanche helaas ook nog teveel om meningen van anderen. Maar ze moest ook wel, want anders zouden die anderen haar nooit steeds hun goedkeuring geven. En nee, dat betekende niet dat ze haar vrienden niet meer wilde zien vandaag (ze wilde haar vrienden altijd wel zien), maar dat was niet hetzelfde als een tweede feestje geven op dezelfde dag. Het was de eerste avond op Zweinstein. Dan waren er altijd honderd feestjes, dus het was maar weinig origineel, dat ook nog. 

 

Maar zie, dat snapte hij inderdaad niet. En wat ze van hem wilde? Ja, dat was eigenlijk wel een goede vraag. Op dit moment wilde ze vooral dat hij zijn mond hield. Dat hij stopte met al die nare dingen zeggen over haar, die ze helemaal niet wilde horen en zeker niet uit zijn mond, want uit de mond van iemand die normaal altijd aardig was tegen iedereen betekende het zoveel meer. Van Noah betekende alles zoveel meer. Helaas leek niets wat ze zei werkelijke effectief te zijn, dus moest ze het maar over een andere boeg gooien. Zonder er bij na te denken stortte ze zich naar voren, greep Noah bij zijn schouders vast en drukte haar lippen op die van hem. 

 

Dit, Noah. Dit was precies wat ze wilde. Was het duidelijk genoeg? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Meisjes waren zo raar.

 

Goed, misschien was het gewoon Blanche wier innerlijke wereld niet op die van hem aansloot. Misschien was Blanche gewoon het type om iets van redelijkheid te vinden in de chaos die ze op hem afvuurde, van bitse woorden tot uitnodigingen en dan meteen terug naar scherp geschreeuw en dan een kus. Een moment lang wist hij niet goed hoe te reageren. Ja, hij had hier best eens over gedroomd – Noah was niet in veel goed, iets met slecht zijn in voldoende te focussen om dingen onder de knie te krijgen, maar hij was wel goed in dromen, in zich voorstellen hoe de dingen zouden zijn in een ideale wereld. Hoe het zou zijn als zijn familie geen afstand had gevoeld met hem nu ze wisten wie hij werkelijk was. Hoe het zou zijn als hij geen vrienden was kwijtgeraakt door de meanderende route van het leven. Hoe het zou zijn als Blanche hem niet zo haatte als ze deed, als ze met dezelfde dromerige blik naar hem zou kijken als hij naar haar.

 

Maar eerlijk gezegd? Het was lastig om die dromen te vergelijken met hoe het echt was. Hij had nooit echt gedacht aan de geur die zou binnendringen, aan een ontsnapte kriebelende lok haar nabij zijn gezicht, precies hoe zacht haar lippen waren. De smaak van nog resterende alcohol drong door in de tel die hij nodig had om te beseffen dat dit niet één van die achteloze dromen was. Was het niet wonderlijk? Je kon ergens maanden en maanden over nadenken, je kon versteld staan om hoe lang je bij één en dezelfde persoon stilstaan kon (en toch, het had nooit echt verveeld – Blanche was een spektakel van dag tot dag) en dan gebeurde het echt en voelde het niet eens echt. Alsof hij plots niet meer wist wat echt was en wat niet.

 

Haar terugkussen was één van de simpelste beslissingen die hij ooit genomen had. Je weet wel, dit was een betere gedachte bij elk ander, Noah vond beslissen nooit zo ingewikkeld, maar toch, het was zo eenvoudig. Nu wel. Alles aan Blanche was zo verdomde gecompliceerd en hij kon nooit volgen, zag haar gedachten wel springen van het een naar het ander, maar zag het pad niet dat ze volgde, begreep niet welke richting hij uit moest. Maar dit? Dit was A naar B. De hand die hij voorzichtig, ergens, alsof hij het niet helemaal geloofde, op Blanches kaak legde, zachtjes, was C.

 

‘Ik snap jou niet,’ mompelde hij tegen haar lippen aan. Dat was D.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×