Jump to content
Caspian Thwaite

[1838/1839] Playgrounds look like prisons

Recommended Posts

Vrijdag 22 juni 1838 - Thwaite residence

 

Caspian kwam eigenlijk niet vaak genoeg thuis, daar kwam hij zelf altijd achter op momenten dat hij wel thuis was. Toen hij nog op Zweinstien zat was hij standaard elke zomer wel naar huis gegaan, want school ging nou eenmaal dicht en hij had nooit de behoefte gevoeld om een van die mensen te zijn die ~stiekem~ op Zweinstein bleef. Thuis was prima. Maar uni ging niet dicht, niet op de manier dat hij er niet meer rondhangen, en zo was het gewoon heel makkelijk om zich te verliezen in studentenfeestje, zijn nieuwe werk als manager (hij gaf niet echt meer om zij studie. Deed die vooral voor de club en de vrijheden die zijn studentenkamer hem gaven), het was zo makkelijk om te vergeten dat hij ook nog ergens anders thuis was.

 

Maar elke keer als hij dan thuis was herinnerde hij zich het weer, nam zich voor om vaker thuis te zijn, vergat het vervolgens weer.

Een andere reden om thuis te zijn was ook dat hij iets nodig had, iemand om precies te zijn, zijn moeder om heel precies te zijn. Hij was nog steeds boos op Christabella, op alles wat ze hem aandeed, op alles wat ze hun zoon aandeed door hem niet zijn leven te laten zijn. En als er iemand was die altijd wel goed advies kon geven, zolang het niet om mode ging, en al zijn problemen op kon lossen dan was dat toch wel zijn moeder???

 

Mam”, schuldig keek hij even naar het tafelblad voor hem. Ergens voelde dit toch als een fout toegeven, niet eens zijn fout want het wasl allemaa Christabella’s schuld. Maar toch, hij was er niet echt trots op en het duurde even voor hij zijn moeder aan durfde te kijken. “Mam het is toch waar dat kinderen beide ouders nodig hebben, ik bedoel een kind zonder vader dat kan toch niet

 

Hij probeerde subtiel het water een beetje te testen, maar was eigenlijk veel te kwaad om subtiel over te komen.

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik moet nog zo'n ding maken, maar:

Geraldine Thwaite - gespeeld door Gianna

 

Als het aan Geraldine had gelegen was Caspian inderdaad vaker thuis geweest. Ze hield van haar zoon, van beide zonen overigens, en eigenlijk was het moeilijk om te beseffen dat haar lieve, stralende Caspian zo onderhand een volwassen man was. Eén die wat beters had te doen dan de hele dag met haar thuis doorbrengen en om de vijf seconden haar aandacht te vragen omdat hij weer iets nieuws had om te laten zien of omdat hij gewoon de aandacht van zijn moeder wilde hebben, één met een studie en een carrière en misschien zelfs een vriendinnetje, hoewel hij daar niets over had gezegd. Eigenlijk had Geraldine heel graag de tijd stil gezet toen haar Caspian vijf jaar oud was, maar jongens groeiden helaas op.

 

Maar dit gespreksonderwerp was wel een beetje onverwacht, dus gluurde ze over de rand van haar theekopje naar haar zoon. "Ja, eigenlijk wel," knikte ze naar hem, terwijl ze probeerde te raden waar dit over ging. Oh god, hij had toch niemand zwanger gemaakt?! Ze was er echt nog niet aan toe om grootmoeder te worden, hoor! Ze had nog niet eens een grijze haar! "Natuurlijk kan het wel gebeuren dat ze af en toe opgroeien zonder beide ouders..." of soms helemaal zonder ouders, "maar het is wel het allerbeste voor het kind om een vader en een moeder te hebben." Ze zette met een frons haar theekopje neer, maar de vraag 'waarom' slikte ze netjes in.

 

Caspian zou er vanzelf wel mee komen en tot die tijd kon ze vrolijk doen alsof er niets aan de hand was, toch? Niet dat ze daar het type voor was, maar toch

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zie je

 

Hij grijnsde even triomfantelijke, want zie je Christa hij had gelijk. Zijn moeder zei dat hij gelijk had, dus hij had gelijk.

 

Heel even was hij vooral tevreden met zichzelf, toen drongen de woorden tot hem door en besefte hij zich weer waarom hij dit gesprek begonnen was.

 

Want het was inderdaad beter voor Adrian als hij een vader (en goed ook een moeder) in zijn leven had. Gezien Christabella’s beroep was het nog eens extra belangrijk, maar om dit moment was hij niet in Adrians leven. Elk moment dat hij dat niet was was een moment dat zijn zoon onherstelbare schade op kon lopen omdat hij iets miste in zijn leven.

En vertellen aan je moeder dat je een bastaard had was toch een beetje naar. Dus staarde Caspian eerst gewoon nog vijf minuten lang naar zijn thee terwijl hij deed alsof deze te heet was om te drinken.

 

Ik.. ik moet wat vertellen denk ik”, begon hij en draaide even wat lastig op zijn stoel. Nam een slok thee, wenste zowel dat het alcohol was als dat hij niet zolang had gewacht met drinken. Koude thee was vies. “Er is dit meisje, een meisje van vroeger, en ze heeft een zoon, mijn zoon, en ze heeft het me laatst pas vertelt een jaar later bijna”, hij keek zijn moeder wanhopig aan. Ze moest hem nu wel komen redden hoor. “En ik mag hem niet zien van haar

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×