Jump to content

Recommended Posts

Ondanks dat Dorian geen hekel had aan zijn school, vond hij het jammer dat de vakantie voorbij was. Hij miste bij voorbaat vooral het personeel van het kasteel waarin hij woonde, want zijn familieleden waren van stand en dat leidde volgens Dorian tot een droomachtig leven. Het was niet echt, geacteerd of in ieder geval overdreven; de manier waarop zijn nichtjes door de gangen liepen was alsof er een glas water op hun hoofd stond waarmee niet geknoeid mocht worden. Prachtig, maar daar viel geen plezier mee te beleven. Dan kon hij beter naar de keukens gaan en samen met de dienstmeid een rat gaan proberen te vangen. Dat was hem trouwens gelukt, mede door het vakmanschap van de houtbewerker waarbij hij geleerd had hoe hij een katapult kon maken. Die zat nu in zijn hutkoffer, voor het geval er weer eens een voedselgevecht was in de Grote Zaal.

Hoe dan ook was het eigenlijk meer een wisseling van kasteel en van kledij, van Argyll naar Zweinstein en van de kilt (bij officiële gelegenheden) naar het schoolgewaad. Want ook op Zweinstein, of zoals nu, tijdens de reis ernaartoe, ging Dorian het liefste om met normale mensen. Gelukkig waren er daar genoeg van. In de high-tech-trein schoof hij de eerste de beste coupé open en vond daar Desmond Thwaite, een leeftijdsgenootje uit Ravenklauw, rijk maar niet adellijk, met andere woorden: een compleet normale, doch ietwat prettig gestoorde jongen.

"Hallo!" groette Dorian. "Heb je er bezwaar tegen als ik bij je in de coupé kom zitten? Ik heb een nieuwe katapult, dat moet je zien." Eens kijken of hij ook steentjes kon schieten vanuit de rijdende trein.

 

 

((OOC: Privé met Gianna!))

Share this post


Link to post
Share on other sites

Desmond was misschien een typische Ravenklauwer, maar hij vond het eigenlijk altijd wel fijn als de schoolvakantie voorbij was en school weer begon. School was nou eenmaal fijn, je leerde elke dag iets nieuws, er was een zekere regelmaat door middel van je rooster en daarbij was dit jaar het slijmbaljaar en was dat niet extra speciaal? Hij wilde goede cijfers halen, en volgend jaar zou het al helemaal bijzonder zijn! En er waren ook zijn vrienden, er was zelfs Theresa met wie hij niet helemaal wist hoe dingen zaten, en hij had duizenden redenen om terug te willen naar Zweinstein.

 

"Oh hey," begroette hij Dorian enthousiast, want natuurlijk was Dorian ook een goede reden, want ze waren bevriend. "Oh wow, cool!" Met grote ogen keek Desmond naar het ding. "Wat is een katapult?" Had hij eigenlijk nog nooit van gehoord. Tja, dat was waarschijnlijk typisch een Dreuzels ding en zijn moeder mocht dan wel uit een dreuzelfamilie komen, dat betekende niet dat Desmond zo in touch was met die kant van de wereld. "Heb je een leuke zomer gehad?" vroeg hij ondertussen, terwijl hij wat aan de kant schoof zodat Dorian alle ruimte had. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, het was cool, maar wat was het eigenlijk? Dorian glimlachte.

"Het is om steentjes mee weg te schieten, en dan kan je eens kijken of je een eend kan vangen. Of een kip. Kijk, zo, dan hou je een steentje vast en dan -pats!- schiet hij weg."

Met zijn vingers hield hij een denkbeeldig steentje vast en deed voor hoe het moest.

"Ik heb 'm zelf gemaakt, samen met een man die echt alles van hout kan maken. Een Dreuzel wel." Immers: tovenaars hadden magische manieren om steentjes naar duf gevogelte te schieten.

