Jump to content
Andromache Moyle

[15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

Recommended Posts

Midzomernacht is een wild feest ergens in een afgelegen magisch park in Engeland, gebaseerd op de Vausxhall Pleasure Gardens. Het park bestaat uit twee gedeeltes: een 'onschuldig' gedeelte dat goed verlicht is, waar er allerlei onschuldig vermaak is zoals circusartiesten, vuurwerkshows en muziek, en een ander gedeelte dat eh... minder goed verlicht is. Je begrijpt vast wel wat ik bedoel.

Als je eenmaal in het park bent, zijn beide gedeelten vrij toegankelijk. Maar dan moet je wel in het park kunnen komen... Er zijn twee regels:
- Alleen mensen van zeventien en ouder. Bij de poort is zo'n magische leeftijdsgrens en mensen die jonger zijn kunnen niet naar binnen. Er valt niemand om te kopen, je kunt niet smokkelen met leeftijdsdrankjes, je kunt er gewoon niet naar binnen. Natuurlijk zou je wel kunnen proberen ergens anders naar binnen te sluipen (wat niet gemakkelijk is vanwege goede beveiliging!), maar als je betrapt wordt, word je eruit gegooid.
- Iedereen die binnen komt moet een masker op dat minstens de bovenste helft van hun gezicht verbergt, dat je er niet af kunt halen tot je het terrein weer verlaat. Hoe mooi en luxe de maskers zijn, ligt aan hoeveel je karakter ervoor kan betalen. Zolang er maar een masker is. Alles blijft dus, verplicht, anoniem. Hoewel je natuurlijk wel je naam kunt noemen, maar je kan niet je masker afdoen om te laten zien wie je bent.

Verder is dit dus een open topic waar iedereen kan posten! Je mag natuurlijk ook altijd je eigen, aparte topic posten, mocht je daar behoefte aan hebben. En verder is het topic zelf 15+, want waarom niet, maar je hoeft het natuurlijk niet over 15+ onderwerpen te hebben. 

 

En thema van dit jaar is Royalty en het speelt zich dus ook af in een, speciaal voor de gelegenheid gebouwd, magisch kasteel. Er is een grote balzaal met een gemaskerd bal (ja, dubbel gemaskerd), er zijn torens met prachtige uitzichten en ergens in het kasteel is een vervloekt feestje, dus zodra je die kamer binnenkomt kun je niet ophouden met dansen. Er zijn natuurlijk kasteeltuinen, met een gigantisch doolhof en het donkere gedeelte bevindt zich ditmaal in de kerkers, inclusief cursussen van hoe je mensen moest vastbinden et cetera. En er is een verkiezing van King en Queen en degenen die winnen worden opgesloten in een kerker. 

Veel plezier iedereen <3

 


 

Donderdagavond 21 juni 1838 

 

Ah, midzomernacht, daar was ze weer. Vorig jaar was ze natuurlijk ook geweest, maar toen was alles tussen haar en Hector nog enigszins anders geweest, omdat ze toen nog aan het aftasten waren geweest of de ander wel of niet interesse had. Nu lagen de kaarten redelijk duidelijk op tafel (behalve de paar die Andromache keurig verborgen hield) en waren ze er samen heen gegaan. Andromache had haar vingers door de zijne gevlochten terwijl ze het masker op haar gezicht had gezet (zwart, dit keer, met af en toe een vallende ster) en ze waren samen over de leeftijdsgrens gelopen. En nu dwaalden ze een beetje over de gangen heen, een trap op, een paar trappen af, terwijl ze keken naar wat er allemaal te zien viel.

 

Eén kraampje viel Andromache direct op. "Kijk," fluisterde ze naar Hector. "Een tatoeage kraampje. Ik heb er eigenlijk altijd al één willen zetten." Ze giechelde en wierp een blik op hem om te gokken wat hij er van vond. Lastig, eigenlijk, om dat te bepalen als hij een masker droeg. "Moet ik het doen? Wat vind jij?" 

 

Ze wilde alles voor hem doen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was weer zo ver om naar midzomernacht te gaan. Ze had donkere blauwe jurk aangetrokken, half lange masker opgedaan en ze had een mooie sjaal meegenomen, want ze had gehoord dat het beetje koud werd vannacht dus ze was goed voorbereid. Ze had einde vorige schooljaar met Belladonna geruild van vak. Ze had nog niet echt in verdiept in toverdranken, want laatste keer dat ze een toverdrank had gemaakt was paar jaar geleden en ze vond het erg interessant om aan jongere heksen/tovenaars te leren.

