Jump to content
Felicia Harding

[1838/1839] Reasons not to die

Recommended Posts

Eric vond het ook prettiger als Felicia eruit zag als Felicia, als ze niet langer hem er zowel aan aan herinnerde dat hij een ontzettende hekel had gehad aan zijn vrouw en dat die vrouw op dit moment nog altijd levenloos in zijn kelder lag. Hij zette tegenwoordig bloemen in de vaas naast haar bed. Het was stom, natuurlijk was het stom, het schoot niet op. Het maakte niets goed, zou nooit iets goedmaken, nu niet en nooit niet en sowieso kon iemand als Eric beter niet beginnen met dingen goed willen maken. Hij had teveel gedaan, hij zou teveel blijven doen, omdat dat de enige manier was om te blijven leven en om Felicia gelukkig en gezond te houden en om zijn vader te helpen. Eric was geen persoon die dingen recht kon zetten. Hij kon niets met een geweten, hij kon maar beter zonder verder. En toch zette hij die bloemen neer en verving ze af en toe. In de volle wetenschap dat Lissa als ze wakker was niet eens zou appreciëren.

 

Zouden vast de verkeerde soort bloemen zijn, ofzo.

 

“Oh, goed zo,” glimlachte hij. “Blij voor je.” Was hij ook, en hij vond het ook best prima wat ze aan het doen was. Het zou goed staan, Vasilisa’s finishing school, en zijn vrouw had altijd zoveel commentaar gehad op het Britse schoolsysteem, waar hij patriottisch knettergek van was geworden tussen twee haakjes, dus het was ook heel geloofwaardig. Bovendien was het een elegante manier van informatie verkrijgen, een waaraan zijn toch wel seksistische vader nooit zou hebben gedacht. Dames hoorden wat hem betrof niet in spionage. Ha. Hij kon gedachten van mensen lezen... hij zou toch beter moeten weten. Maar Eric ging hem niet corrigeren. Ging gewoon dit stilletjes op zijn eigen manier anders doen. Zijn vader zou er alleen maar profijt van hebben.

 

Of tenminste, dat had hij toch gedacht. “Bij mijn vader?” vroeg hij verward, en hij ging alvast in bed liggen. “Ik... dat lijkt me wel een erg onveilige plek. Dan moet je ze ook Occlumentie leren.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat is anders," hield Felicia koppig vol, want het was anders. Natuurlijk kun je je niet overal tegen beschermen, dat wist ze ook heus wel, en ze was ook heus niet van plan om haar hele familie op te sluiten in de kelder, gezellig bij Lissa, zodat ze de rest van hun leven in alle rust door konden brengen, maar voor zover Felicia doorhad, ze wist ook heus wel dat ze niet alles wist en dat Eric haar niet alles vertelde, was Thomas nu en de rest van hun leven een gevaar voor hen. Als ze hem zouden uitschakelen, dan hoefden ze niet bij elk Silvershore feest te hopen dat dit niet de ene gelegenheid was dat hun hele leven als een kaartenhuis in elkaar zou storten.

 

"Dat snap ik ook wel," gaf ze toe en ze nestelde zich weer tegen Eric aan, want, oké, haar doel was dus niet perfect, maar... toch. "Ik wil het ook niet... direct." Nogmaals, het duurde nog wel een tijdje voor ze de juiste plannen hadden en alle schaakstukken op hun juiste plek stonden. "Maar het zal toch op een dag moeten, toch? Je moet het sowieso ooit overnemen, je vader blijft niet voor eeuwig leven." Ha, dat zou er ook nog eens bij moeten komen. "Ik kan me alleen niet voorstellen dat hij er nooit achter zou komen en dan heb ik liever dat we daar van tevoren al rekening mee hebben gehouden." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ha, kijk, dit argument werkte beter. Hij kroelde haar een beetje, aaide over haar rug en stond er maar weer eens versteld van hoeveel ze eigenlijk van hem hield. Want dat was natuurlijk de reden dat dit argument wel werkte en ‘ik ben nogal dol op mijn vader’ niet: de negatieve consequenties voor hem bij dit voorstel werden nu duidelijk en voorstelbaar en rationeel, en die woog ze dan op tegen haar eigen problemen en dan had hij vastere grond onder zijn voeten. Terwijl hij de consequenties in eerste instantie eigenlijk groter vond of erger vond. Hij had al meerdere kansen gehad om te doen wat hij volgens Felicia moest doen wat betreft zijn vader. Om hem te doden of tenminste om niet zijn leven te redden. Maar hij was voor dat laatste gegaan, telkens weer, omdat hij niet klaar was voor het alternatief en dat misschien nooit zou zijn.

