Jump to content
Harold Silvershore

[1838/1839] To never getting lost again!

Recommended Posts

Maandag 10 september 1838 - 's avonds na de avondklok - vlak voor de deur naar de Griffoendor leerlingenkamer

 

De vorige keer dat Harold en Abigail met zijn tweeën over de gangen hadden gelopen was het een beetje op een mislukking uitgelopen. Of eigenlijk was het met een mislukking begonnen, want ze waren verdwaald geraakt tijdens een rondleiding, maar ditmaal had Harold besloten dat het allemaal beter zou gaan! Ten eerste, ze waren er nu om patrouille te lopen. En ten tweede, ze waren al (bijna) een jaar ouder en dat betekende echt dat ze niet meer zomaar een lokaal binnen zouden lopen en die rare spiegel zouden vinden! Harold wist precies waar dat ding nog lag, vond hij, en hij was van mening dat hij hem voor de rest van zijn jaren op Zweinstein kon ontwijken.

 

Maar toch, voor de zekerheid... "Zullen we naar beneden gaan?" vroeg hij aan Abigail, zodra ze naar buiten stapte. "Daar hangen altijd de meeste mensen rond, als ze er zijn." Alsof hij ooit iemand had betrapt. Maar hij was Hoofdmonitor

 

"Trouwens, nog gefeliciteerd met je badge!" glunderde hij naar haar. "Als Ingram van school afgaat, wordt jij vast de volgende Hoofdmonitor!" 

 

Of ze moest wachten tot hij was afgestudeerd.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Het was met een dubbel gevoel dat Abigail enkele dagen geleden terug was gekomen naar Zweinstein. Ze was het afgelopen jaar van Zweinstein komen te houden… van het grote, duistere en spannende kasteel, van haar vrienden binnen Griffoendor en erbuiten – en toen ze haar brief had gekregen met een zware badge erin waarmee haar werd verteld dat ze Klassenoudste was geworden, had ze dagenlang niet stil kunnen zitten. Dat had er ook mee te maken dat ze van Douglas en Caroline het grootste regenboogijsje had gekregen wat ze ooit had gezien... met bijbehorende suikerhoeveelheden, uiteraard. Abby had niet kunnen wachten tot ze weer naar Zweinstein mocht terugkeren, maar nu ze hier eenmaal was bleek het toch wel weer wat moeilijk om haar familie zo van het ene op het andere moment los te moeten laten. Ze miste de rustige ochtenden in het grote landhuis, de wandelingen om het prachtige meer met haar hond Pebbles en bijna nog het meest om op onverwachte momenten op Douglas zijn rug te kunnen klimmen waarna hij haar als een getemde hippogrief moest rond paraderen. De eerste week was het lastigst geweest, maar dat ze vanavond op het rooster stond om voor de eerste keer te patrouilleren maakte het allemaal wel wat beter! En het was ook nog eens met een van haar beste vrienden, dus Abigail kon haar geluk bijna niet op.

 

Dankjewel!” sprak Abby uitbundig tegen Harold, terwijl ze zich naast hem voegde en ze samen de stille, donkere gang uit begonnen te lopen. Trots gleed haar blik af naar de glanzende badge op haar borst. “En jij met de jouwe! Oh, als we ooit samen Hoofdmonitor zouden kunnen worden… dat zou zo leuk zijn!” Ze glimlachte vrolijk en liet hem voorgaan op de trap naar beneden. “Wat eh.. doe je eigenlijk normaal gesproken met dit patrouilleren?” vroeg ze, terwijl haar donkerblauwe ogen over de toortsen aan de wand gleden en ze de duisternis in zich opnam. Ze was vorig jaar wel een of twee keren na de avondklok in het kasteel geweest toen het eigenlijk niet mocht, maar toen hadden ze de gang van de Griffoendor leerlingenkamer toch niet helemaal uitgedurfd! Dit was in ieder geval al verder dan ze ooit in het donker was geweest. “Loop je gewoon een beetje rondjes?” Ze keek Harold samenzweerderig aan. Dit was allemaal zo spannend! “Heb je wel eens iemand.. betrapt?”

