Jump to content
Sign in to follow this  
Duessa Damarcus

Dont want you in my bloodline

Recommended Posts

Posted (edited)

Cw:Mogelijk uitgebreide  Gesprekken over supriouriteit van bloedlijnen (facisme Harry Potter style dus)

 

Dinsdag 4 september  1838 - Middag - Seneca's kantoor


Dit was niet haar ding.

 

Ze was niet de persoon om complete onderzoeken te doen voor ze ergens aan begon, niet perse uit impulsiviteit want voor ze ergens aan begon had ze er altijd wel over gedacht. Maar ze hield van verrast worden, van niet precies weten waar ze aan begon, van een donkere kamer inlopen en gewoon niet opzoek gaan naar een lichtbron omdat het leuker was om gewoon te gissen.

 

Maar ze had ook doelen, doelen die ze beter ging behalen als ze toch wist waar ze aan begon.

 

Daarom was ze vandaag op Zweinstien, de mooiste en tegelijkertijd meest vreselijke plek op aarde. Duessa was dol geweest op haar schooltijd, haar lessen, het kasteel, maar de mensen (als je het zo kon noemen), waren vreselijk. Ze kon er nog steeds niet bij waarom er mensen met niet magische achtergrond op Zweinstein mochten komen. Het was toch een magische school, een van de beste nog wel. Maar mocht ze ooit kinderen krijgen dan moest er toch echt wat worden gedaan aan de ~anything goes ~ policy van Zweinstein. Anders stuurde ze hen wel naar een school ver weg, Klammfels had een betere reputatie.

 

Maar eerst ging ze nog proberen te redden wat er te redden viel.

 

"Ik had een afspraak met het schoolhoofd", melde ze zich, waarna ze al snel het juiste kantoor werd ingeleid 

Edited by Duessa Damarcus

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sinds de start van het nieuwe schooljaar heeft hij meer dan genoeg werk weer voor zijn kiezen gehad. Spijtig was het zijn eigen schuld geweest, gezien hij in de vakantie alles had laten versloffen. Hij had zich bezig gehouden met andere dingen waaronder zijn zoektocht naar duistere objecten en zo nu en dan het plezante gezelschap van een schone dame, óf leerlinge. Het was een soort midlifecrisis geweest waarin hij zich verkeerde. Inmiddels had hij de middelbare leeftijd van 48 wonder boven wonder, weten te bereiken en het waren enkele diep trieste jaren geweest. Zijn kapitaal werd zo nu en dan aangevuld door de verkoop van de duistere objecten, maar naast het irriteren van puberale halfbloedjes en het bed induiken met meisjes waarbij hun lichamen nog aan het ontwikkelen waren, was er weinig in het leven waar hij nog echt serieus mee bezig was. Als hij nu zou sterven, dan had hij geen nalatenschap en zou alleen zijn arrogante en psychopathische broer herinnert worden, die nooit van zijn leven keihard heeft moeten werken, omdat alles maar op een presenteerblaadje verscheen. Seneca leek gewoon net iets meer op zijn moeder en alleen dat al was een stuk meer karakter! Hij moest alleen gewoon weer even een doel hebben…

 

Drie uur in de middag en elk moment kon zijn afspraak verschijnen. Hij had vernomen dat het een jonge volbloed studente was met dezelfde gedrevenheid die hij vanuit huis had meegekregen: Het verdrijven van halfbloedjes in de samenleving. Hoewel er regelmatig berichten kwamen van personen die wel een gesprek aan wilde gaan met de heer Damarcus, weigerde hij ze één voor één. Dat geouwehoer over morele waarden en het gezeik van ouders was simpelweg gewoon niet iets waar hij op zat te wachten – vooral niet als ze durfden te beginnen over zijn drankgebruik tijdens dat soort gesprekken. Nee, in tegenstelling kwam zijn secretaresse na het kloppen op de deur, binnen met een beeldschone jongedame. Zo één waar hij gelijk voor opstond om zijn pantalon voor glad te strijken. ‘Goedemiddag, miss...’ een lieftallige glimlach verscheen om zijn lippen, terwijl hij soepel zijn hand uitstak. De reden waarom ze hier stond was voor business en aan haar vastberaden bruine ogen te zien, hoefde hij geen reverence te verwachten. ‘…mijn excuses madam, wat was uw naam ook alweer?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haar naam, die geven daar had ze niet echt zin in. Ze wist niet eens waarom, maar dit hele recht voor zijn raap dingen vragen, onderzoek doen terwijl mensen doorhadden dat je het deed, irriteerde haar mateloos. Dus het minste wat ze kon doen was gewoon niet haar naam geven. Het was niet alsof het dit schoolhoofd wat kon schelen, het was niet alsof ze hem nogmaals ging zien, het was niet alsof er iets ergs was aan gewoon een verkeerde naar erdoorheen laten glippen.

 

Willa, Willa Odile  ”, glimlachte ze beleefd terwijl ze zijn hand schudde. Het was de naam van een studiegenootje wat ze vreselijk irritant vond, dus die naam bleef in elk geval hangen.  Hoeveel tijd heeft u als ik vragen mag, dan weet ik hoe veel vragen ik kan stellen”. Ze had er eigenlijk maar een Waarom worden kinderen van dreuzelouders verdomme toegelaten op deze school. Maar ze moest er ook wat omheen verzinnen, om het een echt onderzoek te laten zijn, om haar mening subtiel door de kunnen drukken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij glimlachte met samengeknepen ogen toen ze haar naam vertelde, een naam dat voor hem compleet onbekend was. Geen machtige tovenaarsfamilie van duistere afkomst of iets in die trant, maar toch was er iets aan haar dat als bewijs gold dat zij wel een volbloed was, wat precies was iets waar hij zijn vinger niet helemaal op kon leggen. Het maakte toch allemaal vrij weinig uit, als zij voor hetzelfde wilde strijden als hij, dan had hij heus wel genoeg tijd voor een jongedame die niet vervelend was om naar te kijken.

 

‘Ah..’ antwoordde hij op haar naam. Hij kon moeilijk zeggen dat het een mooie of bijzondere naam was, want dat was het simpelweg niet – het paste ook gewoon niet bij haar, dus Seneca liet het maar hierbij. Hij wees haar naar de comfortabele stoelen voor zijn bureau, waar hij zijn gasten ontving en nam zelf plaats op zijn met goud afgewerkte bureaustoel. ‘Ik heb in principe een halfuur, maar als u mijn belangstelling weet te behouden kan het altijd uitlopen,’ antwoordde hij galant, zoals Seneca kon zijn, maar toch wel met de altijd blijvende kille ondertoon. ‘Mijn excuses madame Odile, kan ik u toevallig plezieren met iets om de dorst te lessen?’ Hij pakte zijn toverstok tevoorschijn en met een paar draaitjes eraan (Weetjewel, hoe voldemort hem altijd sierlijk vasthoudt)  toverde hij  zonder op haar antwoord te wachten een dure fles rode wijn uit zijn kast en twee grote kristallen wijnglazen tevoorschijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×