 

“Misschien vind hij het over een tijdje minder erg?” opperde hij schouderophalend. “Het zou niet meer zoveel uit moeten maken – we hebben het verborgen, dus David is gestraft, en het was een ongeluk.” Met Vasilisa. Ja, desondanks ging Thomas het verschrikkelijk vinden. Verraad. Was het ook. En bovendien zou het duidelijk maken dat Eric dingen voor hem kon verstoppen. Die confrontatie zou niet goed gaan. “Maar hoezo kun je je niet voorstellen dat hij er nooit achterkomt? We hebben nauwelijks sporen achtergelaten en hij let nou ook weer niet zo goed op je.” Want hij is sexistisch en allang tevreden met je, want, babies en manieren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Misschien vond hij het over een tijdje minder erg... Felicia wierp een twijfelende blik omhoog, want hier geloofde ze dus echt helemaal niets van. Nee, hoe langer het zou duren voordat Thomas Silvershore erachter kwam, hoe erger het zou zijn, juist, dacht hij niet? Want dat betekende dat Eric en zij al die tijd iets voor hem verborgen hadden kunnen houden. Misschien dat hij zelfs niet eens meer de rest van zijn familie zou kunnen vertrouwen. Zaira, Harold en Stephen... en natuurlijk zelfs de andere kant van de familie, met Hunter en Seth en hun families. Hoeveel slachtoffers zouden er dan vallen? 

 

Ze begreep maar niet dat Eric dat risico durfde te nemen.

 

"Nou, wat ik al zei," zuchtte Felicia. "Hij hoeft maar paranoïde te worden en op zoek willen te gaan naar of we iets voor hem verborgen houden. De kelder is goed beschermd en hij komt er heus niet zomaar in, maar de kans is groot dat hem wel begint op te vallen dat er iets is." En dan? Hoe moesten ze hem er dan ooit van overtuigen dat het niets was? Nou, dat was waarschijnlijk het moment waarop Eric gewoon wilde wegrennen, maar het zou alsnog zoveel simpeler kunnen...

 

"Je vindt me niet vreselijk, toch?" vroeg ze bezorgd. "Dat ik hieraan denk?" 

 

Raar dat je als professionele moordenaars je alsnog zorgen kon maken of de andere professionele moordenaars je het moorden kwalijk namen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Die kans valt heus mee,” voerde Eric rustig aan. “Het lijkt voor ons duidelijker, omdat we weten dat er iets is, omdat we weten wat er is. Eigenlijk, uiterlijk, zonder die voorkennis, merk je echt niets aan ons, hoor.” Ook al had hij Felicia’s conclusies inmiddels wat af weten te zwakken, desondanks wilde hij hierin wederom geen risico nemen. Beter om alle argumenten aan te voeren die hij had, dan ook maar een kansje te laten dat ze zou blijven denken dat dit toch echt het beste idee was. Zou ze toch wel, ze was ontzettend eigenwijs, Ravenklauwers waren altijd overtuigd van hun eigen gelijk. Maar dan had ze in elk geval alles ertegen gehoord wat hij tegen haar in kon brengen en misschien dat er iets bleef hangen. “Er zijn altijd zoveel dingen waar hij enige stress aan kan wijten - ons waardeloze huwelijk enzo...” Wat dat betreft erg handig, nietwaar, al had hij gewild dat hij of vooral Lissa daar destijds wat minder demonstratief in was geweest: het was nu vermoeiend om het soms geloofwaardig vol te houden. Vaak vermakelijk ook wel... maar soms ook gewoon teveel.

 

Hij fronste, keek haar aan. “Verschrikkelijk... nee, natuurlijk niet.” Hij haalde zijn schouders op. “Zou ik in jouw positie ook doen.” Maar cruciaal, hij zat niet in haar positie. “Je kent hem niet zoals ik hem ken...” Voorzover Eric zijn vader kende. 