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Harold zou het wel moeilijk vinden om te moeten kiezen tussen Abigail en Valor, hoor, als hij ooit tussen hen moest kiezen voor wie er HM zou worden. Valor was nou eenmaal zijn beste vriend, dus waarschijnlijk zou hij eigenlijk sowieso voor Valor moeten kiezen, maar om nou direct nee te zeggen tegen Abigail was ook weer zo gemeen, dus hij glimlachte maar aanmoedigend. Wie weet zou het gewoon weer een vrouw nemen wegens #emancipatie, dus in dat geval hoefde hij zich niet schuldig te voelen over Valor!

 

"Oh, het is niet zo moeilijk," knikte hij naar Abigail. "We hebben een route die we ongeveer moeten volgen, maar je mag natuurlijk wel naar plekken heen als je denkt dat je er iets hoort... Eigenlijk niet zo heel slim, die route gaat alleen via alle populaire gangen en die ontwijken mensen natuurlijk als ze over de gangen sluipen." Zou hij overigens wel eens handig vinden als hij zelf 's nachts rondsloop en niet betrapt wilde worden, maar dat was tot nu toe nog niet bij hem opgekomen. Hij was ook nog niet uitgenodigd voor een feestje van de ouderejaars...

 

"ja!" zei hij enthousiast, terwijl hij gebaarde dat Abigail hem de trap af moest volgen. "Vorig jaar een paar keer! Sommigen doen erg moeilijk hoor, die proberen weg te rennen, één keer probeerde iemand me zelfs te vervloeken!" Of te laten struikelen, maar dat klonk lang niet zo indrukwekkend. "Gelukkig weet mijn oom veel van duelleren af, dus die heeft me een goede tegenspreuk geleerd, dus ik kon hem zo pakken!" 

 

Dat was zijn beste avond als klassenoudste geweest.

 

"Misschien moet ik jou die spreuken ook leren," fronste hij. "Ik denk niet dat ze een meisje zullen vervloeken, maar aan de andere kant, criminelen houden zich nooit aan de regels!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Een route?” vroeg Abigail nieuwsgierig, die Harold nog een tweede trap omlaag volgde en lenig over de kapotte tree sprong. “Nu, dan verdwalen we in ieder geval niet!” Ze grinnikte zachtjes toen Harolds blik die van haar kruiste, doelend op hun avontuur van vorig jaar. Als die route inderdaad via de populaire gangen ging, dan zouden ze heus wel weer hun weg terug kunnen vinden… al zag alles er, toegegeven, in het donker iets anders uit. De schaduwen waren langer en het was zo stil! Ze zou er bijna haar toverstaf van trekken om die in de aanslag te houden, maar Harold had dat ook niet gedaan en ze wilde niet overkomen alsof ze bang was. Alleen dat was voordat hij haar vertelde wat voor gevaren deze functie eigenlijk met zich meebracht.

 

“Echt? Ben je vervloekt? Wat gaaf!” sprak Abby enthousiast, terwijl ze nu toch maar wel ietwat onopvallend naar haar toverstaf greep in de kluwen van haar gewaad. Vervloekt worden was niet erg, maar je moest jezelf natuurlijk wel kunnen verdedigen. Dapper liep ze door. “En dat is heel lief van je, Harold! Maar ik weet niet of het nodig is. Ik kan protego, expelliarmus, de vloek van beentjeplak…” Ze glimlachte trots. “Oh, en ook nog aquamenti! Laat ze maar eens crimineel zijn met nat haar, dan kan je jezelf toch echt meer in het openbaar vertonen.”

 

Ze liepen de hoek om en enthousiast keek ze of er al enige ‘criminelen’ te zien waren, maar helaas was de gang leeg.

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Harold werd wel even dieprood, hoor, want hij voelde zich nog steeds stom over de gebeurtenissen van vorig jaar. Abigail leek het gelukkig allemaal niet zo erg te vinden, maar hij was als klassenoudste verdwaald, was dat niet vreselijk?! En dan ja, wat er vervolgens met die rare spiegel was gebeurd... Hij kreeg er soms nachtmerries van, eerlijk gezegd, met zijn vader die vast zat in een spiegel en Harold die er niets aan kon doen... "Ja, een route," zei hij, zijn blos heftig negerend tot hij eindelijk verdween. "Gewoon de normale paden van de leerlingenkamer tot de grote zaal en de uitgang, hoor. We kunnen ook over het terrein wandelen, maar dat is best lastig 's nachts." En het was nou ook weer niet de bedoeling dat een klassenoudste zijn been brak...