"Ik denk trouwens dat je er ook een propje perkament mee naar de andere kant van de Grote Zaal kan schieten," lachte hij terwijl hij ging zitten. "Naar de lerarentafel."

 

Hij knikte toen Desmond vroeg of hij een leuke zomer had gehad.

"Niet veel anders dan alle andere zomers, maar ik heb wel leuke dingen gedaan. En jij? Ben je liever thuis of liever op school?" Stomme vraag eigenlijk; Desmond was een Ravenklauw, die werden altijd ongelukkig van een gebrek aan boeken.

"Je vader heeft een fabriek, toch? Kom je daar wel eens in de vakantie?" Dat Dorian graag zijn vaders personeel lastig viel, hoefde niet te betekenen dat iedereen van zijn leeftijd dat deed. Ondertussen tastte hij in zijn jaszakken en vond - gelukkig - een handjevol kiezeltjes. Dat kon nog wel eens leuk worden!

"Wil je het eens proberen?" vroeg hij toen hij de steentjes liet zien. "Dan schieten we ze uit het raam!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Om steentjes mee weg te schieten zodat je er een eend of een kip mee kon vangen. Desmond trok verbaasd zijn wenkbrauwen op, want hij wist wel dat er soms op eenden gejaagd werd hoor, want hij at eend, maar hij dacht dat dat dan gebeurde met van die rare, knallende geweren, of met honden! Niet dat je dat deed met steentjes. Deed vast wel zeer, zo'n steentje tegen je hoofd krijgen... "Werkt dat echt?" vroeg hij, toch een beetje voorzichtig, want het klonk allemaal raar. Een steentje! Met zo'n raar ding!

 

"Oh, eigenlijk wel op school," knikte Desmond enthousiast. "Niet dat het thuis niet leuk is, hoor! Maar wel een beetje eenzaam in vergelijking met Zweinstein." Hij haalde zijn schouders op. "Mijn broer was deze zomer hard aan het werk, hij heeft zijn eigen zwerkbalteam gekocht, dus hem heb ik minder gezien!" En Cadwyn woonde niet meer thuis, dat was ook zo zonde... En Rebecca was zo volwassen in vergelijking. "En ik heb de bibliotheek gemist," gaf hij zonder schroom toe. De bibliotheek was ook belangrijk! "Af en toe wel eens in de kantoren," knikte hij op Dorians vraag, "Maar eigenlijk niet zo vaak. Is niet veel aan, hoor." Ja, de machines waren wel fascinerend om naar te kijken, rustgevend eigenlijk, maar voor hetzelfde geld kon hij ook een boek lezen en dat was veel leuker. 

 

"Oh!" Gretig reikte Desmond naar de katapult. "Ja, graag! Hoe doe je zo'n steentje erin?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dorian glimlachte. “Ik zou het wel eens willen zien, hoor, een fabriek. Een kantoor niet; die zijn allemaal hetzelfde, denk ik.” Het lag er misschien aan of het een Dreuzelkantoor was, of eentje van een tovenaar. Daar zou toch waarschijnlijk wel een groot verschil in zitten.

Echte machines leken hem daarentegen superinteressant. Hoe werkte het? Ging het wel eens mis? Wat voor mensen werkten er in een fabriek? Werkten er soms ook kinderen? Erg lang ging hij er niet over door; het steentjes schieten was stukken leuker en dus slikte hij al zijn vragen in.

 

“Kijk, je houdt met je ene hand de katapult vast, en dan hou je het steentje hier vast, tussen je duim en wijsvinger. Hard knijpen, trekken en als je niet harder kan, laat je los.”

Hij gaf de y-vormige stok met elastieken aan Desmond nadat hij het had voorgedaan en opende het raampje van de wagon. Zomerse septemberlucht waaide door de coupé, wat Dorian wel fijn vond omdat het voelde alsof hij met een zelfgemaakt karretje van een heuvel af sjeesde.