 

Ze ging naar binnen en ze vond het erg spannend, want misschien zag ze collega's van Zweinstein en oudere leerlingen ook. Ze liep naar een kraampje waar ze eten verkochten. 'Goede avond, mag ik een broodje met kaas erop?' vroeg ze. En ze wachtte op het antwoord.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een dag veranderde in twee. Twee werden er drie. Hoe langer Adeline bij hem onderdook, hoe meer Dante vreesde dat ze ontdekt zou worden. Hij had gehoopt dat Earnest na een paar dagen de zoektocht wel zou opgeven. Ze was gewoon een meisje. Met zijn kapitaal had hij zo iemand nieuw, maar nee. Earnest was een man van eer. Een man die zich wreekte wanneer hem kwaad was toegedaan. De juwelen die ze had meegenomen konden hem weinig schelen, de daad op zich daarentegen. Het was beschamend en Adeline moest en zou op haar plaats worden gezet. In het kort Dante kampte met heel veel stress. Zijn oplossing, drinken. Misschien niet de beste methode, maar zeker effectief. Hij had nood om even te ontsnappen aan de dagelijkse sleur van het leven en waar kon dat beter dan op de midzomernacht. Zijn masker stelde niet veel voor. Hij had het haastig gebricoleerd met restjes karton en stukken gekleurd papier. Hij was hier dan ook niet om met zijn masker te pronken. 

 

Reeds vrij aangeschoten kuierde hij langs de kraampjes. Ja zo'n kelk die zichzelf steeds automatisch aanvulde was een fantastische uitvinding. Hopelijk zouden ze die dingen mee naar huis mogen nemen. Wat hij nog miste was wat gezelschap. Iemand die zijn dronkenmansverhalen wilde aanhoren. Hij zocht een willekeurig slachtoffer. "Hey een kasteel is niks zonder een draak toch. Zullen we samen gaan zoeken waar die zich heeft verscholen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

In het goede gezelschap van Scott Evergreen kuierde Geoffrey door het park met het doel: vrouwen versieren. Of tenminste; eentje. Eén enkele vrouw volstond al, het hoefde geen meervoud te zijn. Liever niet. Geoffrey had reeds zijn handen vol aan zichzelf en had zijn vrouwenzoektocht ook volledig te danken aan zijn Zweinsteincollega, want zelf zou hij gewoonweg niet op het idee gekomen zijn om naar de Midzomernacht te gaan. Hoewel hij het best leuk vond om de kleine voorstellingen van allerlei acrobaten bij te wonen en zich door vuurwerk te laten verrassen.

“Alle vorige keren dat ik hier was, was ik met een team van Verbloemisten verantwoordelijk voor de Dreuzelafwerende bezweringen die rond dit evenement worden aangelegd,” zei hij ter info. “Daardoor heb ik het nooit eerder kunnen bezoeken. Dus ik ben benieuwd!”

 

Het was ook voor het eerst dat hij een masker droeg. Het was koperkleurig met donkerblauwe edelsteentjes langs zijn oren en er zaten drie pauwenveren in verwerkt. Het was niet goedkoop geweest, maar het scheen dat de meest eenvoudige maskers vooral vrouwen van lage komaf zouden aantrekken. Nu had Geoffrey daar op zich geen problemen mee, maar hij nam aan dat zijn vermogende gezelschap het niet zou kunnen waarderen. Standsverschillen waren soms moeilijk.

Probleem was nu wel dat als hij met zijn ogen knipperde, hij met zijn wimpers het masker raakte en hij daardoor telkens de neiging had om in zijn oog te wrijven en dat kon alleen als hij zijn pink (zijn wijsvinger was te groot) door het ooggaatje stak, want hij mocht het masker niet even afzetten.

“Waar wilt u eigenlijk naartoe?” vroeg hij. “Er schijnt een balzaal te zijn. Daar is meestal toch wel wat vrouwelijk schoon te vinden?”

Hoe moest hij dat eigenlijk beoordelen als alle dames een masker droegen? Misschien had de dame met het mooiste masker daaronder de meest vreselijke haakneus!

“En… wat zou een mooie beginzin zijn? Hoe dien ik een dame voor het eerst aan te spreken?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Midzomernacht was een feest waar ze altijd wel naar uitkeek. En dit jaar was het nog even leuker want het thema was geweldig. Deed haar een beetje denken aan haar tijd op Zweinstein, een tijd die hoewel ze het niet hardop zou toegeven, want ze had vooral de laatste jaren vooral gehaat op haar school, toch in retro-perspectief best leuk waren geweest.

