Jump to content
Clementine Gordon-Lennox

[1838/1839]There are few people whom I really love, and still fewer of whom I think well

Recommended Posts

5 Augustus 1838 

 

Het leven was... anders, sinds het begin van dit jaar, sinds miss Lennox haar huwelijksclaim de wereld in had geslingerd en Josephine plotseling niet meer welkom was. Clemmie had het verschil eerst nog niet zo opgemerkt, maar sinds ze weer thuis was voor de zomervakantie, zag ze het overal in. Thuis was altijd een veilige haven geweest, de plek waar ze zich het meest op haar gemak kon voelen en waar ze stiekem naar verlangde als alle nieuwe dingen op Zweinstein haar even teveel werden -iets wat ze nooit aan iemand toe zou geven, bang dat ze dan misschien toch weer van school moest. Maar thuis was niet hetzelfde, als er iets miste. Haar ouders probeerden net te doen alsof er niet iets miste, alsof ze het gat op konden vullen, alsof ze er niets aan konden doen. Want ze deden gewoon wat het beste was voor het hele gezin en wat konden ze nog meer doen dan dat? 

 

Clementine geloofde niet dat ze het daar mee eens was, maar ze zei er niets van, want om haar mening werd ook niet gevraagd. 

 

In plaats daarvan was ze begonnen aan een stil protest, waar haar ouders helemaal niets over hoefden te weten en waar ze vast ook niet achterkwamen, want hoe vaak haar moeder haar ook vertelde dat ze maar beter even niet bij Josephine op bezoek kon gaan (op de vraag wanneer dan wel weer, kwam ook nooit een antwoord) kreeg ze niet bepaald het idee dat ze nu werkelijk in de gaten hielden wat Josephine allemaal deed. Het hele punt was namelijk dat alle Gordon-Lennoxen zich afzijdig zouden houden van dit drama, zodat ze er geen verdere beschadiging aan op zouden lopen. 

 

Het was een heerlijke, zomerse dag en het park van Cambridge was bezaaid met mensen die wat van het verrassend goede Engelse weer wilden genieten. Clémentine schreed over het pad langs de eendenvijver met haar parasol, om het ergste zonlicht tegen te houden. Het water zag er glinsterend en verfrissend uit en riep de neiging op om er in te gaan pootje baden, maar ze hield haar blik op het pad voor haar gericht en stopte pas een eindje verderop bij een bankje dat in de schaduw van enkele bomen stond. Vanaf hier had je een mooi uitzicht over de vijver en de rest van het park. Het zag er allemaal zo vredig uit en toch klopte Clemmie's hard wild toen ze zich naast de andere blonde vrouw op het bankje liet zakken. Zorgvuldig klapte ze haar parasol dicht en ging even goed zitten. 

 

"Wat een mooie dag he?" sprak ze, terwijl ze vooruit bleef kijken, niet helemaal zeker van wat nu een toepasselijke aanpak was. Aarzelend liet ze haar hand wat over het hout van het bankje opzij glijden tot ze Josephine's vingers voelde en die van haar er voorzichtig kon leggen. "Het is goed om je weer eens te zien. Kom je vaak hier?" Of alleen om heel toevallig familieleden ontmoetten die je eigenlijk niet meer mocht zien... Toegegeven, daarvoor leek het wel een goede plek. 

 

OOC: Prive met Ann <3 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haar zusje was altijd Josephine’s voornaamste punt van focus geweest, toen ze nog thuis had gewoond, temidden van haar hele familie waar ze zo dol op was. En ze miste haar hele familie - al was ze tegenwoordig ook bitter, ook cynisch, ook gewoon boos en probeerde ze niet langer in contact te komen met de familie die haar aan haar lot overgelaten had, dus het was een missen van het oude, een missen van vroeger, misschien meer dan het missen van de individuen zelf. Wanneer die haar immers om de een of andere reden weer op zouden willen nemen zou Josephine op dit moment niet kunnen beloven dat ze daarin mee zou gaan. Of, want waarschijnlijk zou ze er wel in meegaan want zo was ze nu eenmaal, ze zou niet kunnen beloven dat ze het menen zou. 

 

Maar bij Clementine lag het anders, want die nam ze niets kwalijk, en die miste ze ontzettend. Zo erg dat ze akkoord was gegaan met dit plannetje, ook al hield het een risico in voor haar zusje - namelijk dat haar ouders boos zouden worden, de Gordon-Lennoxes waren een normale familie met normale methodes om te disciplineren in tegenstelling tot de wereld waarin Josephine nu was verzeild geraakt - en betekende het dat ze haar kindje thuis moest achterlaten. Oh ze had graag Owen meegenomen voor deze ontmoeting, sowieso had ze hem liever bij zich dan niet, en het zou toch leuk zijn geweest om Clem te laten zien hoe groot hij was geworden, dat enige goede in haar leven, maar het had niet gemogen. 

 

Als ze Owen wel bij zich had gehad wist ze ook niet of ze naar de Cadwgans zou zijn teruggekeerd.