 

Eh, nee, hij was niet vervloekt geweest, maar Abigail sprak zo verwonderd, dat Harold het niet kon laten om arrogant te knikken. Natuurlijk was hij vervloekt! Nou ja, hij wist precies wat er met hem zou zijn gebeurd, dat was goed genoeg, toch? "Oh, dat zijn goede spreuken," gaf hij toch wel toe. Wat stom dat ze alle goede spreuken al kende... Nu kon hij haar niets leren! "Oefen je er vaak mee? Want ze kennen in theorie is natuurlijk wel iets anders dan ze dagelijks oefenen..." Harold zelf bereidde zich heel erg goed voor op zijn toekomstige carrière, oké? Hij moest en zou schouwer worden! Hij grijnsde vriendelijk. "Oh ja, met nat haar wil ik ook echt niet gezien worden, hoor." 

 

De volgende paar gangen waren ook al stil, maar eigenlijk was dat logisch, want Abigail en Harold waren vrolijk in gesprek en dus zou iedereen die door de gangen dwaalden hen wel aan horen komen, maar Harold vond het wel leuk om wat met Abigail te praten, met zijn tweeën door de gangen sluipen was een tikje eng in het donker, en ach, nog meer dan genoeg tijd. "Wat vonden je ouders ervan toen ze hoorden dat je klassenoudste werd? En je broer en zus?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abby zag heus wel dat Harold rood werd, maar ze was Brits genoeg om te doen alsof ze het niet doorhad om hem even de tijd te geven om zichzelf weer een beetje bij elkaar te schrapen. Al wist ze niet precies wat de reden was – ze waren nu eenmaal samen verdwaald, al was het haar eerste week geweest… maar hij had toen ook al een beetje raar om die spiegel gedaan! Eigenlijk had ze er al maanden niet meer aan gedacht, maar nu vlogen haar gedachten toch weer naar dat kroontje, de juwelen… het contract van Carrington Carriages. Ze had het aan niemand verteld. Het was haast iets waar ze zich voor schaamde, want ze hield zo van haar broer en zus! Ze wilde niet dat zij onterft zouden worden of met niets over zouden blijven en toch wilde iets in haar toch… alles.

 

Vlug zette ze het weer uit haar hoofd, wat makkelijk genoeg was in deze donkere paden. Het deed haar ergens aan Harold’s spookhuis denken, maar daar wilde ze nu al helemaal niet aan herinnerd worden! Iets met skeletten en vampieren… brrr. Die waren toch nog wel een stukje enger dan wat loslopende leerlingen die ze moesten betrappen. 

 

“Het terrein lijkt me nu een beetje koud” sprak Abigail, terwijl ze haar blauwe ogen onderzoekend over een wandtapijt liet gaan omdat ze dacht dat ze iets zag bewegen. “En nee, ik heb ze eigenlijk al een tijdje niet geoefend… Ik dacht eigenlijk dat ik dat niet verleren zou. Oefen jij ze wel?” Misschien was het inderdaad wel goed om ze te oefenen! Op de een of andere manier wilde ze niet onderdoen voor Harold, die toch een jaar boven haar zat en meer spreuken zou weten dan zij. Als dat betekende dat ze spreuken moest gaan oefenen, dan wilde ze dat best doen.

 

“Ze waren heel blij!” sprak Abby glunderend, terwijl ze Harold aankeek en breed glimlachte. “Ik mocht drie avonden bepalen wat we voor avondeten hadden en ik mocht een nieuw huisdier uitkiezen om naar Zweinstein mee te nemen!” Al had ‘roze prinsessentaart’ helaas niet geteld als avondeten. Dat was dan wel weer een beetje jammer. Haar gezicht vertrok iets, voordat ze op iets zachtere toon verder ging – alsof hem een geheim ging vertellen. Wat het eigenlijk ook wel een beetje was. “Maar ik had Helios erover geschreven en toen had hij mij in de post een kikker gestuurd! En toen was die kikker ontsnapt… nuja.” Ze giechelde even zachtjes. “In elk geval, ik heb nog geen nieuw huisdier kunnen uitzoeken.” 