“Ja... Naar buiten richten nu… en los!” Hij zou bijna achter het steentje zijn aangesprongen om te zien waar het bleef. “Raakte je wat?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Misschien kan ik mijn ouders wel eens vragen of we een rondleiding kunnen krijgen," stelde Desmond voor. Hij kon zich niet voorstellen dat zijn ouders dat niet zouden doen, ze zouden vast blij zijn dat één van hun twee zoons aandacht besteedde aan de fabriek. Oh ja, ze vonden dat hun kinderen hun eigen weg moesten gaan en de fabriek draaide voorlopig wel, maar toch he. "Misschien ergens in een weekend." En wie weet wilden er nog wel meer mensen mee, als ze toch een rondleiding gingen doen, kon hij net zo goed wat meer van zijn vrienden vragen. 

 

Maar goed, de katapult! Desmond lette goed op de instructies en deed zijn uiterste best om ze te volgen, maar op het laatste moment vond hij alles toch een beetje eng en kneep hij snel zijn ogen dicht, vlak voordat hij los liet. "Geen idee," gaf hij een beetje sneu toe, terwijl hij één oog open deed. Nou, het leek erop dat hij het steentje sowieso naar buiten had gekregen en dat was al wat, toch? "Ik durfde niet te kijken... Maar ik hoorde niets!" 

 

Ietwat verwonderd keek hij toch naar de katapult. "Wie heeft dit uitgevonden?" vroeg hij nieuwsgierig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Oh, gaaf!” zei Dorian enthousiast toen Desmond een rondleiding voorstelde. “Misschien kunnen we dan zelfs bonuspunten voor krijgen voor eh… Bezweringen? Ik bedoel; die machines werken toch niet helemaal vanzelf?” Echt, hij had al heel erg veel Dreuzeluitvindingen gezien, maar nog nooit iets dat echt vanzelf ging. Dus moesten er vast en zeker tovenaars aan te pas komen om de boel te laten draaien.

“Of Dreuzelkunde natuurlijk,” zei hij een stuk zachter. Dreuzelkunde vond hij best leuk, maar die mening deelde hij zo’n beetje met helemaal niemand, dus daardoor wist hij dat Dreuzelkunde suf was, net zo onnozel om te leren als Geschiedenis van de Toverkunst.

 

Aww, Desmond wist niet of hij iets geraakt had. Hoe onfortuinlijk! Nu, ja, het was ook niet alsof ze eventjes van de trein konden springen om een dode vogel in het veld op te gaan rapen.

“Geeft niks! We proberen er nog eentje,” en hij gaf Desmond het volgende steentje dat in zijn broekzak gezeten had. Ondertussen vroeg Desmond wie het uitgevonden zou hebben, die katapult. Tja, Dreuzels natuurlijk, want tovenaars hadden alleen een toverstok nodig om alles te krijgen wat hun hartje begeerde. Vraag was alleen… welke Dreuzels?

“Hmm,” antwoordde hij nadenkend. “Ik denk… de Kelten. Je weet wel, de mensen die hier heel - heel lang geleden woonden en die ook de kilt hebben uitgevonden, en de doedelzak.” Tsja, je kwam uit Schotland of niet natuurlijk.

“Ja, de Kelten in hun kilten, die wedstrijdjes vrouwsjouwen doen en daarna gaan dwergwerpen. Die zijn het vast geweest.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bonuspunten! Waarom had hij daar niet aan gedacht! Natuurlijk kon je daar vast bonuspunten voor krijgen en welke Ravenklauwer werd er nou niet enthousiast van bonuspunten? Nou ja, vast niet alle Ravenklauwers, sommigen waren nou eenmaal een beetje raar, maar Desmond wel. "Nee, ik denk Bezweringen," knikte hij enthousiast naar Dorian. "Het zijn geen dreuzelmachines en ze maken toverdrankketels... Professor Grey is dan wel aardig, maar denk niet dat je hem daarin om kunt praten." Desmond zou het in ieder geval niet willen proberen, want dat was niet eerlijk.

