Jump to content
Harold Silvershore

[1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

Recommended Posts

Zaterdag 25 augustus 1838 - 's middags - Het landgoed waar Harold woont, ergens in Engeland.

 

De badge had hij natuurlijk al opgespeld, ook al was het misschien een beetje opschepperig, maar hallo, hij was Hoofdmonitor geworden en dat moest je toch op zijn minst vieren? Dat hij zo jong al klassenoudste was was ontzettend bijzonder, maar nu ook hoofdmonitor was al helemaal speciaal. Eigenlijk wel frustrerend, want op Zweinstein was er niet veel meer dat je kon behalen dat zo prestigieus was en hij wilde niet dat hij als dertienjarige al de top had behaald, maar daar zou hij later wel wat op verzinnen. Op dit moment moest hij het maar eerst vieren, niet waar? 

 

Vandaar dit feest, speciaal voor alle Griffoendors (en een paar andere uitgenodigden). Hij ging er eigenlijk vanuit dat de ouderejaars niet zouden komen opdagen en hij had ook leraren moeten uitnodigen van zijn moeder dus zo cool was het allemaal niet, maar hij hoopte dat zijn leeftijdsgenootjes en de tweedejaars tenminste wel onder de indruk was. Hopelijk een paar vierdejaars ook en dan tadaa, had hij wel iedereen te pakken, toch? De rest was een bonus. Hij had wel zijn best gedaan om voor iedereen leuke attracties uit te kiezen, dus mochten de ouderejaars opdagen was er genoeg voor hen te doen. 

 

En Harold zelf was natuurlijk trots. "Wie wil er mee in het spookhuis?" vroeg hij enthousiast, want dat was op een carnaval altijd zijn favoriete gedeelte.

 


 

Voor alle genodigden en verdere informatie, zie hier!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk was Thomasin van de partij. Dit soort feestjes waren nu eenmaal belangrijk, vooral voor de leerling in kwestie natuurlijk, maar ook voor haar, dat ze wle op zijn minst haar neus liet zien. Dat sprak immers een non-verbale steun uit voor haar nieuwe Hoofdmonitor. Niet langskomen zou toch een vaag signaal zijn, bijvoorbeeld dat ze niet achter de benoeming van de jongeman stond, of, en dat was misschien wel erger, dat ze de Hoofdmonitoren en Klassenoudsten niet zo serieus nam.

 

Keurig op tijd verscheen Thomasin met Armand en de éénjarige Gabriel voor huize Silvershore. Eenmaal binnen begroette ze beleefd de moeder en grootouders van Harold, waarna ze naar de tuin gingen om het middelpunt van de festiviteiten te begroeten. "Het is een alleraardigste jongeman," vertelde Thomasin met een glimlach aan haar man. "Zeer gedreven en ambitieus. Hij werkt hard om te laten zien dat hij geschikt is voor zijn functie en de bijbehorende taken." Dat was in ieder geval hetgeen wat Thomasin ervan meekreeg. "Ik denk dat je hem wel mag." De vrouw hoopte dat Armand het vandaag naar zijn zin had. Het was voor hem toch een beetje een kennismaking met háár afdeling en háár werk. Ze wilde daarmee een goede indruk maken. Ze was best trots op wat ze het afgelopen jaar al had bereikt met haar afdeling.

 

Thomasin trof Harold juist op het moment dat hij een groepje probeerde te enthousiasmeren voor het spookhuis. Met een lachje keek Thomasin naar Armand. "Goedemiddag jongeheer Silvershore, van harte gefeliciteerd, nogmaals, met uw benoeming. Graag zouden wij ook deelnemen aan het tochtje door het spookhuis. Al vrees ik dat het misschien niet geschikt is voor de jonge Gabriel." Maar wellicht zouden ze daar voor het komende kwartiertje nog wel een oppas voor kunnen vinden. "Mits u het geen probleem vindt dat de oudere en saaiere selectie van de gasten deelneemt? Oh, en graag wil ik u natuurlijk voorstellen aan mijn echtgenoot, Armand Foulkes-Davenport. Armand, dit is mijn nieuwe hoofdmonitor Harold Silvershore." Al had hij dat vast geraden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail was nog nooit op het Silvershore landgoed geweest en keek dan ook haar ogen uit. Het leek natuurlijk wel een beetje op datgeen wat de Carringtons bezaten, en toch was het allemaal zo anders! Abby was zelf nog wat te jong om naar feestjes te gaan, en daarbij had ze ook niet echt het idee dat Douglas en Caroline nou echt werden uitgenodigd voor heel veel feestjes bij de Silvershores… dus misschien kwamen de Carringtons en deze familie gewoon in andere kringen. Of misschien was dat gewoonweg een keuze die haar grote broer en zus maakten, of misschien vertelden ze haar er nooit wat over of was er wat anders aan de hand… in ieder geval, zij was wel vrienden met Harold dus in ieder geval werd ze uitgenodigd voor een van zijn feestjes! Dat de rest van Griffoendor ook tot de genodigden behoorde vergat ze daarbij maar even.

