Jump to content
Eleanora Paget

[1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

Recommended Posts

1 september 1838

 

Elders in de trein was er een feestje aan de gang, maar Eleanora had andere bezigheden. Of tenminste, Eleanora zat nu officieel in het vierde jaar, naderde met rasse schreden de vijftien jaar en had nog geen eerste kus gehad. Of ook maar een jongen in haar geïnteresseerd gehad. En dat was niet normaal, want er was wel iemand verliefd op Elena, en het was ook niet eerlijk, want er was heus niets mis met Eleanora en ze zou huilen als iemand tegen haar zei dat Elena gewoon mooier was (wat ze ook wel was, dat wist ze heus wel, maar dat betekende niet dat ze het wilde horen), en het was gewoon… stom. Ze wilde ook romantische verhalen te vertellen hebben. Ze wilde ook een vriendje. Iedereen had iemand! Waarom zij niet?

 

Goed, ze maakte het zichzelf ook niet al te gemakkelijk, want ze had haar hart op een specifieke persoon laten vallen, een jongen in Henry’s jaar die haar niet zag staan, de ene keer dat hij dat wel had gedaan haar met de verkeerde naam had aangesproken (nee, volgens haar vader mocht ze haar naam niet veranderen, ze had het al gevraagd), en aangezien Henry a. een jongen was en b. haar lieveling, Adam, wel kende, kon hij haar vast helpen. En omdat Eleanora hem in de vakantie niet te pakken had gekregen, moest dat maar nu.

 

‘Henry!’ eiste ze zijn aandacht op, zich naast hem zettend. ‘Ik heb je hulp nodig!’ En die wilde hij haar vast geven, waarom zou hij niet, hij was haar broer en dus was hij verplicht om haar immer te helpen, wat de reden was dat ze hem niet de kans gaf om te antwoorden. Ze had voor ze Henry had aangesproken goed om zich heen gekeken zodat Adam zeker niet in de buurt was, dus de kust was veilig. ‘Wat vinden jongens leuk? Ze zien me nooit staan! Als ik het aan Elena vraag, zegt ze niets behulpzaams, echt stom, maar jij bent een jongen, dus jij weet dat vast.’ Om haar punt bij te stellen porde ze hem in zijn zij. ‘Oh, en denk je dat Adam al iemand heeft? Zou het daarom zijn? Hij heeft niet op mijn brief geantwoord!’

 

OOC: Privé met Gianna!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, elders in de trein was een feestje aan de gang, een feestje waar Henry ook voor was uitgenodigd en waar hij graag naar toe was gegaan, maar als je zusje ineens binnenstormde, kon je haar heus wel afwimpelen, maar niet als ze begon over dat ze wilde weten wat jongens leuk vonden. Sinds wanneer was zijn kleine zusje, zijn baby zusje, het zusje dat nog maar net had geleerd om te lopen, te rennen, met beide handen te eten zonder zichzelf om te smeren, nog maar net kon praten, DAT zusje, benieuwd naar wat jongens leuk vonden?!

 

"Welke jongens?" vroeg hij streng, en toen: "Au, niet porren!" Maar ze had een naam genoemd: Adam. 

 

To do:

- Adam bedreigen nooit meer in de buurt van Eleanora te komen.

 

"Waarom moet je weten wat jongens leuk vonden?" vroeg hij, een domme vraag want hij wist best wat Eleanora vond, terwijl hij zijn groene jas rechttrok waar dankzij Ellie, oh nee, nu een kreukel in zat, oh neeee. "Jij vindt jongens nog stom, toch?" Alsjeblieft, God, laat niet het tijdperk aanslaan dat Eleanora daadwerkelijk interesse had in jongens! Dat mocht niet, daar was ze nog veel te jong voor! Ook al bedacht hij zich dat ze over een week vijftien zou worden en tijdens kerst naar het debutantenbal ging en neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.

 

"Geen idee of Adam iemand heeft of niet, maar met hem wil je echt niet uit, zijn sokken stinken naar kaas." Hoeveel excuses kon hij bedenken? Hij had er toch één per elke mannelijke leerling op Zweinstein nodig... 

 

En alles daarbuiten.