 

En ze had ook al maanden geleden de perfecte jurk gevonden, iets wat helemaal speciaal was want normaal plande ze nooit iets zo ver in vooruitzicht. Maar dit was gewoon speciaal.

En goed ze had misschien hier en daar wat eh.. littekens moeten werken. Maar gelukkig kon dat met magie en eerlijk gezegd voelde ze zich stom dat ze het nu pas deed. Tuurlijk het waren ‘regels’ maar daar had ze verdomme nog nooit waarde aan gehecht dus dat zou ze nu ook niet doen.

 

En in haar oprechte enthousiasme voor het feest was ze vergeten dat Valentine er misschien wel waarde aan hechte. Maar ze zag er in elk geval fantastisch uit nu dus.

 

Waar zullen we eerst heen ”, riep ze niet in staat, of met de wil, om iets van haar enthousiasme binnen te houden terwijl ze rondkeek naar het decor van dit jaar en nadat ze haar jas naar een of andere gaderobe plek liet vliegen Valentine probeerde mee te trekken door het kasteel op zoek naar de toch wel spannendere gedeeltes dit jaar. Ze was altijd zo bang dat ze iets misliep.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, nu zou hij kunnen zeggen dat ze mocht doen wat ze wilde, of zijn mening over tattoo geven maar er vanuit gaan dat ze uiteindelijk toch zijn mening alleen als advies zag en niet als definitief antwoord. Maar wat was daar leuk aan? Het was fijn dat Andromache zijn mening vroeg, het was fijn als hij uiteindelijk oprecht wel of niet kon beslissen over of ze een tattoo nam. Het was een dynamiek waar hij iets mee kon. Het werkte voor hem dus hij zag er geen reden in om niet er vanuit te gaan dat hij wat zijn mening ook was hem gewoon kon doordrukken.

 

Hmm”, hij glimlachte even kleintjes en nam een moment om na te denken. Al was het meer om haar gewoon te laten wachten want stiekem wist hij het al.

 

Ja, ja ik denk dat het wel een goed idee is”, en hij trok haar wat dichter tegen zich aan zodat hij wat lokken uit haar gezicht kon schuiven en tegen haar oor kon afluisteren, “en ik denk dat ik ook wel een idee heb voor die tattoo die je graag wilt dan.

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Aha” sprak Scott, die na tien minuten in het gezelschap te zijn verkeerd van Professor Grey nog steeds probeerde in te schatten of het op sleeptouw nemen van zijn collega een fout was geweest of onder het label ‘leuke activiteiten’ viel. Kijk… misschien miste hij het flirten met vrouwen gewoon, oke! Hij was nu verloofd en moest trouw blijven aan Zaira anders zouden de Silvershores hem vermoorden, blablabla. Grey had daarentegen tenminste nog zijn hele leven voor zich, kon doen wat hij wilde! En dat was natuurlijk precies ook het probleem; want ookal zag hij er wellicht niet slecht uit, de man was gewoonweg een beetje soft, een beetje saai, nogal onhandig en vooral een beetje onzeker.

 

Tijd om eens een poging te doen dat te veranderen.

 

In ieder geval was dat met zijn uiterlijk gelukt. Scott had hem een van zijn bronskleurige mantels geleend en was zelf voor zilver met donkergroen gegaan – een accent wat de kleur van zijn eigen ogen alleen maar meer accentueerde. Het masker van de man kon er daarnaast wel mee door, al bleef hij er maar aanzitten zodat het steeds scheef op zijn gezicht bleef plakken. Scott hield uiteindelijk stil onder een van de laatste bomen voordat ze het kasteel zouden betreden, en trok Grey aan zijn arm zodat hij zijn voorbeeld zou volgen. De professor knipte met zijn vingers en er verscheen een huiself, die hem stilzwijgend twee drankjes overhandigde in ruil voor een sikkel. Hij beantwoordde Grey’s vragende blik met een nonchalante beweging van zijn schouders en duwde hem een drankje in handen. “Het heeft zo zijn voorrechten om beroemd te zijn” sprak hij grinnikend, voordat hij een blik op het kasteel wierp.