 

Abby stond erbij toen Harold vroeg wie er mee wilde in het spookhuis en wilde gelijk enthousiast roepen dat er niets liever was wat ze deed dan in het spookhuis gaan (ookal was het misschien een beetje eng), maar toen kwam Professor Hastings erbij staan en voor hun afdelingshoofd was iets ander gedrag wellicht wat gepaster. “Goedemiddag, professor” sprak Abby beleefd, doch glunderend – want ze was nu eenmaal vrolijk. Ze maakte een welgemanierde reverence toen de echtgenoot van Professor Hastings aan Harold werd voorgesteld, en liet haar blik voor een moment op de baby Gabriel hangen. Het was nu vast de bedoeling dat ze zich zou aanmelden om even voor het kindje te zorgen terwijl de rest in het spookhuis ging, maar… 

 

“Professor Hastings, ik kan wel…” begon ze, maar ze veranderde toch halverwege haar zin van gedachten en ging vlug een andere kant op. Ze begreep heus wel dat ze hun kind wellicht niet aan onbekend personeel wilden toevertrouwen… maar de Silvershores hadden vast ook wel kindermeisjes rondlopen. “… wat leuk dat u hier bent en meegaat in het spookhuis!” Ze glimlachte zoetjes en verplaatste haar blik naar de attractie. Nu moesten ze vast wachten tot Professor Hastings een oppas had gevonden! Maar ze wilde zo graag...

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er waren zaken die Dorians vader teleurgesteld maakten in zijn zoon. De hertog van Argyll verwachtte immers enig leiderschap van zijn zoon, aangezien bij een erfgenaam die eigenschap toch zo'n beetje aangeboren had moeten zijn, maar Dorian was geen Hoofdmonitor geworden. Hij was sowieso niet de opvallendste Griffoendor, al vond hij zichzelf best ridderlijk. Ridderlijkheid was echter een eigenschap die al zijn afdelingsgenoten hadden, dus was erin uitblinken nogal moeilijk.

Zijn vader moest zich er maar bij neerleggen, vond Dorian, al twijfelde hij of hij zich als compromis dan maar als Klassenoudste zou aanmelden.

Wat zijn vader eveneens wilde, was dat hij naar Harolds feest zou gaan, want sociale contacten waren belangrijk, vooral als je zelf nergens talent voor had. 'Niet wat, maar wie!' had de hertog gebulderd, waarmee hij bedoelde dat het niet uitmaakte wat je kon, maar dat het wel uitmaakte wie je kende. En dus was Dorian op het Hoofdmonitorfeest van Harold Silvershore, die er een hele uitdragerij van feestelijkheden op nahield.

 

"Ik vind het wel cool, zo'n spookhuis!" zei hij enthousiast nadat hij het feestvarken gefeliciteerd had met zijn benoeming. Natuurlijk wist hij dat Harold geen ouderejaars had verwacht, maar als hij zijn aanwezigheid niet had gewild, had hij hem niet uit moeten nodigen. "Maar het is natuurlijk pas echt stoer als je in je eentje durft. Nietwaar, professor Hastings?"

Al gaf zijn ridderlijkheid hem andere zaken in.

"Of, miss Carrington, als u gezelschap zoekt en u geen bezwaar hebt?" Hij glimlachte het enthousiaste meisje toe. "Ik beloof u dat ik niet gillend weg zal rennen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als een van Harold's beste vriendinnen was Valentina vandaag uiteraard van de partij. Oke, het had iets meer moeite gekost dan dat. Valentina had namelijk een aantal dingen uitgespookt deze vakantie waar haar ouders -correctie, haar moeder- het niet mee eens was en sindsdien was Alexandra Callahan niet van plan om haar dochter nog zomaar ergens naartoe te laten gaan (was ze daarvoor trouwens ook al niet geweest, maar goed). Gelukkig hadden de Silvershore's wel een goede reputatie als het op feestjes aankwam en kom op, wat ging er nu werkelijk gebeuren bij de familie van de minister van Toverkunst. Zelfs haar moeder kon zo'n uitnodiging niet volledig weigeren. 

