Jump to content
Sign in to follow this  
Valentina Callahan

[1838/1839]If adventures will not befall a young lady in her own village she must seek them abroad

Recommended Posts

Augustus 1838 

 

De hele vakantie lang was Valentina de brave dochter geweest die haar ouders zo graag wilden zien, maar even eerlijk, de brave dochter uithangen was lang niet zo interessant als Valentina graag zou willen en ze kon toch niet zomaar op school komen zonder dat ze een cool verhaal te vertellen had. Zeker niet in een afdeling als Griffoendor waar ouderejaars niets anders deden dan tijdens hun vrije weken met draken vechten en bijzondere evenementen bijwonen, of dat was toch het beeld wat Valentina van ze had. Gelukkig had ze nog wel een plan. Voor de zomervakantie had ze met Boreas afgesproken dat ze eens samen naar Rome zouden gaan. Het was geen hele serieuze afspraak, meer gemaakt tussen wat gegiebel door, maar hoe meer ze er over nadacht, hoe meer ze eigenlijk wel echt wilde gaan. 

 

Klein probleempje was dat Rome helaas niet om de hoek lag en er ook nog eens een grote zee zat tussen Engeland en Italië. Je kon niet doodleuk het haardvuur in stappen en dan vervolgens voor het Colosseum weer er uitrollen. Verschijnselen konden ze ook nog niet, want daar waren ze veel te jong voor en Valentina had wel overwogen om hulp te vragen aan iemand die hen daarbij kon helpen, maar zoveel oudere mensen die ze ook kon vertrouwen kende ze niet. Haar moeder ging ze het absoluut niet vragen, van haar vader was ze bang dat hij het zou verklappen en helaas had ze geen oudere broers en zussen die haar hierbij  konden helpen. Misschien dat Boreas wel broers en zussen hadden die oud genoeg (en ervaren genoeg, want het was best een reis) waren om hen naar Rome te brengen, maar heel stoer was het eigenlijk ook weer niet, om andere zo om hulp te vragen. Was het niet veel gaver als ze op hun eigen houtje in Rome zouden komen. Dat was pas echt een avontuur. 

 

Hoe dan, vraag je je misschien af. Nou, met een viavia natuurlijk. Helaas moesten alle viavia's aangevraagd worden via het Ministerie van Toverkunst en namen die meestal geen verzoeken aan van dertienjarige meisjes die graag de wereld over wilden reizen, maar Valentina had van een paar vrienden van haar vader, die bij het Ministerie werkten, wel eens gehoord dat er ook illegale winkels bestonden waar ze Viavia's maakten en verkochten. Dus, hoefden ze alleen maar zo'n winkel te vinden, een viavia naar Rome te kopen en voila, hun avontuur was begonnen. Klonk simpel, niet waar. Het enige lastige was hoe ze zo'n winkel moest vinden, maar iedereen wist eigenlijk wel dat alles wat een beetje gevaarlijk of niet helemaal legaal was altijd wel te vinden was in de Verdonkere Maansteeg. Valentina was nog niet eerder in de Verdonkere Maansteeg geweest, maar als het van het Ministerie mocht bestaan, kon het vast niet echt verschrikkelijk zijn. 

 

Natuurlijk was Valentina niet alleen gekomen, maar had ze Boreas meegenomen en ze kneep even zenuwachtig in zijn hand toen ze -na even goed gekeken te hebben of niemand hen echt in de gaten had- hem het donkere steegje in trok. "Ik heb geen idee hoe zo'n winkel er uit ziet, maar anders moeten we maar gewoon eens ergens binnen kijken, denk ik?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

In principe had Boreas het ook aan Ef kunnen vragen of hij hen toevallig naar Rome kon brengen, maar eerlijk gezegd was dit veel leuker. Boreas had geen ouders die hem constant in de gaten hielden om er toch maar zeker van te kunnen zijn dat hij geen duvelstreken aan het uithalen was, dus voor hem was het een stuk gemakkelijker geweest om met Valentina weg te sluipen, maar zelfs hij, zo gewend aan om de zoveel tijd een volledig nieuwe omgeving en aan elke mens die het circus trekken kon, kon niet zeggen dat de sfeer die er hier hing hem bekend voorkwam. Het was zo nieuw, zoiets totaal anders dan hij gewend was. Niet zo… verwelkomend. Alsof je hier in theorie mocht komen, maar iedereen het zou appreciëren als je rap de deur weer uit was. En Boreas was daar nooit goed in. Boreas was altijd degene die het eerste kwam opdagen en als laatste pas de deur uit was.

 

Hij gaf Valentina een kneepje terug, voor hij koppig (ja, oké, hij was zenuwachtig, maar hij ging dat heus niet laten zien! Ze hadden samen besloten om dit te proberen en nu nog terugkrabbelen was alleen maar stom) om zich heen keek om een winkel te vinden die eruit zag alsof ze er een viavia zouden verkopen. De etalage met alleen maar drankjes liet hij achter hen, de winkel zonder etalage eveneens, en ergens daarna vond hij een winkel die er een beetje uitzag als een winkel waar ze alles wel verkochten. ‘Misschien hier?’ suggereerde hij, in zijn hoofd subtiel knikkend. ‘Ik denk dat het een rommelwinkel is… Als ze het hier niet hebben, weten ze vast wel waar dan wel, niet?’ Hij kon van buitenaf niet zien of de eigenaar er vriendelijk uitzag of niet, maar eerlijk gezegd ging hij er bij voorbaat al vanuit van wel. Hij was niets anders gewend.

 

Met enig ongeduld duwde hij de zware deur open en keek hij om zich heen. Hij probeerde er volwassen uit te zien, ouder dan hij werkelijk was, maar nu pas dacht hij eraan dat hij misschien “oudere” kleren had moeten aandoen, in plaats van zijn gewoonlijke kleren, meer op zijn plaats op een circus en altijd ergens wel vuil, die nu zo, zo uit de toon schenen te vallen. Nu ja. Daar kon hij nu niets meer aan doen. Hij knikte naar een dolk ergens op een tafel. ‘Die ziet er echt heel scherp uit,’ fluisterde hij tegen Valentina. ‘Ik hoop dat het dat niet is. Zie je iets dat het wel zou kunnen zijn?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×