 

Hij accepteerde gewillig het steentje en dit keer hield Desmond met alle moeite één oog een klein beetje open, terwijl hij het steentje wegschoot. "Volgens mij raakte ik iets!" riep hij enthousiast, terwijl hij opsprong om uit het raam te kijken. "Die boom daar!" Beetje een groot doel, maar je moest ergens beginnen. "Oh, de kelten?" vroeg hij gefascineerd. "Daar weet ik eigenlijk nauwelijks iets van... Hebben ze echt de kelt uitgevonden? Wat een knap volk! Bestaan ze nog steeds?" 

 

Wist hij veel wat dreuzels deden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ha, Desmond had een boom geraakt!

"Super!" zei hij terwijl hij met Desmond meekeek. "Misschien moeten we de steentjes beheksen, zodat ze, weetikveel, met veel rook ontploffen als je iets raakt. Dan kunnen we het tenminste goed zien."

Hij wist ook wel dat het vinden en onder de knie krijgen van een dergelijke spreuk op zijn minst een avondje in de bieb zou kosten, gevolgd door een oefensessie ergens buiten. Dat was niet erg: hij had een heel schooljaar de tijd! Tenzij Desmond er al een spreuk voor wist, want Ravenklauwen wisten vaak de nodige en ook de volledig onnodige dingen.

 

Echter, of hij meer wist over Dreuzels dan Desmond, daar was Dorian niet zeker van. Er werd ook niet heel vaak over Dreuzels gesproken; meestal ging het over het weer, het eten, sport, huiswerk en de laatste tijd gingen gesprekken ook wel eens over meisjes. Dus of Dreuzels iets konden met toverdrankketels, wist hij niet. Hij knikte Desmond wel toe, toen hij Bezweringen een geschikter vak vond voor de rondleiding in de fabriek.

Maar of Kelten nog bestonden…

"Ik denk het wel. De Schotten zijn best een trots volk met echte tradities, maar zoals het heel vroeger ging, zo gaat het natuurlijk niet meer." Oh ja? Hoe natuurlijk was dat? Hij was nog nooit echt buiten het kasteel waar hij woonde geweest en wist dus enkel van het Dreuzelleven binnen de kasteelmuren.

"Of tenminste… Dat eh… geloof ik dan maar," voegde hij er onzeker aan toe. "Eigenlijk wel confronterend dat ik over een jaar of tien hertog moet gaan worden, zonder dat ik weet wat Dreuzels allemaal doen op het platteland!" Hij moest nog vol aan de bak.

 

"Hé, mag ik nog een keer?" vroeg hij wijzend naar de katapult. "Of wil je nog een steentje?"

Edited by Dorian Palagon

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, dat was een handig idee! Desmond wist er niet direct een spreuk voor, helaas, maar gelukkig wist hij wel iets vergelijkbaars, dus stak hij zijn toverstok uit en mompelde hij de juiste spreuk over de steentjes die ze hadden, netjes op een hoopje op de tafel. "Nu laten ze een verfvlek achter," legde hij enthousiast uit. "Wel ook als je ze oppakt, dat is dan weer een beetje een nadeel..." Dus voorzichtig maar zijn, want voor je het wist, zat je onder de verf en leg dat maar eens uit bij het openingsfeest. 

 

Nou ja, er waren gekkere dingen gebeurd op het openingsfeest.

 

"Oh ja, dat is lastig," knikte Desmond, vol medeleven. "Over tien jaar al? Pfoeh..." Klonk tegelijkertijd heel dichtbij, maar als je er echt over nadacht dat ze over tien jaar al vijfentwintig waren en dan waarschijnlijk al afgestudeerd waren... Klonk nog zo ver weg, maar je wist het maar nooit. "Volg je al lessen dreuzelkunde?" vroeg hij nieuwsgierig. "En je vader kan je van alles wel leren, toch?" Want als Desmond het goed begreep, was Dorians vader ook hertog, hoopte hij toch voor de jongen. "Maar wel stom dat je niet kunt kiezen wat je wilt worden." Leek hem zo vervelend... 