 

“Niet vaak,” antwoordde ze met een klein glimlachje. “Ik zit meestal in de tuin... maar het bevalt me wel, misschien moest ik het maar eens iets vaker doen.” Voor luttele weken voordat Clemmy weer naar Zweinstein ging, natuurlijk. “Hoe maak je het?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het moest toch verschrikkelijk naar zijn om maar zo beperkt te zijn in je mogelijkheden. Clémentine kon het zich maar lastig voorstellen, zeker nu ze eindelijk op Zweinstein zat en juist meer van de wereld mocht gaan ontdekken. Ze had het al zo jammer gevonden dat haar broer en zus van school gingen tegen de tijd dat zij er eindelijk op kwam, maar ze was er altijd van uit gegaan dat er zoveel andere dingen waren die ze nog wel samen zouden doen. Maar nu zouden er misschien wel nooit feestjes of ballen komen die ze samen konden attenderen. Nu moest ze haar moeder om advies gaan vragen over dansen en jurken en jongens en kon ze haar zus alleen maar zien als niemand keek. En op zich vond Clémentine haar moeder heel lief hoor, maar het was niet hetzelfde. Het was allemaal niet hetzelfde zonder Josephine. 

 

"Ja, hier is zoveel meer te zien," knikte ze. Eerlijk gezegd vond ze Josephine er wel een beetje bleek uit zien, zelfs voor iemand die regelmatig in de tuin kwam, maar ze durfde er niet echt iets over te zeggen. Het kwam vast ook door al dat verschrikkelijke nieuws van de afgelopen tijd. Dat deed iets met je. Misschien raakte je van schrik wel al je kleur kwijt. Ze had wel eens gehoord van iemand die zo was geschrokken dat haar haren wit waren geworden, al wist ze niet zeker of dat waar was. "Oh wel goed! Ik heb een weekje bij Galahad gelogeerd en dat was heel gezellig." In ieder geval een fijne afwisseling met het thuisfront. "En volgende week ga ik met miss Carrington winkelen voor onze nieuwe schoolspullen. Papa zei dat hij het niet zo'n goed idee vond als we samen zouden gaan, dus toen heb ik gezegd dat miss Carrington's oudere zus mee gaat, wat niet helemaal waar is," ratelde ze aan een stuk door. "Maar ja, hij wil niet mee en ik kan niet vragen of Charlie of jij...." Clemmy zuchtte. Oh, schoolspullen had zo'n veilig onderwerp geleken en nu leek het dat helemaal niet meer zo te zijn. Een verontschuldigend glimlachje gleed over haar lippen. "Nouja, het maakt niet uit. Het komt wel goed. Het zijn maar schoolspullen." Dat was nou niet bepaald een gevaarlijk tripje. Dat konden ze heus wel. Ze waren al twaalf. Of toch bijna, in ieder geval! Nog maar anderhalve week en dan was ze jarig. 

 

Nieuwsgierig draaide ze zich richting haar zus. "En hoe gaat het met jou? En met Owen? Is hij niet mee?" Ze had zich er eigenlijk wel op verheugd om haar neefje weer eens te zien. De vorige keer was hij nog zo klein! Net een pop, maar dan iets lelijker. Maar dat was nu vast wel weer bijgetrokken. Clemmy wist zeker dat hij nu prachtig was. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ook Josie wierp een tersluikse blik op haar zusje vanonder de randen van haar hoed, zonder dat ze haar best deed om Clementines blik te ontmoeten; ze wilde weten hoe ze eruitzag, hoe het met haar ging, maar was nog niet per se klaar voor een heart to heart. Misschien was het zelfs wel dat ze zich een beetje schaamde. Oké, ze schaamde zich verschrikkelijk, schaamde zich al maanden nu, meer dan ze gedacht had dat ze kon overkomen maar ze had niet gedacht dat ze dat bij Clemmy ook zo sterk zou hebben. Ze schaamde zich in publiek, omdat het publiek misschien niet alle details wist of begreep, omdat die misschien zouden denken dat het aan haar lag, omdat het wel aan haar moest liggen als haar man ontrouw was, nietwaar? Omdat dat betekende dat zij haar rol niet had vervuld. Clem wist...

 

Wist eigenlijk ook niet beter dan dat, dus misschien was dat waarom ze zich schaamde. Omdat haar moeder, haar vader, zich ook voor haar schaamden en die zouden toch moeten weten dat het niet aan haar lag, niet echt. Toch niet dat hij al getrouwd was geweest? Hoe had zij dat kunnen verhelpen?

 

Maar daar ging het niet om, he. Ze wist niet eens meer waar het wel over ging.

 

“Klinkt inderdaad gezellig,” zei ze al meende ze er niets van. “Hoe is het met hem?” Was hij nog steeds zo ridderlijk? Ging hij ook al met iemand anders uit? “En Clem, doe je wel voorzichtig alleen met Miss Carrington – als er iets gebeurt zouden papa en mama dat zo erg vinden. En ik ook, natuurlijk.” Ze glimlachte half. “Zin in het nieuwe jaar?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×