 

Ze liepen een hoek om en even had ze bijna haar toverstok getrokken omdat ze dacht dat ze iets zag, maar het was haar eigen schaduw. Opgelucht liep ze verder. “En jij? Wat vond je familie ervan dat je Hoofdmonitor bent geworden?”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wacht, Abigail oefende haar spreuken niet?! Harold keek haar verbaasd aan, want het was nooit bij hem opgekomen om niet te oefenen. Als je ergens de allerbeste in wilde zijn, moest je er hard voor werken, dat wist iedereen. "Maar hoe meer je ze oefent, hoe beter je ze kan!" zei hij dus ook snel. Vriendelijk, hoor, want hij was altijd aardig tegen Abigail, maar wel snel. "Ja, meerdere keren per week," knikte hij enthousiast. "In het weekend kunnen we altijd oefenen in het duelleerlokaal, maar er zijn ook andere plekken op Zweinstein, als dat lokaal bezet is. In de leerlingenkamer doe ik het liever niet, maar er is haast altijd wel een leeg lokaal te vinden." Soms moest je even zoeken, er waren nou eenmaal veel leerlingen op Zweinstein en ze hadden bijna allemaal wel behoefte aan lege lokalen, zo raar, maar uiteindelijk was er altijd een plekje te vinden. "En het helpt ook om te oefenen tijdens verschillende omstandigheden en met verschillende personen! Zo weet je altijd direct wat je moet doen." Jeetje, maar één keer een spreuk leren en dan denken dat je hem nooit meer verleerde, dat was raar...

 

Wauw, drie avonden bepalen wat je als avondeten kreeg? Harolds mond viel open, want zijn moeder bepaalde altijd wat hij zou eten en dan zat er altijd een groente bij en sommige groenten vond hij wel lekker, hoor, maar die vond zijn broer dan weer niet lekker en blah, blah. Op de één of andere manier kreeg Harold dan bijna nooit gelijk, want hij was De Oudste™ en dus De Verantwoordelijkste™ en De Volwassenste™. Woorden die, stom genoeg, bijna altijd hielpen bij hem.

 

"Heb je de kikker weer kunnen vinden?" vroeg hij, nieuwsgierig. "Misschien is hij naar een vijver in de buurt gegaan. Kikkers zijn vast slim." Hoopte hij... Helios was er tenminste dol op.

 

"Mijn familie was heel trots!" glunderde Harold. "Natuurlijk mocht ik dat grote feest geven in de vakantie, maar verder heb ik eigenlijk niet echt iets gekregen... Nou ja, heel veel complimenten." En dat was wat waard, hoor, bij de Silvershores! "Maar ik maak me nu wel een beetje zorgen," gaf hij toe. "Want hoe kan ik het nu beter doen?"

 

Nou, ten eerste door op te letten op deze patrouille, want plotseling hoorde hij een raar gestommel. "Ssh!" fluisterde hij snel naar Abigail en hij gebaarde dat ze achter hem moest blijven, terwijl hij voorzichtig naar voren begon te sluipen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Het klonk wel logisch, om spreuken te oefenen. En het was niet alsof ze ze in het geheel niet meer gebruikt had! De meeste had ze nog wel een paar keer in de leerlingenkamer geoefend om andere mensen onder de indruk te laten zijn (al waren dat meer bezweringen, geen vervloekingen!) of waren gewoon handig in het dagelijks leven. Sommige hadden ze ook wel herhaald bij de lessen. Maar om het nou meerdere keren per week te gaan oefenen…

 

“Maar hoe heb je dan ooit nog tijd voor theepartijtjes!” sprak Abby, die Harold verbaasd aankeek en even vergat om door te lopen. “En om de cakejes te bakken voor die theepartijtjes! Dat is juist het leukste deel.” Ze dacht even na, voordat ze zachtjes giechelde. “Of nuja, de huiselven vinden van niet, maar dat is wel het leukste gedeelte.” Om de een of andere reden kwamen ze nu steeds met recepten aanzetten waarvoor je níet het hele aanrecht met meel hoefde te bestuiven! Dat was toch zo jammer… “Ik wil wel een keer mee” besloot ze, terwijl ze enkele stappen draven moest om Harold weer in te halen. “En als je wilt, dan zal ik je leren om cakejes te bakken. Want de huiselven kunnen het wel doen, maar het zoveel leuker om het zelf te doen!” En haar sinaasappel-gember muffins waren het hoogtepunt van elke high tea.