 

“Oke… Ik weet niet of u als verbloemist ook wel eens iets met de feeëntuin heeft gedaan, maar het is doorgaans een terugkerend thema van de Midzomernachtfeesten” sprak Scott op samenzwerende toon, terwijl hij richting de tuin wees waar vele duizenden kleine lichtjes zacht zoemend rondfladderden. “En dat maakt het dan ook al jaren de beste plek om vrouwen te versieren. De balzaal… ach, daar is iedereen zo formeel, dat kan ook niet anders doordat het zo publiekelijk is. Soms is dat een voordeel, maar meestal…” Hij grijnsde. “Daar binnen… daar is alles donker, behalve het licht van al die schattige feetjes. Vrouwen houden daarvan.” Hij wierp een blik op Grey. “En u misschien ook wel. Oke… we gaan zo daar naar binnen, we lopen een klein rondje en dan kiest u iemand uit en probeert u het maar een keer. Als het goed gaat, vertel haar dan u over een uur te ontmoeten in een van de torens. Dat uitzicht… daar kan vast geen enkele vrouw een nee aan verkopen. Als het fout gaat… nuja.” Hij haalde zijn schouders op. “Dan probeert u het gewoon nog een keer.” Scott zette een paar passen richting de feeëntuin. 

 

“Ik zou een beginzin overigens alleen aanraden als u zich eh.. comfortabel genoeg voelt om die te gebruiken” voegde hij eraan toe, een ietwat sceptische blik in zijn olijfgroene ogen. “Had u misschien al iets in uw hoofd? Is er iets wat u vaker gebruikt?”

 

Dit kon toch nog wel lachen worden.

 

Edited by Scott Evergreen

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hmmm. Andromache durfde haast geen adem te halen terwijl Hector nadacht, alsof hij door enkel dat haar longen zich uitzetten zich tegen haar zou keren. Die gedachte was op zich belachelijk, wat maakte hem het uit of ze adem haalde of niet, maar Andromache vond er ook iets heerlijks aan, dat onverwachte van hem, dat ze nooit precies wist wat hij dacht en wat hij wilde. Het was ook een risico geweest om het voor te stellen, maar het leven was wel erg saai zonder risico te nemen, toch?

 

En daarbij zei hij ja, dus sloeg ze uitzinnig haar armen om zijn nek heen. "Oh ja?" vroeg ze gretig. Ze had er eigenlijk nooit echt over nagedacht wat voor tattoo ze wilde hebben, oh, ze had wel wat vage ideeën, maar meer dan ideeën waren het eigenlijk ook niet. Misschien iets om haar ouders te herinneren, misschien juist iets geheel anders want er was al zoveel dat ze deed om haar ouders te herinneren en mocht ze niet één ding voor zichzelf doen? "En wat is dat dan?" vroeg ze, benieuwd naar de tattoo die ze vast op haar lichaam zou laten plaatsen, want Hector stelde het voor. En ze moest het dan wel heel erg haten om tegen hem in te gaan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Midzomernacht, die ene avond dat het niets iets scandaleuzer, net iets pittiger kon. Het was één van Lucinda's favoriete feesten. Zeker als single had ze er enorm van genoten. Een nacht gehuld in mysterie. Hier maakte haar stand niet uit. Ze moest zich niet inhouden, niet denken aan etiquette.  Niet dat Lucinda opeens alle fatsoen overboord gooide. Nee ze gedroeg zich, alleen mocht het vanavond allemaal wat losser. Daarbij kwam nog het voordeel dat ook de mannen een stuk toegeeflijker waren. Iedereen was anoniem. Geen zorgen over echtgenotes die aan de waarheid zouden komen. Echter anoniem betekende niet ongezien. Lucinda had zich uitgedost in een prachtige donkerrode jurk met open schouders. Haar masker was met dezelfde stof bedekt. Ze was hier dan wel alleen heen gegaan, de nacht op zichzelf doorbrengen was zeker niet haar plan. Al zou ze ook niet voor de eerste de beste zwichten natuurlijk. Een man moest nog wel wat moeite doen, haar het hof maken, bezitten over een zekere charme. De man die haar net een drankje had aangeboden, had ze na een kort gesprek afgewimpeld. Alsjeblieft iedereen kon zien dat die saffieren op zijn masker van glas gemaakt waren. Wat probeerde hij zelfs te bewijzen. Best jammer dat sommigen deze gelegenheid benutten een haast nieuwe identiteit aan te nemen. Luce moest echt niets weten over zijn droomleven met grote landerijen. Ze zag aan zijn schoenen ook wel dat die reeds afgedragen waren. Een echte heer had oog voor zo'n details. Daarbij had ze genoeg van mannen die zich anders voordeden dan ze waren. 