 

"Oh nee, ga je gang!" Enthousiast gaf Desmond de katapult weer terug. "Laat het steentje niet op je gewaad vallen! Ik denk niet dat de verf er zomaar uit kan..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ooh, Desmond had een spreuk! Gaaf! Nu waren de steentjes blauw en gaven ze een beetje af. Nou, dat zou wel loslopen, een beetje blauwe handen, dat was toch helemaal niet erg?

 

"Ja, tien jaar," bevestigde hij met een knikje. "Misschien dat ik het nog een beetje zal weten te rekken, net als het huwelijk, maar echt. Het lijkt me allemaal vreselijk saai!" Ook Desmond vond het stom dat hij zijn eigen beroep niet mocht kiezen. Sommige zaken gingen eenmaal van vader op zoon, en Dorian was geneigd zich daar dan maar bij neer te leggen, maar niet zonder dat hij daadwerkelijk had geleefd.

En ja, zijn vader kon hem vast dingen leren… slaapverwekkende zaken vooral.

"Weet je, als ik hertog ben, dan geef ik gewoon vaak een bal. Of een tuinfeest. Of we doen ridderspelen! Dat is veel leuker dan gewoon een beetje belangrijk te gaan zitten zijn."

Bij deze was Desmond uitgenodigd op een nader te bepalen datum.

 

"Oké, ik ga alles blauw schieten," zei hij enthousiast, en nam de katapult over, waarna hij tussen duim en wijsvinger een steentje nam, richtte, en...

Het steentje was nu wel een stuk glibberiger.

"Wel alle Flubberwurmen!" Het steentje gleed weg, ketste tegen het raamkozijn - dus niet naar buiten - en Dorian ontving het verfbommetje terug tegen zijn voorhoofd. Nu was hij blauw.

"Nou, ik heb eh, wat geraakt, geloof ik." Hij kon tijdens het openingsfeest maar beter tussen de Ravenklauwen gaan staan; het was tenminste hun afdelingskleur. Dan was het vast niet zo erg. "Nu jij weer!" riep hij. Samen blauw worden kon beter in de letterlijke zin, toch?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja, saai, saai, dat zou Desmond misschien niet echt hebben gezegd, maar hij was dan ook een Ravenklauwer. Die vond bijna nooit iets saai. Nee, oké, dat klopte ook weer niet helemaal, maar als hij iets saai vond, vond hij iets wat wel interessant werd. Hij was experimenteel... Misschien niet de beste eigenschap voor een goede hertog, dus tja. 

 

"Oh ja, vast wel," grinnikte Desmond. "Gewoon elke dag een excuus om niet de saaie, volwassen dingen te doen!" Ze waren nog maar vijftien, dan mocht het nog wel een beetje, toch? Desmond was dan misschien niet zo dol op feestjes, hij wist nooit echt precies hoe hij zich moest gedragen, maar het kon wel leuk zijn. Beter dan alleen maar werken.

 

Nou, poeh, met de steentjes ging het allemaal nog niet zo makkelijk, dat bleek maar weer... "Oh jee," zuchtte Desmond, maar hij moest er toch wel enigszins om lachen, hoor. "Staat je wel goed, blauw!" Soort van. "Oké, ik zal het proberen." Hij nam voorzichtig het steentje van Dorian over, zijn handen zaten direct onder de blauwe vlekken, oeps, en zette hem in de katapult. Voorzichtig richtte hij en hoewel hij een beetje overcompenseerde en de kant van het raam net raakte, werd het steentje wel naar buiten getikt.

 

"Nu is het wel lastiger, he," zuchtte Desmond, terwijl hij de katapult teruggaf en het volgende steentje bezweerde. Deze was rood. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Rood!" riep hij enthousiast. "Dat is tenminste een Griffoendorkleur."

