Jump to content
Césaire Aïssé

[1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

Recommended Posts

Donderdag 16 augustus 1838 - 's avonds - een feest in de balzaal van Hotel Astoria

 

Ze waren nog maar net in Londen en vanzelfsprekend had Élodie zonder al teveel moeite een uitnodiging gescoord voor een chique feest waarbij ze wat dames en heren de toekomst kon voorspellen. Césaire moest mee, hoewel hij ook maar geen enkel moment niet had gewild, want ze had haar zoon natuurlijk nodig als het haar zoveel energie kostte, en nu stonden ze dus in de balzaal, omringd door een menigte mensen die erg onder de indruk waren van Élodie's Franse accent en geweldige manieren.

 

Césaire was vooral onder de indruk van de champagne die hij steeds in zijn handen geduwd kreeg als hij een glas leeg dronk.

 

"Die Engelse mensen hebben echt geen gevoel voor stijl," fluisterde hij in Élodie's oor, want zelfs al sprak hij geen Engels, hij wist heus wel dat iedereen ter wereld Frans sprak, want dat was gewoon een wereldtaal, toch? "Kijk, die jurk is in Parijs al drie weken uit de mode!" Wie wilde daar nou in gezien worden?! "En die vrouw met het torende haar moet echt haar kapper ontslaan. Haar kapsel kan elk moment omvallen!"

 

En dan zou ze vast meevallen. Hij begon te giechelen bij het beeld.

 

Nog harder toen het haar ook inderdaad ineen stortte.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Élodie had niet anders verwacht dan telkens bijgevulde champagne en van ieders blik op haar gericht. Dat was wat ze wilde, waar ze haar hele leven praktisch naar inrichtte en wat ze met een stralende lach ontving. Al de rest negeerde ze, zag ze toevallig niet en als anderen nu echt de behoefte voelden om haar erop te wijzen, ondertekenden ze het stilzwijgende contract dat het hun probleem was. Ze waren hier nog niet lang, maar mensen waren overal dezelfde schepsels met dezelfde zwaktes en dezelfde verlangens en Élodie kon op ze allemaal inspelen. Césaire hielp natuurlijk. Een alleenstaande moeder met een lievig ogende jongen? Jackpot.

 

Was ze niet een tragisch figuur dat sterk stond in een wereld tegen haar algehele concept? Straalde ze niet naast de donkerte van hoe al die Engelsen dachten dat het moest zijn? Was het niet koddig, hoe moeder en zoon met elkaar omgingen, hoe ze elkaar oprecht mochten? Was je niet jaloers, denkend aan hoe je dochter je vertelde hoezeer ze je haatte en aan hoe je zoon je uit de weg ging?

 

Wilde je niet horen dat alles beter werd? Wat voor stralende hittegolven er op weg waren in deze ijstijd?

 

Ze lachte, zachtjes. ‘Goed opgemerkt,’ fluisterde ze terug, voor ze een bezorgde blik op haar gezicht plakte en Césaire aan zijn hand naar de onfortuinlijke vrouw sleurde. ‘Oh, juffrouw!’ schelde ze, alsof ze werkelijk geschrokken was, alsof ze er echt iets om gaf. Ja, ze was te oud om als juffrouw aangesproken te worden, maar zulke zaken konden geen kwaad. Ze wierp een scherpe blik op Césaire om hem aan te sporen haar recht te helpen – huphup – voor ze er een punt van maakte om luidop te vragen: ‘Gaat het wel?’ En iets zachter: ‘Het is niets wat niet op te lossen valt, hoor, geef ons een momentje zonder pottenkijkers.’ Ze knipoogde. ‘Nieuwe kans voor een entree, non?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Césaire glunderde, hij hield van elk compliment dat hij van Élodie kreeg. Oh, ze had een zoete stem, vol zoete woorden die ze zoetjes naar iedereen om zich heen fluisterde, allemaal om hen geld te ontlokken, maar Césaire had al snel gemerkt dat echte complimenten niet zo makkelijk uit zijn moeder te krijgen waren. Ze had hoge eisen, verdiende het natuurlijk ook om die te hebben, en Césaire deed graag zijn uiterste best om het haar makkelijk te maken, hoor, want hij had alles voor haar over. 

 

Daarbij was hij niet echt gewend aan complimentjes krijgen. Het beste waar hij tot nu toe op had moeten leven was oud brood geweest, tot Élodie zijn leven in was komen walsen.

 

"Ah, arme vrouw," brabbelde Césaire troostend in het Frans, terwijl hij keurig zijn arm naar haar uitstak, zodat ze erop kon leunen. Nu was hij eigenlijk maar een schraal en iellig ding, maar een vrouw ondersteunen lukte hem nog wel. "Ik help wel." En toen ze eenmaal recht stond, klauterde Césaire snel op een stoel en begon hij haar kapsel te repareren. Hij was handig met die kleine vingers van hem en had al meer dan eens een jongedame in zijn bordeel geholpen. "Ziet dit er goed uit?" vroeg hij meer aan Élodie dan de vrouw, want wiens mening was hier nou belangrijker? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De vrouw zag er lichtelijk overdonderd uit door alle gebeurtenissen, maar leek wel dankbaar om de hulp. Ja, ja, het had in principe discreter gekund, maar in principe had mevrouw hier haar kapsel ook degelijk ineen kunnen steken, dus dat was ook weer zo’n ding. Ergens was ze blij dat Césaire zo handig met haartooi bleek. Ze had een goede jongen uitgekozen, vond ze telkens weer, allemaal te danken aan haar goede instincten natuurlijk – hij had kleine talenten die bij dit soort akkefietjes de boel konden redden, hij had het benodigde observatievermogen voor een leven in haar branche en dat hij zo glunderde bij het kleinste vriendelijke woord, was alleen maar mooi meegenomen.