 

“Nee, ik heb de kikker niet meer gevonden” sprak Abby, ietwat sipjes. “Maar Douglas heeft een nieuwe voor mij gevangen en die heb ik teruggegeven aan Helios! Ik hoop maar dat hij niet doorheeft dat het een andere was..” Ze grinnikte even zachtjes, voordat ze haar lichtstraal op iets liet vallen… maar het was niets. Ze had gedacht dat ze iets zag bewegen, maar dat kreeg je nu eenmaal nu ze steeds dieper in het hart van het kasteel kwamen. 

 

“Je feest was echt fantastisch!" voegde ze er glunderend aan toe. "En ik denk dat je het altijd nog wel beter kan doen. Haal je al de hoogste cijfers uit je jaar? Want… - oh.” Abigail schrok een beetje van Harold toen hij ineens wat ineen dook, en ze stapte achter hem met haar toverstaf in de aanslag. Oew, hun eerste persoon die ze strafwerk zouden mogen geven! Dit was zo spannend. “Ik hoorde niks” fluisterde ze opgewonden. “Maar…” Dat was het moment dat ze het ook hoorde – wat gestommel en gefluister. Ze boog zich wat naar Harold toe om zo zachtjes als mogelijk te kunnen praten. “Nu hoorde ik het ook! Waar denk je dat het vandaan komt?”

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ehh.... theepartijtjes? Harold fronste, want die had hij eigenlijk helemaal niet, behalve als zijn moeder wat vriendinnen had uitgenodigd en hij voor een paar minuten moest komen opdagen om te laten zien wat voor stoere jongen hij wel niet was en ooh is hij niet groot geworden en ach dat zonder vader. En af en toe met zijn familie, maar was dat echt een theepartijtje? Hij vond van niet. "Bak jij je eigen cakejes?" vroeg hij verbaasd, want hij had echt nog nooit bedacht dat mensen zelf eten maakten. Daar had je personeel voor, toch? Of je had geen personeel en dan moest het zelf, maar Abigail was rijk! 

 

En raar.

 

Sorry hoor, maar echt! "Is het moeilijk?" fronste hij. "Ik heb nog nooit gebakken... dat is niet echt..." Voor stoere jongens zoals hij, toch??? En voor rijke jongens, dus hij mocht het niet doen vanwege twee redenen. "Maar natuurlijk mag je mee! Leuk!" Dat klonk beter dan bakken, in alle eerlijkheid. 

 

"Wie weet," grinnikte hij. "Maar Helios kennende was hij dolblij dat hij een nieuwe vriend kon maken." Hij was lief hoor, Helios. Een tikje raar, maar echt lief.  

 

Nee, Harold haalde nog niet de hoogste cijfers van het jaar, maar hij zat zeker wel in de top tien door al dat studiewerk dat hij deed, maar op dit moment had hij iets veel belangrijkers om te doen: erachter komen waar dat geluid vandaan kwam. "Hmm..." De gang zelf was leeg, zag hij, nadat hij een hoekje om gluurde, maar ten eerste bestonden er onzichtbaarheidsmantels en ten tweede waren er een paar deuren. "Goed opletten," fluisterde hij naar Abigail, terwijl hij gebaarde dat zij de ene kant van de gang moest afluisteren, dan zou hij de andere doen. Zo snel als hij kon stak hij over naar de andere kant, zonder geluid te maken en hij gebaarde dat Abigail naar de eerste deur kon sluipen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Abigail was niet raar! Ze had gewoon een heel actief kindermeisje gehad die allemaal leuke dingen met haar was gaan doen! En ze was ook geen erfgenaam of iets; wat kon het haar ouders schelen als hun allerliefste, jongste dochtertje van cakejes bakken hield? Zou ze een jongen later vast heel blij mee maken. Ja, Caroline vond het misschien ook een beetje raar, maar haar papa en Douglas klaagden echt niet als ze met verse cakejes aan kwam zetten hoor!

 

“Het is niet heel moeilijk, maar sommige dingen zijn wel moeilijker om te maken dan andere” sprak Abigail vrolijk, die Harold’s terughoudende opstelling straal negeerde. Was ze ook erg goed in, namelijk. “Ik zal je het wel leren” voegde ze er verheugd aan toe, terwijl ze knikte op Harold’s aanbod. Ja hoor, zij wilde wel proberen om Harold te vervloeken! Ze hoopte wel dat hij zich dan een beetje in zou houden – hij was nu eenmaal een jaar ouder dan zij en had meer spreuken geleerd! En blijkbaar oefende hij iedere week vier keer… - maar ze had hem nog niet op onhoffelijkheden kunnen betrappen, dus hopelijk ging hij daar ook dan niet mee beginnen.