 

In tegenstelling tot Abby had Valentina er geen probleem mee om vrolijk om Harold heen te stuiteren en haar enthousiasme over alles hier te uiten door hard "ik, ik, ik" te roepen, ook gewoon waar hun afdelingshoofd bijstond. Professor Hastings was altijd heel erg vriendelijk. Ook wel een beetje netjes en van de regeltjes enzo, in tegenstelling tot hun andere afdelingshoofd, maar ze leek er nooit heel moeilijk over te doen als anderen dat wat minder waren. Ergens verbaasde het Valentina wel dat de vrouw gekomen was, want ze had niet echt gedacht dat volwassenen het werkelijk leuk vonden om naar een kinderfeestje te komen, maar misschien was ze het als afdelingshoofd wel verplicht. 

 

Wie ze zo mogelijk nog minder had verwacht waren de oudere leerlingen. Wauw, Harold had gewoon ouderejaars op zijn feestje! En dan ook nog Dorian Palagon! Oh Merlijn. Hij was zo cool. En hij lachte altijd zo leuk. Uiteraard keek Dorian compleet langs haar heen, want waarom zou hij ook maar weten wie ze was. Gelukkig wist Valentina daar wel wat op. "Ha-ha- haaai Dorian," stotterde ze en ze kleurde een beetje rood.

 

Wat was dat nou? Alsof ze spontaan was vergeten hoe ze moest praten. Zat er soms iets vreemds in die suikerspinnen die ze daarnet had gegeten? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand was wat minder natuurlijk dan eenieder ander van de partij. Hij kende Harold Silvershore niet, al kende hij zijnde een zakenman in Engeland inmiddels de Silvershores al heel prima. Het was een familie waar je niet makkelijk omheen kon en hij werkte althans vrij frequent met de jongeman op het Ministerie in het departement handel, Harolds oom was dat waarschijnlijk. Maar Harold... goh. Kindjes. Dit was Thomasins werk, niet dat van Armand en als zodanig had hij er doorgaans niets mee te maken. Maar ja, vandaag vond ze het belangrijk en een van Armands stelregels was dat als Thomasin iets belangrijk vond hij het dan ook belangrijk vond. Zo ging dat in een huwelijk, nietwaar? Gemeenschap van goederen en kopzorgen.

 

Natuurlijk deed hij het ook omdat hij heel prima wist dat het hem geen kwaad zou doen om te geven, opzichtig te geven, om de dingen waarom zij gaf. Dat was waarom hij het begonnen was te doen... Het was tweede natuur geworden omdat het ook was wat hij wilde doen.
 

Soms wist hij zelf niet eens meer voor wie hij een toneelstukje speelde.

 

“Mr. Silvershore, een eer u te ontmoeten,” zei hij glimlachend, een flonkering in zijn oog want hoe serieus ging hij dit menneke nou nemen. “Lieverd, ga fijn het spookhuis in, ik ga Gabriel denk ik eindelijk een van die zwevende appels laten pakken waar hij al zo gebiologeerd naar staart en zie je daarna, goed?” Hij kuste haar wang, nam Gabriel in zijn armen. En ja, hij vond het extra leuk om haar te kussen in publiek omdat hij wist dat ze het half heel leuk vond en half schandalig. “Tot strakjes. Als je tenminste stoer genoeg bent om in het spookhuis in je eentje te durven.”

Gabriel vond hier ook iets van en het kwam neer op: “appa papa appa hap.”

Dat was vast instemmen met het plan.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, dit was lastig. Aan de ene kant was Harold dol op professor Hastings en wilde hij er alles aan doen om te laten zien dat hij stoer was en door een spookhuis lopen zonder ergens van te schrikken was daadwerkelijk de beste manier ooit om te laten zien dat je stoer was, aan de andere kant was professor Hastings wel een volwassene en het was toch een beetje minder stoer om samen met een volwassene door een spookhuis te moeten lopen. Alsof je het zonder haar niet kon, he? Dus ja, hij was er even niet zo blij mee om professor Hastings te zien als hij over het algemeen was. 