 

Kritisch bekeek ze het kapsel. ‘Hm… Ik denk dat het wel wat steviger kan?’ zei ze, enigszins vragend aan de vrouw, maar niet al te gemeend. Ze zág dat het beter kon en dus moest Césaire dat maar even doen en dan kon ze alle dankbaarheid in ontvangst nemen en gloeien onder de aandacht voor de rest van de avond, Césaire in het kielzog. Misschien dat ze hem wat meer sociaal kon laten doen als ze hem wat Engels doceerde, maar dat was zo veel moeite en eerlijk gezegd vond ze het wel een fijn idee dat de communicatie voornamelijk langs haar moest. Nodig zijn was best prettig. ‘Kijk!’ Ze sommeerde snel een spiegel, leek haar wel zo handig, en toonde de vrouw haar spiegelbeeld. ‘Ziet u er niet geweldig uit?’ Ze glimlachte haar stralend toe, net alsof ze zelf iets gedaan had. ‘Zo maakt u ongetwijfeld indruk op iedereen!’ Ah, wat slijmen kon nooit kwaad. Ze gebaarde dat Césaire terug naast haar moest komen staan, nú, terwijl ze samenzweerderig haar volume wat dempte. ‘Maar er is iemand in het bijzonder, niet dan?’

 

Het was niet heel lastig geweest om dat te zien, maar mensen vonden zichzelf toch altijd zo subtiel als iets dat de vrouw bloedrood kleurde. Ze lachte zachtjes. ‘Staat u al ver in de jacht?’

 

Ze wilde wedden van niet. Vrouwen als dit spraken niemand als eerste aan. Nu ja, maakte het alleen maar gemakkelijker om haar zo ver te krijgen om in haar sprankelende talenten te geloven om haar de liefde te bezorgen. Het enige wat ze daarvoor moest doen, was mejuffrouw in een heel gesprek krijgen en dit feest misschien al of het volgende, volledig afhankelijk van hoe naïef mejuffrouw was, Césaire het beetje liefdesdrank in de handen te drukken dat ze altijd bij zich droeg om de kansen op succes te verhogen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als Élodie zei dat het steviger moest, dan moest het steviger, dus ietwat hardhandig trok Césaire de lokken aan, tot alles zo strak stond dat de beste vrouw niet meer met haar hoofd kon draaien, maar wie mooi wilde zijn, moest pijn lijden, toch? En daarbij was deze vrouw daar vast wel wat aan gewend en het stond mooi, dus hij klauterde keurig van de stoel af om precies op tijd naast Élodie te gaan staan en gefascineerd toe te kijken hoe ze haar spel deed.

 

Zelfs nu Césaire wist dat Élodie niet daadwerkelijk een ziener was, vond hij wat ze deed nog steeds bovennatuurlijk, de manier waarop ze zo kon zien wat andere mensen dachten, wat hun fantasieën waren en hun angsten, en meer dan dat: hoe Élodie dat allemaal precies voor zichzelf kon gebruiken. Als Césaire in een aardigere omgeving was opgegroeid, zou hij vast daar zijn bezwaren over hebben, maar hij had nooit de moeite genomen om een echt geweten te ontwikkelen. Zolang hij aan het einde van de dag maar een volle buik had en er goed uit zag, wat wilde je nog meer?

 

Terwijl Élodie haar blik netjes op de vrouw gericht hield, keek Césaire goed om zich heen, op zoek naar de mensen die telkens naar hen keken. Oh, de meeste blikken waren gericht op Césaire en Élodie, maar er was een man wat verderop die zijn blik niet van de vrouw af kon houden. Af en toe keek hij weg, alsof hij het expres deed, en dan binnen enkele seconden dreef zijn blik weer terug. "De man in het zilveren pak links van je," fluisterde hij naar Élodie. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Élodie begon aan een kalm gesprekje met haar liefste prooi van de dag, terwijl ze Césaire een aai over de bol gaf en hem zoetjes zei om hen een glas wijn te halen. Voor Élodie Césaire gevonden had, had ze dingen als codes altijd klinkklare onzin gevonden, zoiets typisch dat ze zich er niet mee wilde inlaten, maar nu ze haar zoon, zoals ze hem had geïntroduceerd, had, was het alleen maar handig gebleken om hem met een paar simpele zinnen die niemand anders begreep op pad te sturen.

 

Wijn, lieve jongen, tijd om Zilveren Pak hierheen te halen, tijd om te doen alsof je een deel van mijn talenten hebt en ik zal trots op je lijken, goed? En we zullen dit verhaal romantisch afsluiten en terwijl zij twee druk bezig zijn met verliefd zijn, neem je hun geld af, goed?

 

De aandacht van hun publiek begon te verslappen, merkte ze. Heel even was het dramatisch geweest, een ineenstortend kapsel en Élodies immer licht theatrale stem, maar nu ze over de mode begonnen te tateren (“Vind je ook niet dat zilver de beste kleur is die de afgelopen tijd in de mode is geraakt?” Afgeleide blik: check. “Zeker bij mannen, vind je niet?” Blos: check. “Mannen die iets nieuws durven te doen met hun pakken in plaats van altijd maar dat zwart…” Lachje, hetzij trots, hetzij nerveus, of misschien iets ertussenin: check), leek het alles plots minder interessant. Aan de ene kant was dat jammer: Élodie híéld van aandacht, maar aan de andere kant… Zo kon Césaire wel gemakkelijker zijn taak uitvoeren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×