 

Terwijl ze door de massa bewoog, speurde haar oog naar potentiële matchen. Christa's raad was haar niet ontgaan, misschien werd vanavond wel de avond. Het was immers de perfecte gelegenheid tot experimenteren. Ze natuurlijk ook altijd het lot laten beslissen. In de buurt stond een hoop tafeltjes waar mensen hun drankjes op zetten. Vastbesloten wandelde ze er naar toe en nam een cocktail in de hand die er het meest smaakvol uitzag en natuurlijk moest ze er ook van proeven. Iemands drankkeuze sprak immers boekdelen over diens persoonlijkheid. Zodra de eigenaar had opgemerkt dat iemand anders het drankje had keek ze verbaasd. "Oh sorry, ik dacht echt dat ik de mijne hier had achtergelaten. Laat me een nieuwe voor je kopen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ook Valentine had naar Midzomernacht uitgekeken, want dit keer zouden hij en Daniella samen gaan, als een echt getrouwd stel, en gewoon samen plezier hebben. Samen alles ontdekken, samen de leukste dingen doen, de lekkerste drankjes nemen en inspiratie opdoen voor wat ze ooit samen met hun club en casino moesten doen. Nee, Valentine ging er echt vanuit dat het een leuke nacht zou worden en dat hij en Daniella voor eens een keer geen ruzie zouden krijgen. Het ging ook best goed de laatste tijd, nu ze hun algemene problemen hadden opgelost door het idee met de littekens. En ja, oké, ze hadden er allebei al een behoorlijk aantal voor die paar maanden dat ze dit deden, maar het ging allemaal goed, toch?

 

En hij had het ook niet eens direct door toen ze haar mantel liet verdwijnen naar de garderobe en hij een blik kon werpen op haar jurk. Het was een prachtige jurk moest hij toegeven en hij liet even gefascineerd zijn hand over haar huid glijden.

 

Tot hij zich realiseerde dat hij daar afgelopen week nog wat in had gekrast.

 

"Hey, wacht even," zei hij en hij greep snel haar pols weg voor ze weg kon lopen. "Wat heb je gedaan?"

 

Ze was toch niet nu al dom genoeg om een regel te breken, toch?

 

Valentine, echt, leer je vrouw kennen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah fuck. Deels wilde ze gewoon doen alsof ze niet wist waar hij het over had. Maar dat werkte toch nooit en ze had geen zin in ruzie. Niet omdat ze tegen ruzie was, ha zolang ze kon ademen zou ze de strijd met alles en iedereen aangaan. Maar ze kon altijd nog ruzie met Valentine maken. Ze kon niet elke dag miderzomernacht vieren. "

 

Kan dit later vroeg ze geirriteerd. "Ik wil nu plezier maken. Ga je meedoen of ? ze liet het antwoord in de lucht hangen maar hij begreep het vast wel. Als hij kut ging doen dan zou gewoon met iemand anders deze nacht vieren. Maar hij was wel haar eerste keuze hoor!

 

Dus, voor het geval dat dreigen met vreemd gaan niet werkte, voegde ze op een fliterige toon toe; " vind je het niet ook veel mooier eruit zien zo?. Zij wel.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sinds de magische deuren van Midzomernacht zich voor haar hadden geopend, was Madeline een vaste bezoeker geweest. Het was altijd wel een beetje spannend, want je wist nooit helemaal wat je kon verwachten. Wat voor activiteiten ze nu weer hadden bedacht, wat voor locaties ze nu weer hadden gecreëerd, wie je nu weer tegen ging komen en met wie je uiteindelijk een donker hoekje in zou kruipen of het terrein mee zou verlaten. Dit jaar was dan wel een beetje anders dan de vorige jaren, want nu wist ze precies met wie ze kwam en ook weer naar huis zou gaan. Dat maakte het niet minder spannend, trouwens. Het was gewoon anders spannend. 

 

Het thema van vanavond was er een waar Maddie zich absoluut helemaal bij in haar element voelde, want wat was er fijner dan worden behandeld als royalty. Ze had een prachtige robijnrode jurk aangetrokken die wellicht wat te onthullend was voor het gemiddelde feestje, maar perfect voor Midzomernacht, met bijpassend masker in gouden kleur en een glanzende tiara in haar bruine krullen. Bij het zien van het kasteel slaakte de jonge vrouw een verlangende zucht en ze drukte zich een beetje tegen David aan. "Dit doet me een beetje denken aan onze eerste date, vind je ook niet?" Het kasteel, de tuinen er omheen. Dit kasteel was mogelijk nog mooier, omdat het magisch was, maar dat ging ze natuurlijk niet zeggen en het deed niet af aan hoe leuk hoe hun eerste echte date was geweest.