 

Lastig, hoor.

 

"Wat leuk u te leren kennen," glimlachte hij wel vriendelijk naar haar man, nadat hij Thomasin natuurlijk had begroeid, die hij toch een klein beetje goed bekeek. Dus dit was Armand Foulkes-Davenport. Hm, niet helemaal wat hij had verwacht, in alle eerlijkheid. "Mocht u iets nodig hebben voor uw zoon kunt u altijd mijn moeder aanspreken," knikte hij nog vriendelijk, want zijn moeder wist vast wel wat baby's nodig hadden. Ze had er twee opgevoed! 

 

Ja, Dorian Palagon was inderdaad onverwacht, zo'n ouderejaars, maar Harold glimlachte hem wel vriendelijk toe, hoor. Ook al stak het hem een beetje dat Dorian probeerde de beschermer van Abigail te zijn. Als iemand Abigail moest beschermen hier, was hij het! Oh en Valentina? Eh, die kon zichzelf vast redden. In ieder geval leek die veel naar Dorian te staren, dus Harold vond het wel goed zo.

 

"Nou, zullen we?" zei hij vrolijk en hij gebaarde dat de rest hem kon volgen. Misschien zou het vriendelijker zijn als hij de rest voor liet gaan, maar... hij wilde als eerste! Dus duwde hij zelf het gordijn opzij dat voor de ingang hing en stapte toen een gang in die precies op één van die enge kerkers in Zweinstein leek. "Ik heb gehoord dat er ergens binnenin een echte vampier zit!" liet hij fluisterend aan de rest weten, terwijl hij voorzichtig doortrippelde. "Dus let op, want je weet maar - AAH!" 

 

Ja, plotseling was er een skelet uit het plafond gevallen, oké? Mocht hij daar even om gillen?! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vriendelijk glimlachte Thomasin naar Abigail. "Goedemiddag miss Carrington, wat goed om u hier ook te zien." Ze lachte. "Oh nee, een spookhuis is toch veel leuker. Ik zal u heus niet vragen op te passen. En het is een opluchting dat jullie het niet onaangenaam vinden als ik meega naar het spookhuis." En Thomasin vond het ongetwijfeld even spannend als de rest, want onverwachte schrikmomenten bleven een dingetje, ongeacht de leeftijd. Ze lachte. "Het lijkt me een uitstekende Griffoendor activiteit." Ze gingen allemaal samen hun angsten overwinnen. 

 

Vervolgens keek ze met een lachje naar Dorian. "Dapperheid zegt niets over of je iets alleen moet doen, jongeheer Palagon. En om stoer te zijn, moet je eerst angst kennen, niet waar. Dus mag ik vragen of u het spookhuis dan wel eng vindt?" Een beetje subtiel plagen mocht best, toch? Het was in ieder geval schattig dat al haar leerlingen zich zo aan het uitsloven waren. Niet alleen voor Thomasin, maar bijvoorbeeld ook de kleine miss Callahan, die als een bakvis leek te zwijmelen om Dorian. 

 

Thomasin knikte Armand dankbaar toe en kuste terug in de lucht. "Oh, dat gaat hij prachtig vinden. We drinken dan zo samen een wijntje, goed?" En dan hield ze het daadwerkelijk bij één en niet meer, want ze kon er niet zo goed tegen en het ging haar niet gebeuren dat haar eigen afdeling haar teut zag. Dat zou een afgang zijn en dan moest het jaar nog beginnen. Ze lachte zachtjes. "Oh, ja, dat durf ik heus wel en ik weet zeker dat jongeheer Silvershore me zal beschermen en begeleiden, indien nodig." Ze wilde het hem nu ook weer niet aandoen haar verplicht gezelschap te houden. Thomasin aaide haar kleine nog even over de bol en richtte haar aandacht toen weer op Harold en haar andere kuikens. 