 

Neeeeeeeeeeeeee hij was hier zo nog niet klaar voor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kon Henry niet gewoon… helpen? In plaats van haar te zeggen dat ze niet mocht porren (wat ze een stomme bijdrage vond, dus bij wijze van tegenargument porde ze hem nog een keer), in plaats van domme vragen te stellen en in plaats van te melden waar Adams sokken naar roken, had hij bijvoorbeeld ook nuttige dingen kunnen zeggen. Zoals wat ze moest doen om Adams aandacht te krijgen. Wat jongens van zestien aantrekkelijk vonden. Je weet wel. Antwoord geven op de vráág, Henry!

 

Ze rolde, heel damesachtig allemaal, met haar ogen. ‘Jongens zijn heel stom, ja,’ antwoordde ze geduldig, ‘maar Adam niet en Adam moet mij óók leuk vinden. En jíj moet zeggen hoe ik hem zover krijg!’ Dat was toch niet zo ingewikkeld? Niet iedereen werd vrolijk uitgehuwelijkt! Sommige mensen moesten hiervoor knokken, Henry, leer dat eens. Nu ja, ze kon zich niet voorstellen dat haar vader een heel leuke match voor haar zou bedenken, maar dat had er vooral mee te maken met dat haar vader niet wist wie Adam was. Dus. Vreselijke smaak.

 

‘Ik kan nieuwe sokken voor hem kopen,’ suggereerde ze. Er bestonden wel van die magisch geurloze sokken, probleem opgelost, konden ze dan nu verdergaan naar werkelijk boeiende onderwerpen? Zoals wat zij aangebracht had? Hallo? ‘Hoezo weet je niet of hij iemand heeft? Jullie zijn vrienden!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, jongens waren stom, dat was nog een pak van zijn hart, maar dat Adam, van alle mannen ter wereld, niet stom was en haar leuk moest vinden, dat was echt een nachtmerrie. Subtiel kneep Henry zichzelf, maar het deed zeer en iedereen zei altijd dat je dat moest doen om erachter te komen of het een droom was of niet, maar hij had zich nog nooit herinnerd dat hij zichzelf ooit had geknepen en het geen zeer deed, dus of het echt werkte, geen idee! Kwam hij vanzelf achter. "Adam vindt je vast wel aardig," probeerde hij een tikje wanhopig, "Maar hij weet vast niet eens dat je bestaat."

 

Ja, dit was het domste antwoord dat hij kon geven.

 

Also, ik heb mezelf geknepen om uit te zoeken of jezelf knijpen echt zeer doet en ja. Waarom ben ik zo dom?

 

"Nou, ik weet niet of nieuwe sokken echt helpt... op een gegeven moment moet hij die uittrekken..." Hij wilde NIET nadenken over of Adam zijn sokken aan zou houden als hij met zijn zusje naar bed ging, dank je wel, maar als het als argument werkte... "Jongens praten niet over dat soort dingen," klaagde hij. "We praten alleen over zwerkbal en paarden en zo!" Dat meisjes nou alles met elkaar deelden op haast obsessieve wijze... "Maar hij is heel vies, hoor, hij eet ook altijd zijn eigen snotjes op." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aardig vinden, Adam vond haar “vast” haar aardig, maar hij wist voor de rest niet wie ze was. Hoe vriendelijk ze was, was niet eens zo vreselijk relevant voor haar aantrekkingskracht — duizenden mensen waren aardig, nog meer mensen oppervlakkig amicaal. Wat van belang was, was al de rest, alles wat haar speciaal maakte, maar blijkbaar was er niets, niets, niets, want Adam wist niet wie ze was. ‘Hoezo weet hij niet wie ik ben?’ vroeg ze, hard en triestig, voor ze alweer overging naar het oplossen van het probleem. ‘Kan je ons aan elkaar voorstellen? Dan ben ik een beetje zus van, maar dan kent hij me tenminste!’

 

Zo. Opgelost.

 

‘Jongens zijn zo saaaaaaaai,’ zei ze klagerig, terwijl ze zich in kleermakerszit zette, heel damesachtig allemaal, om comfortabeler te zitten. ‘Waarom praten jullie daar niet over? Kan je er niet eens over beginnen? Voor mij?!’ Hij zou toch wel íéts voor haar doen, niet? Hij was haar grote broer! Volgens de romannetjes die ze geregeld las, deden broers dat altijd! ‘Ik moet toch op de een of andere manier zijn vriendinnetje kunnen worden!’ Snapte hij niet dat dit de belangrijkste missie van de wereld was?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom was zijn zusje niet gewoon normaal en het type dat als ze te horen kreeg dat iemand snotjes at, het er gewoon bij liet! Het was natuurlijk niet waar, voor zover Henry Adam ooit had gezien dan, maar het punt bleef dat Eleanora en Adam niet samen hoorden en dat Henry er niets mee te maken wilde hebben en dat Ellie dat allemaal gewoon negeerde... omdat het kon, of zoiets. 

