Jump to content
Césaire Aïssé

[1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

Recommended Posts

Donderdag 16 augustus 1838 - 's avonds - een feest in de balzaal van Hotel Astoria

 

Ze waren nog maar net in Londen en vanzelfsprekend had Élodie zonder al teveel moeite een uitnodiging gescoord voor een chique feest waarbij ze wat dames en heren de toekomst kon voorspellen. Césaire moest mee, hoewel hij ook maar geen enkel moment niet had gewild, want ze had haar zoon natuurlijk nodig als het haar zoveel energie kostte, en nu stonden ze dus in de balzaal, omringd door een menigte mensen die erg onder de indruk waren van Élodie's Franse accent en geweldige manieren.

 

Césaire was vooral onder de indruk van de champagne die hij steeds in zijn handen geduwd kreeg als hij een glas leeg dronk.

 

"Die Engelse mensen hebben echt geen gevoel voor stijl," fluisterde hij in Élodie's oor, want zelfs al sprak hij geen Engels, hij wist heus wel dat iedereen ter wereld Frans sprak, want dat was gewoon een wereldtaal, toch? "Kijk, die jurk is in Parijs al drie weken uit de mode!" Wie wilde daar nou in gezien worden?! "En die vrouw met het torende haar moet echt haar kapper ontslaan. Haar kapsel kan elk moment omvallen!"

 

En dan zou ze vast meevallen. Hij begon te giechelen bij het beeld.

 

Nog harder toen het haar ook inderdaad ineen stortte.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Élodie had niet anders verwacht dan telkens bijgevulde champagne en van ieders blik op haar gericht. Dat was wat ze wilde, waar ze haar hele leven praktisch naar inrichtte en wat ze met een stralende lach ontving. Al de rest negeerde ze, zag ze toevallig niet en als anderen nu echt de behoefte voelden om haar erop te wijzen, ondertekenden ze het stilzwijgende contract dat het hun probleem was. Ze waren hier nog niet lang, maar mensen waren overal dezelfde schepsels met dezelfde zwaktes en dezelfde verlangens en Élodie kon op ze allemaal inspelen. Césaire hielp natuurlijk. Een alleenstaande moeder met een lievig ogende jongen? Jackpot.

 

Was ze niet een tragisch figuur dat sterk stond in een wereld tegen haar algehele concept? Straalde ze niet naast de donkerte van hoe al die Engelsen dachten dat het moest zijn? Was het niet koddig, hoe moeder en zoon met elkaar omgingen, hoe ze elkaar oprecht mochten? Was je niet jaloers, denkend aan hoe je dochter je vertelde hoezeer ze je haatte en aan hoe je zoon je uit de weg ging?

 

Wilde je niet horen dat alles beter werd? Wat voor stralende hittegolven er op weg waren in deze ijstijd?

 

Ze lachte, zachtjes. ‘Goed opgemerkt,’ fluisterde ze terug, voor ze een bezorgde blik op haar gezicht plakte en Césaire aan zijn hand naar de onfortuinlijke vrouw sleurde. ‘Oh, juffrouw!’ schelde ze, alsof ze werkelijk geschrokken was, alsof ze er echt iets om gaf. Ja, ze was te oud om als juffrouw aangesproken te worden, maar zulke zaken konden geen kwaad. Ze wierp een scherpe blik op Césaire om hem aan te sporen haar recht te helpen – huphup – voor ze er een punt van maakte om luidop te vragen: ‘Gaat het wel?’ En iets zachter: ‘Het is niets wat niet op te lossen valt, hoor, geef ons een momentje zonder pottenkijkers.’ Ze knipoogde. ‘Nieuwe kans voor een entree, non?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×