 

Nieuwsgierig sloeg Madeline haar ogen naar hem op en bestudeerde David's gezicht.  "Deze keer mag jij kiezen waar we als eerste heen gaan." Ze was wel benieuwd wat hij voor ging stellen, wat er nog allemaal aan David Appleby te ontdekken viel. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valentine wilde anders ook niet elke seconde van zijn leven doorbrengen in een strijd, hoor, maar hij kreeg alleen weinig keuze van Daniella. Als hij zijn grenzen niet bewaakte, danste ze er enthousiast over heen. Deed ze ook als hij zijn grenzen wel bewaakte, maar dan kon ze tenminste niet zeggen dat ze dacht dat hij het allemaal wel oké zou vinden. ... Deed ze alsnog, maar toch, het moest toch iets van een nut hebben om voor zichzelf op te komen tegenover haar? 

 

"Nu doe je net alsof ik altijd expres boos op je wordt," fronste hij geërgerd, want zo zat het niet! ... Helemaal. Laat hem met rust. "Je houdt je gewoon niet aan te afspraken en daar mag ik dan niets van zeggen?" Sloeg helemaal nergens op, natuurlijk, en dus liet hij haar pols niet los, maar trok hij haar zelfs dichter naar zich toe. "Het gaat er niet om of het er beter uit ziet of niet. Als je het had gevraagd, had ik wel toestemming gegeven!"

 

Nou, eigenlijk niet, maar hij was hypocriet, oké? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bijzonder gelovig was hij niet, maar het gevoel bekroop hem dat hij zijn intrede had gedaan in het domein van de duivel en dat bracht hem in tweestrijd. Was hij in het verleden te braaf geweest en had hij niet echt geleefd? Of was zijn leven zoals het hoorde te zijn, was hij gewoon verstandig geweest, en zou hij zich ver verwijderd moeten houden van verleidingen zoals het midzomernachtfeest?

Met een glimlach nam hij het drankje van Evergreen aan en besloot: spijt krijgen kon morgen ook nog, niet nu dus. Hij zou zich laten overspoelen door deugd en ondeugd en pas later nadenken over of het goed of fout was om zichzelf eens een avondje te laten gaan.

"Geweldig!" zei hij als compliment over het drankje. Als zijn Zweinsteincollega het zo bracht, was beroemd zijn inderdaad een voordeel, al leek het Geoffrey benauwend om overal altijd maar herkend te worden. Vandaar ook dat dat masker, ook al zat het niet lekker, geen slecht idee was.

 

De Feeëntuin, dus. Vrouwen versieren moest kennelijk op informele wijze, niet gewoon stijfjes zoals hij gewend was (maar wat inderdaad nooit succesvol was) een dame ten dans vragen en daarna van het ene het andere laten komen.

"Wat voor type vrouw kan ik verwachten in het Feeënbos?" vroeg hij oprecht nieuwsgierig. Was het van lichte zeden wat daar rondliep? Waren het jonge vrouwen of oude vrijsters? Of waren ze, zoals Scott al eerder had aangehaald, op zoek, wat eigenlijk in zijn oren klonk als desperaat?

Als een eendenkuiken volgde hij zijn collega die hem een plan van aanpak voorschotelde: afspreken in een toren. Dat was toch niet te doen? Hoewel; hij kon het natuurlijk altijd proberen.

Hij was licht zenuwachtig, al vertrouwde meneer Evergreen hem toe dat hij meerdere versierpogingen op één avond kon wagen. Meerdere pijlen dus, om in de roos te kunnen schieten. Dat stelde hem alweer wat gerust.

 

Een beginzin mocht hij alleen gebruiken als hij die op een volledig ontspannen wijze toe kon passen, zoals een echte Casanova, en… dat was hij eenmaal niet. Geoffrey grinnikte.

"Nee, natuurlijk heb ik niet vaker een beginzin gebruikt, of hij moet zo slecht geweest zijn dat alle dames gillend wegrenden, maar ik dat geval zal ik het niet in de gaten hebben gehad."

Het was meer dat als hij voor een vrouw zou komen te staan en dan volledig sprakeloos zou zijn (zoiets stoms ging hem sowieso overkomen) dat hij dan in ieder geval één ingestudeerde zin had, zodat een ontmoeting in ieder geval een paar seconden langer duurde.

"Wat denkt u van: Met u zou ik wel in een ketel willen roeren?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou”, en hij legde de hand die net nog langs haar lokken was gegaan om haar middel, trok haar nu compleet tegen hem aan zodat ze met haar lichaam tegen zijn borst gedrukt stond. “Ik dacht, hij fluisterde nog steeds in haar oor en liet ondertussen zijn hand heel langzaam, en een klein beetje stiekem (het was wel midzomernacht maar hij vond het idee dat iedereen alles kon zien alsnog niet leuk), over haar heup glijden. “Misschien kan je mijn naam laten zetten

 

Hij grijnsde even, drukte een kus op haar wang, zeer dicht bij haar lippen, en liet toen los.