 

"Nee," protesteerde hij dus ook direct en hij trok streng zijn wenkbrauwen samen. "Hij hoeft je niet te kennen." Want stel je voor dat hij Eleanora wel leuk vond? Eleanora! Die nog steeds met poppen speelde! Dacht Henry, geen idee eigenlijk, maar het punt was, hij vond haar er niet klaar voor en al helemaal niet met Adam. "Ik kan er toch niet zomaar over beginnen," ging hij wanhopig verder op Eleanora's volgende verzoek. "Ze zouden me raar vinden en dan willen ze helemaal niet meer met me praten." Echt hoor, Ellie. 

 

"En ik wil helemaal niet dat je zijn vriendinnetje wordt," vervolgde hij streng en hij keek haar strak aan. Kijk nou hoe ze daar zat! Ze was nog maar een kind! "Je mag nog helemaal geen vriendjes! Tot je van Zweinstein af gaat, minstens."

 

Mocht hij dat bepalen? Nee, maar hij deed het wel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Henry volgde precies echt niet. Zíj wilde dat Adam haar kende en Adam was zonder twijfel de liefde van haar leven (bewijs: Ellie vond dat hij dat was en dus was het universum het daarmee eens, duh) en de enige die niet wilde dat ze gelukkig was, was haar stomme broer Henry, die dringend aardiger moest worden en aan zijn koppelvaardigheden moest werken. Serieus, als hij luidkeels verkondigde dat Adam haar vooral niet hoefde te kennen als hij in de buurt was, zou er inderdaad niets van komen, nee. Wat een gedoe. ‘Als iemand na één gesprek over meisjes niet meer met je wil praten, heb je gewoon slechte vrienden,’ kaatste Ellie wijs terug. Kom op, zo liet je je toch niet behandelen?

 

Gelukkig liet Ellie zichzelf in elk geval niet zo behandelen en dus sloeg ze ontevreden haar armen over elkaar toen Henry dacht dat hij al die dingen voor haar kon bepalen. In haar achterhoofd maakte ze een vluchtige notitie dat ze haar vader een boze brief moest sturen over hoe Henry tegenwoordig tegen haar deed. Ze was oud genoeg om zelf te beslissen of ze iemands vriendinnetje wilde zijn! Komende december zou ze debuteren! Henry moest gewoon niet zo zeuren. ‘Oh, mag ik geen vriendje?’ snauwde ze naar hem. ‘Van wie? Jou? Jij hebt daar helemaal niets over te zeggen!’ Ellie was al praktisch volwassen! Pfft. ‘Ik vroeg je om advies, niet om een preek,’ herinnerde ze hem eraan. ‘Doe niet zo stom.’

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ja, duh, Henry had een stapel slechte vrienden, maar maakte dat uit? Het ging erom dat ze in dezelfde kringen rondwandelden en het allemaal vreselijk saai werd als je geen vrienden had om mee te praten. Misschien kon hij beter het woord kennissen gebruiken, maar het punt was, zijn vrienden ging hij niet dumpen omdat Ellie gelijk had met dat het slechte vrienden waren. Hij had ook goede vrienden!

 

Eh... waarschijnlijk.

 

"Hoezo, daar heb ik niets over te zeggen?" vroeg Henry verontwaardigd. "Papa kan je niet altijd in de gaten houden op school, dus ik moet ervoor zorgen dat het goed met je gaat! En je bent er nog niet klaar voor om een vriendje te hebben, dus." Basta, einde gesprek, alleen dan dus niet. "Mijn advies is dat je bij hem uit de buurt moet blijven," gaf hij kinderachtig antwoord. "Was dat alles waar je advies over wilde?" 