 

Geamuseerd sloot Thomasin de rij; ze liet de leerlingen voorgaan, want goh... Het was natuurlijk net iets meer een feestje voor hen, dan voor haar. Een vampier werkelijk? Ze grinnikte, maar kon het niet helpen ook een kreetje te slaan toen Harold gilde -ze schrok haast meer van hem dan van het skelet- en daarna hardop te lachen. "Oh, Daisy, al die dingen komen altijd zo onverwachts..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oef, ze hoefde toch niet op te passen! Glunderend keek ze hun Afdelingshoofd aan, die nu toch nog meer in haar waardering was gestegen. Natuurlijk had ze het wel gedaan als het moest, want ze was nu eenmaal Klassenoudste geworden en ze wilde Professor Hastings best helpen!! Maar gelukkig wilde de echtgenoot van hun Afdelingshoofd wel oppassen. 

 

Abby glimlachte vrolijk tegen Dorian toen die haar aansprak. Toen ze zich vorig jaar een avond op de bank voor het haardvuur van de Griffoendor leerlingenkamer verveelde, had Dorian haar geleerd hoe je papieren vliegtuigjes kon betoveren om die met geheime boodschappen naar elkaar te laten vliegen. De avond was een beetje uit de hand gelopen toen ze een restje Brandstof hadden gevonden en die op de vliegtuigjes hadden gesprinkeld om ze vervolgens met vreemde boodschappen in het haardvuur te laten verdwijnen terwijl ze giechelend de namen van leraren hadden geroepen, maarja. Dat was misschien haar idee geweest, maar zij was niet degene geweest die de Brandstof had gevonden! De helft van de vliegtuigjes was verbrand, maar de andere helft was toch echt naar een onbekend adres verdwenen… maar goed, sindsdien waren ze wel vrienden. En Abby zou heus geen nee zeggen als iemand met haar meewilde in het spookhuis!

 

“Gezellig! Ik beloof ú dat ik ook niet gillend zal wegrennen” sprak Abigail opgewekt tegen de zoon van de Hertog, terwijl ze samen richting het spookhuis begonnen te lopen. Dat was echter het moment dat Valentina ineens bijna geen lucht leek te krijgen terwijl ze Dorian gedag zei. “Valentina, wil je soms wat water?” vroeg ze, terwijl ze haar wenkbrauwen fronste. “Je klinkt een beetje benauwd!” Ze was nog half bezig met een flesje water zoeken in haar tas toen het ineens donker werd, Harold begon te gillen en ze net op tijd opkeek om een enorm skelet naar beneden te zien vallen.

 

“Aah!” gilde ze met Harold mee, terwijl ze zich vastklampte aan Dorian, om hem twee seconden later weer ietwat opgelaten los te laten. Ze probeerde altijd dapperder te zijn dan dat! "Was dat de vampier?"

 

Wist zij veel of een vampier hetzelfde was als een skelet! Beiden waren (on)dood, niet?

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als June werd uitgenodigd voor een feestje, dan ging ze wel - ook wel eens als ze niet uitgenodigd trouwens, party crashen zorgde namelijk altijd wel voor hilarische situaties. Maar deze keer was ze eigenlijk wel trots dat ze een uitnodiging had. June was graag één met haar leerlingen, iets wat steeds lastiger leek te worden nu ze wat ouder werd en de grens tussen docent en student steeds duidelijker werd (in de ogen van de studenten dan, want in June's ogen was ze nog steeds die leuke, jonge docent die ze vijf jaar geleden ook al was). Maar dat je van je leerlingen nog uitnodigingen kreeg om hun feestjes bij te wonen, was altijd een goed teken. 

 

Dat ze zich dan nu het liefst bij de rest van de saaie volwassenen in de serre moest voegen, was dan weer iets waar June zich niet teveel van aantrok. Hallo, er was een halve kermis beschikbaar hier. Ze dachten toch niet dat ze dan de hele tijd aan de kant ging zitten? Je moest wel een erg saai persoon zijn als je niet op zijn minst een klein beetje de neiging had om één van de vele attracties in te springen. Thomasin vertrok met een stel kinderen het spookhuis in, maar June, die ook een kind aan haar been had hangen en toch net verantwoordelijk genoeg was om te bedenken dat spookhuizen wellicht niet de beste plek waren voor driejarigen zwaaide ze uit en glimlachte toen naar de enige, andere persoon die ook buiten was blijven staan. "Hi, u moet mr. Foulkes-Davenport zijn. Leuk om u eens te zien. Ik ben June Johnson," besloot ze zich beleefd voor te stellen. "Ik werk samen met uw vrouw als afdelingshoofd."  Ze ging er vanuit dat Thomasin vast wel eens wat over haar had verteld. "En dit is mijn zoontje Jayden." June knikte naar de kleine, blonde stuiterbal, die nu al iets teveel suiker op had en nog steeds ongeduldig aan haar rok aan het trekken was met de vraag of hij nog een suikerspin mocht. 