 

Als je het wat lijkt natuurlijk”.

 

Maar als dat niet zo was mocht ze wel met een hele goede reden komen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dan is er toch geen probleem”, boos gaf ze,( vergeefs ) een ruk aan haar pols, want nu wilde ze wel weg.  Deze discussie was zinloos en ze konden beiden hun tijd beter besteden. Dit was midzomernacht verdomme en hij wilde het over stomme regels en toestemming hebben. “Als je toch ja had gezegd dan is er geen probleem”, verduidelijkte ze het nog.

 

Er was wel een probleem trouwens. Het probleem was dat hij wilde dat ze toestemming vroeg. Alsof ze hem ooit vrijwillig in een positie zou zetten waar hij iets over haar mocht beslissen. Stond haar niet aan.

 

Bovendien”, en ze grijnsde even, ineens heel tevreden met zichzelf, “bovendien kan je niet honderd procent zeker weten of ik ze magisch geheeld heb of niet, zelfs krassen verdwijnen uiteindelijk. De wonderen van het menselijk lichaam”.

 

En kon hij nu weer bewonderen hoe mooi haar lichaam was zonder die lelijke woorden erin gekrast. Was veel leuker.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het type vrouwen wat rondstruinde in het feeënbos, de kleine wezentjes aanschouwend? “Vrouwen die van donkere, mysterieuze tuinen houden waar feeën in ronddwarrelen” sprak Scott alsof dat het meest logische was in de wereld, fronsend met zijn wenkbrauwen. “Dat zijn in de meest grove zin van het woord alle vrouwen waar u in de regel mee van doen wilt hebben.” Of nuja – voor Scott Evergreen was er toch geen vrouw die hij zou begeren die niet van wat mysterie hield. Zelfs Zaira zou wellicht niet per se de feeën in het feeënbos willen aanschouwen, maar dat was nu ook niet bepaald de enige reden om het feeënbos in te gaan; doch op het moment wellicht wat teveel informatie voor Professor Grey. Scott hield het gesprek dus voor nu maar luchtig en over feeën.

 

“Als ik u was zou ik gewoonweg voor een exemplaar gaan waarvan u denkt dat ze u aanspreekt. Probeer iemand in een van de groepjes aan te spreken – de vrouwen die alleen zijn, zijn hier waarschijnlijk met een eh.. andere reden. Maar het is ook weer geen goed idee om haar aan te spreken in de groep zelf; het zou het beste zijn om te wachten tot ze zich wat afzijdig heeft gehouden. U kunt daarvoor wel al oogcontact maken, uiteraard.” 

 

Scott grinnikte toen Grey begon over zijn beginzin, maar wist zijn gezicht weer in de plooi te krijgen. “Als u graag over toverdranken praat, dan lijkt me dat een perfecte zin. Nu.. ik denk dat de tijd rijp is dat u het eens gaat proberen.” Hij opende het hek van de feeëntuin en positioneerde zichzelf en Professor Grey op een gunstige hoek, waar ze wel konden zien zonder al te gemakkelijk gezien te worden. “Waarom kiest u niet iemand uit van dat groepje daar?” En hij knikte richting een groepje dames, welke zojuist de feeëntuin via een andere ingang waren betreden. “Ik zou zelf gaan voor de tweede van achter” sprak hij keurend, terwijl hij zijn groene ogen professioneel schattend over de dames liet glijden. Natuurlijk was niet heel veel van hen te zien, door het schemerduister van de glinsterende lichtjes en de maskers die iedereen droeg, maar er was al veel af te leiden van houding en manier van lopen – en kledingkeuze, uiteraard. “Maar die is voor u wellicht ietwat te hoog gegrepen.” 

 

Edited by Scott Evergreen

Share this post


Link to post
Share on other sites

In feite had Dante Adeline duidelijk gezegd dat het geen goed idee was als ze naar Midzomernacht ging. In feite had Dante nog een heel goede argumentatie gehad voor dat standpunt, één waartegen Adeline niet veel anders had kunnen inbrengen dan “ja, maar nee” en dat won het over het algemeen toch niet. Hoewel ze dat zelf ook heel onredelijk vond, had ze er verder geen zaak van gemaakt, want ze was nog altijd druk bezig met zich op te houden in Dantes rommelkot en te proberen er op de één of andere manier weer voor te zorgen dat Dante ook maar voor een seconde a. naar haar kéék (hallo, was ze niet meer mooi of zo) en b. haar terug graag zag. Hoelang kon hij boos blijven?