 

Had ze gelijk?

 

Dat wilde hij niet weten. 

 

“Je zou het me wel zeggen, toch? Als je zoiets ging doen?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze vond het nog steeds niet goed genoeg, eigenlijk, dat hij waarschijnlijk niets zou merken en dat de kans heus wel mee viel. Het frustreerde haar hoe blind Eric leek te zijn jegens zijn vader, hoe gewillig hij was om diens geboden te accepteren. Ja, ze leefde nog en dat kwam enkel omdat Eric toch besloten had om in rebellie te gaan, maar... toch. Ze wilde meer, ze wilde dat ze zich nooit meer onveilig hoefde te voelen, hoe onrealistisch dat ook was, en ze wilde dat haar kinderen dat ook niet waren, en meer dan nog... ze wilde dat Eric veilig was.

 

Ja, ja, dat ging lastig samen met hun levensstijl, maar op dit moment wilde ze gewoon hun grootste probleem aanpakken.

 

Ja, zou hij in haar positie ook doen, had hij in haar positie ook gedaan, vandaar dat haar moeder overleden was, maar toch was het verkeerd als zij het deed. Om redenen die ze nog steeds niet echt goed begreep.

 

Felicia zuchtte. "Ik weet het niet," gaf ze toe. "Ik wil het niet doen zonder overleg, zonder een plan, maar..." Maar ze dacht dat hij er iets te dicht bij zat en zijn vader om de verkeerde redenen in leven wilde houden. "Maar soms is het beter om er zo min mogelijk mensen bij te betrekken, toch?" Ja joh, verschuil je daar achter. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Wat?” Hij maakte zich los, ging rechtop zitten, keek haar scherp aan. Ja, het was beter om er zo min mogelijk mensen bij te betrekken, maar Eric telde niet als ‘mensen’, en als ze hem ergens niet bij betrok dan ging het niet om dat argument. Dan ging het erom dat ze hem niet vertrouwde, zijn inschatting niet vertrouwde, en dat stak. Zijn vader die te overlijden kwam en hij die zich altijd af zou moeten vragen of dat aan zijn ‘vrouw’, aan zijn geliefde had gelegen? Dat zou ook steken. Dat kon hij niet aan. Op meerdere fronten. Want hij zou op die manier zijn vader verliezen, iets wat hij tot nog toe altijd schielijk gemeden had. Het zou zijn schuld zijn: hij had Felicia in leven gehouden. Hij had geen spijt, maar hij wilde dat ook nimmer krijgen.

 

En hij durfde evenmin te wedden dat hij Felicia niet verliezen zou bovendien. Omdat wanneer zoiets tussen hen kwam... omdat hij niet wist of hij daarmee in het reine zou kunnen komen. Dus sprak hij woorden die hij tot aan dan toe nooit had gedacht tegen haar te zullen gebruiken. “Ik verbied het, Felicia.” Bam. Hij had er onmiddellijk spijt van. Wat was het punt van Felicia dingen verbieden? Gehoorzaam was ze niet.

 

Maar hij had het gezegd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij verbood het, sloeg gewoon de deur van het plan dicht, zonder verdere discussie, zonder andere mogelijkheden, hij verbood het. Felicia wist dat het moeilijk voor hem was, was heus van plan om het niet morgen te doen, wilde veel liever duizend en één manieren proberen te vinden om Eric alsnog te kunnen overtuigen, het allerliefste voordat het te laat was, maar in plaats daarvan blokkeerde Eric alles direct, omdat hij het verbood.

 

"Je verbiedt het?" herhaalde ze, nutteloos terwijl ze zichzelf overeind duwde, maar gewoon om de stilte tussen hen te vullen met woorden die hij mogelijk nog terug zou kunnen trekken. Ze ging er vanuit dat hij het niet wilde, dat hij het meende, want Eric was het type die alleen dingen zei die hij echt meende op dit soort momenten (en verder altijd loog, maar ach, dat had ze nooit erg gevonden), maar hij had het verboden. 