 

Ssst, mama was even in gesprek Jayden. 

 

"U bent niet zo van de spookhuizen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Een haai? Waar?" grapte Dorian toen hij het frêle roodharige meisje zag, en glimlachte haar toe. Valentina heette ze, dat wist hij, dus het was niet helemaal waar dat hij haar nooit zag staan. "Ga je ook mee het spookhuis in, miss Callahan?" vroeg hij haar. Ze leek ook wel een beetje benauwd, al was het Abigail die er pas echt oog voor had. Dorian wist niet wat Valentina bezielde, alleen dat ze erg vaak ziek was. Misschien was dat nu ook het geval.

 

Met al die tweede- en derdejaars voelde het een beetje babysit-achtig, ware het niet dat hun afdelingshoofd een echte baby had en dat was volledig andere koek. Hij had eigenlijk niet verwacht dat professor Hastings mee zou gaan, het spookhuis in, en hem ook nog eens zou vragen of hij het eng vond.

Met een glimlach haalde hij zijn schouders op. "Dat weet ik pas als we er weer uit zijn," zei hij quasi wijs. "Moet ik anders voorgaan om het te kunnen beoordelen?"

Nah, het was niet feestelijk om alleen te gaan, maar alle Griffoendors waren wel gewend aan een beetje grootspraak.

 

"Oh!" riep hij toen het skelet naar beneden viel. Bleef het daarna stil hangen of …? Natuurlijk, het was een spookhuis, gemaakt voor angst als entertainment, en dus kon het niet echt gevaarlijk zijn. "Het is net echt," zei hij als compliment aan Harold. Misschien was het ook wel een echt skelet. Waarom zou je immers een skelet namaken als er echte voor het grijpen lagen? Dat meisjes zich aan hem vastklampten vond hij niet erg en hij maakte er dan ook geen punt van.

"Nee, dit is geen vampier," stelde hij Abigail gerust, en fluisterde er achteraan zodat Harold het niet zou horen: "We zouden eigenlijk zelf onze Hoofdmonitor moeten laten schrikken."

 

Natuurlijk moest het leuk blijven; het was immers Harolds feestje dus hij moest erom kunnen lachen naderhand. Maar een geintje uithalen kon toch wel?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hahahahaha. Soms wist je echt niet wat er allemaal al dan niet zou gebeuren in je leven, of wel. Armand zou zeker niet gedacht hebben, toen hij vanuit Canada vertrok, dat hij in luttele jaren op een feestje van de Silvershores zou staan en niet om met de Silvershores te praten, maar in de moederhoek met zijn kindje. Aan het kletsen over zijn zoontje en hun zoontjes en of dochtertjes. Nee, hij zou het niet hebben verwacht en hij zou het ook niet hebben gewenst, want het paste niet in het beeld dat hij van zichzelf had gehad. Dat was een heel stuk traditioneler. Maar hij vond het ook niet erg. Het was allemaal voor Thomasin, en Thomasin was het allemaal waard. “Bedankt, jongeheer Silvershore, maar het moet alleszins wel lukken,” glimlachte hij. “Zo moeilijk is de kleine nu ook weer niet.” Gabriel was een voorbeeldig kindje.

 

Dat was eigenlijk nog wel iets waar Armand vraagtekens bij plaatste. Want was hij voorbeeldig, zoals zijn moeder? Of deed hij alsof, zoals zijn pa? Konden peuters dat al?

 

Zouden ze er ooit achter komen?

 

“Armand,” stelde hij zich voor met een glimlach, want hij stond nooit op het gebruik van zijn achternaam. “Hallo, Jayden. Ah, wat lief dat hij het vraagt.” Gabriel was ondertussen zachtjes aan Armands krullen aan het trekken, want hey, papa, je had me een appel beloofd, weet je nog, maar hij was wel stil omdat Armand in gesprek was. Zie je? Griezelig. “Mm... Ik zou het eerlijk gezegd niet weten, maar Thomasin dacht dat de kleine er misschien net ietsje te onder de indruk van zou zijn.” Hij grinnikte. “Daar heeft ze waarschijnlijk wel een punt. Zoals meestal. En u?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×