 

Vrij lang, overigens, wat óók weer totaal onredelijk was. Jammer.

 

Hoe dan ook, Adeline had niet verder doorgezeurd, maar ze was nog altijd wel lichtelijk koppig en had dus met enige zorg haar kenmerken betoverd tot ze er net anders genoeg uitzagen om haar niet meer te kunnen herkennen en een masker gekozen dat ze zelf vreselijk mottig vond om dit plan toch door te zetten. Als ze in de spiegel keek, miste ze haar gezicht, eerlijk gezegd, maar ze was hier niet om constant in de spiegel te kijken. Ze was hier om onder de mensen te zijn, om zich überhaupt weer zichzelf te voelen en om, naar het schijnt, aangesproken te worden door iemand.

 

Even, even keek ze stomverbaasd naar hem, ergens bang dat iemand haar herkend had, maar toen ze besefte dat dat onzin was, ze zich gewoon had laten opfokken door Dantes paranoia, meneer hier beschonken was en simpelweg op zoek naar iemand om mee te babbelen, schonk ze hem een voorzichtig glimlachje dat niet bij haar paste. ‘Ik doe mee!’ antwoordde ze, na een tel, monter. ‘Wat wil je met de draak gaan doen?’ vervolgde ze, enigszins schertsend. ‘Verslaan? Zelf bijhouden om een drakenridder of zo te worden? Wat zijn de ambities?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Niet iedereen die naar deze feesten ging, was er alleen maar om geheime contacten op te doen en subtiel vreemd te kunnen gaan... of zonder gevolgen je wat losbandiger kunnen gedragen. Voor David was het vooral een ideaal feest om heen te gaan met zijn vriendin.... Hij beschouwde Madeline in ieder geval als zijn vriendin... Zonder dat meteen de hele elite in zijn nek aan het hijgen was. Hij wilde haar binnenkort wel ten huwelijk vragen, maar hij wist niet of Maddie daar al aan toe was. Maar wist je dat ooit zeker? 

 

"Ja, zeker, al is het hier een stuk minder afgezonderd en eenzaam," lachte David. En het was allemaal nog grootser, en luxer en met veel meer vertoon van rijkdom en overdaad. Was het beter? Het was voor een andere situatie. Voor met Madeline was het kleinere kasteel prima geweest; een extra vleugel lege slaapkamers zou niet werkelijk hebben bijgedragen aan de romantiek, maar voor een feest als waar ze nu waren, was het natuurlijk beter naarmate het groter werd. 

 

En hij mocht kiezen. 

 

"Ik hoor altijd goede dingen van de feeëntuin...", hij glimlachte naar haar, "maar dat is misschien iets te lieflijk en voorspelbaar naar je smaak?" Inmiddels tutoyeerden de twee elkaar al heus wel. De toren kon hij ook niet kiezen, want dat was wat Madeline de vorige keer had gekozen. "Misschien moeten we het in plaats van in hoogte eens in de diepte gaan zoeken? Wat vind je ervan om de kelders te gaan verkennen?" Hij grijnsde een beetje uitdagend. Wie weet wat ze daar aan zouden treffend... Dat kon nog best spannend worden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wel Dante zou zijn dronken keuzevermogen vaker moeten inschakelen, want wauw en verder dan die wauw gingen zijn gedachten niet. Ze was een blondine en op de een of andere manier had hij altijd meer iets voor brunettes gehad, maar dit meisje, al had ze geen haar ze bleef prachtig. Natuurlijk zag hij niet alles door dat masker, maar Dante wist dat hij hier de schat van de avond had gevonden. Hij sloeg dan ook zijn arm om haar heen en trok haar dichter naar zich toe zodat niemand zijn drakenbuddy bij hem weg kon kapen. 

 

"Nee we gaan hem niet verslaan, dat zou zonde zijn." Dante was altijd tegen dierenleed geweest. Er waren slechte mensen op de wereld, maar dieren die waren in zijn ogen nooit slecht, het waren gewoon dieren, die afgaan op hun instincten en zou je ze daarom moeten straffen? "Als we hem vinden dan gaan we hem proberen te berijden!" Hij zei het misschien net iets te enthousiast, maar vliegen op een draak leek hem geweldig. "En als we hem niet vinden, wel dan zullen we iets ander moeten berijden." elkaar bijvoorbeeld. Het was midzomernacht, als hij een oneerbaar voorstel wilde doen, was dit zijn kans. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×