 

"Je geeft me nu niet echt het vertrouwen dat je hier zonder vooroordelen over na kunt denken," zei ze koel. "Dus waarom zou ik naar je moeten luisteren?" Zo werkten ze niet, hadden ze eigenlijk nooit gewerkt. Het 'doe gewoon wat ik zeg' had Felicia altijd al aangevochten, ze wilde altijd precies weten waarom ze iets deed, zodat ze zelf kon bepalen of het het waard was of niet. 

 

En dat wist Eric ook. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij loog niet altijd! Hij loog veel... Maar hij probeerde tegen Felicia juist meestal eerlijk te zijn, had bij haar meestal ook geen reden om te liegen. Over veel dingen niet, tenminste. Hij kon haar meer vertellen over zijn leven en zijn plannen dan aan wie dan ook anders, wilde haar ook meer vertellen, omdat ze zo met zijn leven en zijn plannen vervlochten was. Hij zei alleen niets als het nodig was om niets te zeggen. Als ze het even niet kon hebben, bijvoorbeeld, omdat ze in Azkaban zat en daar al bijna aan onderdoorging en meer dan genoeg aan haar hoofd had. Maar toen had hij haar toch ook verteld dat hij haar moeder had gedood? Ze hadden daarom toch juist een uitstapje naar buiten de gevangenis gekregen. En over Lissa had hij haar ook verteld, toen ze weer thuis was en er weer iets mee kon... En hij liet haar in zijn hoofd, en hij gaf haar inkijkjes in zijn meest beschermde gedachten...

 

Oké, hij loog over Isaac. Oké, hij loog over Seth – niet dat ze daar veel naar vroeg – en... goed, hij loog over zijn vader en hij verbloemde die elementen van zijn geschiedenis waarvan hij wist dat ze er met afschuw op zou reageren maar hij liet haar tussen de regels toch veel weten? Ze had een beter beeld van hoe hij was dan wie dan ook.

 

Overigens, kon hij voor dit soort momenten niet zijn tweeling trainen dat ze iets van zich lieten horen zodat hij een excuus had om zich uit de voeten te maken? Dat ze reageerden op de scherpe stilte die nu was gevallen.

 

Hij zuchtte, de spijt in zijn ogen te lezen maar niet in zijn uitdrukking per se. “Jij bent ook niet objectief, hij had je bijna vergiftigd.” Daarom was ze juist heel objectief, maar goed. “Ik kan... ik kan er niet mee leven, als jij hem doodt, Felicia. Als het moet, doe ik het zelf wel.” Want hij vond het minder belangrijk dat hij nog zou kunnen leven met zichzelf, dan met het meisje dat zich uit zijn armen had losgemaakt inmiddels.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, sorry, dat maakte haar minder objectief? Dat ze in de gaten had dat iemand een gevaar voor haar leven was en dat ze daar iets aan probeerde te doen? Felicia fronste boos haar wenkbrauwen, maar wat ze er tegen moest zeggen, wist ze niet. Oh, ze had duizenden argumenten, maar ze kwamen zo'n beetje allemaal op hetzelfde neer en Eric had alles aan de kant geschoven door haar 'niet objectief' te noemen. Alles wat ze zei, zou hij nu onder die categorie schuiven. 

 

Ergens wilde ze dit graag aan hem overlaten, erop vertrouwen dat hij zou doen wat hij nodig achtte, omdat ze zijn grenzen niet over wilde gaan, maar ze vertrouwde er niet op dat hij het daadwerkelijk ook zou doen, dat hij niet altijd een alternatief zou zoeken, of zichzelf eerder zou opofferen. Hij ging er vanuit dat zolang zij het op de één of andere manier wel overleefde, of dat nu hier in Groot-Brittannië was of ergens in een hutje in Siberië waar ze altijd over haar schouders moest kijken om te zien of zijn vader een mes in haar rug probeerde te steken, het wel oké was, maar ze wilde meer. Ze wilde hem, ze wilde hun kinderen, ze wilde hier veilig kunnen wonen.

 

"Je gaat het niet doen," zei ze, killer dan ze ooit eerder tegen Eric had gesproken, behalve misschien in het begin. "Je gaat constant een excuus zoeken om het niet te doen en dan noem je mij niet objectief." Met een snuif liet ze zich weer op het matras vallen en keerde ze zich van hem af.

 

Ze loste het zelf wel op. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×