Dorian pakte het steentje over, en zag dat de kleur zich vermengde met het blauw wat al aan zijn handen zat. Samen werd het paars.

"Kijk nou toch eens," zei hij verbaasd, omdat hij zich eigenlijk nooit zo had gerealiseerd dat er nieuwe kleuren konden ontstaan door ze te mengen. "Eigenlijk zou er op Zweinstein ook een paarse afdeling moeten zijn, vind je niet? Voor eh… Dappere studiebollen en wijze ridders?" Of voor alle kinderen die geboren werden uit het huwelijk tussen een Ravenklauw en een Griffoendor? Dat zou toch kunnen?  

 

"Nou, eens kijken of rood geluk brengt," meldde hij. "Aangezien jouw blauwe schot al beter ging dan de mijne, heb ik er niet heel erg hoge verwachtingen van, maar..."

Hij moest hard knijpen in het steentje om te verhinderen dat het alle kanten uit glibberde en ook het elastiek van de katapult was inmiddels wel met kleurstof verzadigd en dus ietwat glad. Dorian spande het aan, richtte het op het raam, maar het floepte weg, kwam naast het raam tegen de wand van de coupé terecht, en stuiterde als een biljartbal tegen alles aan voordat het op de grond terechtkwam en bleef liggen.

"Oeps," zei Dorian schuldbewust maar toch ietwat droogjes. De verf zat overal! Tenminste: Desmond en hij zagen er maagdelijk wit uit vergeleken bij de nu overwegend rode coupé.

 

Eventjes wist Dorian niet wat hij moest doen, al aanvaardde hij in stilte de consequenties zoals strafwerk of corvee, en barstte uiteindelijk in lachen uit. "Hahaha! Veel mooier zo!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een paarse afdeling? Desmond staarde Dorian even verbaasd aan, want waarom moest er nou weer een paarse afdeling komen? Dat sloeg toch nergens op? Was alleen maar raar. "Volgens mij word je gewoon gesorteerd op waar je het beste past," zei hij dus ook, met opgetrokken wenkbrauwen, want eh... als je alles door elkaar ging gooien, kon je net zo goed stoppen met alle afdelingen, hm? 

 

Nou, het verven van zijn steentjes was dus ook voor geen meter goed gegaan, want kijk nou, de hele coupé zat onder! Hij keek schuldig rond en kon alleen maar een klein glimlachje opbrengen toen Dorian begon te lachen. "Nou, ik eh... denk dat we dit maar beter niet meer kunnen doen," zuchtte hij. "Weet je toevallig een schoonmaakspreuk om verf weg te krijgen?" Hij zelf niet, eigenlijk, thuis loste iemand anders het altijd op. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dorian dacht na. 

"Vier afdelingen, dat is wel weinig." Het was niet erg dat Desmond liever alles overzichtelijk hield, en als Dorian nog veel langer na zou denken, zou hij vast tot de conclusie komen dat de Ravenklauw gelijk had (Ravenklauwen hadden altijd wel gelijk, wat gewoon handig was als je eens iemand zocht met een mening). Echter: "De Zwerkbalcompetitie op Zweinstein zou wel interessanter worden als er dubbel zoveel teams zouden zijn!" 

En meer wedstrijden om te kijken, want dat was wat hij best graag deed.

 

Of hij een schoonmaakspreuk kende. Schuldbewust haalde Dorian zijn schouders op. 

"Niet echt. Ja, ik weet de spreuk: Sanitato, maar ik heb hem nog nooit gebruikt en weet ook niet de juiste toverstokbeweging erbij."

Er zou best nog wel eens wat mis kunnen gaan in zo'n geval. Stel je voor dat de trein ineens zou verdwijnen! Of als de coupé zou ontploffen! Of als hij ineens volledig steriel ziekenhuiswit getoverd zou worden!

Nouja; alle drie de gevallen vond Dorian zo erg nog niet.

"We kunnen het proberen?" opperde hij voorzichtig.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×