 

“Helios houdt volgens mij van alle kikkers” sprak Abby instemmend, voordat ze over Harold’s schouder de gang ingluurde. Ze knikte toen hij naar de gang overstak en met haar toverstaf in de aanslag sloop ze naar de eerste deur. Oh, dit was zo spannend! Ze voelde zich net een ninja. Al wisten ze in 1838 waarschijnlijk nog niet wat ninjas waren. Een detective, dan! Ze miste alleen nog zo’n jas en hoed…

 

Abby klopte drie keer op de deur, wachtte even, hoorde niets en trok de deur toen open! Maar… het was gewoon een lege bezemkast. Of nuja, leeg…

 

“Harold, ik zie iets bewegen!” siste Abigail richting de dertienjarige Hoofdmonitor, terwijl ze zich plotseling afvroeg waarom hij haar eigenlijk aan deze kant van de gang in haar eentje had achtergelaten. “Daar, achter die emmer!”

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh help, Abigail zou hem wel leren bakken. Nou, hij wist nu al dat 1. het helemaal niets zou worden, maar 2. dat hij er met geen mogelijkheid onderuit zou komen. Abigail was lief, maar zoals alle meisjes van haar klasse was ze gewend om altijd gelijk te krijgen en dat jongens dat voor hen deden, dus over elke dagen zou hij vast in de keuken gezet worden en moest hij gaan bakken

 

Als hij zijn moeder om hulp vroeg, zou ze dan een briefje schrijven met dat hij een excuus had om niet mee te hoeven doen???

 

"Als we er tijd voor hebben," probeerde hij nog maar. 

 

NOU, hoezo gebeurde er aan Abigails kant van de gang van alles leuks en niet aan zijn kant? Met een ietwat treurig gezicht keek hij naar zijn saaie-dichte-deuren-kant en rende hij toen zo snel en geruisloos mogelijk naar Abigail, om over haar schouder heen naar binnen te gluren. "De emmer beweegt," fluisterde hij opgewonden. "Als jij er lumos op richt, gooi ik er een verlammingsspreuk op af!" Die kon hij niet zo goed, maar hij had al wat geoefend en hij wilde graag dat Abigail onder de indruk van hem was, dus dan zou het wel goed komen, toch???

 

"Drie, twee, één... PARALITIS!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Inderdaad, de cakejes zouden maar even moeten wachten, want… Oh dit was zo spannend! Abigail deed braaf wat Harold haar vroeg te doen en zette zich ietwat schrap toen de Hoofdmonitor aftelde – wat achteraf een goed idee bleek te zijn, want de spreuk ketste met een schraperig, metaalachtig geluid af en ze kon nog maar net wegduiken om niet geraakt te worden.

 

“Mijn haar is verschroeid!” klaagde Abby ietwat geschrokken, terwijl ze met een sip gezicht enkele haartjes (eh… drie ofzo, maar toch!!) van haar blonde lokken bekeek. Even moest ze op haar lip bijten om niet te huilen, maar dit kon ze! Ze was Klassenoudste en tweedejaars en een Griffoendor en ze zou Harold heus wel laten zien dat ze misschien wel een meisje was maar niet flauwviel van bijna geraakt worden door een toverspreuk, al was ze maar 12 jaar oud en had hij haar vertrouwen nu toch wel een ietsje pietsje geschaad. 

 

“Ehm…” (Ze was een Griffoendor. Een Griffoendor!!). “Dat scheelde maar een haartje” grapte ze uiteindelijk, luchtiger dan ze zich daadwerkelijk voelde. “Het was alleen niet zo heel effectief… nuja, tenzij je het je bedoeling was om mij uit te schakelen.” Abby glimlachte opgelaten, voordat ze het licht van haar toverstaf nogmaals over de emmer liet gaan. Ze nam toch aan dat dat niet zijn bedoeling was geweest! Op dat moment schoof de emmer echter twintig centimeter naar rechts en Abby maakte even een geschrokken geluidje, al haar sensaties plotseling op scherp in het donker van de kast. “Misschien moeten we het nogmaals proberen?” stelde ze voor, al klonk ze iets minder dapper dan eerst. “Dan ga ik alleen wel even achter je staan…”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×