Edited by Henry Paget

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, dat was zowat het tegenovergestelde van wat Eleanora had willen horen en dus sloeg ze ontevreden haar armen over elkaar, haar absoluut vreselijke broer boos aankijkend. Moest dit? Moest hij echt zo moeilijk gaan doen, gaan bepalen dat híj dit soort dingen mocht uitmaken? Hij was verloofd met iemand die echt niet zoveel ouder was dan zij! Maar oh, ja, dat was vast heel anders. Ugh. Ze zou debuteren dit jaar, maar dat maakte vast geen zier uit voor Henry, hè? Nee, kijk, ze was dol op haar broer, echt, maar hij kon zo verdomde frustrerend zijn.

 

Eleanora wilde zich gewoon geliefd voelen! Gewild! Ze zag dat haar vriendinnen dat allemaal in hun schoot geworpen kregen, waarom mocht zij dat ook niet willen? Waarom was zij zo anders?

 

‘Nee!’ Natuurlijk niet, natuurlijk niet, natuurlijk niet. ‘Waarom zou ik dat willen horen?! Ik ben er heus wel klaar voor! Ik ben bijna vijftien!’ Was dat niet oud genoeg? Ze was praktisch volwassen! Er waren mensen op Zweinstein die op vijftien getrouwd waren! Ze snapte het nooit zo goed, kon zich niet voorstellen dat ze nu al zou trouwen, maar verdomme, een huwelijk was niet hetgeen waar ze naar vroeg. Ze wilde gewoon een vriendje. En als Henry dat niet wilde… tja, zijn probleem. ‘Jij weet gewoon niet waar je over praat!’

 

Als hij niet uitgehuwelijkt was, had hij vast nooit met Maia durven praten.

 

Puh.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ten eerste: natuurlijk wist Henry wel waar hij het over had! Hij was Henry Paget. 

 

Ten tweede: hij had heus wel met Maia durven praten! Hij had het gewoon niet gedaan, omdat ze niet echt direct in zijn blikveld wandelde. Stilletjes, nooit aanwezig op feestjes, omringd door vrienden die hij niet mocht, ja, hij was niet uit zichzelf naar Maia toegewandeld, maar dat was niet zijn schuld.

 

Vond hij.

 

"Bijna vijftien is niet hetzelfde als vijftien," beet hij koppig naar haar, maar op haar vijftiende zou hij gewoon hetzelfde zeggen. Eleanora was er gewoon nog niet klaar voor! "Daarbij ga je je heus niet direct verloven, hoor. Misschien op je twintigste pas. Als het echt moet." Het allerliefste gewoon niet, natuurlijk, want hij zou zijn zusje altijd zien alsof ze twee jaar oud was en vrolijk babbelend achter hem aan hobbelde op benen die hem onmogelijk bij konden houden. Zo hoorde het gewoon. "Misschien moet ik pap vertellen dat Zweinstein niet goed voor je is," dreigde hij.

 

Heel subtiel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eleanora hapte haast gechoqueerd naar adem. Zou Henry dat doen? Zo ja, wat zou papa daarop zeggen? Hij zou haar toch niet van school afhalen… Of wel? Papa was een dreuzel, misschien wist hij niet zo goed hoe belangrijk Zweinstein wel niet was, en misschien zou hij Henry’s nonsens geloven boven haar waarheden. Ze had hier nooit eerder over moeten nadenken, had er ook nooit naar gevraagd, maar het was niet zo dat Henry geen enkele invloed had of zo. Wat een stom concept was. In Eleanora’s ideale wereld wist iedereen dat Henry zo nu en dan de bal missloeg.

 

Nu ja. Vaak, eerder. Wat haar betrof dan. Voor de rest kon ze hem wel volgen, hoor.

 

‘Dat zou je nooit doen!’ snoof Eleanora, niet zo zeker van zichzelf. Maar toch. Niet, toch? Dat zou hij haar niet aandoen, toch? Toch? Toch?! Even kneep ze haar ogen dicht, alsof hij heel ver zat en ze niet zeker was of het wel echt Henry zat, maar na een moment bezinning besloot ze dat haar broer haar niet zodanig haatte dat hij haar ooit zulke verbanning zou aandoen. En als hij dat wel deed, zou ze hem nooit meer spreken. Hm. ‘En als je dat wel doet, spreek ik je nooit meer!’

 

Dat zou hem leren.

 

Hoopte ze.

 

‘Zweinstein is geweldig voor me,’ hield ze koppig vol. ‘Jíj bent niet goed voor me!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×